Vind blogstukjes van mij op onderwerp:

Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

zondag, november 22, 2026

De week voorbij

'Hamas' is niet alleen een terreurbeweging maar ook een acroniem. De letters staan (in het Arabisch) voor 'Islamitische Verzetsbeweging'. Tevens is het een woord dat zoveel betekent als 'moed' of 'hartstocht'. 

Het is één van de vele dingen die ik leerde in mijn vele (on- en offline) gesprekken met diverse mensen over diverse onderwerpen. Vaak stel ik mijn mening bij als ik iets leer dat ik nog niet wist, al vind ik het soms moeilijk om iets te 'ont-geloven' nadat ik het jarenlang geloofd heb.

Past u makkelijk uw mening aan of heeft u daar moeite mee?
==============================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer

Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.

Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.

Meer lezen? Mijn boeken

==============================
Maandag werd ik wakker met een gevoel van nervositeit: "O ja, eind deze week vertrek ik voor langere tijd naar Engeland!" Voordat het zover was, moest er natuurlijk nog de dagelijkse woordpuzzel worden gemaakt en zo.
Ook onderdeel van de niet-onprettige routine: koffie drinken met een buurvrouw. 

Wij hadden het over de zelfverrijking van corrupte politici, kiezersbedrog en dat altijd de gewone burger slachtoffer wordt van de miljonairs die zich 'politicus' noemen maar niet voor de gewone burger opkomen. 

Zo'n twee miljoen burgers zijn slachtoffer van de acties van een handvol machtswellustelingen; volgens de (Israëlische) coördinator van hulpgoederen in Gaza komt minder dan de helft van de hulpgoederen voor de 90% van de Palestijnen die zijn verdreven uit hun woningen aan in de vluchtelingenkampen. 

Daardoor dreigt tweederde van hen om te komen van de honger. "Als ze zo'n honger hebben, waarom gaan zij dan niet zelf voedsel verbouwen of bijvoorbeeld vis vangen?" Omdat de landbouwgrond achter 'de Gele Lijn' ligt. Iedereen die die lijn passeert is 'een Hamas terrorist!' en wordt daarom door IDF-soldaten gebruikt als schietschijf. In zee vissen is Palestijnen al langere tijd verboden. "Eigen schuld. Dat is hun straf voor het gebeuren op 7 oktober 2023." Als doodgeschoten worden voor vis vangen een straf is voor Palestijnen voor '7 oktober', is het best raar dat dat al ongeveer sinds 2012 gebeurt.

Wat de echte oorzaken zijn van veel ellende zullen wij waarschijnlijk nooit horen. Wij weten nog geen tien procent van wat zich achter de schermen afspeelt of waarom 'ze' willen dat de Aarde wordt vernietigd. Wellicht weten zij meer dan wij en sturen zij daarom langzaam aan op het bouwen van bases op de Maan om vanaf daar Mars te gaan koloniseren. Soms klinkt dat aanlokkelijk, naar een andere planeet verhuizen. Maar stel dat onze woonkoepels daar worden belaagd door lokale ratten van 30 kilo? 

Ratten voelen zich thuis in ondergelopen kruipruimtes en hoewel de kruipruimte van het Amsterdams Vrijmetselaarsgebouw is ondergelopen, is er - bij mijn weten - nog geen rat ontdekt. Het is een oud gebouw dat staat op een plek dat ooit moerasgebied was en dus heeft het wel eens last van zware regenval. 

Tijdens de bijeenkomst van mijn Loge deze avond, ging het daar even over in de pauze. 
Maar hèt gespreksonderwerp was de voordracht van deze avond. Die ging over de vraag 'Wie ben ik?' In de loop van een mensenleven veranderen wij zóveel dat je je kunt afvragen of je later nog wel bent die je was. De vergelijking met 'Het Schip van Theseus' werd dus gemaakt.
 
Tijdens de wandeling terug naar huis liep ik er in mijn hoofd nog over te filosoferen.

Dinsdag was een dag als alle andere en dus begon ik ook deze dag met mijn gebruikelijke oefeningen.

