Zwarte Tranen (Een verhaaltje)

Hij had nooit haast. Ook vandaag wachtte hij geduldig tot de bus stilstond bij de halte. Hij stapte in en vertelde de chauffeur het verhaaltje dat hij zijn kaart kwijt was maar naar zijn zieke oma moest. Of hij alsjeblieft - voor deze ene keer - gratis mocht meerijden?

De meeste chauffeurs trapten er niet in en lieten hem de eerstvolgende halte uitstappen. Dan wachtte hij gewoon op de volgende bus.

Sommigen glimlachten en namen hem een paar haltes mee. En soms zette een chauffeur meteen boos de bus aan de kant en liet hem uitstappen maar soms mocht hij de hele rit uitzitten.

Zij keek even op want het gesprek tussen de man en de bestuurder trok de aandacht maar al gauw zag zij dat de dakloze jongeman geen bedreiging vormde.

Zij onderdrukte een geeuw en ging verder in haar boek. Dat droeg de titel: 'En hij huilde Zwarte Tranen'.