Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

woensdag, februari 24, 2021

Gelooft u dat alle huidige religies altijd zullen bestaan?

Mijn ervaring is dat mensen die zichzelf christen noemen dat opvallend vaak niet zijn. Van alle mensen die ik ken(de) is degene die het meest leeft volgens 'de regels van Christus' een atheïstische punker. 

==========================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
===============================================

Naar de kerk gaan maakt geen christen van je, net zo min als in een garage gaan staan je in een auto verandert. Als ik op mijn CV onder 'hobby's' schrijf: 'Windsurfen' betekent dat niet dat ik goed kan windsurfen maar dat ik lieg op mijn CV. Bijvoorbeeld omdat ik een baan ambieer als regiomanager bij een groothandel in windsurfartikelen.

Naar verluidt bevat ongeveer 70% van alle CV's (werkervaringsoverzichten, niet de verwarmingssoort) wereldwijd wel een of meerdere 'alternatieve feiten': hoe hoger in de top van de pikorde, hoe meer 'feitelijke onjuistheden' op de CV. Ja, veel topmanagers en hooggeplaatste politici zijn leugenaars. Had u niet verwacht, hè? Ik vind dat best veel. Maar dat is voer voor een ander blog.

In Amerika wordt verreweg de meeste porno gedownload in de meest godvrezende staten. 'Dat gebeurt vast door die twee procent die niet gelovig is!' Ik geloof ook: namelijk dat veel mensen die zich in die gebieden christen noemen, hypocriet zijn.

Zoals een dominee die graag hel en verdoemenis preekte maar intussen thuis in een e-mail programma werkte aan een nieuwe preek terwijl hij via zijn browser kinderporno downloadde. Maar zich er niet van bewust was dat zijn reguliere werkgever software op de computer had laten installeren om in de gaten te houden wat elke werknemer precies deed met het apparaat. Duidelijk gevalletje 'oepsie!'

Onderzoek toont aan dat porno vooral wordt gekeken in plaatsen waar de meeste mensen wonen die zich 'religieus' noemen. https://www.hln.be/nina/seks-relaties/kijk-jij-vaak-naar-porno-dan-is-de-kans-groot-dat-je-gelovig-wordt~aba31d11/

Is het zo dat mensen die porno kijken vaker naar de kerk gaan of gaan kerkgangers op den duur meer porno kijken? Het verband is niet helemaal duidelijk maar wel staat zo goed als vast dat christenen meer en vaker porno kijken dan atheïsten. Kunst: atheïsten hoeven zich niet hypocriet op te stellen maar kunnen vaak eerlijker voor hun hobby's uitkomen. Verder is het zo dat mensen met 'rechtse' politieke overtuigingen gemiddeld naar extremere vormen van porno kijken dan 'linksmenschen'. Waarom dat zo is laat ik graag over aan de fantasie van de lezer.

Wat mij brengt op de Pastafari en hun Kerk van Het Vliegend Spaghettimonster. Deze religieuze stroming ontstond in 2005 als tegenreactie op het politiek correcte gedrag rond de vrijheid van religie. Die vrijheid stelt dat mensen zich ook op pasfoto's mogen tooien met uitingen van hun favoriete religie. Een tulband, een hoofddoek, een keppeltje, een kruisje...Het mag allemaal 'want het gaat om een eeuwenoud geloof'. Met een vergiet op het hoofd in je paspoort omdat je een nieuwe religie aanhangt mag in Nederland niet 'want dat is geen echte religie'. 

Mensen die mensen vermoorden uit naam van een almachtig onzichtbaar wezen worden erkend als religieus maar mensen die geloven dat alle piraten heilig zijn en zo meer mogen worden uitgelachen. Zelfs door officiële instanties. Maar mensen die geloven in 'Intelligent Design' en er van overtuigd zijn dat God hier en daar botten van dinosaurussen heeft begraven om hun geloof op de proef te stellen krijgen het voor elkaar dat hun soort geloof (pas enkele decennia oud) verplicht wordt onderwezen op Amerikaanse scholen.


Zoals mensen nu hun geloof belijden deden zij dat niet honderden of duizenden jaren geleden. Zo was bijvoorbeeld homoseksualiteit ooit zó normaal dat er geen woord voor was en een huwelijk werd ook niet 'voor de ogen van God' in een kerk of zo ingezegend. Welnee, als een stel samenwoonde was men - zelfs in de ogen van 'de kerk' gewoon een getrouwd stel. Of nu maar een van beiden, geen van hen of beiden een piemel hadden. Dat rare anti-homo gedoe begon pas veel later. 'Ja maar in de Bijbel staat dat homo-zijn slecht is!' Er staan wel meer ge- en verboden in de Bijbel want het is een hele dikke verzameling boeken. In dit filmpje worden er een paar genoemd:


In ons huidig tijdsgewricht zien wij een nieuw geloof ontstaan. Als ik het een beetje begrepen heb (net als veel religies is ook dit geloof op een aantal gebieden vrij vaag. Daarom heet het ook 'geloven'.) bestaat er een Galactic Counsel die onder meer bestaat uit buitenaardse Hagedismensen die mensen als Donald Trump naar de Aarde gestuurd heeft om te voorkomen dat Bill Gates en andere leden van de Cabal, waaronder George Soros, om het eeuwige leven te verkrijgen, het bloed drinken van kleine kindertjes die in de niet-bestaande kelder van een pizzeria in Amerika worden verzameld en gemarteld door Hillary Clinton. Of zo. De aanhangers hebben zulk soort conversaties:
Twee jaar geleden kwam ik dit gesprek tegen maar begrijp nog steeds niet waar het over gaat, hoewel ik de individuele woorden ken.

Voor de details moet u bij ex-rapper Lange Frans zijn: hij weet alles wat 'profeet' Q aan zijn volgelingen doorgeeft in de vorm van 'visioenen' die - vreemd genoeg maar het zijn moderne tijden dus waarom niet? - als geschreven boodschappen op sociale media terechtkomen. Maar - gelukkig maar! Lekker ouderwets. Hou ik van! - zich ook  openbaren aan dames die in Facebook 'live' of YouTube (of Bitchute als Youtube haar onzin...pardon...geprevel heeft verwijderd.) filmpjes met haar ogen rollen terwijl zij in lotushouding op een campingmatje zitten waar een brandende kaars op staat en van een briefje dat iemand naast de camera houdt de tekst oplezen die zij 'na urenlang zuipen en blowen mediteren' via hun pijnappelklier ontvangen hebben van de Galactic Counsel. Apart genoeg altijd in slecht Engels. 

De gelovigen - met hun profeten Willem Engel (What's in a name?) en 'de QAnon Shamaan' - zijn er zelf nog niet uit over hoe hun religie heet maar ook in het vroege Christendom en de Islam ontstonden al conflicten over hoe sommige 'visioenen' geïnterpreteerd moesten worden en daarom zijn er bijvoorbeeld Katholieken en Protestanten, Soennieten en Sjiieten. Dus ook wat ik voorlopig 'Het Wappieanisme' zal noemen zal zich opsplitsen.

Maar ook deze religie zal ooit verdwijnen, zoals vele religies dat al deden, al ver voor de opkomst van bijvoorbeeld het Christendom en de Islam, momenteel twee grote religies die óók zullen verdwijnen. Ga maar na: hoeveel mensen kent u die ooit gehoord hebben van het Jaïnisme? Of wat er is geworden van de Ophieten?

==========================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, februari 23, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat er ook leuke dingen gebeuren in de wereld. Zelfs tijdens een bloedserieus overleg tussen een rechter en advocaten. Dit gebeurt wanneer een van hen zelf even niet bij zijn computer of smartphone kan om te beeldbellen en dus de smartphone van zijn secretaresse gebruikte. Waar even daarvoor haar dochter mee had zitten spelen:

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Zo gaat Billy de Kat om met sneeuw en een bevroren vijver:



De lolcat van deze week gaat over de Bijbel:

'Alles wat in de Bijbel staat moet letterlijk worden genomen.
Behalve die stukjes die niet letterlijk moeten worden genomen.
Maar niet altijd.'


zondag, februari 21, 2021

De week voorbij (een Corona dagboek)

Als acteur heb ik wel eens dingen gezegd waar ik als persoon niet achter sta. 'Geweldig idee, baas, om die diamant te stelen!' in een kinderserie bijvoorbeeld. Heb zelfs wel eens - ook als acteur - voor een bedrijf gewerkt waar ik als persoon van vindt dat het niet zo netjes te werk gaat. Maar als politicus kreeg ik het niet voor elkaar om een partij-standpunt te verdedigen waar ik het als persoon niet mee eens was.

Heeft u wel eens iets gezegd of gedaan waar u eigenlijk niet achter stond?

================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

===========================================

Maandag voelde ik mij wat verdoofd. Nog niets bekend over een uitvaart of wanneer wij de kamer van de moeder van mijn zoon kunnen komen uitruimen. Niemand schijnt iets te weten. Juridisch gezien is mijn zoon de enige rechthebbende maar ook hij had nog niets gehoord. Zelf heb ik alleen maar de status van 'een ex-partner' en dus wettelijk niets te zeggen over de afwikkeling van het overlijden van de vrouw met wie ik jaren lief en leed heb gedeeld en samen een zoon mee op de wereld heb gezet. Frustrerend.

Dat was het al wanneer wij elke nieuwe begeleid(st)er van haar weer alles moesten vertellen. Blijkbaar doet men niet aan dossier-overdracht bij psychiatrische instellingen. Zij wisten vaak haar verjaardag niet, noch dat zij een broer had, wie ik was, soms zelfs niet dat zij een zoon had, wat haar voorgeschiedenis was voor zij in instelling nummer zoveel werd opgenomen. Alleen haar medicatie-geschiedenis was bekend. Alsof  het antwoord op 'welke pillen heeft mevrouw geslikt?' het enige is wat bepaalt wie wij zijn als mens.

Maar dat is blijkbaar wat 'het Volk' wil en waarom men al jarenlang op politieke partijen stemt die geld boven mensen stellen. Ik wil mij daar niet bij neerleggen. Zo zal ik mensen blijven vragen niet meer op de VVD te stemmen, noch op partijen die niet verder komen dan loze beloften te doen. Maar misschien zijn er mensen die het prima vinden dat de mensen met het meeste geld de meeste rechten hebben. Vraag maar aan de slachtoffers van de Toeslagenaffaire: zij die zich een dure advocaat konden veroorloven hadden meer kans hun geld terug te krijgen dan mensen die volgens Het Juridisch Loket (de overheid dus) geen recht hadden op rechtsbijstand.