Met een kleine zes weken werken in Engeland eerdaags, zal mijn ochtendroutine er vermoedelijk anders uit gaan zien. Misschien begin ik de dag dan wel met een wandeling in de fotogenieke omgeving van het dorp (3000 inwoners) waar mijn hotel ligt. 
of pak ik een vroege bus om even de rust van de kust te ervaren voordat de dag gevuld zal zijn met theaterwerk in de grotere plaats (35.000 inwoners) waar het theater staat. 
Fijn aan de moderne tijd is dat je eenvoudig alvast de omgeving van je bestemming kunt verkennen voordat je er heen gaat.

Zo kon ik alvast zien waar ik mijn boodschappen zal gaan doen, de zes weken dat ik er verblijf.

Deze dag deed ik voor het laatst dit jaar boodschappen in mijn eigen buurtje. Waarbij het duidelijk was dat de herfst heeft toegeslagen in Nederland. 
Gelukkig was ik net op tijd thuis toen het ophield met zachtjes regenen. De zomerkleding kan nog even in de kast blijven en stopte ik ook niet in de bagage die meegaat naar Engeland.

Die werkreis heeft ook zo z'n nadelen. Zo zal ik diverse mensen missen, waaronder de buurvrouw bij wie ik eind van de middag thee kwam drinken en met wie ik sprak over de Nederlandse regering die - op voorspraak van het CDA - samen met Duitsland, Denemarken, Griekenland en Oostenrijk, Rwanda wil betalen voor de opvang van in de EU uitgeprocedeerde asielzoekers die niet terecht kunnen in hun land van herkomst omdat het daar gevaarlijk is.

Een onzalig plan natuurlijk. Zo neemt Rwanda het niet zo nauw met de mensenrechten en blijkt uit beschikbare data over soortgelijke projecten dat het vooral heel duur is en meer problemen veroorzaakt dan oplost.

Terwijl de buurvrouw wat suiker en melk liet oplossen in haar verse kop thee, gaf ik haar reservesleutels van mijn huis. Ten gunste van mijn goudvissen en planten. Fijn te weten dat die goed zullen worden verzorgd.

De vriend bij wie ik die avond at - ook al iets voor het laatst dit jaar - werd goed verzorgd in het ziekenhuis waar hij een paar dagen ter observatie verbleef. Het medisch incident in kwestie bleek gelukkig niet heel ernstig.

Of de gevolgen van het vroegtijdige jaarlijks instorten van de Poolwervel ernstig zullen zijn, is nog onbekend omdat het sinds de meting van het fenomeen nooit eerder is voorgekomen dat de luchtwerveling boven de Noordpool zo vroeg in het jaar in elkaar klapte en de ijskoude lucht die het 'gevangen' houdt kan ontsnappen. 

Een voorraadje thermokleding hebben is in Nederland sowieso geen overbodige luxe. 

Met tien graden Celsius buiten was het in mijn woning nog niet erg koud. Dus in redelijk comfort nam ik nog wat teksten door en ging ik vroeg naar bed, even wat ontdaan door een bericht op Facebook over het plotseling overlijden van een vroegere blogvriendin.

Woensdag bereikte de mensheid een mijlpaal: nog nooit was een door mensen gemaakt object zo ver weg als Voyager 1. Het ruimtevaartuig was deze dag maar liefst een lichtdag verwijderd van haar startpunt. Dat is zo'n 26 miljard kilometer. Je zult het moeten fietsen. 

Mijn afstand tot thuis valt daarbij in het niet met nog geen 600 kilometer tussen mijn tijdelijke standplaats Whitley Bay en mijn woonplaats Amsterdam. 

Amsterdam is gelukkig een vrij vredige stad. Al gebeurt er - met een kleine miljoen inwoners - natuurlijk wel eens wat gewelddadigs. Maar lang niet zoveel als in andere delen van de wereld. Bijvoorbeeld in dat deel van de wereld waar een afgesproken staakt-het-vuren dagelijks wordt genegeerd en een Hamas-leider werd geliquideerd. Persoonlijk denk ik niet dat dat feit zal bijdragen aan een einde aan de gewelddadigheden. 

