Minder dan twee jaar geleden was ik een stuk actiever dan tegenwoordig. Als ik geen betaald werk had, werkte ik toch nog zo'n 24 uren per week als vrijwilliger bij diverse organisaties, schreef daarnaast aan nieuwe verhalenbundels en zelfs een kinderboek en was behoorlijk actief op sociale media. Daar kwam de klad in na het overlijden van een goede vriend. Met name na het helpen uitruimen van zijn woning. Je ziet en voelt wat een mens allemaal gedaan heeft in zijn leven en ziet fysieke herinneringen letterlijk verdwijnen. Naar de kringloop, buren en familieleden en helaas ook de vuilcontainer in. Vragen als: 'Waar doe je het eigenlijk allemaal voor?' en 'Wat is de zin van het leven?' begonnen mijn leven te beheersen en ik verloor mijn gevoel voor zingeving. Alles wat ik deed leek voortaan nutteloos en ik had nergens meer zin in. Niet in schrijven, lezen, series kijken...niets kon mij meer boeien.
Pas sinds een maand of twee begin ik mijzelf te herpakken, weer wat vaker mensen te zien en actiever te solliciteren. Meer levend in het hier en nu en de blik gericht op de toekomst.
=============================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
==================================
Maandag werd ik keurig rond half negen gewekt. Als wekker fungeerde de boormachine van één van mijn buren. Navraag leerde dat een keuken werd verbouwd. Het zij zo. Nu ik toch wakker was kon ik mijn dagelijkse oefeningen doen,
Ook kon ik nog even de vacaturetekst doornemen naar aanleiding waarvan ik een motivatiebrief schreef en werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek dat deze dag zou plaatsvinden. Had al meerdere sollicitatiegesprekken gevoerd in de laatste twee jaar en daar kwam helaas niets uit. Wat natuurlijk geen garantie biedt voor latere sollicitaties dus ik ging het gesprek open aan vanuit de gedachte: 'Nee heb je, ja kun je krijgen'.
In de eventuele nieuwe baan zou agendabeheer een van mijn taken worden. Fijn dat daar nog mensen voor gevraagd worden want inmiddels kan A.I. ook dat werk mensen uit handen nemen.
De bus erheen kwam langs mijn middelbare school en de locatie bleek prima bereikbaar. Niet onpraktisch.
Vergeleken met verwoestende natuurbranden was het ongeluk met de veerboot een relatief kleine ramp. Meer dan een miljoen mensen kampen met ademhalingsproblemen door de ergste bosbranden in Indonesië in lange tijd, mede veroorzaakt door El Niño. Met de naderende komst van 'de Godzilla onder de El Niño's' ziet het er zeer zorgelijk uit voor de flora en fauna van het land van mijn voorouders.
Het probleem doodleuk bagatelliseren en wetenschappers als David Gaveau het land uitzetten zoals de vorige president, Joko Widodo, deed helpt niet. Dat doet je kop in het zand steken nooit.
Zelfs miljarden steken in het verspreiden van nepnieuws houdt de waarheid niet altijd verborgen. Het is nogal wat om te ontkennen dat tienduizenden onschuldige burgers doelgericht werden vermoord. Helemaal als je beweert dat dat 'per ongeluk' was of 'aan zichzelf te danken'. Terwijl er duidelijke beelden van zijn, veelal gemaakt door de daders zelf. Waarvan er eentje (anoniem) verklaarde: “De nazi’s beschouw ik als kwaadaardig. Maar wat ben ik dan?”
De makers van de film Naza zijn volgens officiële bronnen antisemitische Israëliërs. Volgens onofficiële bronnen zijn Yuval Abraham en Rachel Szor helden.
Die avond vermeed ik het onderwerp liever en liet ik het desgevraagd bij: "Ik hoop dat er snel vrede komt". Omdat het de maandag was na Rosj Hasjana, het Joods Nieuwjaar en er tussen mijn Broeders in de Vrijmetselarij een aantal is dat zich als 'joods' identificeert terwijl er natuurlijk ook binnen het jodendom zeer diverse richtingen en dus ook meningen te vinden zijn. En ook al behoort iemand tot dezelfde richting, dan kan die persoon nog heel anders denken over bepaalde zaken dan geloofsgenoten. Niet elke katholiek denk hetzelfde als elke andere katholiek en dat geldt net zo goed voor elke soenniet en elke zionist.