Ook is het plan gerezen een zorgboerderij te starten, waar mensen zoals de moeder van mijn zoon een volwaardig leven kunnen leiden. Want iedereen kan wel íets, al is het geiten voeren of eieren rapen. Al ben je zwaar autist, heb je stemmen in je hoofd, ben je paranoïde, kun je je gedachtestromen niet op pauze zetten, heb je een IQ van 147 of 74...het maakt niet uit: voor iedereen zou er plek moeten zijn in de maatschappij. 

Mensen wegzetten in betonnen dozen en hen vrijwel uitsluitend eten en medicijnen geven vind ik niet de juiste manier van omgaan met mensen. Dat gebeurt alleen met dieren die rijp worden gemaakt voor de slacht. En daar wordt steeds vaker schande van gesproken. Maar dat datzelfde met mensen gebeurt, vinden velen blijkbaar normaal. Ik vind dat niet.

'Ja maar ik heb ondergoed voor haar gekocht, hoor!', vertelde ons ooit een begeleidster. Hartstikke lief hoor, maar heb je haar geleerd wat e-mail is, hoe een OV-chipkaart werkt, haar begeleid met het verlengen van haar paspoort, verzekeringen voor haar geregeld, haar ooit geholpen met haar bankzaken of op enige andere manier haar begeleid om wellicht ooit weer deel uit te maken van 'de maatschappij'? Nee dus. 

Had nergens zin in deze dag, zelfs niet in nergens zin in hebben. Korte, heftige huilbuien op rare plekken in mijn gedachtentreintjes. Heb er maar aan toegegeven en tussendoor, ondanks het ontbreken van wil, toch maar wat dingen gedaan. Voor de Bewonerscommissie bijvoorbeeld. Het lukte gelukkig ook weer om te schrijven. Dat luchtte op. Schrijven is zuurstof voor mij. Als ik dát niet kan...

Lieve, steunende berichten en telefoontjes van lieve mensen deden mij goed. Ik ben dankbaar, verdrietig en boos.

Het bericht dat PVV-kamerlid Dion Graus zijn ex-partner dwong tot seks met zijn beveiligers - in het gebouw van de Tweede Kamer - verbaasde mij niet. Noch dat zijn fractie en aanhang dat geaccepteerd gedrag vinden. Dat Thierry Baudet niet wist dat kamerleden verplicht zijn (ook toekomstige) neveninkomsten te laten opnemen in een register, om te voorkomen beticht te worden van belangenverstrengeling en omkoping - is natuurlijk door hem gelogen. 

Zijn fans doen als reactie uiteraard gezellig aan 'Jamaarisme': 'Ja maar, die en die politicus had eens een onterechte declaratie gedaan!' Maar zo gaat dat: aanhangers van een sekte accepteren niets negatiefs over hun Grote Leider. Hij ontkent gewoon dat hij in een groep appjes stuurde als 'Je wil toch niet dat je zus thuiskomt met een neger?' en zijn aanhangers zien alleen maar een bevestiging dat hij - net als zij - niet meer is dan een ordinaire racist. Tot zijn reactie aan toe: 'Ach, wie maakt er nu nooit eens een racistisch grapje?'

's Avonds door foto-albums gebladerd (fysieke ja) op zoek naar een aardige foto voor op een eventuele rouwkaart en ook bij die actie kwamen er wat emoties aan de oppervlakte. Ook omdat ik bij die actie foto's tegenkwam van andere geliefden die de oversteek hebben ondernomen.

Dinsdag was een regel-dag. In het ziekenhuis zei men de vrijdag ervoor; 'Geen zorgen, wij hebben contact met een uitvaartmaatschappij en regelen verder alles. Dit weekend bellen wij jullie.' Niet dus. Al decennialang was de GGD verantwoordelijk voor alles wat juridisch gezien geregeld moest worden voor de moeder van mijn zoon: verzekeringen, bankzaken...niet dus. Zij was dus (waarschijnlijk) niet verzekerd. 'Wij wilden het allemaal aan haar zelf overlaten.' Heel aardig concept hoor, zelfbeschikking en 'eigen verantwoordelijkheid' maar je hebt iemand onder je hoede die zwaar psychotisch is en waar je verantwoordelijk voor bent. Sterker nog: je wordt als instelling betaald voor die verantwoordelijkheid. Maar soit.

Dus mijn zoon regelde zelf een beeldbelgesprek met een uitvaartmaatschappij en online mochten wij een kist uitzoeken, voor hoeveel mensen de koffiekamer geregeld moest worden en dat soort zaken meer.

Daarna belde ik de begeleidster van de instelling over het leegruimen van haar kamer, haar burger service nummer ('Heeft u dat niet?' 'Nee, ik heb nergens opgeschreven wat het Burgerservicenummer is van iemand met wie ik 25 jaar geleden een relatie had.') en wat dies meer zij. Afspraak gemaakt voor de dag er op.

De begeleidster had gelukkig een mooie foto voor op de kaart. Zelf die kaart ook maar even regelen want dat kan het uitvaartcentrum ook wel voor ons doen maar voor de prijs van 10 kaartjes kun je een avond uit eten. Met z'n tweeën. En dan niet bij een fastfoodrestaurant.

Natuurlijk kost het geld om een zaaltje te huren, een gat in de grond te graven en koffie te zetten en zo maar allememachies, wat is dat een hoop geld allemaal bij elkaar!

En dan nog het geregel er om heen: contact zoeken met mensen die haar kenden, niet in de laatste plaats haar broer; wie wil er even spreken op de uitvaart, wat zal ik aantrekken? Wat wil ik zelf nog zeggen?

Had mij die morgen afgemeld voor werk en ontving een keurige reactie: 'Van harte gecondoleerd'. Opvallend genoeg is er nog steeds iemand die mijn werk (helaas slecht dus er moet tzt veel gecorrigeerd worden) voor de brouwerij doet maar zowel de directeur als ik weten niet wie.

Intussen bleven mensen maar appen en bellen. Heel lief, al die vriendelijke woorden en steun en zo. Maar het kwam nog even niet uit. Was wel fijn dat een buurvrouw bij mij was terwijl ik belde met deze en gene. Met een buurvrouw binnen gehoorsafstand ben je toch minder geneigd om mensen telefonisch uit te schelden en even een potje te janken en zo. Tussendoor - uiteraard - overleg met mijn zoon: 'Welke tekst op de kaart? Wat voor muziek in de koffiekamer?' Ook fijn dat ik mijn vriendin kon bellen om even wat frustratie te ventileren en zorgen te uiten.

Intussen lijkt het een eeuwigheid geleden dat ik vrolijk stond te werken op bedrijfsfeesten, festivals en in nachtclubs. Vond onlangs een foto van mijzelf dankzij Twitter, waar een fan blij meldde dat hij mij niet had verwacht te zullen zien op een festival bij hem in de stad. Maar al sla je me dood, ik herkende het kostuum niet en wist echt niet meer waar of wanneer dat festival plaatsvond. Alsof ik een versie van mijzelf zag die op een parallelle Aarde leefde. Maf.

Over parallelle Aardes gesproken: ter afleiding keek ik een aflevering van The OA: de dood is slechts het begin van een alternatief leven in een andere dimensie en zo. Intrigerend!

Woensdag met een buurvrouw naar de instelling waar de moeder van mijn zoon de laatste jaren van haar leven verbleef. Ook de moeder van mijn zoon was ooit een buurvrouw. Om het interessant te maken woont de buurvrouw die mee was in de woning waar een andere buurvrouw ooit woonde. En waarmee ik twee dochters heb geproduceerd. 

Emotioneel natuurlijk om in de kamer te zijn waar mijn zoon en ik nog maar een paar maanden geleden zaten te kletsen met zijn moeder. Zij lachte en kletste en leek aardig hersteld van de borstkanker van twee jaar eerder en de daarop volgende mastectomie. Maar uitgezaaide leverkanker werd haar fataal. 

Even het hoogstnodige geregeld (documenten en kleding voor haar wake ) en dingen vragen als: 'Voor gezonde mensen is het al lastig om zelf bank- en verzekeringszaken te regelen. Waarom dachten jullie dat een psychiatrisch patiënt dat zelfstandig kon en geen begeleiding nodig had?' 'Zij gaf aan dat zij het zelf wilde.' 'Prima, maar is het niet de taak van een begeleider om iemand, zeg maar...eh...te begeleiden?'  Maar soit. Wat geweest is, is geweest.

In het instituut zal men ook een dienst houden. Haar foto, bloemen en een kaars staan al klaar:
Op de bus richting begraafplaats. Beiden met een stok. 'Kruk en kruk'. Wij konden lekker lachen om elkaars onbeholpen gedrag. Tas met kleding achtergelaten bij de receptie en het aankleden van het lichaam van de moeder van mijn zoon ('mijn ex' vind ik nog steeds een nare uitdrukking) overlaten aan de professionals.

Buurvrouw en mijzelf getrakteerd op een broodje köfte. 

Heerlijk!

Thuis emotioneel én fysiek behoorlijk moe en met flinke pijn rond mijn heup een dutje gedaan. Reageren op een paar telefoontjes en berichten kan wachten.

's Avonds kwam een vriend op visite en hij werd afgelost door mijn vriendin. Fijn om niet alleen te zijn.

Donderdag was mijn vriendin al de deur uit toen ik wakker werd. Had de avond tevoren een pijnstiller ingenomen. En die deed z'n werk goed: lang, prettig en pijnloos geslapen. Wel erg vreemde dromen gehad. Die ik mij helaas niet meer in detail kan herinneren.

Het was koud dus ik draaide de thermostaat van 17,5 naar 20 graden. En dacht daarbij even aan de miljoenen Texanen die in winterse kou zonder verwarming en elektriciteit zitten. De burgemeester van Colorado is groot voorstander van zelfbeschikking en vertelde zijn burgers - vrij letterlijk! - 'Ik ga niks voor jullie doen. Zoek het lekker zelf maar uit!' en stapte op na hevige kritiek op die uitspraak.


