Met name op Facebook zie ik verhalen langskomen die duidelijk door A.I. zijn gegenereerd. Allemaal in dezelfde stijl met dezelfde toon. Op YouTube zie je hetzelfde: dezelfde - inmiddels saaie - manlijke of vrouwelijke - stem die op exact dezelfde manier duizenden filmpjes van commentaar voorziet. Met allemaal generieke informatie. Nauwelijks verheffend.
Media gaven uiteindelijk toe al in de jaren tachtig de stukken die wat minder hersencapaciteit vragen te laten schrijven door geautomatiseerde tekstverwerkers. Het systeem werd data/statistieken gevoerd over sportwedstrijden en schreef dan stukjes als: “Het publiek van de thuispartij ging op de banken toen in de tweede inning Japie Krekel als eerste man van onder de 23 in de universiteitskampioenschappen voor kansarme jongeren in de regio noord-west Virginia in één keer het tweede honk haalde na een bunt.” Vermoeiend saai, dat soort teksten. Daarom lees ik al jaren ook de Libelle niet meer.
Volgens Sam Altman gaan wij eerdaags betalen voor het gebruik van A.I. zoals wij nu betalen voor gas en electriciteit. Misschien dat mensen dan weer zelf gaan nadenken.
=====================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
==================================
Maandag was ik er aardig aan gewend geraakt om niet alleen thuis te zijn. De Engelse vriendin die een week logeert stelt geen hoge eisen dus je stemt met elkaar af wie wanneer de badkamer gebruikt en dat is het zo'n beetje. Fijn om met iemand samen te ontbijten, iemand dichtbij te hebben om 'welterusten' tegen te zeggen en om samen huishoudelijke karweitjes aan te pakken.
Één van die klussen was het inkorten van de nieuwe gordijnen.
Best prettig om even een 'normaal' leven te leiden en mij eens niet druk te maken over bijvoorbeelde de Amerikaanse Minister van Oorlogsmisdaden. Tijdens een D-Day herdenking waagde Pete Hegseth het om de 'helden van Normandië' te vergelijken met andere buitenlanders die een invasie uitvoeren om hun manier van leven op te leggen aan dee 'oorspronkelijke' bewoners.
“Sadly, today, different European beaches are stormed by different dangerous ideologies," Hegseth said. "Beaches in Spain, in Italy, in Greece and Bulgaria. Boats and men arrive. When will European capitals do something about that invasion?”
Zo niet de pizza die wij die avond aten na een rondje wandelen en de diepvriespizza halen bij de lokale supermarkt. Wij verorberden die tijdens het kijken naar een speelfilm uit 1968 omdat wij ontdekten dat de logerende vriendin nog nooit de cultklassieker Barbarella had gezien.
Tegen half twaalf wilden wij aftaaien maar ik deed de voordeur open omdat er werd aangebeld: een vriend van mij was in de buurt en bleef voor een praatje. Tot een uurtje of half drie. Want het was fijn en gezellig.
Dinsdag voelde ik mij beter dan ik mij in weken gevoeld had. Had zelfs weer wat mentale èn fysieke energie! Of dat kwam door het fijne gezelschap en dito gesprekken van de dag ervoor, omdat ik goed geslapen had of wat dan ook...geen idee. Eindelijk deed ik weer eens wat meer dan het hoognodige in huis. Letterlijk in beweging komen - zo weet ook de wetenschap - brengt je ook mentaal in beweging.
Zo ging ik - samen met mijn tijdelijke huisgenote - door mijn kist vol kostuums en andere niet-dagelijkse kleding. Een rok die haar beter stond dan mij, doneerde ik aan haar als fijne zomerrok terwijl een ander kledingstuk wellicht haar vriend goed zou staan terwijl ik het zelden droeg.
