Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

zondag, juli 25, 2021

De week voorbij

Iedereen gaat anders om met - al dan niet ongevraagd - advies. Terwijl de ene het direct terzijde schuift vanuit de gedachte 'ik heb van niemand advies nodig!', gaat de ander er direct mee aan de slag, terwijl weer een ander graag wat tijd wil om er eens goed over na te denken. Zelf geef ik anderen ook wel eens advies. Maar het zou niet in mij opkomen om dan de volgende dag te appen: 'En, wat heb je gedaan met mijn advies? Waarom niet? Dan zal ik jou nooit meer advies geven!'

Ik vind namelijk dat ieder voor zich mag uitmaken wat hij of zij met mijn advies doet en zeker ook nooit zeggen: 'Zie je wel!' als men mijn advies niet opvolgt en er iets mis gaat. Hooguit 'Graag gedaan!' als men het advies opvolgt en het blijkt goed uit te pakken.

Geeft u wel eens iemand - ongevraagd - advies? Zo ja, stelt u daar voorwaarden aan? Wat doet u als iemand dat advies niet opvolgt?

=====================================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=====================================================
Maandag speelde ik nog even met de instellingen van mijn nieuwe zakcomputer. Heb er zelfs al mee gebeld! Je zou het niet zeggen maar met een mobiele telefoon kun je tegenwoordig ook bellen. Diverse applicaties heb ik gegroepeerd in voor mij handige folders: Communidingesen (e-mail, SMS, bellen, Signal), Reizen & Eten (OV, sterrenkaart, landkaart, taxi en voedselbezorging), Spelen & Leren (DuoLingo, schaken, e-Reader, De Slimste Mens, 2048), Regelmatig Handig (Bankzaken, rekenmachine, takenlijst) en Kijken & Luisteren (fotograferen, Spotify, Youtube)

Na het bellen met een vriend en het delen van een pot koffie met een buurvrouw ging ik aan de slag. Superhandig dat ik een en ander al had voorbereid. Dat scheelt echt, mensen!

Tijdens mijn dagelijkse rondje sociale media kwam ik dit fraaie staaltje van egoïstisch denken tegen. Nota bene van een groep artsen:
Deze groep mensen noemt het kwalijk om andere mensen te willen beschermen. Leer dus niet zwemmen om anderen uit het water te kunnen redden, gebruik geen condooms om anderen te beschermen tegen SOA's, laat je niet vaccineren om te voorkomen dat je een ziekte verspreidt, rijd gerust auto met alcohol op: als je dan mensen doodrijdt is dat gewoon hun eigen schuld. 'Ieder voor zich!' is het motto van egoïsten.

Het is een algemeen kenmerk van de mensen die 'wappies' worden genoemd: stuk voor stuk zijn zij zeer egoïstisch. Zij malen niet om de gezondheid van anderen: het dragen van een mondkapje/een condoom/een autogordel vinden zij ongemakkelijk. Dat is de enige reden dat zij daar tegen zijn en het dus niet doen. Puur uit egoïsme dus.

Het was heerlijk weer en ik genoot ervan door in de tuin een boek uit te gaan zitten lezen: 'De Kleine Piketty' van Martin Visser en Wouter van Bergen is een samenvatting van het beroemde boek 'Kapitaal in de 21ste eeuw' van de beroemde econoom en machtig interessant.

Met de illustrator van mijn kinderboekje pleegde ik overleg over de vervolgstappen inzake de uitgave van het schrijfsel. Met een van mijn favoriete muzikale artiesten regelde ik een uitwisseling: een paar van mijn verhalenbundels voor een paar van zijn CD's.

Om een idee te krijgen van zijn muziek is hier een video van hem:
Normaal gesproken draagt hij geen 'Mozart'-pruik, hoor, maar ziet hij er ongeveer zo uit:

Verder deed ik weer eens het een en ander voor de Bewonerscommissie en mijn Vrijmetselaarsloge. Want je moet toch wat met je vrije tijd. Solliciteren bijvoorbeeld ook.

Het werk werd even onderbroken door een ongenode gast: een duif was mijn open raam binnen gevlogen en probeerde door een gesloten raam mijn woning weer te verlaten. 


Het kostte wat moeite om het dier ervan te overtuigen dat door een gesloten raam vliegen vrij onpraktisch is maar een paar omgevallen plantjes later 


was het toch gelukt en koos de verdwaalde duif weer het luchtruim.

Omdat ik allergisch ben voor appels maar er nog een aantal overhad uit mijn voedselpakket, bakte ik 's avonds appelflappen.


Dinsdag ruimden een Broeder en ik 'onze' kast op in ons clubgebouw in Amsterdam. 