In de jaren '90 besloot de staat Texas de distributie van gas en elektriciteit uit handen te nemen van de overheid en over te dragen aan particulieren bedrijven. Die uitsluitend keken naar winst op de korte termijn en dus bezuinigden op onderhoud aan de elektriciteitscentrales. Met als gevolg dat de meeste van die centrales niet tegen kou bestand zijn en een voor een uitvielen. Tot zover dat geweldige systeem van 'vrije marktwerking'. Maar volgens de Republikeinen is het allemaal de schuld van een lid van de Democraten die over tien jaar een plan in werking wil stellen om over te stappen op duurzame energiebronnen. Om met Lange Frans te spreken: interessant.

Met een buurvrouw en mijn vriendin ging ik waken bij de moeder van mijn zoon. Emotioneel natuurlijk maar het voelde goed om te doen. Wij lieten haar ritueel genieten van een laatste kopje koffie en een shaggie.
Haar laatste rustplaats vindt zij in een mooie omgeving:
Helaas geen katholieke begraafplaats want het ziekenhuis was vergeten met ons te overleggen en besloten geheel zelfstandig dat de katholieke overleden mevrouw vast wel naar een algemene begraafplaats vervoerd had willen worden. Als ze nu vooraf even hadden gebeld...

Thuisgekomen aten wij een stukje gebak. Mijn vriendin was namelijk jarig. Zodoende. Onwerkelijk.
Natuurlijk kreeg zij ook cadeautjes. Want dat hoort bij een verjaardag.
Als afleiding tussendoor speelde ik een paar zetten schaak met een vriendin:
(Ik speel met zwart)

Had niet veel eetlust maar at toch maar een stuk pizza. Met gehakt en zo op een bodem van bloemkoolmeel:
Buren stonden aan mijn deur, met een bloemetje: 'Hier buurman, gecondoleerd met je verlies.' Lief! Ontving nog een bosje eerder op de dag. Een beetje kleur in het leven kan geen kwaad. 

Muziek voor bij een begrafenis wisselden wij thuis - vanwege de jarige - af met feestmuziek. Een aparte combinatie.

Nasa was ook in een feeststemming want men kreeg het weer voor elkaar om een Marslander succesvol te laten landen. 


Een knappe prestatie!

Niets natuurlijk in vergelijking met mijn poging de kerstboom af te tuigen zonder mijzelf en de vloer met dode naalden te bezaaien. Wat dus niet lukte.

Denk dat ik vroeg naar bed was die avond maar dat weet ik niet meer zeker.

Vrijdag met een vriend naar het gebouw waar de moeder van mijn zoon de laatste ongeveer 10 jaren van haar leven woonde. Sinds een jaartje in een kamer met dit uitzicht:
Op een brandweerkazerne 'want de bewoners van deze instelling hebben vooral rust nodig'. Aha. 'Interessant', zou Lange Frans zeggen.

Snel haar spullen sorteren en verdelen over de meegebrachte tassen en kratten. Alles kon gelukkig in het busje en het echte verdelen komt later wel. Veel papier (nieuwsbrieven, tijdschriften) kon direct weg: scheelde toch gauw ruim 20 kilo. Ook kom je papieren, foto's en spullen tegen die aan emoties raken, herinneringen oproepen, vragen doen opborrelen: had zij wellicht nog een kind? Hoe zat het eigenlijk met haar uitkering? Wie is dat op die foto die zij zo goed bewaard heeft?

Je kunt wel willen dat dingen anders waren gegaan in het verleden maar proberen dat te veranderen is net zo praktisch als tijdens de huidige pandemie een nieuwe nachtclub beginnen.

Was erg dankbaar voor de hulp en bij thuiskomst trof ik mijn vriendin aan die nog even flink hielp de gevulde kratten en tassen een tijdelijke plek te geven in mijn woning van 38m2.

Met de spullen van mijn moeder indertijd duurde het ruim twee jaren voor ik mentaal zover was dat ik een en ander durfde weg te doen. Ben niet van plan weer zo lang te wachten.

Was fijn dat mijn vriendin in mijn huis sliep die nacht. Voelde ik mij niet alleen. 

Zaterdag ging ik flink aan de bak: de administratie van de vriend die de dag ervoor zo'n geweldige hulp was. Voor ik ging werken verbaasde ik mij nog even over berichten over de naderende verkiezingen. Zo wist blijkbaar ook de aanhang van Thierry Baudet en zijn Forum voor Democratie niet dat hij de 'Deep State' wil bestrijden door een parallelle samenleving (?) op te bouwen. Compleet met eigen scholen, eigen kinderboeken en dergelijke. Bij zijn toespraak stonden zijn meest fanatieke aanhangers. Maar zelfs die stootten elkaar aan met: 'Heb jij enig idee waar dit geraaskal over gaat? Nee? Ik ook niet. Misschien moeten wij zijn moeder bellen? Of zijn begeleidster van de zorginstelling van de psychiatrische kliniek?'

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik niet gestoord wil worden tijdens het werk. Een enkeling moet ik dat elke keer opnieuw vertellen. En dan zijn er nog mensen die verbaasd zijn wanneer ik geïrriteerd reageer wanneer ik na een paar berichten ontvangen en beantwoord te hebben, mijn telefoon op stil zet maar zij alsnog doodleuk aan mijn deur komen staan om te vragen waarom ik niet gestoord wil worden. 'Weet je nog dat ik vanmorgen zei dat ik niet gestoord wilde worden?' 'Ja, dat weet ik nog.' 'Wat denk je dat ik bedoelde?' 'Hoe moet ik dat nou weten?' Volgens mij zijn dit hetzelfde soort mensen die met hun fiets 'maar eventjes, een half dagje of zo' een stoep blokkeren.
Tsja, waarom zou je je fiets vier meter verderop in het fietsenrek plaatsen wanneer je met hetzelfde gemak tientallen mensen last kunt bezorgen? Ik vind dat egocentrisch en asociaal. Maar dat ben ik. 

In de meeste andere situaties kan ik dit gedrag nog wel velen maar momenteel wil dat even niet lukken en word ik gewoon boos in plaats van de zaak af te doen met een grapje of een stukje cynisme. 'Even een stukje wandelen om wat tot rust te komen' is vanwege mijn versleten heup helaas niet echt een optie. Alleen al schoenen aantrekken is een behoorlijk energie vretende klus heden ten dage. Dus eigenlijk ga ik alleen maar de deur uit wanneer het echt niet anders kan. Deze dag kon het echt niet anders.

Nam even de tijd voor wat rust. Dan sta ik graag aan deze brugleuning:

Ondanks alles flink veel werk kunnen verrichten en zelfs via sociale media de vraag kunnen beantwoorden: 'Hoe bepaal jij op welke partij je stemt, 17 maart?'

Persoonlijk zou ik graag op een partij stemmen die concrete plannen heeft om de planeet leefbaar te houden. Je kunt gelijke rechten willen hebben, goedlopende winkels, alle buitenlanders het land uit of slimme kinderen maar op een dorre Aarde zijn dat vrij nutteloze wensen.

Deze dag werd een verzoeknummer namens mij voor de moeder van mijn zoon, gedraaid in de Bankshow, van Hans, de collega-weblogger die graag verzoekjes draait in zijn wekelijkse radioshow.

Voor ik ging slapen voltooide ik nog een Franse les via de app DuoLingo en volgde ik een kort college via De Universiteit van Nederland met Erik Scherder. Over wat muziek doet met je hersenen en waarom het zo erg is dat de overheid besloten heeft dat muziek- en lichamelijk onderwijs niet nodig is voor een goede opvoeding. Belachelijk natuurlijk en dat alleen al is een goede reden om niet op de heersende politici te stemmen. Erg interessant weer!

Zondag lag ik nog in bed te mijmeren toen een buurvrouw zich meldde voor de thee en wij samen de tijd namen liedjes te luisteren en stil voor ons uit te staren. Kan ook in je eentje natuurlijk maar samen met een ander is fijner vind ik. Bovendien heeft de moeder van mijn zoon een tijdje bij haar in huis gewoond omdat zij anders over straat zwierf en heeft de buurvrouw haar verzorgd. Superlief!

Met diverse mensen deze dag berichten gedeeld en veel steun ontvangen. Mijn vriendin belde ook. Erg fijn.

Weinig gedaan, verder. Een paar dingetjes voor de Loge, Karper de Goudvis en Billy de Kat verzorgd, de afwas gedaan, mijn moeder's oude tafelklok opgepoetst en opgewonden. Een rondje gelopen waarbij ik rouwkaarten afleverde bij buren die al zó lang in de buurt wonen dat zij de moeder van mijn zoon gekend hebben. Een van hen had zelfs ooit een relatie met haar. Ja, het is soms net een dorp, dat buurtje net buiten het centrum van Amsterdam waar ik woon. Soms denk je misschien 'even niet' maar dan is het toch weer fijn als een van de buren vraagt 'Gaat 't met je?' Of het nu een bewoner is die er langer woont dan ik (dik 26 jaar) of sinds een half jaartje de algemene voordeur deelt, ze zijn allemaal lief en attent. Heb ik wel mazzel mee, als ik verhalen van anderen over hun buren wel eens hoor.

Het was prachtig weer dus ik zat lekker een kwartiertje of zo te genieten.

De Engelstalige stukjes van deze week:


In de serie onbekende helden: Hashem Ahmad Alshilleh.

'Walking in the Air' in de versie van Nightwish is de muziek van deze week:


Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

Dankzij de wondere wereld der techniek en zo kan het zelfs door deze QR-code te scannen, zelfs:

vrijdag, februari 19, 2021

Opa vertelt (een verhaaltje)

Opa is een jongeman uit onze tijd die als oudere man
plotseling terecht komt in de toekomst, daar dingen hoort van zijn kleinkinderen en van alles ziet. 
Hij komt (nog steeds als oude man) terug in onze tijd en vertelt er over, doorgaans in de vorm van een tweegesprek met een van zijn kleinkinderen:

======================

'Opa, waarom staat er een grote muur om Nederland en Amerika heen?' 
'Toen Het Virus uitbrak overleden binnen een jaar 3 miljoen mensen wereldwijd. 
Er ontstonden ook diverse variaties. Een ervan tastte niet de longen maar de hersenen aan 
en trof vooral Nederland en Amerika. 
Daardoor ontstond een groep van miljoenen mensen die zichzelf Het Volk noemde. 
Zij zorgden ervoor dat geen enkele overheidsmaatregel werkte 
om verspreiding van het virus tegen te gaan. 
De rest van de wereld had geen andere keus dan Nederland en Amerika af te sluiten 
van de rest van de wereld. Mexico betaalde het grootste deel van De Muur.' 
'Maar opa, wisten mensen toen nog niet dat Het Virus was gestuurd door De Galactic Counsel 
om stupiditeit op Aarde uit te roeien?' 
'Nee, lieverd. Maar het verklaart wel waarom vooral de Nederlandse en Amerikaanse bevolking 
werd getroffen. Zelfs op andere planeten weten zij dat daar de grootste dommeriken van het universum leefden.' 