Geweld zal helaas altijd blijven bestaan, net als hebzucht en machtsspelletjes. Zo hebben enkele miljardairs er veel baat bij als Jensen Huang gewoon doorgaat waar hij mee bezig was. Niet alleen met zijn buitenechtelijke affaires maar vooral met topman zijn van de grote A.I.-chips fabrikant nVidia. 

Terwijl volgens een forensisch expert Jeffrey Epstein geen zelfmoord pleegde, had ik het met een buurvrouw die op de koffie kwam over meer alledaagse besognes dan mensenhandel en andere grote misstanden. Gezondheid, werk, het weer...

Weer ging ik over mijn teksten voor de komende voorstelling en Engeland en weer ging ik eind van de middag op de thee bij een buurvrouw. Dit keer maakten wij gezamenlijk ook nog een wandeling naar de supermarkt.
Wij spraken over diverse zaken en spraken de hoop uit dat ooit weer empathie en kritisch denkvermogen het publieke debat zouden leiden. Het lijkt wel alsof domheid de norm is. Zelfs onder de mensen die ons horen te leiden: politici. Neem minister Eelco Heinen van de VVD. Niet alleen probeerde hij Denk mee te krijgen door die partij te paaien met een mooi voorstel, ook dacht hij dat dat nooit bekend zou worden en verwijderde de betreffende app-berichten toen er vermoedens rezen. Om later te verklaren dat hij die had 'gearchiveerd'. Ja, in het beruchte 'ronde archief' dan. 
Maar goed, er zijn nòg dommere mensen. Bijvoorbeeld zij die ervan overtuigd zijn dat Mamdani zijn snor liet staan 'om zijn ware bedoelingen te tonen'. Terwijl hij dat deed in het kader van Movember.

Zo zou hij - net als de beruchte en besnorde Adolf H. - alle joden willen laten verdwijnen. In werkelijkheid is de burgemeester van New York onder de joodse bevolking van zijn stad populairder dan Netanyahu. Die was de leider van de oppositie toen een aanhanger van hem de toenmalig premier van Israël, Yitzhak Rabin, vermoordde. Yigal Armir was dus een antisemiet want hij doodde een jood. Eentje die dichtbij een vredesplan was, samen met zijn palestijnse tegenhanger, Yasser Arafat. Die overigens óók werd vermoord, al is dat niet volgens officiële lezingen en hield zijn weduwe een autopsie tegen. Dat er op zijn spullen het zwaar giftige polonium-210 werd aangetroffen is vast toeval. Iedereen laat tenslotte wel eens wat van dat radiocatieve goedje rondslingeren. 

In mijn huis pas gewassen rondslingerende kleding, stopte ik in mijn rugzak voor Engeland. Truien met name zullen er geen overbodige luxe zijn. 

Ook geen overbodige luxe zou het zijn als de politiek zich harder zou maken om de bestaande loonkloof tussen mannen en vrouwen in Nederland te overbruggen. Het zou ook mooi zijn als er paal en perk werd gesteld aan het bestaan van neonazigroepen in Nederland. Schrikbarend dat ook politici daar blijkbaar lid van zijn. 

Schrikbarend was ook het plotselinge besef dat er vrijwel geen tijd meer was om mijn werkreis naar Engeland voor te bereiden. Had ik mij meer moeten bezighouden met het instuderen van mijn teksten en het voorbereiden van het verblijf in plaats van mij regelmatig over te geven aan 'zinloze' zaken als koffie en thee drinken met buren?

Dus uit schuldgevoel maar ook omdat ik mij graag goed voorbereid, boog ik mij nog een uurtje of twee over mijn script voor ik ging slapen.