Soms zijn vrijmetselaren net mensen dus ook zij kunnen er een zooitje van maken. Ook handig was het om te inventariseren wat wij in huis hebben om dan tijdig spullen te kunnen bestellen. Je zult maar opeens in het donker staan te wachten terwijl iemand met de zaklamp van zijn telefoon op zoek gaat naar kaarsen. Die er niet zijn omdat men vergeten is die tijdig in te kopen. Bijvoorbeeld.

Op de weg terug naar huis wilde ik mijn pakje aan de vriend in Amerika afgeven bij een postagentschap. Maar dat bleek niet te kunnen. Zonder dat men mij om toestemming vroeg heeft FedEx de handel in pakketpost naar de Verenigde Staten overgenomen van PostNl, voorheen TNT Post, voorheen TPG Post, voorheen PTT. Ik kreeg een foldertje mee met een streepjescode ('barcode' is Engels, hoewel je dat woord ook veel in zogenaamd 'Nederlandse' teksten tegenkomt) en iets meer dan een half uur later had ik alle stappen doorlopen, had ik een douaneformulier ingevuld en had ik het velletje papier met daarop adresgegevens met plakband vastgehecht aan de envelop met inhoud. Het kost even wat tijd en moeite maar dan heb je ook wat. Met name wurgneigingen in de richting van de persoon die bedacht heeft dat de nieuwe methode van poststukken verzenden naar Amerika 'handig' is.

Een potje thee leegdrinken met een buurvrouw bezorgde mij de nodige rust. Om nog even van de rust te genieten werkte ik even in mijn tuin. Zo verwijderde ik wat glasscherven die ooit een mooie glazen windvanger voor een kaars was.

's Avonds pleegde ik nog even wat overleg met deze en gene, maakte mijn aanwezigheid kenbaar op sociale media, leerde wat Franse en Indonesische woorden en gaf wat aandacht aan mijn kat.

Woensdag ging ik verder met het opknappen van mijn woning. Na een jaar slechts het hoognodige aan huishouden te hebben gedaan is dat best nodig. Zo heb ik nog een paar kisten vol boeken (onder meer uit de nalatenschap van mijn moeder en van de moeder van mijn zoon) te sorteren, weg te geven en netjes in mijn boekenkasten te zetten. Eigenlijk best een grappig besef dat je daardoor nauwelijks aan lezen toekomt.

's Middags haalde ik met een buurvrouw ons wekelijks voedselpakket op 

en dronken wij een kopje thee op de goede afloop van die actie.

Nadat ik wat administratief werk had gedaan ten behoeve van de Bewonerscommissie nam ik de tijd om mijn woning nog wat bewoonbaarder te maken. De vriend die 's avonds kwam eten beschikte dus over enige loopruimte toen hij bij mij was. Wij zaten gezellig in mijn tuin aan de koffie na het eten toen een buurman langskwam. Met eten voor ons. De betreffende bak heb ik - uiteraard - geaccepteerd en in de koelkast bewaard voor een volgende gelegenheid. Wij gingen even langs bij een buurvrouw en onderweg sprak ik een andere buurvrouw. Zij is herstellende van 'het griepje' dat 'Covid-19' heet en kan het een en ander vertellen over langere tijd ziek zijn terwijl je toch een goed immuunsysteem hebt.

Ik geniet van de avondjes met deze vriend want hij beschikt over een grote algemene kennis en een brede interesse. Zo gingen deze avond de gesprekken over Smurfen maar ook over Sasquatsch, bespraken wij drummers van vrouwelijke Japanse rockbands en de beste manier om een eitje te bakken.

Donderdag werd ik gebeld met een verrassende mededeling: een van de bestuursleden van de Bewonerscommissie waar ik secretaris en penningmeester van ben zou zijn overleden. Daardoor had woningcorporatie Ymere eenzijdig de bewonerscommissie op non actief gesteld. In elk geval tot de leden uit hun midden een nieuw bestuurslid hadden gekozen. Verrassend want zowel de voorzitter als ik hadden geen actieve herinnering (om onze demissionaire kabinetsleden te citeren) aan onze eigen uitvaart. De dame die onze contactpersoon is bij Ymere blijkt er niet meer te werken. Dat verklaart in elk geval waarom zij al lange tijd niet reageerde op onze e-mails en telefoontjes. Ymere heeft een interessante manier ontwikkeld om contact te houden met haar huurders.

Het was prachtig weer dus een uitnodiging om die middag op een terrasje door te brengen sloeg ik niet af. In goed gezelschap van een goede vriendin en een goed glas bier.




Opeens was het avond en na 'nog één biertje dan' liep ik langs (de achterkant van) de bloemenmarkt 


naar de halte van de tram die mij thuis bracht.