Het was een mooi begin van het nieuwe werkjaar dat wij samen vierden met de Broeders van een andere loge. Met lekker eten. Voor wie meer wil weten over Vrijmetselarij: maandag 28 september is er een avond voor belangstellenden in Amsterdam.
Behalve lekker eten hadden wij deze avond ook goede gesprekken. Over de herfst, het leven en samenzijn.
Eenmaal thuis zag ik dat ik inmiddels ruim 100 berichten voor mijn verjaardag had mogen ontvangen maar besloot (het was inmiddels na enen) te gaan slapen en daar de volgende dag aandacht aan te besteden.
Dinsdag reageerde ik op enkele tientallen verjaarsberichten, vooral als dat bericht kwam van iemand die niet actief is op sociale media. Voor een groot deel mensen plaatste ik een dankjewel op Instagram en Facebook. Niet dat ik geen tijd had om op elk individueel bericht te reageren maar meer omdat ik nog steeds weinig daadkracht had. Luiheid lijkt het niet te zijn want hoe dat voelt weet ik nog. Het doen van mijn dagelijkse oefeningen gaf weer enige voldoening.
Het was dus fijn om via app-berichten te praten met deze en gene maar zeker ook met mijn broer. Die beeldbeldde mij voor mijn verjaardag toen ik net op het punt stond om met een buurvrouw een ijsje te gaan eten 'want het is misschien wel de laatste warme dag van het jaar'.
De gestegen gemiddelde temperatuur wordt mede-veroorzaakt door een Nederland dat doodleuk 'duurzame biomassa' in de fik steekt om warmte op te wekken in energiecentrales. 'Duurzame biomassa' is newspeak voor 'Bomen uit Maleisië'. Nederland heeft er ervaring mee om een deel van Azië in de ellende te storten om zelf wat meer comfort te hebben.
Misschien wel omdat Nederlanders zo goed zijn in stelen, zien zij de mensen van wie zij stelen als inferieur. Waardoor zij de neiging hebben die anderen hun wil en gewoontes op te leggen. Daarom mogen islamitische vrouwen van racisten geen hoofddoekjes dragen. Christelijke en joodse vrouwen mogen het hoofd bedekken, maar islamitische vrouwen niet. Blijkbaar.
"Ja, maar bijvoorbeeld leerkrachten en politieagenten moeten neutraal zijn en hun religieuze of politieke overtuiging niet uiten!" Toch heeft rechts geen moeite met een leerkracht die rondrijdt met een bumpersticker met de politieke tekst 'remigratie nu'.
Opvallend, die dubbele moraal op radicaal rechts; als boeren worden gestraft omdat zij de wet overtreden dan 'leven wij in een dictatuur!', maar overkomt klimaatactivisten dat, dan roepen racisten graag hun grote voorbeelden na met 'Ordnung muss sein!'
Rechts had deze avond nog geen mening want het was nog niet duidelijk wie opzettelijk het treinverkeer in grote delen van het land had gesaboteerd, onder meer door ijzeren staven op het spoor vast te lassen. Justitie kon nog geen verdachte groep aanwijzen want dat instructies voor het uitvoeren van de sabotageactie aan het spoor werden gedeeld via een appgroep van boze boeren zegt natuurlijk helemaal niets.
Wat ongeveer was wat premier Jetten zei over de kwestie in een interview naar aanleiding van Prinsjesdag, het jaarlijkse festijn rond de opening van het parlementaire nieuwe jaar. Met grootse gebaren wordt bekend gemaakt wat voor het komende jaar de plannen zijn die het kabinet niet of slechts deels gaat uitvoeren.
Bij een vriend bij wie ik die avond at, zag ik een samenvatting van de traditionele tocht met de koninklijke koets, de troonrede, de hoedjesparade en de presentatie van de inhoud van 'het koffertje' door de Minister van Financiën. Eerlijk gezegd kon het mij maar weinig boeien. Wat meer aan mij lag dan aan het gebeuren en de presentatie ervan.