Intussen voerden wij goede gesprekken waarbij wij het opvallend vaak met elkaar eens bleken te zijn: ook als je het (relatief) goed hebt, mag je je best slecht voelen. Je hoeft je ook helemaal niet schuldig te voelen omdat Cubanen zwaar lijden onder de Amerikaanse blokkade. Het enorme tekort aan electriciteit zorgt ook voor problemen met de waterfiltering en -aanvoer.
Wereldwijd waren na de Tweede Wereldwoorlog nog nooit zoveel conflicten als tegenwoordig. In 35 landen is het zwaar hommeles.
Ook met hommels gaat het niet goed, met name door klimaatverandering en het overmatig gebruik van chemicaliën in de land- en tuinbouw. Kortgeleden ontdekte men dat hommels intelligenter zijn dan voorheen gedacht. Zo blijkt hun probleemoplossend vermogen zo groot te zijn als bijvoorbeeld die van chimpansees.
Apen en insecten zijn wat mij betreft intelligenter dan de mensen die vinden dat de fossiele industrie tientallen miljarden meer aan subsidies verdient.
Nu er nog wat natuur is, genoten de vriendin en ik van ruim een uur wandelen naar en door een Amsterdams park.
Tournooideelnemers met een lichte huidskleur worden een heel stuk beter behandeld dus het lijkt te gaan om puur racisme.
Een vriend van mij is fan van het spel dat 'voetbal' heet dus gingen de gesprekken tijdens het avondeten bij hem ook over het aankomende toernooi.
Na het samen kijken van een documentaire over André Hazes, voegde ik mij weer bij mijn tijdelijke huisgenote en maakten wij de dag tot middernacht vol met theedrinken en goede gesprekken.
Woensdag begon ik de dag zoals ik die al enige tijd begin.
Ik maakte mijn gaste wakker met verse koffie, een eitje en een wafel en wij spraken over werk, uitgaan en werkloos zijn. Terwijl het aantal vacatures al jaren daalt, blijft het voor werkgevers en werknemers moeilijk elkaar te vinden.
Vind het nog steeds niet leuk om werkloos te zijn. Dat het goed is om regelmatig 'niets' te doen, zorgt er niet direct voor dat ik mij goed voel bij 'niets' doen.
Dus ik deed boodschappen, vulde een ruilkast bij,
sprak onderweg met een buurvrouw en met een vroeger collega-raadslid en deed in de binnentuin rek- en strekoefeningen met mijn huisgenote.
Had zelfs niet de energie om mij druk te maken om mensen die een mening verkondigen zonder enig historisch besef te tonen. Zo weten velen niet dat Jeruzalem ooit de stad Urusalim was. Vernoemd naar de godheid Shalem. Dat was een god van de Kanaänieten. Het volk van Kanaän leefde in het gebied dat wij nu kennen als Israël, Palestina, Jordanië, (een stuk van) Syrië en Libanon. De Israëliteiten hebben de Kanaänieten indertijd verdreven en 3000 jaar later zouden zionisten het gebied claimen 'want onze voorouders hebben het eerlijk ingepikt!'
Waarschijnlijk niet met grof geweld maar door middel van de door wappies gevreesde 'omvolking', nam het volk van Israël bezit van het land: over een periode van 100 jaar wisten de Israëlieten de cultuur van de Kanaänieten te vervangen.
Er is geen eenduidig antwoord te geven op de vraag 'wat is jouw cultuur?'. Dat merk je bijvoorbeeld wanneer je Britse racisten vertelt dat de oorspronkelijke bewoners van 'hun' deel van de wereld een donkere huidkleur hadden.
Deze dag zou zij jarig zijn geweest maar helaas overleed zij een paar jaar geleden. Door af en toe bewust aan hen te denken, probeer ik de gedachte aan overleden dierbaren levend te houden.
Met al mijn wat deprimerende gedachten van de laatste tijd was het prettig om te praten met mijn Engelse gaste. Deze avond spaken wij over ondermeer racisme en vrouwenrechten. Goed om daarover te horen vanuit het perspectief van een ander. Met voortdurend in dezelfde 'bubbel' te hangen kom je niet verder als mens.
