De Raaf stond te wachten op het mooiste uitzicht wat hem ooit was geboden. Waarom zijn collega's hem de bijnaam 'De Raaf' hadden gegeven wist hij niet meer maar hij wist wél dat binnen twee uren zijn zuurstof op zou zijn.
Schreeuwen had geen zin want niemand zou hem horen en bovendien zou hij dan eerder door zijn zuurstof heen zijn. Hij had dus niets anders te doen dan wachten. En het was het waard want daar zag hij de aarde.
Bij het zien van dat prachtige blauw/witte juweel welde er vanzelf een traan op uit zijn ooghoek en hij voelde zich een gelukkig mens. Een gelukkig mens die opeens weer hoopte op een wonder.
=======================
Meer lezen? Op zoek naar een alleraardigst kerstcadeautje? Mijn verhalen (ook die hier niet zijn gepubliceerd) zijn gebundeld te koop: http://www.lulu.com/spotlight/Terrebel
Vind blogstukjes van mij op onderwerp:
Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.
Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!
Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie verrichten. Elke bijdrage is welkom!
Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!
Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie verrichten. Elke bijdrage is welkom!
vrijdag, december 21, 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)
Populaire berichten
-
Altijd een leuke vraag: als je naar het verleden kon reizen en maar één punt kon uitkiezen, welk moment in de tijd zou dat dan zijn? Er zijn...
-
Sommigen kunnen zich niet voorstellen hoe het is om te leven op een budget van een tientje per dag terwijl anderen moeite hebben zich voor t...
-
Nu ik - hopelijk tijdelijk - vrijwel geen verplichtingen heb, ben ik vooral bezig met uitstellen. In het verleden vertoonde ik ook wel eens ...
-
Binnenkort zijn er in Nederland twee werkenden per gepensioneerde. Twee mensen moeten dan de AOW van één andere ophoesten. Met het huidige g...