Vrijdag schreef ik een verhaaltje, meldde mij aan voor een workshop*, wisselde mijn lakens, speelde met de kat, bekeek een paar interessante vacatures en wilde eigenlijk weer eens naar de brouwerij gaan maar zag af van dat voornemen na een paar overwegingen: mijn knie was wat opgezet en ik had spierpijn. Bovendien weet ik dat niet al mijn collega's geloven dat het Covid-19 virus een reële gezondheidsbedreiging is. Dus ik denk dat ik maar even wacht tot ik in elk geval mijn tweede vaccinatie heb ontvangen. Natuurlijk geeft dat geen 100% zekerheid dat je het virus dan niet krijgt maar in elk geval is de kans op ziek worden (en/of het virus verder verspreiden) dan met ongeveer een factor twintig verlaagd. 

*Vreemd genoeg is er geen adequate Nederlandse vertaling van het Engelse woord 'workshop': 'korte, intensieve cursus, gegeven aan een relatieve kleine groep mensen'. Iemand?

Inmiddels is duidelijk dat verreweg de meeste mensen die nog op de IC belanden door toedoen van het virus niet gevaccineerd zijn. Zomaar opeens - nu zij naar adem liggen te happen - willen vele 'anti-vaxxers' opeens liever wél het vaccin ontvangen. Maar een (steeds kleinere. Want ze sterven bij bosjes) groep weigert nog steeds te geloven dat het virus bestaat en weigert letterlijk tot de laatste snik te geloven dat een vaccin hen kan beschermen.

Over Corona-ontkenners gesproken: ik ging op sociale media in gesprek met een paar mensen die in een andere 'bubbel' leven dan ik. Om de term 'wappies' maar te vermijden. Het gesprek ging over kunst en cultuur. Met name over de vraag: dient dat gesubsidieerd te worden? Met een gesprekspartner was ik snel klaar want zijn eerste argument sloeg niet op de vraag en in zijn tweede bericht noemde hij mij 'linkse rat'. Dat is typerend voor veel van zijn groepsgenoten, helaas: zodra de argumenten op zijn (meestal is dat heel snel), beginnen zij te provoceren. Zij hopen door zich slecht te gedragen een negatieve reactie uit te lokken zodat zij 'huilie huilie' kunnen doen: 'Juhuf, hij is onaardig voor mij. Boehoehoe!' Dat kinderachtige gedrag tolereer ik niet meer. Als ik als juf zo'n kindje in mijn klas had, zou ik hem op de gang zetten. 

Met een ander ontwikkelde zich een aardige conversatie waar uit kwam dat hij vindt dat geen enkele vorm van kunst subsidie verdient, behalve kunst die hij persoonlijk mooi vindt. Hypocriet natuurlijk. Maar wel helder. En wij wensten elkaar oprecht een fijne avond.  

Het was weer heerlijk weer dus ik liep een rondje om het blok en zat even aan de waterkant. Waar ik werd begroet door een duif.

Ook leuk: ik kon zien welke sterren boven mijn hoofd stonden dankzij een appje op mijn nieuwe mobiel:

Op mijn oude mobiel kon ik dat appje ook zetten maar dat had weinig zin: dat gebruiksvoorwerp zat in een lagere prijsklasse en had daardoor geen ingebouwd kompas. Onpraktisch dus bij dit soort zaken.

Ik keek een stukje (opening van) de Olympische Spelen in Tokio, deed het een en ander aan mijn huishouden, deed mijn fysieke en mentale oefeningen en deed het verder rustig aan. Misschien had ik dat laatste biertje van de avond ervoor moeten laten staan. 😁

Zaterdag ging een afspraak niet door dus ik had onverwacht een paar uurtjes extra tijd. En geen verplichtingen. Oké, er is natuurlijk meer dan genoeg te doen: voorbereiden BTW-aangifte, solliciteren, overzichten produceren voor de drie verschillende stichtingen en verenigingen waar ik vrijwilligerswerk voor doe, voorbereiden van een gesprek met mijn huidige werkgever, redigeren van uit te komen boeken, het verder schrijven aan een roman en aan een boek dat een mix van fictie en non-fictie zal worden omdat het over mijn familie gaat door de ogen van mijn moeder en lang niet alle details bekend zijn, een verbouwing in huis, afspreken met vrienden, et cetera. Maar deze dag dus even niet. 

Dus ik zette een kastje te koop 
(met inhoud en al)
en sorteerde een kist vol boeken uit mijn eigen collectie maar ook die van mijn moeder zaliger en uit die van de dit jaar overleden moeder van mijn zoon:
'Welke kan ik als cadeautje weggeven? Welke mogen blijven? Welke gaan in de lokale boekenkastjes in de buurt?' Het leek wel werk!

Maar ik nam toch even de tijd om te lezen. Kees van Kooten is een bijzondere man en hij schrijft geestig. Ik las: Zwemmen met droog haar'.