Donderdag zetten wij ons gesprek van de avond ervoor voort tijdens het ontbijt. Waarna zij op pad ging met een vriendin en ik reisde naar een gemeentelijk loket.
De receptionist glimlachte toen hij mijn naam aflas: "Hé, leuk. Zo heet mijn zoon óók!" "Weijnschenk?" "Nee, "Terrence". Dit soort kleine interacties geven mij altijd een beetje positieve energie. Die ik tegenwoordig goed kan gebruiken.
Bijvoorbeeld in het gesprek dat volgde met mijn pas toegewezen reïntegratiecoach.
Zij bedacht al snel dat het weinig zin heeft mij met een of andere stageplek aan werkervaring te helpen 'want werkervaring heb je meer dan genoeg' en ook een sollicitatietraining achtte zij niet aan mij besteed. Hooguit om die training te geven.
Na een half uur babbelen tijdens het doornemen van mijn zes kantjes tellende CV besloot zij een heuse jobhunter op de zaak te zetten; iemand die namens mij potentiële werkgevers zal benaderen.
Een paar uur later werd ik telefonisch benaderd door een vriendin. Een half uur lang spraken wij over ouder worden, de zin van het leven en over het feit dat relaties niet als vanzelfsprekend moeten worden beschouwd maar onderhoud nodig hebben.
Daarna onderhield ik mijn relatie met een buurvrouw door met haar thee te delen en naar elkaar te luisteren. Met name door het verlies van haar echtgenoot, een jaar eerder, heeft zij het zwaar en ziet zij niet veel redenen tot leven.
Dat was ook het geval met een sociale media-maat van mij: na het verlies van zijn echtgenote en kort daarop dat van hun hond besloot hij dat het wel goed was zo. Kende hem alleen van onze online berichten dus niet heel erg goed maar het nieuws van zijn verscheiden kwam toch hard binnen.
Gelukkig kreeg ik afleiding. In de vorm van een overleg via beeldbellen. Met een aantal Broeders bespraken wij het ritueel dat wij de volgende dag zouden opvoeren voor een select gezelschap van Broeders van Obediënties.
Een grote rol in het toneelstuk dat wij 'Rituaal' noemen is weggelegd voor Koning Salomo. Die van die bekende tempel. Tevens tijdelijk partner van de Koningin van Sheba en vader van hun zoon, de latere (eerste) koning van Ethiopië. Mede door hun verbintenis kreeg het Judaïsme voet aan de grond en noemen veel Ethiopiërs zich tegenwoordig 'jood'.
De tempel van Salomo werd verwoest door de Babyloniërs onder Nebukadnezar II. Geen fraai voorbeeld van hoe de vernielzucht van de mens als natuurkracht kan worden beschouwd. Wij zijn zó goed geworden in vernietigen dat de mens inmiddels meer slachtoffers maakt dan bijvoorbeeld een aardbeving zoals die onlangs op de Filipijnen ruim 30.000 mensen dakloos maakte en enkele tientallen ombracht.
Bevoorrecht met een dak boven mijn hoofd, stapte ik mijn bed in.
Vrijdag probeerde ik te beseffen dat het leven niet altijd leuk hoeft te zijn. Een mens mag zich ook best somber voelen, zelfs al heeft-ie het relatief goed.
Daar sprak ik over met een buurvrouw die op de koffie kwam toen ik net de wasmachine had aangezet, mijn lakens gewisseld en begonnen was met het sorteren van een stapel kleding. Wat ik meer dan tien jaar niet gedragen heb mag weg.