Donderdag was voor mij de laatste volle dag die ik dit jaar in Nederland zou doorbrengen. Verder een heel gewone dag. Waarbij ik een beetje last had van iets waar ik de laatste tijd heel goed in was geworden: uitstelgedrag. Behalve de puntjes op de i zetten aangaande mijn aanstaande verblijf van zes weken in Engeland, deed ik mijn dagelijkse oefeningen
en nam ik het laatste nieuws tot mij. Waarbij ik het niet kon nalaten om de stilte bij radicaal rechts doen uit onderzoek van ondermeer Zembla bleek dat een paar honderd lieden uit hun eigen groep antisemieten bleken te zijn. Wat mensen als Raisa Blommestein erger vond dan ontdekken dat diverse FvD'ers neo-nazi's bleken te zijn is dat wij waren 'verraden door links!' 
Onderzoeksjournalisten kregen de niet-beveiligde link naar een server met daarop uren aan beeldmateriaal van een tandarts, een wiskundeleraar en diverse politici en mensen met andere bezigheden. Terwijl zij op hun feestjes trots verkondigen fan te zijn van Adolf H., doen zij direct 'huilie huilie' zodra dat feit naar buiten komt. 

Een tandarts op wiens terrein één van de neo-nazi-feestjes plaatsvond, moest een beetje huilen toen klanten afbelden nadat zijn gedrag naar buiten was gekomen. "Misschien was het niet zo handig van mij om te zeggen dat 'S!eg He!l' in mijn hart zit. verklaarde de man die zei 'gewoon, erg conservatief' te zijn. 'Een beetje als de SGP'. 

Het zal de partij van Thierry Baudet weinig stemmen kosten dat het niet meer te ontkennen valt dat de partij sterke banden heeft met neo-nazi groepen. 

Je hoeft geen neo-nazi te zijn om mensen te haten vanwege hun afkomst. Kijk maar naar Myanmar. Daar worden de Rohingya stelselmatig onderdrukt, verdreven en vermoord. Onlangs drukte de VN daar het zware stempel 'genocide' op. Of je hoog of laag springt, het stelselmatig onderdrukken, verdrijven en vermoorden van tienduizenden mensen, puur vanwege hun afkomst heet nu eenmaal 'genocide'. 

Hoe heet het eigenlijk als moedwillig miljoenen mensen en andere dieren, ongeacht hun afkomst, worden gedood door hun leefomgeving te vernietigen? Wat mij betreft had die vraag op een recente klimaattop gesteld mogen worden. In plaats daarvan werden in Turkije in het eindrapport olie, gas en kolen niet eens genoemd. Laat staan dat werd afgesproken het gebruik van fossiele brandstoffen te verminderen. 

Terwijl het aantal gevallen van mazelen in de VS is vermeerderd en het dankzij minister van Gezondheid RFK Jr. is gelukt om te kunnen roepen 'Measles are Great Again!', heeft de rijkste illegale immigrant van de VS spijt dat hij een half miljard dollar heeft gestoken in campagnes om Republikeinen de afgelopen Midterms te laten winnen.

Misschien goed voor mijn zielenheil dat ik tijdelijk mijn focus verleg naar spelen in een theatershow in plaats van mij zorgen te maken over het platliggen van electronische systemen van de NSA of het ontregelen van GPS-systemen in de luchtvaart.

Ook goed voor mijn zielenheil was het om een uurtje op de thee te zitten bij een buurvrouw, eind van de middag. Zo kon ik haar vertellen dat diverse vrienden en mijn zoon zo attent waren om mij 'fijne tijd in Engeland!' berichtjes te sturen. 
Ongedwongen zorgen uiten en grapjes maken met haar zal ik behoorlijk missen, de komende zes weken en met een hartelijke knuffel namen wij tijdelijk afscheid van elkaar.

Na het avondeten nam ik nog eenmaal mijn script door voordat ik vroeg ging slapen. In de hoop dat wereldwijd protesten tegen onrecht net zo goed werken als de protesten in Spanje onlangs,
dat de wereld niet aan haar einde komt vanwege bijvoorbeeld de 'Samsonoptie' en dat ik kon slapen zonder te piekeren.