===================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, februari 17, 2021

Mag je racisten discrimineren?

Waarom krijg je als volwassene geen kleurplaat in een restaurant? Is leeftijdsdiscriminatie niet verboden in Nederland? Met andere woorden: er vindt bijzonder veel discriminatie plaats. Er wordt dus onderscheid gemaakt tussen groepen mensen. Dat hoeft niet per se negatief te zijn: een sporter die zich aanmeldt om Nederland te vertegenwoordigen als hordeloper op de Olympische Spelen zal een afwijzing ontvangen van de beoordelingscommissie. 

Niet omdat hij of zij een bepaalde huidskleur heeft of liever met mannen zoent dan met vrouwen of zo. Nee, de afwijzing is gebaseerd op de rolstoel waar de betreffende sporter zich mee voortbeweegt. Dat werkt nu eenmaal niet, een hordeloper in een rolstoel. Persoonlijk spreek ik liever van hordeNloper want de loper springt over meerdere horden. Maar dat mag niet van de huidige spellingregels. Maar dat terzijde.

Zelf kreeg ik ooit een baan in een fabriek niet. Niet vanwege mijn CV, de kleur van mijn huid of omdat er 'man' in mijn paspoort staat. Maar omdat ik niet bij de knop kon waarmee ik een apparaat moest bedienen. Knoppen bij apparaten in fabrieken zijn niet bedacht op jongvolwassenen van 1.40m. Is dat discriminatie? Ja. Is dat erg? Nee.

Mensen zijn nu eenmaal niet gelijk (wel gelijkwaardig, maar dat is een geheel ander begrip. Voor een ander blogstukje) dus het is vrij normaal dat de ene iets niet kan maar de ander wel en dat dat deels je plek in de maatschappij (of in de fabriek) bepaalt. Zo accepteert 'de maatschappij' maar weinig mannen als vrouwelijk lingeriemodel. Bijvoorbeeld. Maar waarom zou dat eigenlijk niet kunnen?

Een actrice werd uitgescholden via sociale media. Uitsluitend omdat zij weigerde in te gaan op het verzoek om een symbool in haar Twitter-biografie te gebruiken waaruit zou moeten blijken dat zij tegen de discriminatie van transgenders is. In een 'biografie' op Twitter is ruimte voor 140 lettertekens. Dat is niet voldoende om alles in te weergeven waar je zoal tegen bent: ananas op pizza, het uitlekken van wie De Mol is, dat je vindt dat manlijke modellen net zoveel betaald zouden moeten krijgen als hun vrouwelijke collega's en omgekeerd voor managers, dat je voorstander bent van een basisinkomen en dus voor de vrijheid voor mensen om al dan niet te werken, et cetera.

====================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

====================================================
(Er komst van mijn hand vast ooit een stukje over racisme)

Tegenwoordig polariseert men graag (vroeger niet?) dus 'eist' men van de filmmaatschappij dat de betreffende actrice ontslagen wordt 'want zij is transfoob!' Rare logica: dus omdat ik geen borstkanker awareness lintje draag zou ik voorstander zijn van borstkanker? Of omdat er geen Nederlands vlaggetje bij mijn profiel staat zou ik 'tegen de Nederlandse waarden en normen!' zijn? Onzin natuurlijk. Zoals het omgekeerd ook onzin is te veronderstellen dat bijvoorbeeld iemand die zich 'christen' noemt in zijn of haar profiel daadwerkelijk de waarden vertegenwoordigt die Jezus voor ogen had.

Dan nog: al zou de actrice wél moeite hebben met de aanwezigheid van transseksuelen in de wereld, wat dan nog? Mag zij geen mening meer hebben en moet zij worden ontslagen omdat zij iets vindt en daarmee een groep mensen discrimineert? Het wordt anders wanneer zij zou weigeren te werken met transseksuelen. Dat is dan gewoon werkweigering en grond voor ontslag op staande voet.

Stel dat iedereen die iets tegen een bepaalde groep heeft ontslagen wordt,  dan zou niemand meer werk hebben want die regel zou ook gelden voor iedereen die een hekel heeft aan racisten.

============================================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, februari 16, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat er eindelijk statiegeld op blikjes komt. Dat was geen kwestie van niet kunnen maar vooral van politieke onwil. Per 1 januari 2023 komt er 15 cent statiegeld op een blikje. Wellicht dat dat voorkomt dat mensen die achteloos uit hun autoraam werpen.


=====================================================
Deze week een kattenfoto uit de oude doos. Geen idee hoe het nu met het diertje gaat maar ik vond 'em leuk. Maneki Neko:




Dit keer is de lolcat een 'verkiezingsposter'.
Bedacht zelf de naam van de partij
en knutselde zelfs een logo in elkaar:
'Stem PKP, wij stemmen altijd met u mee.
Populistische Katten Partij
Wij zijn het altijd eens met Het Volk
op sociale media dan toch'


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, februari 14, 2021

De week voorbij

Het is onvoorstelbaar maar er zijn nog steeds mensen die geloven dat Corona niet bestaat. En als het al bestaat, dat het niet meer is dan 'een griepje'. Alsof ruim 3 miljoen mensen hun dood in scène hebben gezet en de geheime wereldregering miljoenen acteurs heeft ingehuurd om te huilen op 3 miljoen begrafenissen. Alleen maar om een handvol mensen te dwingen twintig minuten per dag een mondkapje te dragen. 

Om nog even een 'argument' van tafel te vegen: 'Niemand in mijn omgeving overleed door Corona dus het bestaat niet!' is net zo onzinnig als 'Honger bestaat niet want niemand in mijn omgeving is overleden aan ondervoeding.' Nog even iets duidelijker voor de mensen achterin: 'Als niemand ziet dat ik jouw neus breek, betekent dat dan dat jouw neus niet gebroken is? Immers: niemand heeft mij jouw neus zien breken en dus is het breken ervan niet gebeurt. Toch? 

Kortom: veel 'covidiots' bedienen zich van non-logica. Persoonlijk ben ik daar niet van gediend. Hoewel ik het soms wel vermakelijk vind. Vooral wanneer zij zichzelf tegenspreken en weigeren antwoord te geven wanneer zij op een fout in hun redeneren gewezen worden.

Het grootste probleem met mensen die wel in complotten maar niet in wetenschap geloven is dat zij én ontzettend bang zijn om buitengesloten te worden (daarom blijven zij vastklampen aan hun ideeën, om niet uit de groep gezet te worden van mensen die diezelfde ideeën aanhangen) en niemand vertrouwen, niet eens de leden van hun eigen 'clan'. Kijk maar naar de 'QAnon Shamaan': die vertrouwt zelfs zijn grote held Trump niet. In ruil voor strafvermindering zegde hij toe tegen Trump te pleiten in een eventuele rechtszaak.

Hier schreef ik al eens over dat rotsvaste geloof.

Er zijn mensen die niemand vertrouwen. Er zijn ook mensen die geloven in het goede in de mens.

De eerste groep is vaak wat gedeprimeerd en chagrijnig. De tweede groep wordt wel eens teleurgesteld.

Natuurlijk zijn er ook tussenvormen maar persoonlijk word ik graag gerekend tot de tweede groep. U?

================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

================================================

Maandag was ik nog wat van slag door het nieuws van de zaterdag ervoor. Dus ik zegde een afspraak af en deed het rustig aan. Mijn gedachten over wat er zoal in de wereld speelt zal ik wat vaker verdelen over aparte blogstukjes. Dan blijft het wat rustiger op mijn weekoverzicht.

Had weer een paar uren geen internetverbinding. Maar wél een kijkschijfje van de film Westworld, de film met Yul Brynner en het allereerste beetje 'CGI' ooit in een film. Bovendien is er de gelijknamige serie op gebaseerd. Tikje gedateerd maar bijzonder vermakelijk! Intussen werkte ik wat aan de boekhouding van een vriend.

Natuurlijk had ik ook deze dag met een tiental mensen app-contact en genoot ik van de sneeuw:
Op een Facebook-pagina plaatste ik een oproep om mij en mijn krukken covid-proof naar de moeder van mijn zoon te brengen want de trams reden niet. Ik mocht een flink aantal hartverwarmende reacties ontvangen. Fijn te merken dat bij social media de nadruk gelukkig vaak op 'social' ligt. 

Eerder op de avond was er dan ook nog een online bijeenkomst van de Geheime Jongensclub.

Dinsdag een beetje nerveus wakker geworden: hoe gaat het met de moeder van mijn zoon? Dat was niet helemaal duidelijk. Wel dat zij vanuit haar kamer met spoed was overgebracht naar het ziekenhuis, de voorgaande nacht. Onze zoon was bij haar en vond zijn moeder erg rustig. Zij leek ook geen pijn te hebben. Dat is fijn. Ik ging niet want ook dit ziekenhuis hanteert de 'maximaal één bezoeker' per dag-regel om te voorkomen dat er al te veel mensen het ziekenhuis in- en uitlopen op een dag. Er liggen vrij veel kwetsbare mensen in een ziekenhuis namelijk. Virussen weten het al jaren: 'Wil je je lekker uitleven, ga dan naar een ziekenhuis!' Beetje wrang dat ook mensen die nog maar heel kort te leven hebben niet meer dan een geliefde per dag kunnen zien 'want je wil toch niet dat iemand die op sterven ligt ziek wordt'. Maar soit.

Logde in in de boekhouding van de brouwerij. Om te ontdekken dat iemand anders (een deel van) mijn werk had gedaan. Ook nog eens niet volgens de afgesproken procedures. Dus op een onjuiste manier. Wat een hoop ellende en ingewikkelde tegenboekingen tot gevolg zal hebben. Dus ik nam contact op met mijn werkgever: 'Hoi, wie doet mijn werk en nog fout ook?' Een paar uur later kwam het verlossende antwoord: 'Geen idee'. Helder. Hoe dan ook: ik kon niets doen voor de brouwerij, behalve mijn werkgever adviseren de wachtwoorden te veranderen.