Weg van huis gaan en gingen vele soldaten. Veelal hun onvoortijdige dood tegemoet. Stervend op onbekende plaatsen en vaak zonder dat hun geliefden weten waar en hoe. Het was dus een opluchting voor de nabestaanden van 250 Nederlandse en 1000 Engelse soldaten toen het wrak van het schip waarop zij werden vervoerd werd gevonden. 21 September 1944 werd het gebombardeerd. Door de Amerikanen. Per ongeluk. Zij dachten met een Japans bevoorradingsschip te maken te hebben maar het betrof een transport van krijgsgevangenen.
In elk geval waren zij nu 'vrij'.
Ik voelde mij vrij om voor mijn deur te praten met diverse buren en wat huishoudelijke karweitjes op te knappen voor ik een reis naar Amstelveen ondernam. Onderweg naar de bushalte sprak ik een buurman die interesse toonde in de Vrijmetselarij. Overkomt mij vaker als ik in rokkostuum over straat loop.
Eenmaal in het clubgebouw, namen mijn Broeders en ik de werkzaamheden nog even door voordat wij de gasten welkom heetten en hen trakteerden op een stuk toneelspel. Feitelijk een verhaal over een moord en het vermoorden van de moordenaar. In wezen echter draait het verhaal om verlies, rouw, schuld en acceptatie. Zoals het verhaal van de bouw van de Tempel van Salomo mogelijk niet om een letterlijke tempel ging maar verhaalde over hoe de koning een maatschappij probeerde te 'bouwen'.
Ook tijdens de maaltijd na afloop - het zogeheten Prinsenmaal -
bespraken wij onderling wat wij hadden ervaren. Hoewel natuurlijk ook over andere zaken werd gesproken: werk, liefdesrelaties, geschiedenis, politiek en de geschiedenis van politiek en hoe geschiedenis als politiek wapen wordt ingezet.
Na zo'n avond vol indrukken was het fijn om de busrit naar huis te delen met een Broeder. Samen nakletsen levert minder meewarige blikken op dan wanneer je dat in je eentje doet.
Vanaf de bushalte kwam ik bij het naar huis wandelen langs de oude woning van mijn moeder. Waar ik glimlachend naar kon kijken en eindelijk weer eens niet met een pijnlijke steek van verdriet.
Zaterdag had ik nog steeds hetzelfde gevoel als waarmee ik de dag ervoor ging slapen: het gevoel dat ik in lange tijd niet zoveel energie had. Bij het binnenkomen van herinneringen werd ik niet direct overmand door verdriet en er leek zelfs weer wat creativiteit en levenslust door mijn aderen te stromen!
Beetje bang dat de vreugde van korte duur zou zijn, maakte ik gretig gebruik van de geboden kans en pakte een flink stuk huishouden aan voordat ik mijn slaapkamerraam opende om een vriend binnen te laten die broodjes en positiviteit meebracht.
Samen onderzochten wij of het mogelijk is om ook een existentiële crisis op een positieve manier te benaderen. Van dezelfde generatie zijnde, hadden wij aan weinig woorden voldoende om te weten wat de ander bedoelde en ja, het is mogelijk om je op een positieve manier zorgen te maken en het verlies van je jeugd te betreuren.
Dat je het vele malen beter hebt dan bijvoorbeeld mensen in Oeganda of Palestina (interessante zijstap: beide landen - maar bijvoorbeeld ook Madagascar - waren in de race om het Beloofde Land te worden. Palestina won) ontslaat je niet van het recht om te treuren om eigen verliezen. Het lezen over het immense verdriet van anderen doet de mens geen goed. Dus in plaats van dagelijks het nieuws bij te houden, richt ik mij tijdelijk liever op de vroegste geschiedenis van een conflict. Die is verder terug in het verleden en zo hoop ik letterlijk wat afstand te creëren zonder 'de gordijnen te sluiten'. Het lijden van anderen volledig negeren werkte ook in de jaren 1940-1945 niet erg goed.