Vrijdag mocht ik van mijzelf na het ontbijt even lachen om mensen die dachten dat 'links' zou huilen toen bekend werd dat Robert Pattinson de nieuwe James Bond zou spelen. "Ha, dus geen lid van een minderheidsgroep want niet zwart, niet vrouw en geen moslim of homoseksueel!" Sorry, maar Pattinson behoort wel degelijk tot een minderheidsgroep: minder dan 4% van alle mensen is een blanke man met blauwe ogen. 

Heb zelf een lichtgetinte huidskleur en bruine ogen. Daarnaast ben ik 1.40m. Wat een prima formaat is om één van de zeven dwergen te kunnen spelen in Snow White and the Seven Dwarfs, de 'panto' waar ik aan mag meedoen in de Engelse kustplaats Whitley Bay.

Daartoe ging de wekker vroeg deze ochtend want vanwege de verwachte drukte werd mij aangeraden ruim op tijd te zijn voor het inchecken voor het vliegtuig naar Newcastle. Om vanaf daar met metro en bus verder te reizen naar het dorpje Seaton Sluice waar het kleine hotel staat dat voor zes weken 'thuis' zou zijn. Op een half uur met de bus van Whitley Bay en het betreffende theater.

De reis verliep voorspoedig en van de verwachte drukte was weinig te merken. Het personeel was ook duidelijk goed voorbereid en getraind want de duizenden makke schapen reizigers werden efficiënt door nauwe passages geleid.
Eenmaal in Newcastle wist ik de juiste bus te vinden maar bij de overstap maakte ik de klassieke fout: ik stond aan de verkeerde kant van de weg op de bus te wachten.

Al met al was ik maar een half uur later dan gepland op locatie: het hotel dat ik zes weken lang 'thuis' zou mogen noemen.

De eigenares zag mij op straat al aankomen en heette mij met open armen welkom. Letterlijk. Sowieso bijzonder vriendelijke mensen in Seaton Sluice en ook over het uitzicht en de kamer niets te klagen.

Wat vind u van dit zeezicht-schilderij op mijn kamermuur? 
Of is dat gewoon het raam?

Na het uitpakken liep ik een rondje door de buurt. En genoot.

Of Vera Dijkmans geniet van haar verblijf in een Amerikaanse detentiecel tot zij wordt gedeporteerd, betwijfel ik. Zij beschikte niet over de juiste verblijfspapieren en werd door ICE dus beschouwd als 'illegale vreemdeling'. Die status heeft dus niets te maken met huidskleur of land van herkomst. 

Ook Dick Schoof, de man die voor Geert Wilders inviel als Minister-president, zal niet zo blij zijn geweest te worden betrapt. Met name op de kwalijke manier waarop hij omging met de bedreiging van een burgemeester.

Uit boven tafel gekomen appjes blijkt dat hij de zaak niet erg serieus nam.

Ik neem mijn appjes altijd serieus en was ook deze dag blij met appverkeer met diverse leden van mijn vriendengroep. Een buurvrouw die niet aan appen doet belde ik. 

Om te reserveren voor het avondeten in mijn tijdelijk onderkomen, hoefde ik niet te bellen. Dat kon gewoon aan de bar annex receptie.

Tijdens de maaltijd leerde ik wat collega's kennen. Eentje daarvan kende ik al en het werd een fijn weerzien. Met lekker eten.
Iedere van ons ging vroeg naar de kamer. Voor wat rust na een soms lange reis en om verder de te spelen rol in te studeren.

Zaterdag was ik na bijna negen uren slapen wakker voordat om zeven uur de wekker ging. Eerst maar even douchen en terwijl ik opdroogde mijn dagelijkse oefeningen gedaan. 

Met extra aandacht voor rekken en strekken want deze dag zou het openingsnummer van 'de zeven' worden gerepeteerd. Met veel dansen daarin.

Na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt mocht ik bij een collega in de auto stappen en met z'n zessen vertrokken wij naar de oefenruimte. Een prachtig oud gebouw in een andere plaats dan waar het theater staat.
Tussen de bedrijven door sprak ik met collega's over de gekte rond het uitkomen van het computerspel GTA VI. Omdat kinderen spijbelen om het te kunnen spelen, lokten scholen hen met een financiële beloning voor opdagen. 