Met diverse mensen had ik app-contact en een vriendin stuurde mij dit filmpje van een buitenlandse nieuwslezeres, die haar gezicht niet in de plooi kon houden toen zij ontdekte wat Nederlanders onder 'bizarre winterse omstandigheden' verstaan:

Was fijn om mij tegenover een koffiedrinkende buurvrouw te kunnen uiten en later op de dag heerlijk rustig in de warme knuffelarmen van mijn vriendin te liggen. Gewoon, even niets. Hoewel er veel geregeld dient te worden. De wereld wacht maar even. Ik genoot dus van de lekkere (en gezonde!) lunch die mijn gade had bereid en toen zij de deur uit was beeldbelde ik ruim een uur met een goede vriendin. Een buurvrouw kwam informeren naar de staat van welzijn van de moeder van mijn zoon ('mijn ex' vind ik een nare term) en samen met mij puzzelden wij informatie bij elkaar over een buurman die de dag ervoor in het ziekenhuis werd opgenomen nadat een deel van zijn inboedel vlam had gevat.

Een vriend belde een kwartiertje, een bevriende ex-collega een half uur en voor je het weet zit je aan de spruitjes en is het donker buiten.

Woensdag vroeg de beveiliger in het ziekenhuis: 'U komt voor...?' 'Wij komen afscheid ne...' 'U hoeft niet in de rij voor de inschrijfbalie. Loopt u maar door: einde gang. Lift. 6e Verdieping. Linksaf de gang door...en...sterkte.' Kortom: mijn zoon en ik mochten - met voldoende afstand en mondkapjes - langsgaan bij zijn moeder. Het grootste deel van de dag brachten wij wakend bij haar door. Daarbij reageerde zij af en toe op onze aanwezigheid. Bijvoorbeeld toen mijn zoon voor haar een liedje afspeelde dat zij en ik samen live hoorden tijdens een concert toen zij dik(...) zeven maanden zwanger was van hem. Dat was in de Amsterdamse Melkweg. Hier een live-registratie uit 1992, een paar jaar eerder. Onze zoon is geboren in 1995.

Wij werden afgelost door een vriendelijke dame die haar geestelijke bijstand kwam verlenen.

Een buurman was intussen zo lief om voor mij en een buurvrouw ons wekelijks voedselpakket op te halen en een vriend kwam 's avonds op de koffie. Voor samen eten was geen tijd in verband met de avondklok. Dus hij nam wat mee om in zijn eigen huis te verorberen.

Donderdag was ik weer naar het ziekenhuis. Een vriend bracht mij en een buurvrouw er naar toe met de auto. Op de verjaardag van zijn vriendin, een andere buurvrouw van mij. Net als de moeder van mijn zoon is ook de meegekomen buurvrouw Katholiek opgevoed en samen prevelden zij het Weesgegroet. Zeer troostrijk.

Vrijdag kreeg ik bericht van mijn zoon: 'Snel naar het ziekenhuis!' Daar lag zijn moeder - inmiddels op een afdeling waar men zich beter kon richten op haar comfort - rustig adem te halen. In alle rust. Een verpleegkundige van een afdeling waar zij eerder nog lag kwam afscheid nemen. Heel lief.

Toen het tijd was haar en haar bed een laatste keer te verschonen gaven mijn zoon en ik de verpleegkundigen de ruimte door ons naar een wachtruimte te begeven. Daar kwam een verpleegkundige ons vertellen: 'Het is gebeurd'. Duidelijk was dat hij niet doelde op het verschonen. Misschien was zij overleden vlak voor wij de kamer verlieten en mogelijk had zij even gewacht tot wij uit de buurt waren voor zij ging knuffelen met Petrus. 

Met die verse wetenschap stonden mijn zoon en ik een tijdje door het raam van haar ziekenhuiskamer naar buiten te staren:


Hoe dan ook: binnen vier jaar tijd verloor mijn zoon in wezen zijn beide moeders. De mijne - die de eerste twee jaren behalve oma, juridisch gezien ook zijn moeder was - en zijn biologische.

Verdriet overheerst natuurlijk. Maar ook dankbaarheid. Dat zij rust heeft gevonden. Dat de stemmen in haar arme verwarde hoofd zijn verstomd. Dat zij vrede heeft gevonden in de door haar geliefde Jezus Christus. Dankbaar zijn wij ook voor de vele hartverwarmende steunbetuigingen, dat het ons was gegund afscheid te nemen en dat zij niet alleen stierf.

Een buurvrouw stond mij bij terwijl ik 's avonds mijn gedachten en emoties even liet gaan en daar een biertje bij dronk. Mensen die mij kennen weten dat ik in mijn eentje geen alcohol drink. Dus de buurvrouw bleef bij mij tot het bierglas leeg was. Natuurlijk ook met mijn lieve gade aan de telefoon gehangen. Het was inmiddels na negen uur en dus verboten om je op straat te bevinden. Zodoende.

Het wekelijkse 'verhaaltje op vrijdag' had ik gelukkig al eerder geschreven dus ik hoefde alleen maar op 'publiceer' te klikken.

Zaterdag wakker geworden door prachtig licht dat door een kiertje in mijn gordijnen mijn gezicht bereikte. Mijn vriendin kwam mij heerlijke knuffelen en had wat lekkers mee:

Al voor zij er was mocht ik weer diverse steunbetuigingen ontvangen. Zo fijn! Een gebroken hart voelt minder pijnlijk wanneer het wordt verwarmd. Bijvoorbeeld via deze Facebook-groep die erop is ingericht dat mensen na hun overlijden niet vergeten worden. Via een zogeheten 'GNU'. 

Want ja, hoe was het leven verlopen als de moeder van mijn zoon niet in een psychose was geraakt indertijd en ik niet had hoeven kiezen tussen zorg voor haar en die voor onze pasgeboren zoon?

Hoe heerlijk het ook voelde om de liefdevolle armen van mijn vriendin om mee heen te voelen en met mijn hoofd in haar boezem haar hart rustgevend te horen kloppen, er diende ook het een en ander geregeld te worden. Het leven gaat namelijk door voor hen die niet dood zijn. Jaarverslag van de Bewonerscommissie, stembureau cursus, een week achterstand met e-mails en diverse andere berichten via diverse andere applicaties wegwerken en wat dies meer zij.

Overigens: vroeger was er het programma ('app' of 'applicatie' tegenwoordig) 'Pidgin' dat meerdere chatapps (IM, ICQ...) samenvoegde maar ik weet even geen hedendaags equivalent. Zou wel handig zijn. Dus als u er toevallig eentje kent? Heel graag! 

Natuurlijk haalde ik ook herinneringen op. Aan de moeder van mijn zoon. Schreef een paar dingen op voor een eventueel praatje tijdens haar uitvaart. Om een of andere reden dacht ik ook terug aan een ander afscheid: dat van Bimbotown in Leipzig, waar ik nog maar vijf jaar geleden mocht optreden op het afscheidsfeest en waar ik hier (let op: lang stuk!) over schreef. Vond deze foto's van mij, gemaakt tijdens een van mijn optredens daar en toen:
Herkent u mij?
Uiteindelijk zijn herinneringen het enige dat wij hebben: avonturen, verbinding met mooie mensen...

's Avonds vond ik wat afleiding in een online concert van Will and the People. Was vergeten dat ik daar al eerder een kaartje voor had gekocht. Een welbestede €6.
Vond het erg moeilijk mij te concentreren op het examen van de cursus stembureautraining, later die avond. Werd ook afgeleid door appjes en telefoontjes van mensen die mij hun sympathie wilden betuigen. 

Dankzij een zekere pandemie zijn er wat extra regels bijgekomen en dat maakt het er niet makkelijker op om alle regels te onthouden. En het was al best ingewikkeld met al die verschillende passen en biljetten en uitzonderingen. 

Gelukkig zit je nooit alleen in het stembureau en is er altijd wel een collega die iets weet dat jij niet weet en vice versa. Nu maar hopen dat iedereen weet dat een mondkapje ook in het stembureau verplicht is te dragen. Voor wie hulp wil in het hokje zelf (beide handen in het gips of blinden. Verder geen uitzonderingen) is zelfs een medisch mondkapje verplicht. Plus wegwerphandschoenen voor de persoon (familie, een andere stemmer of een stembureaulid) die helpt. Ik hoop maar dat de (lokale) overheid dit goed communiceert naar de burger toe.

Zondag was het Valentijnsdag. Na een paar appjes over en weer kwam mijn vriendin bij mij. Voor mij is het lastig om over straat te gaan met de gladheid. Door mijn krukken (korte stukken loop ik met één, langere met twee) zijn er voor mij niet twee maar vier 'poten' die kunnen wegglippen. Daardoor is buiten lopen een kunststukje dat ik liever niet al te vaak uitvoer. Het werd een knuffel die urenlang duurde. Bijzonder fijn ende prettig!

Ongeveer op het einde van de knuffel zette een buurvrouw een pan erwtensoep op mijn aanrecht. Bijzonder lief én welkom! 's Avonds genoot ik van een online optreden van een vriend, David Cassel.
Als artiest heeft hij momenteel niet veel inkomsten maar misschien wilt u hem een klein beetje helpen door dit liedje te delen met mensen die het volgens u kunnen waarderen? Hij maakte de hele videoclip in de woonkamer van zijn bus!

Hij zit met zijn liedjes (hij maakt ook liedjes op maat. Leuk als cadeautje!) ook op Facebook.

Erg leuk natuurlijk allemaal maar het allerleukste wat ik op de interwebs tegenkwam deze dag was een excuus van iemand om geen anti-Covid vaccin te nemen: 'De overheid kan het mij niet verplichten, daarom doe ik het niet!' Dus je eet ook niet 'omdat de overheid je dat niet kan verplichten'? Hilarisch! Vind ik. Voor mij een reden er een meme over te maken:
'Niemand kan mij dwingen het vaccin te nemen. Daarom neem ik het niet.'
'Niemand kan jou dwingen te eten dus ik stel voor dat je dat niet doet.'

Pikte nog een staartje mee van een swingend Valentijns-avondje van Amsterdam Beatclub 

en ook daar zat ik lekker in mijn stoel mee te swingen. Om af en toe even een brok in mijn keel weg te slikken als ik dacht aan het vroegere samen dansen met de moeder van mijn zoon.