De aanloop naar de Tweede Wereldoorlog is een interessante - en veelomvattende - geschiedenis. Met het Israël-Palestina conflict is dat niet anders gesteld. Persoonlijk vind ik het erg interessant om te onderzoeken waarom geen van de betrokken partijen wil dat er archeologisch onderzoek wordt gedaan bij de Tempelberg. Blijkbaar hebben zowel de moslims alsook de joden en de christenen iets te verbergen.
"Ja, maar het zijn de moslims die opgravingen bij de Tempelberg verbieden!" Klopt. Maar ook (orthodoxe) joden verbieden opgravingen. "Nietes!" Welles. In elk geval volgens het CIDI, de bekende Nederlandse zionistische lobbyclub. Ook de leiders van de ruim 45.000 afsplitsingen van het christendom zijn doodsbang voor wat er gevonden zal worden als archeologisch onderzoek bij de Tempelberg wordt uitgevoerd.
Mijn theorie: de leiders van de drie grootste religies hebben veel baat bij verdeling; als de verschillende religies zich zouden verenigen en wereldwijd vrede zou uitbreken - zoals voorspeld in het Bijbelboek Jesaja 2 - verliezen zij hun macht.
Was deze middag blij weer wat macht over mijn leven terug te hebben. Heerlijk om uit de impasse te komen die mij al maandenlang teneerdrukte! Niet dat ik direct al voldoende energie had om alles te doen wat ik wilde doen maar ik voelde mij een stuk minder lusteloos.
Had zelfs weer praatjes en verse grapjes tijdens het boodschappen doen met mijn tijdelijke huisgenote: "Hoe komt het dat je niet bent aangekomen terwijl je zei dat je gisteren nog snoepte?" "Het snoepje was een stuk 'eyecandy'." Volledig in het Engels komt dit spontane grapje van mij beter over.
Vrienden van haar waren overgekomen uit een ander deel van het land. Om met ons samen te eten waarna ik alleen achterbleef toen zij later die avond naar een feestje gingen. Voor mij was het nog een stap te ver, vrolijk lopen dansen tussen honderden onbekenden. Maar inmiddels had ik weer hoop dat het niet lang meer zou duren voordat ik dat mentaal weer aan zou kunnen.
Zondag begon voor mij de dag met mijn dagelijke oefeningen
en voor mijn huisgenote met uitslapen. Samen deden wij het rustig aan. Het was even geleden dat ik voor het laatst een echt rustige zondag had gehad. Geen verplichtingen, geen druk. Bijna voelde ik druk omdat ik geen druk voelde. Ook niet om te schrijven. Over gewichtige onderwerpen zoals het feit dat ene Orgel Joke was gevraagd om keyboard te komen spelen op het WK voetbal in de VS. Iets heftiger was het nieuws van de moord op Henry Nowak door Vickrum Digwa in Southampton die leidde tot heftige rellen.
Omdat ik toch iets 'nuttigs' gedaan wilde hebben, maakte ik de oven schoon. De rest van de dag was voor tijd doorbrengen met mijn huisgenote en niet voor geopolitiek nieuws of andere ellende.
Niet dat ik geen sympathie kon opbrengen voor mensen die het een stuk slechter hebben dan ik, maar deze dag was duidelijk voor rust. Voor lichaam en geest.
Dus mijn huisgenote en ik deelden verhalen, voedsel en drinken en een wandeling. Waarbij wij eindigden met een drankje
op een plek waar een wedstrijd in het kader van het WK voetbal te zien was op groot scherm. Wij voelden de blije spanning en de sympathie voor een land dat voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid meedeed toen Curaçao zowaar een doelpunt scoorde tegen het almachtig geachte team van Duitsland.
De wedstrijden vinden plaats in Noord-Amerika en een aantal in de VS. Maar veel Amerikanen lijken niet erg geïnteresseerd in voetbal. Waarschijnlijk zijn er in de VS meer fans van spectacualaire mixed martial arts gevechten.
Isis van Frédérique Spigt is de muziek van deze week:
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jan Jansen, David Hockney 
Posts