Ik ervoer het als een mentale beloning om lekker hard te werken waardoor er weinig overbleef om mij druk te maken over oorlogsgeweld en andere ellende in de wereld.

Een klein beetje persoonlijke ellende was dat mijn rechterknie al dat gedans duidelijk niet meer gewend was en enigszins hinkend kwam ik het laatste uur door.

Als beloning voor mijzelf mocht ik weer lekker eten in de herberg die mijn tijdelijk woonverblijf is. 

Na een dag vol werken, maar ook plezier en fijne gesprekken met fijne collega's, zocht ik tegen negenen mijn kamer op. Ondermeer om een paar keer een filmpje te bekijken van onze dansrepetitie eerder die dag. 
Om mij de diverse gebaren en stappen goed in te prenten. Met op de achtergrond redelijk zacht de geluiden die hoorden bij het privefeest waarvoor de eetzaal van het hotel was afgehuurd.

Kreeg daardoor een klein beetje heimwee naar mijn woning in Amsterdam. Ook daar dringt af en toe een feestje mijn slaapkamer binnen.

Zondag werd ik weer eens wakker met in mijn hoofd enkele gênante momenten uit mijn leven. Hersenen onthouden nu eenmaal emotionele momenten beter dan momenten die ons weinig doen. 

Gelukkig had ik geen tijd om er lang over na te denken met het risico dat meer vervelende herinneringen naar boven kwamen, want het was weer vroeg tijd om te werken. Een voorstelling zet namelijk niet zichzelf in elkaar.

Daar heb je naast acteurs en dansers ook een team voor nodig dat bestaat uit een choreografe, een scriptschrijver, een regisseur, een producent, mensen voor de kleding en nog zo wat.

Wij mochten ons gelukkig prijzen met een geweldig team aan professionals dat ons hielp het beste uit onszelf te halen.

Ook voelde ik mij voor even wat jonger dan ik ben door mij te spiegelen aan mijn veelal jongere collega's. Mooi om mee te maken dat voor hun de tijd wat minder snel lijkt te gaan dan voor mij. Geïnspireerd probeerde ook ik meer te genieten van het moment en minder te denken aan vervelende dingen uit het verleden en uit een mogelijke toekomst.

Persoonlijk hoop ik op een toekomst waarin geen plaats meer is voor fascisme en soortgelijke stromingen. Wat duidelijk werd uit het onderzoek van ondermeer Zembla is dat neo-nazi's niet per se overduidelijk enge personen zijn. Aanhangers van het fascisme zijn - net als in de tijd van Hitler en Mussolini - gewoon de buurman, je tandarts of de wiskundeleraar van je kinderen. 

Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die neo-nazi's verdedigen. Alsof het willen uitroeien van mensen omdat zij tot een bepaalde groep behoren 'maar een mening' is.
Je vindt verwerpelijke figuren in alle lagen van de samenleving. 

Hoewel ik het betwijfel zouden er zelfs onder mijn collega's van de voorstelling in Engeland mensen kunnen zijn die vinden dat mensenrechten niet voor alle mensen zouden moeten gelden.

Voor alle medewerkers gold dat zij hard werkten deze dag. De voorstelling begon al aardig vorm te krijgen en met plezier hielpen wij elkaar de dag door.
Vanaf het moment dat wij tijdens de 'tafellezing' voor het eerst gezamenlijk het hele script oplazen.
In de lunchpauze verkende ik de omgeving van de repetitieruimte 
en bij thuiskomst deden mijn kleine collega's en ik een drankje tijdens het nader kennismaken.
Het leek alsof wij elkaar al veel langer kenden dan twee dagen want wij spraken over onze angsten en verlangens maar bijvoorbeeld ook over de verschrikkingen van oorlog.

Van een collega kreeg ik een gel die ik op mijn wat overspannen knie kon smeren en met een hartelijke knuffel wensten wij elkaar een goede nacht.
 

Shadowplay van Joy Division is de muziek van deze week:
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jason Bhugwandass, Cees den Daas en Paolo Bulgari