Hoop dat zij aan gene zijde iemand heeft gevonden met wie zij een beetje plezier kan hebben.

Het pleonasme van de week is: een ander alternatief.

De Engelstalige stukjes van deze week:

De muziek van deze week zocht ik uit aan de hand van die ene herinnering aan dat ene concert waar de moeder van mijn zoon en ik zo intens van genoten. Ruim 25 jaar later bracht dit nummer nog even een glimlach op haar gezicht. Hier is Anne Clark - wiens meest recente concertreeks was afgelast, niet zozeer vanwege Covid maar omdat zij kanker heeft. De ziekte die de moeder van mijn zoon heeft geveld. 'Our Darkness'.


We'd keep our heads above the blackened water
But there's no room for ideals in this mechanical place
And you're gone now
Through a grimy window that I can't keep clean
Through billowing smoke that's swallowed the sun
You're nowhere to be seen
Do you think our desires still burn
I guess it was desires that tore us apart
There has to be passion
A passion for living, surviving
And that means detachment

(Voor wie zoekt naar mijn wekelijks donatie-oproep: die staat nu vast bovenin dit blog)

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Mary Wilson, Carlos Menem, Lary Flynt en Johanna Garnier

Meer lezen? Mijn verhalenbundels




vrijdag, februari 12, 2021

Onder de arm (een verhaaltje)

Hij zat in de bar.
Als enige.
Want de barman stond.
Verder was er niemand.
De huiskat even niet meegeteld.
Die lag in de vensterbank.
Tevreden spinnend, vlak boven de radiator.

Uit de luidsprekers klonk passende muziek:
'It's okay, it will be allright',
'Wanhoop niet'
en 'Tears in Heaven'.

Het was een goede barman
want zonder iets te zeggen
legde hij de sleutels van de kroeg
bij de man op de toonbank
en zette er een fles sterke drank 
met een borrelglas bij.

Zonder het welkomstbelletje te laten rinkelen
trok hij zachtjes de deur achter zich dicht.

Met zijn jas, sjaal en ziel onder de arm.

=====================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, februari 10, 2021

Kritiek leveren vanaf de zijlijn is makkelijk

Als u de premier van Nederland was namens de VVD en geld voor u dus belangrijker dan al het andere bij elkaar, wat zou u dan kiezen? De maatregelen beëindigen en Covid vrij spel geven, met duizenden extra doden tot gevolg en dus minder belastinginkomsten? Of de Covid-maatregelen handhaven, met als gevolg dat meer bedrijven failliet gaan met als gevolg dus minder belastinginkomsten?

Het kabinet Rutte III vond kiezen best lastig en beslissingen uitstellen (de basis van 'Polderen') werd niet meer geaccepteerd. 
(Ik schreef over polderen in een weekoverzicht)

Dus besloot men maar op te stappen met de woorden: 'Veel succes voor de nieuwe regering na de verkiezingen in maart!' om intussen aan te blijven als demissionair kabinet en gewoon door te gaan met polderen en af en toe 'daadkracht' tonen door maatregelen te nemen die geen echt maar vooral een politiek effect hebben. In de richting van wat de PVV graag wil: 'Wij verbieden de Koran!' Symboolpolitiek heeft dat, iets roepen waarvan je weet dat de uitvoering onmogelijk is maar waarmee je de achterban even laat juichen.

===============
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
===============
Voor u persoonlijk: bent u liever dood of failliet?

Natuurlijk is het makkelijk om te klagen dat het kabinet het allemaal verkeerd doet maar wat zou u doen als 'baas van Nederland'?

Stemmen op rechts-populisten zal ik nooit doen en kan mij ook niet voorstellen dat ik ooit op de VVD zou stemmen of op de SGP, de partij die gedwongen moest worden vrouwen toe te laten en met opheffen werd bedreigd als zij bleven volharden in het overtreden van Artikel 1 van de Grondwet. Opvallend trouwens hoeveel 'christenen' (met opzet tussen aanhalingstekens want christen ben je pas wanneer je je als zodanig gedraagt en niet alleen maar zo noemt) en rechts-extremisten gemeen hebben: 'Weg met buitenlandse invloeden, alles moet bij het oude blijven, traditie is traditie!' Niet voor niets is het in plaatsen van Veen en Staphorst gebruikelijk dat de SGP de grootste partij is, op de voet gevolgd door eerst nog PVV, nu FvD. Aardig weetje: de oprichter van de SGP, dominee Kersten, was een anti-semiet. Zo riep hij de gelovigen op om de nazis's te helpen door joodse kinderen aan te geven. Leuke man.

Bij elke stemwijzer die ik doe staan (partijen als) PVV, SGP en VVD steevast onderaan. Blijkbaar heb ik weinig met hen gemeen.

Een vriend van mij zit bij De Feestpartij (let u maar even niet op de schrijffouten op de website. De Nederlandse taal enigszins beheersen is niet meer nodig wanneer je wat te zeggen hebt. Kijk maar op sociale media) van Johan Vlemmix. Misschien zet ik bij zijn naam wel een kruisje. Maar dat zou dan een proteststem zijn op een links-populistische partij. Toegegeven, ik vind hen een stuk sympathieker dan rechts-populisten maar liever laat ik het land leiden door mensen die hun ideeën kunnen onderbouwen met tastbare feiten en goede argumenten. Dat ontbreekt totaal bij populisten.

Populisten doen het altijd goed in verkiezingen voor klasse-vertegenwoordiger. Kijk maar eens naar Amerikaanse TV-series over dat fenomeen: dat baantje gaat per definitie naar degene die er het leukste uitziet en de mooiste beloftes doet. Nooit naar iemand met een wat meer doorsnee uiterlijk die écht goede ideeën heeft én die kan waarmaken. Dat heet 'directe democratie' en is het systeem dat de voorkeur geniet van 'Het Volk'. Al begrijp ik niet waarom het fijn is om iemand aan de macht te hebben die er leuk uit ziet maar verder niets kan, behalve blijven volhouden dat het ooit allemaal heus waar beter zal gaan als je maar op hem of haar blijft stemmen.

Dacht persoonlijk dat ik wel goed zat: een vaste baan voor drie dagen per week bij een brouwerij à €900 per maand met daarnaast werk in de entertainment voor gemiddeld (in december significant meer, de rest over het jaar verspreid) €400 per maand.

Maar niet veel gesloten cafés bestellen bier bij een Amsterdamse ambachtelijke bierbrouwerij en niet veel gesloten bedrijven nodigen een entertainer uit om de jaarcijfers te presenteren op het bedrijfsfeest. Nachtclubs zijn ook dicht en het enige dat een beetje op een festival lijkt is af en toe een grasveld waarop mensen staan te roepen dat zij geen mondkapje willen dragen maar de vrijheid eisen om anderen te besmetten met een dodelijke ziekte. 

Dat wordt 'em dus ook niet.

Maar wat dan wel? Kan ik solliciteren in de kinderopvang? Een vakgebied waarin ik enige tijd en met veel plezier gewerkt heb? Dan zal eerst de kinderopvang weer open moeten gaan.

Liefst werk ik drie à vier dagen per week. Om tijd over te houden voor vrijwilligerswerk en hopelijk eerdaags ook weer entertainment. Voor wat meer dan het minimumloon graag en dus zeker niet 'in een gezellig team met behoud van uitkering!' zoals gemeentelijke websites graag enthousiast melden

Liefst ook voor een bedrijf waarbij ik mij kan vinden in het bedrijfsmodel. 'Fractie-assistent PVV, affiniteit met het gedachtegoed is een pré' is dus uitgesloten. Net als werken voor een steenkoolcentrale bijvoorbeeld. U begrijpt mij wel, denk ik.


Stel ik teveel eisen aan een baan, denkt u?


dinsdag, februari 09, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat sinds kort ook binnenlandse terroristen als terroristen worden aangemerkt. Eindelijk wordt er wat gedaan tegen de misvatting dat alleen moslims geweld plegen en aanzetten tot geweld met de bedoeling haat en angst te zaaien. Wat dat is wat 'terrorisme' betekent. Canada is het eerste land dat de rechts-extremistische groepering 'Proud Boys' kenmerkt als terroristische organisatie. Wellicht omdat de oprichter en leider van deze groep gewelddadige racisten in Canada was geboren.

Ook goed nieuws: haatzaaiers en leugenaars van social media aftrappen werkt. Kort nadat het meneer Trump verboden werd zijn leugens een aantijgingen te verspreiden via Twitter, Facebook, Youtube, et cetera, daalde de hoeveelheid aantoonbare nonsens op sociale media drastisch. In elk geval op zijn favoriete platform, Twitter. Ruim 70% minder twitter-berichten met daarin aantoonbaar onjuiste informatie! Ik vind dat nogal wat.

Ook goed (geweldig zelfs!) vind ik dat er mensen zijn die zich bezighouden met het maken van dit soort filmpjes. Ik kan er uren naar kijken en ook bij de 137ste keer dat ik het zie nog intens genieten:


'Hé, jij kijkt toch niet op mij neer, hè?' 
Lijkt Billy de Kat hier te willen zeggen.
Wat denkt u dat hij mij probeert duidelijk te maken
op deze foto?

De lolcat van deze week gaat over een stokpaardje van mij:
vrijheid van meningsuiting, en wat dat nu eigenlijk is.


'Ja, jij hebt recht op vrijheid van meningsuiting.
En ik heb het recht jou mijn kroeg uit te zetten
voor het maken van racistische opmerkingen.'


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, februari 07, 2021

De week voorbij

Jaren geleden was er een man zó enthousiast over dat geweldige nieuwe verschijnsel, 'internet', 
dat hij een uitdaging aanging. Hij liet zich opsluiten in een kaal huis. Met uitsluitend sanitair, een computer met internet-aansluiting en een creditcard zou hij bewijzen dat je nooit meer naar buiten hoefde. Voor wie of wat dan ook.

Immers: dankzij internet kon je alles kopen, regelen en met vrijwel iedereen in contact blijven.
Het experiment duurde niet lang. Niet omdat hij honger kreeg of zo maar omdat hij bijna gek werd van het gebrek aan echt menselijk contact. Dat verschijnsel kennen wij nu als 'huidhonger' en velen lijden er aan.