Was er ook niet helemaal bij toen ik die avond een aflevering keek van het vijfde seizoen van The Expanse voor ik naar bed ging.
Woensdag begon de dag op vrijwel dezelfde manier als de dagen van de voorgaande maanden. Met dit keer wat onrust erbij. Alsof ik de drang voelde wat van mijn leven te gaan maken nu ik met 59 jaar bijna de zestig aantik; 'Later' is 'nu'. Alles wat ik ooit wilde doen daadwerkelijk gaan doen, daar ontbreekt simpelweg de tijd (en het geld) toe. Het zij zo.
Maar naar het plafond of de muur zitten staren is ook zo wat en dus deed ik toch maar wat mij deze dag nuttig leek. Zo verwerkte ik aantekeningen tot toekomstig te plaatsen blogstukjes, beantwoordde een aantal berichten en verwerkte een stapel papieren voordat ik - tussen twee regenbuien door - wat boodschappen haalde waarbij ik onderweg wat overtollige huisraad in een buurtweggeefkast plaatste.
Wat niet gezegd kan worden van de Amerikaanse senator Mitch McConnell. Meer dood dan levend werd hij de raadszaal ingerold om voor het eerst sinds maanden zijn stem te laten horen.
Althans, zijn stem tijdens een zitting uit te brengen, want praten kan hij na een beroertje niet meer. Persoonlijk denk ik dat een politicus die nagenoeg hersendood is diens zetel hoort in te leveren en terug mag treden om de korte tijd die hem rest met geliefden door te brengen.
Ondanks dit 'Weekend at Bernie's' trucje van de Republikeinen en zelfs het houden van een 'Trumpapalooza' om de achterban op te jutten te gaan stemmen voor de 'Midterms', zullen zij waarschijnlijk hun meerderheid verliezen. Zij - en met name hun Grote Leider - hebben er een flink zooitje van gemaakt en ook de kiezers weten dat: nog nooit was een Amerikaans president zo impopulair.
Ik ben ook niet heel erg populair maar heb in elk geval echte vrienden, in plaats van mensen die met mij omgaan vanwege mijn geld en macht. Zo sprak ik er deze dag eentje op straat, eentje via beeldbellen en eentje tijdens het delen van een potje thee, eind van de middag. Fijn om met een aantal mensen je niet te hoeven inhouden en alles te kunnen zeggen op de manier waarop je het wilt zeggen.
Het stelt een mens in staat om wat grof in de mond te worden bij het bericht dat ruim twintig mensen omkwamen omdat het flatgebouw waar zij in woonden instortte nadat het zwaar was beschadigd bij bombardementen, gericht op het doden van burgers. Bijvoorbeeld.
Ook in de franchise The Walking Dead worden mensen gedood. Doorgaans op gruwelijke wijze. Deze avond keek ik een aflevering van de prequel Fear the Walking Dead: Passage. Die neemt de kijker mee naar het begin van alle ellende. Toen experimenten met vaccins per abuis dode mensen trek liet krijgen in de hersenen van nog levenden. Vermakelijk. En een beetje eng.
Donderdag liet ik de Algemene Beschouwingen aan mij voorbijgaan. Ooit was ik erg geïnteresseerd in het politiek gekonkel in Nederland maar mijn belangstelling ervoor is wat afgenomen. Misschien heb ik daardoor wat gemist. Dat de VVD onder Dilan Yeşilgöz 'links' is geworden, bijvoorbeeld.
Traditioneel is de Nederlandse regering niet erg daadkrachtig. Dat blijkt ook bij Jetten's aarzeling om te kiezen voor een beleid dat over links of over rechts gaat. Met als gevolg dat zijn minderheidskabinet steun tekort komt voor vrijwel alle plannen die het heeft. Nederland veiliger maken, bijvoorbeeld. Zodat het in de toekomst minder vaak gebeurt dat vrouwen van hun fiets worden getrokken. Zoals vijf vrouwen rond Delft onlangs overkwam. De dader bleek een jongeman van 19.
Bij Johannesburg, Zuid-Afrika gingen daders helaas een heel stuk verder en werden negen vrouwen deels ontkleed maar vooral dood aangetroffen.