Heeft u er tegenwoordig ook af en toe last van? En wat doet u er aan?
Ik heb de mazzel dat ik een kat heb en midden in de pandemie een leuke vrouw zo ver wist te krijgen
zich mijn vriendin te noemen en zo voor ons beiden het gebrek aan fysiek menselijk contact op te lossen.

Maar niet iedereen is zo gelukkig. Vandaar mijn vraag: wat doet u tegen huidhonger?

==============================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

===================================
Maandag had ik een rustig dagje: ik hoefde geen vergadering voor te bereiden, vond - na het schrijven van een paar sollicitatiebrieven de week ervoor - dat ik deze dag niet hoefde te solliciteren en deed dus rustig aan: beetje zitten kletsen met mijn vriendin en later in de middag met een vriend die een lekkere cider meenam 

én chips. Mag hem helpen bij het afronden van zijn boekhouding 2020. Zodoende.

De relschoppers zijn ook hun agressieve handelingen aan het afronden, zo lijkt het. Door het hele land heen was het rustiger en een paar relschoppers dronken gezellig een bakkie koffie met de politie. Die wist dat zij om ergens te gaan rellen de code 'Koffie 2.0' gebruiken om onderling af te spreken. Dat via hun 'geheime' app-gespreken via chatdienst Telegram, een onderdeel van de Russische versie van Facebook. Het blijkt ontzettend makkelijk om je voor te doen als relschopper: slecht Nederlands taalgebruik in je berichten met veel hoofdletters en komma's op onlogische plaatsen, samen met een Nederlands vlaggetje in je sociale media profielen en hoepsakeetje, je bent online de grootste maatjes met de grootste raddraaiers.

Zelfs op sociale media waren mensen die niet in een pandemie geloven wat rustiger. Zo dachten een paar na over mijn vraag: 'Volgens Hugo de Jonge werkt een mondkapje niet en geeft het dragen van een niet-medisch mondkapje alleen maar schijnveiligheid. Baudet en Wilders dienden juist een motie in omdat zij een strenge lockdown wilden tegen verspreiding van het virus. Op wie gaan jullie stemmen bij de komende verkiezingen? Overigens zijn deze berichten te vinden op 'MSM' én op alternatieve mediakanalen. Maar als MSM leugens verkoopt, dan doen jouw bronnen dat dus ook. Hetzelfde bericht kan niet op de ene site wél en op de andere níet waar zijn.'

's Avonds geen vergadering en weinig behoefte aan TV-kijken. Dus maar even tientallen mensen die ik volgde op Twitter 'ontvolgd' omdat zij al minstens enkele maanden geen 'tweets' hadden geplaatst. Dat ruimt weer op. Bovendien ontstaat zo weer ruimte om andere mensen en instellingen te volgen. Wat dat betreft is Twitter net een kroeg: mensen komen en gaan, toeristen doen een avondje gezellig mee met kletsen en drinken en dan zijn er de stamgasten. Na 12 jaren op Twitter word ik door sommigen zo gezien. 

Dinsdag bracht het nieuws het bericht dat een paar agenten zijn geschorst, op last van de burgemeester van Rochester. Een 9-jarig meisje dat gehandboeid in een politie-auto zat hadden zij pepperspray in de ogen gespoten 'omdat zij maar om haar vader bleef roepen'. Een van de agenten verdedigde zich met 'wij moesten de situatie de-escaleren. In elk geval hebben wij haar niet doodgeschoten.' Goh, nou, tjonge. Wat aardig. Ik begrijp dat sommige kinderen onuitstaanbaar kunnen zijn en zelfs flink om zich heen kunnen slaan (heb in de kinderopvang gewerkt) maar om zes (!) politie-auto's te sturen op een melding van 'Mijn kind van 9 wil zichzelf wat aan doen!' is misschien een tikkeltjes overdreven. De moeder begrijp ik ook wel: wat moet je doen als je kind met een mes staat te zwaaien en dreigt zichzelf dood te steken? Wellicht was het handiger geweest als de moeder de schooljuf van het meisje had gebeld. Schooljuffen hebben veel ervaring met redeloze kinderen.

Behalve collega's nogmaals op de afgesproken procedure wijzen ('Elke factuur moet altijd naar het mailadres van de administratie. Ook wanneer je vindt dat jij je niet aan de procedures hoeft te houden.' kon ik helaas nog steeds weinig doen voor de brouwerij. Het Grootboek 2021 is namelijk nog steeds niet in orde. Dan tóch facturen opvoeren zorgt voor veel extra werk en problemen achteraf. Simpelweg een achterstand oplopen is dan effectiever.

Mocht toch werken aan de administratie. Die van een vriend met een eigen bedrijf. Heerlijk! Bonnetjes inplakken, facturen op de juiste plek in het systeem zetten...dat alles om het te kunnen aanleveren aan zijn boekhouder. Die kan dan de jaarrapportage in orde maken. Niet mijn expertise.

Het werk werd even onderbroken door mijn vriendin: die was naar de zorgwinkel geweest om krukken voor mij te halen. Dankzij haar kan ik nu vooruit komen zonder mijn heup al te veel te belasten en dus met een stuk minder pijn. Houzee!

Woensdag sliep ik door mijn wekker heen. Vermoedelijk omdat mijn lichaam - en waarschijnlijk ook wel mijn hoofd - zei: 'Jij moet even verplicht wat rust pakken, jongeman. Je maakt je veel te druk!' of zo.

Kopje koffie en een banaan en inloggen in de boekhouding. Kijken of het Grootboek 2021 al op orde is zodat ik kon beginnen aan het inlopen van mijn achterstand met boekingen verrichten in het nieuwe jaar. Nee dus. Gelukkig zijn er altijd wel klusjes te doen in de administratie maar toch vervelend dat mijn achterstand oploopt. Maar soit. Er zijn serieuzer zaken om je druk over te maken.

Polarisatie bijvoorbeeld. Zo was er een meneer die zich op Twitter voordeed als 'Moslim in Nederland' maar opvallend veel berichten verspreidde die zich tegen 'buitenlanders' en 'moslimvriendjes als Jesse Klaver van Groen Links' richten. Ook bestaat het account pas een jaar en kent het opvallend weinig volgers. Mijn speurtocht naar de identiteit van de persoon achter het betreffende account bracht aan het licht dat deze 'Moslim in Nederland' eigenlijk gewoon George heet en een werkloze nachtportier uit Limburg is. Dat dit account vooral PVV-politici volgt en zelf wordt gevolgd door opvallend veel mensen met een Nederlands vlaggetje in hun profiel was al een beetje een hint, natuurlijk. Zo blijkt maar weer: er zijn mensen die nog minder dan ik raad weten met hun tijd. 😏 Maar in elk geval gebruik ik mijn vrije tijd niet om doelbewust haat te zaaien. Toch?

's Middags kwam mijn wekelijkse voedselpakket, netjes afgeleverd via mijn slaapkamerraam. Dus even later was de buurvrouw bij mij die ook haar pakket ontvangen had. 

Om eten te ruilen met elkaar en thee te drinken.

Tot een uurtje of half zes nog even wat dingetjes gedaan in de administratie van de brouwerij, nog een half uurtje gewerkt voor mijn Loge en toen zat de werkdag er op. Dus kon ik verder met andere dingen. Mijn dag bestaat zelden uit 'werken, eten, TV-kijken, slapen. 

Tegen zevenen was de vriend bij mij die mij elke woensdag helpt mijn koelkast en vriezer wat leger te maken.

Die avond kwam het onderwerp 'applaus voor de zorg' voorbij. En dat je applaus niet kunt eten. Zelf pleit ik al jaren voor een applaus voor boekhouders. Die zijn het vaak die een bedrijf - en zelfs een instelling als een ziekenhuis - financieel boven water houden. Maar nee, hoor. Maar een enkel foutje (waardoor het bedrijf duizenden euro's kan kwijtraken, dat dan weer wel) en je kunt ver(t)rekken.

Donderdag uitgeslapen en wat klusjes opgeknapt. Zowel administratief alsook in het huishouden. Heerlijk rustig het meest recente nieuws gelezen over het naderende einde van de macht van President Vladimir Poetin bijvoorbeeld. Zijn volk is niet meer zo dol op hem: economisch gaat het slecht met Rusland en binnen de regering was er eigenlijk niemand die de coronacrisis goed wist aan te pakken: officieel telt het land nog geen 75.000 coronadoden. En opeens ontzettend veel gevallen van burgers die zijn overleden aan een 'longontsteking'. Dan kun je wel je belangrijkste politieke opponent vergiftigen en als hij dat overleeft in de cel werpen tot na de verkiezingen. Maar het volk - ondanks dat al hun nieuws komt van één enkelen bron: het Kremlin - begint hem te doorzien.

Een zeer goedgelovige mevrouw die wél 'Jacqueline op Facebook' vertrouwt maar niet duizenden wetenschappers 'omdat zij zelf onderzoek doet' ('Wappie' is korter maar dat klinkt zo onvriendelijk) liet weten dat zij in maart op Vrij en Sociaal Nederland gaat stemmen. Ik weet zelf nog niet zeker op welke politicus ik ga stemmen (stemmen op een partij of  'stem tegen dit kabinet!' is technisch onmogelijk) dus ik stelde haar de volgende vraag:

'Weet je al op welke kandidaat van VSN je gaat stemmen? Ik kan trouwens geen kandidatenlijst vinden. Wel las ik dat volgens Willem Engel hij op die lijst staat maar volgens partijleider Bas Fillipini is dat niet zo. Ik kan overigens ook hun verkiezingsprogramma niet vinden. Heb jij misschien een link naar hun verkiezingsprogramma en kandidatenlijst? Ik informeer mij namelijk graag voor ik een keuze maak in het stemhokje. Jij zult mij vast kunnen helpen omdat jij graag zelf onderzoek doet en nooit zomaar afgaat op bijvoorbeeld een paar Facebook posts of YouTube filmpjes. Dankjewel alvast!'

Omdat ik altijd twijfel tussen een paar partijen* kijk ik niet zozeer naar de verschillende partijprogramma's want iedereen kan wel van alles beloven. Ik kijk ook naar de haalbaarheid van plannen. 'Wij gaan de Koran verbieden!' is niet alleen in strijd met de Grondwet maar ook technisch onmogelijk. Bijvoorbeeld. Gelukkig is er de stemmentracker (leuk gevonden naam! Pluspuntje): daarmee wordt bijgehouden of het stemgedrag van een partij in de Tweede Kamer overeenkomt met wat de beloftes aan hun achterban. Zonder te spieken in de stemmentracker: vindt u dat er een maximum moet komen aan de salarissen van bankdirecteuren? En zou u op een partij stemmen die het niet met u eens is? Lollig weetje: alleen Denk en de PVV vonden het een goed idee om de eigen bijdrage in de Zorg van €385 te verhogen.