Daarbij vergeleken is brandstichten en het spoor saboteren bijna saai nieuws. Dat een beetje smeuïg werd toen Mark van de Oever van Farmers Defence Force de daders opriep het bewijsmateriaal van hun telefoons te halen 'want de politie gaat onderzoek doen'. Dat het oproepen tot vernietigen van bewijsmateriaal verboden is, doet er niet toe voor het FDF. Dat blijkbaar denkt dat alles mag wanneer je 'arme boeren' vertegenwoordigt.
Een vertegenwoordigster van de politie belde mij deze ochtend, toen ik net mijn oefeningen had gedaan.
Het koffiedrinken met een buurvrouw bracht iets minder spanning en dat was prima. Ik begin een beetje te wennen aan rustig aandoen. Zoals ik ook zal wennen aan een nieuwe (werk)situatie. Wij mensen zijn namelijk erg flexibel.
Kijk maar naar de leiders van de EU die lonken naar Canada. Terwijl dat jonge land toch echt niet in Europa ligt. Speciaal voor het Canada van premier Mark Carney bedachten von der Leyen en co de term 'associatief lid'.
Ik was ooit lid van een pencak silat club. Bewijs daarvan vond ik in een stapel oud papierwerk. In de vorm van een kalender met bij elke maand een paar foto's van clubgenoten. Waaronder van ondergetekende (in lichtblauwe broek).
Tevreden keek ik een aflevering van Star Trek: Strange New Worlds voor het slapengaan. Over het aanvaarden van de duistere kant in jezelf.
Vrijdag merkte ik iets te weinig geslapen te hebben. Wat kwam omdat ik met maagpijn kampte. Mede daardoor namen sombere gedachten hun kans om mij lastig te vallen: 'Waar doe ik het voor?' 'Wat is het nut van de dingen die ik doe?' Irritant. Gelukkig viel ik weer in slaap want bij het wakker worden waren zowel de fysieke alsook de mentale pijn nagenoeg verdwenen. Kon dus met frisse moed aan mijn dagelijkse uurtje ochtendoefeningen.
Altijd leuk hoe complotdenkers de waarheid rekken en strekken om gelijk te krijgen. "Wie filmde het vertrek van de Apollo missie die de Maan verliet na een succesvolle landing?" lijkt een goede vraag maar is simpel te beantwoorden: ook in 1969 was men al in staat camera's van afstand te bedienen. Het is dat òf er zit in elke snelheids-, Ring-deurbel- en mobieltjescamera een heel klein persoon die 24 uur per dag klaarzit om op een sluiterknop te drukken.
Een buurvrouw en ik maakten geen foto's maar grapjes. Bovendien kwam zij niet met lege handen op de koffie maar met een praktisch verjaarscadeau: een stel heerlijk warme soksloffen. 'Om mee door het appartement te lopen waar je zit als je eind van het jaar in Engeland werkt.'
Helaas kon ik vanwege het zeven weken in Engeland werken eind van het jaar niet ingaan op een mogelijk werkaanbod. Voor de eventuele baan bij een grote instelling zou ik in diezelfde periode een trainingstraject moeten volgen, wist de mevrouw aan de telefoon te vertellen. Voor een andere eventuele baan is dat gelukkig geen probleem dus ik ben nog steeds in de running voor betaald werk.
Had het zowel met de buurvrouw alsook met een vriend die deze middag op verjaarsvisite kwam over werk en werkloosheid.
En zelfs over dakloosheid. Gelukkig wonen wij in Nederland en is de kans op dakloos worden niet zo groot als in veel andere landen. Al komt dat helaas voor en kan het op zich iedereen overkomen.
Nadat de vriend weg was, deed ik wat aan het huishouden, vond in een stapel papieren bewijs dat ik ooit aan LARP'en deed,
prepareerde en at mijn avondmaal en bereidde de komst voor van nog wat verjaarsvisite.
Van bevriende buren en van vrienden die ik ruim veertig jaar geleden leerde kennen via school. Wij spraken over ouder worden, dat het leven vaak onverwachte wendingen in petto heeft en de kracht en pracht van vriendschap.
Het was heel fijn om een dag nauwelijks bezig te zijn met de ellende in de wereld, zoals bijvoorbeeld de opkomst van extreem rechts. Dat geweld een geoorloofde methode vindt om de voor hen ideale wereld te scheppen.
Ik begrijp nog dat mensen 'rechts' zijn, maar van extreem rechts begrijp ik helemaal niets. Zo vindt dit deel van het volk dat iedereen die de wet overtreedt het land moet worden uitgezet. Behalve zij zelf. Onbegrijpelijk ook dat mensen racistisch kunnen zijn, anderen minder waard vinden dan zichzelf en met 'gelijke rechten voor iedereen' bedoelen dat mensenrechten alleen moesten gelden voor mensen als zichzelf.
Nederland is al een stuk gezakt op de emancipatieranglijst en toch vinden mensen dat Nederland nog wat verder mag zakken. Een mens krijgt bijna zin om - net als 1 op de 10 AOW-gerechtigden - in het buitenland te gaan wonen.
AOW'ers is maar één groep die niet werkt. Terwijl de groep werken nagenoeg gelijkblijft, stijgt het aantal niet-werkenden. Reden te meer om blij te zijn dat ik eerdaags weer werk heb. Al is dat maar voor zeven weken.
Zo lang duurde het niet om de afwas te doen nadat de visite was vertrokken. Waarop ik kort daarna - na het beantwoorden van felicitaties die waren binnengekomen via LinkedIn - vertrok naar dromenland.
Zaterdag verheugde ik mij op het bezoek van mijn zoon, later die dag. Blij dat ik wat hem betreft geen last heb van ouderverstoting. Het zal je maar gebeuren dat kinderen één van de ouders niet willen zien omdat zij na een scheiding zijn opgehitst door de andere ouder.
Ook fijn als kinderen op school les krijgen in hun eigen taal en niet - zoals bijvoorbeeld in Tibet - verplicht de taal van de overheerser moeten leren. Er is in Nederland zelfs ruimte voor onderwijs in verschillende geloofsrichtingen. Zelfs voor de geloofsrichting 'wij moeten terug naar vroeger' en jongetjes niet mogen breien en punniken en meisjes niet mogen schilderen en timmeren. Daartoe ontving de 'Forumschool' in Almere een subsidie van een half miljoen. Per jaar. Rechtse subisidie dan want 'linkse' subsidie is slecht. Voor het lesgeven aan welgeteld vier kinderen. Terwijl die subsidie voor een stuk meer leerlingen is bedoeld. Hoe kreeg FvD dan tòch al dat geld? Heel verrassend: door te sjoemelen.
Tijdens de lunch met mijn zoon gingen de gesprekken over de fratsen van rechts, met name die van de Trump-regering,
maar ook over zijn recente vakantie, onze komende gezamenlijke reis naar Indonesië, de ontwikkelingen rond en van A.I., favoriete series en nog zo wat. Het werd een fijne middag.
Eentje waar ik graag over vertelde bij een buurvrouw voor wie ik wat kleine boodschappen had gehaald en bij wie ik thee dronk.
Het perfecte leven bestaat niet, net zo min als de perfecte mens bestaat. Wij maken allemaal fouten en nemen allemaal beslissingen die anders uitpakken dan verwacht.
Wat geen reden is om dan maar niets te doen, uit angst fouten te maken.
Ooit - nog niet zo lang geleden - was ik daar veel minder bang voor en daardoor een stuk avontuurlijker. Zo pakte ik vaker kansen en handelde een stuk spontaner. Tegenwoordig zie ik vooral veel beren op de weg, wat mij er helaas van weerhoudt om een beetje risico te nemen. Lekker veilig, maar wat saai. Niet dat ik jaloers ben op vrienden die tevreden zijn met een zeer rustig leven met weinig afspraken want wat voor de ene prettig is, hoeft dat voor de ander niet te zijn.
Ik ben blij met vrienden en buren die er voor mij zijn. Zoals een paar vrienden die mij deze dag via berichten lieten weten echte vrienden te zijn. In het kader van onderhoud van mijn vriendschapsrelaties, maakte ik afspraken met een paar van hen. Appen is leuk, maar elkaar in het echie zien is prettiger, in mijn ervaring. Gelukkig ben ik nog in staat tot reizen dus ook vrienden die niet in Amsterdam wonen kan ik blijven zien.