Even niet naar het plaatje hieronder kijken: is uw favoriete partij van mening dat kinderopvangcentra niet-gevaccineeerde kinderen de toegang mogen weigeren? En dan niet volgens tweets van bewindslieden, Facebook-berichten van lokale afdelingen of volgens hun verkiezingsfolder maar in het echt, in de Tweede Kamer, wanneer het er op aankomt?

(Klikken=vergroten)

Heb een schermafdruk gemaakt van met welke partijen ik het het meest eens ben. 100% Kan natuurlijk niet want ook politici van de eigen partijen zijn het lang niet altijd persoonlijk eens met de eigen partijlijn. Zo kan jouw partij voor abortus zijn, al dan niet onder bepaalde voorwaarden maar jijzelf tegen. Bijvoorbeeld.

Doet u de test ook even? Lijkt mij leuk om na de verkiezingen onze uitkomsten te vergelijken. Gewoon, voor de leuk.

*Interessant weetje: echte wetenschappers twijfelen altijd. Ook aan hun eigen onderzoeksresultaten en -methoden. Nep-artsen, populisten en hun aanhangers twijfelen zelden. Ook al kan hun mening zomaar opeens 180 graden draaien.

's Avonds keek ik Erik Scherder Onderzoekt, waarin de bekende hersenwetenschapper onderzoek doet naar het ontstaan en het mogelijk oplossen van eenzaamheid. Erg interessant!

Vrijdag las ik tijdens mijn nieuwsronde dat de overheid 400 miljoen euro steun toezegde aan de culturele sector. Klinkt best veel, niet? Tot je bedenkt dat de sierbloemen-industrie mag rekenen op €650 miljoen aan financiële steun. Een bedrag dat zij delen met de producenten van fritesaardappelen. Wat zegt dat? Dat de overheid het in stand houden van de moord op miljoenen bloemen per jaar en patat belangrijker vindt dan dat burgers aan het nadenken en lachen worden gezet.

Eerder in de week had ik mijn mobieltje opgeschoond. Hij loopt nu weer lekker soepel en ook het startscherm is wat minimalistischer. 

Hetzelfde proces maak ik nu ook door met mijn woning, computer en bureau. Dat geeft rust. Heb er inmiddels ook vrede mee dat ik ook deze dag weinig kon doen voor de brouwerij. Inderdaad: het Grootboek 2021 is nog niet af dus ik kan er nog niet mee werken. Stelt u zich maar voor dat u keurig hebt ingeklokt bij de ingang van de fabriek en vervolgens ontdekt dat de nieuwe machine waarmee u moet werken nog niet is aangesloten. Zoiets. Je kunt dan wel de plek vegen waar de voorloper van het apparaat stond en koffie drinken met collega's, maar niet veel meer. En dat een maand lang.

Op sociale media deelde ik deze foto, vermoedelijk geschoten door André Wirsig, in 2010. Of 2011. Ook toen werkte ik op dat festival. En daar is hier een verslag van. Tijdens het Dresden Schaubudensommer festival. Een soort Parade. Maar dan met de nadruk op betaalbaar familie-vertier en niet op onbetaalbare hapjes en drankjes. Terwijl collega's van mijn reguliere werk in de zomer met vakantie gingen, werkte ik op dit soort festivals. Om fysiek uitgeput maar mentaal opgeladen terug te keren naar kantoor. 
Hier wat foto-impressies van andere jaargangen, om u een beeld te vormen. Het album met foto's van de twee of drie (mijn geheugen is niet meer wat het was) jaargangen waaraan ik mocht meewerken lijkt te zijn verdwenen helaas. Had wel zelf nog wat foto's op mijn oude harde schijf maar die is gecrasht, een aantal jaren geleden.

Wel vond ik nog een filmpje uit die tijd! Mooie herinneringen aan prachtige mensen. Op ongeveer 4 minuten in het filmpje kunt u mij zien uithijgen na een van de voorstellingen: een show van 20 minuten met daarin 7 kostuumwisselingen. Best een prestatie voor mij en de versleten linkerheup die kort nadien zou worden vervangen en inmiddels dus zo'n 10 jaar oud is. En het nog prima doet overigens dus ik heb goede hoop dat als eenmaal mijn rechterheup is vervangen ik weer op festivals zal kunnen rondhupsen. 

Tsja, ik grijp maar even terug op het verleden, want het heden biedt momenteel niet zo veel. En wat er wordt geboden is niet erg positief: een stel dictatoriale idioten in Myanmar die met geweld de frêle democratie om zeep proberen te helpen, relschoppers die agenten bij diens privé woningen opwachten, volgelingen van een paar hedendaagse cultleiders die ziekenhuismedewerkers bedreigen zodat die hun werk nauwelijks nog kunnen doen...het is niet fraai allemaal. 

Dus ik was blij met het bezoek van mijn vriendin deze dag. Gewoon, even samen zijn en wat stiltes en gedachten delen. Zo eenvoudig kan het zijn: je even weer goed voelen.

Bijvoorbeeld door het kijken van de nieuwe serie WandaVison. Is het een serie in de categorie Superhelden? Aktie? Komedie? Drama? Science Fiction? Sitcom? Romantiek? Ja, dat is't.

Omdat het vrijdag was, publiceerde ik een verhaaltje. Dit keer de introductie van een boek waarin mijn moeder zaliger centraal zal staan.

Zaterdag slecht nieuws: de moeder van mijn zoon is ernstig ziek. Zeer ernstig. Zeg maar terminaal. Geen Covid, hoor, gelukkig maar 'gewoon' leverkanker. Dus er kwamen diverse herinneringen boven. Waarna diverse emoties streden om voorrang. Want zo gaat dat. Alsof de duvel er mee speelt bedacht het algoritme van Spotify dat het bijpassende muziek moest afspelen: 'It's okay, it will be allright' werd gevolgd door 'Wanhoop niet' en 'Tears in Heaven'. Fijne muziek. Voor wanneer je als enige en laatste gast in de kroeg zit, de barman je gemoedstoestand doorgrondt en weggaat. Maar niet voor hij de sleutels bij jou op de bar legt met een fles sterke drank en een borrelglas erbij. Dat.

Had even een buurvrouw op de troost-thee, had natuurlijk contact met mijn zoon want het gaat om zijn moeder en ik en stuurde een bericht aan haar broer.

Een buurvrouw kwam thee drinken en had sigaretten mee en mijn vriendin kwam mij knuffelen, vlak nadat ik het haar had laten weten. Billy de Kat kwam van buiten naar binnen gerend om mij kopjes te komen geven. Want dieren weten dingen.

Een buurman kwam even aan mijn deur om een pak speelkaarten te lenen en een stuk keukengereedschap te bezorgen dat hij van mij had geleend. Maar dat terzijde. Er zijn nu even andere zaken aan de orde. Verdrietig zijn bijvoorbeeld. Met name, eigenlijk.

Ik zocht en vond wat afleiding door met een vriendin een paar zetten schaak (online) te spelen en werd op Twitter (omdat iemand het oude bericht 'leuk vond') herinnerd aan een leuke dag werken op een leuk festival:

In bed nog even liggen bellen met mijn wederhelft en een beetje verdoofd de rust van de nacht ingegaan. Je hoort niet elke dag dat iemand met wie je een aantal jaren lief en leed hebt gedeeld en bovendien een kind mee hebt, niet lang meer te leven heeft. Heb nog veel vragen ook.

Met opzet zonder pijnstillers (geen pillen, geen pijpje wiet) naar bed. Want ik wilde mijn gevoelens de vrije loop laten. De pijn voelen, toelaten, er laten zijn.

Zondag wakker geworden in een Winter Wonderland. 


Sneeuw. Echte sneeuw. Die langer dan vijf minuten blijft liggen. Dat was een tijdje geleden. Billy was er een beetje beduusd van.

Maar dat komt vast niet omdat het klimaat (onrustbarend snel. Door toedoen van de mens) verandert, hoor! Nou, eg wel.

Heb weer smakelijk gelachen om de Nederlandse Spoorwegen die aangaven dat 'een laag van meer dan twee centimeter sneeuw toch echt wel een probleem is, hoor!' Een paar centimeter sneeuw kunnen onze treinen niet aan? Ha! Zo denken zij over de NS en diens smoesjes in Canada:


In het kader van 'no shit, Sherlock' kwam het nieuws naar buiten dat na lang onderzoek bleek dat als verplegend personeel minder overbodige administratieve klusjes hoefde te doen, men meer tijd overhoudt voor daadwerkelijke zorgverlening. Goh, wie had dat nou kunnen denken? 

Had een paar uren lang geen internet-verbinding. Dus ik draaide LP's, las een paar hoofdstukken in een boek, ruimde een stapel papieren op en verrichte wat kleine huishoudelijke karweitjes. Tot mijn vriendin kwam. Met een bakkie soep 
Spinazie/erwtensoep met munt en basilicum

en om mijn strijkplank uit de meterkast te tillen en voor mij uit te klappen. Heden ten dage voor mij en mijn heup een titanenklus, dus ik was erg blij met de geboden hulp.

Had nog wel meer willen doen deze dag, maar met een potje strijken tijdens het kijken naar bewegende beelden op mijn televisiescherm, vond ik het verder wel even welletjes.

Mijn Engelstalige stukjes van deze week: 

In de serie 'Onbekende Helden', deze week Keith Gill.

De muziek van deze week is My Immortal van Evanescence

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Leon Spinks en Christopher Plummer

De wereld van entertainment - waarin ik pré corona bijverdiende bovenop mijn maandelijks salaris van €900 - ligt plat. Ik mis dus inkomsten. Behalve door een boekje van mij te kopen (zie daartoe elders op dit blog) kunt u mij ook een beetje sponsoren door te klikken op onderstaand betaalverzoek, het woord 'blogdonatie' net onder de foto:
https://www.ing.nl/particulier/betaalverzoek/index.html?trxid=kOhKSrT9tLExM30M1BP7MF6oHAhLM4BR
Via Paypal kan ook: https://paypal.me/weijnschenk

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

Deel dit bericht