Voor ik voor de beeldbuis ging hangen in een poging te ontspannen voor het slapengaan, zag ik nog dat Het Hart van Amsterdam op (lokale) televisie zou komen. Ik was indertijd bij de première en kan de documentaite over de Wallen in de jaren '80 van harte aanbevelen.
Zondag zag ik de VS weer verder afglijden naar het soort staat waar wij al 80 jaar voor worden gewaarschuwd en waar men in Italië en Duitsland het een en ander aan ervaring mee heeft. De Grote Baas heeft verder de persvrijheid ingeperkt; journalisten die niet positief over De Dierbare Leider berichten worden 'gecanceled'.
Maar schrijf maar eens positief over iemand die onlangs weer onder valse voorwendselen een oorlog begon. Door deze gedachten - en vanwege de herdenking van Operatie Market Garden - schreef ik een toekomstig te plaatsen stukje over oorlog. Althans, over enkele aspecten ervan want een enkel blogstuk is veel te weinig om te schrijven over alles dat met oorlogvoeren te maken heeft.
Zo noem ik in het stuk geen conflicten bij naam. Zoals dat in Soedan. Waar ooit bondgenoten de RSF, de Rapid Support Forces en de SAF, de Sudanese Armed Forces elkaar bevechten en namens hun sponsors uit vooral Egypte en de VAE vele burgerslachtoffers maken. Vrijwel uitsluitend met het eigenaarschap van (goud)mijnen als prijs.
Burgers van Soedan komen niet alleen om door gevechten in het kader van een bloedige burgeroorlog, maar ook door honger, dorst en instortende goudmijnen.
Het sluiten van alle goudmijnen en waardeloos maken van goud zou wat kunnen oplossen. Maar ja, dan moeten wij voortaan leven zonder televisietoestellen, haardrogers, wasmachines en mobieltjes. Wat hebben wij ervoor over om het leven van mensen in andere landen minder ellendig te maken?
Heb zelf geen ellendig leven. Zo hoefde ik ook deze dag mij geen zorgen te maken over eten of onderdak en was het een voor mij normale zondag: uitslapen, oefeningen doen,
Muzikant Ed Sheeran deed ook heel aardig. Beetje 'damage control' nadat hij had toegegeven aan de druk van de Amerikaans joodse miljardair Robert Kraft om Macklemore te schrappen uit het voorprogramma van zijn tournee. Je mag je blijkbaar niet uitspreken tegen de moord op tienduizenden mensen. Zo werden ruim 20.000 kinderen slachtoffer van een 3000 jaar oude 'belofte'.
De Israëlische overheid probeert met man en macht de reputatieschade te beperken maar het lijkt te laat. Zelfs de (Israëlische) makers van de documentaire NAZA persona non grata verklaren zal niet mogen baten; de goodwill is op en zelfs hasbara weet de harde waarheid niet langer te verdoezelen.
Geen enkel argument verklaart waarom het goed is om tienduizenden burgers te vermoorden en verjagen. Ja, natuurlijk hebben Israëliërs bestaansrecht. Maar dat hebben Palestijnen ook. Evenals Oekraïners, Russen en welk volk dan ook. Zelfs wanneer men tornt aan het bestaansrecht van anderen, zoals de aanvallen gericht tegen Oekraïne aantonen. Door Oekraïne beantwoord met geweld gericht tegen de belangrijkste Russische inkomstenbron: olie.
Ook de buurvrouw met wie ik eind van de middag samen boodschappen deed en sprak over de Nederlandse taal, geopolitieke situaties, kinderen en (overleden) dierbaren heeft bestaansrecht.
Net als natuurlijk ook Bert en Ernie. Na het in juni overlijden van de stem van Ernie, Wim T. Schippers, stopte onlangs Paul Haenen met het inspreken van de karakters Bert en Grover. Het einde van een tijdperk.
De muziek van deze week is The Force van The Droids
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Ben Saunders, Tara Singh Varma, Henk Kroes en Gerrit Graham
Posts