In de aflevering Star Trek: Voyager die ik die avond keek zat deze scène:
Kon het niet helpen te glimlachen bij de herinnering aan de tijd dat mijn moeder dit liedje prachtig voor mij zong toen ik nog maar een heel jong Terrenceje was.

Zondag ging ik lekker aan de slag. Met hulp van een takenlijstje. 

Voor dingen die ik per se die dag gedaan wil hebben gebruik ik weer het appje dat ik vanwege ruimtegebrek van mijn oude mobiel moest verwijderen. Natuurlijk zijn er betere takenlijstappjes (ik ben fan van Zenkit, de opvolger van Wunderlist) maar voor een simpel rijtje als boodschappen, wie je wil uitnodigen voor een feestje of zo voldoet deze prima. En voor een 'Trekkie' is-ie gewoon leuk want behalve qua uiterlijk doen ook de bijbehorende piepjes en bliepjes denken aan Star Trek: The Next Generation. En je kunt taken opgeven door die eenvoudigweg in te spreken! Handig voor mensen als ik voor wie de toetsen op het mobiele toetsenbordje in de loop der jaren steeds kleiner zijn geworden. Handig is ook dat ik niet word herinnerd aan de tientallen andere taken die ook nog op mij liggen te wachten.

Toen ik terugkwam van mijn wandeling




wijdde ik mij aan een monumentale taak: het afluisteren van 72 voicemailberichten. Waarvan ik met verreweg de meeste niets hoefde te doen.

Omdat de televisie toch aanstond (nadat ik die had aangezet), keek ik een stukje Olympische Spelen. Raar hoor, lege tribunes. Naar voor de atleten. Heb zelf als acteur eens meegemaakt dat er een foutje was gemaakt in de planning en wij daardoor voor een nagenoeg lege zaal optraden. Er konden er zo'n 500 in en er waren nog geen dertig mensen die naar onze voorstelling keken. Technische crew en theaterpersoneel niet meegeteld. Niet leuk en je mist een hoop energie. Voor diverse Amerikaanse sporters vond ik het daarom leuk dat Jill Biden hen live vanaf de tribunes toejuichte. Als een soort 'moeder des vaderlands'. 'As if my own mom was there to support me and give me energy', verklaarde een der sportlui. Mooi vind ik dat.

Het pleonasme van deze week is: een depressieve clown

De muziek van deze week is van een Indonesische band. Hier is Voice of Baceprot met 'School Revolution'

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Robby Steinhardt

Meer lezen? Mijn verhalenbundels



vrijdag, juli 23, 2021

Bericht (een verhaaltje)

Een stel aaneengeregen woorden,
meer was het niet.

Woorden, letters, tekens, symbolen.
Ooit was afgesproken dat die betekenis hadden,
emoties konden vatten 
binnen vastgestelde grenzen.

Onmogelijk natuurlijk.
Zeker wanneer die voorkwamen
als in het zojuist ontvangen bericht.



==============================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, juli 21, 2021

Relatie onderhoud

'Hoera, we hebben gezoend. Ik heb nu een relatie!' Sorry joh, maar dan begint het pas. Al eens eerder vergeleek ik een liefdesrelatie met een auto: er aan beginnen is niet voldoende. Onderhoud is heel belangrijk als je er voor de langere termijn wat mee wil. Af en toe een krasje, soms een deuk en soms blijkt er 'onder de motorkap' iets mis. Ga je dat repareren? Besluit je door te rijden met die kras? Ga je op zoek naar een andere auto?

===================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/


====================================================
Tijdens de pandemie zijn er behoorlijk wat 'auto-ongelukken' ontstaan. Zagen partners elkaar normaliter een uurtje of twee per dag, opeens was dat in veel gevallen zestien. Werk - inclusief reistijd - slokte zo'n tien uren per dag op. Kinderen naar en van school brengen en halen: uurtje of twee en dan waren er nog routines als naar de kroeg met vrienden, naar de sportschool of een wekelijkse verenigingsavond. 

Door de lockdown waren mensen opeens écht op elkaar aangewezen: hoeveel relaties konden de test doorstaan? Twee of drie uurtjes per dag iemand tolereren lukt de meesten van ons nog wel. Maar zestien uren lang, zeven dagen per week je niet ergeren aan het gedrag of de houding van een ander? Chapeau (dat betekent 'hoed') voor wie dat voor elkaar krijgt!

Pré-corona sliep bijna 20 procent van de stellen niet samen. 

Zij: 'Hij had moeten liegen. En als hij dat gedaan had, was ik óók boos geweest.'
Hij: 'Ik had moeten liegen in plaats van haar gelijk te geven dat zij er echt dik uit ziet in die jurk.
Maar ja, dan was zij óók boos geworden.'


Wat zal dat percentage nu zijn? In elk geval is duidelijk dat er straks na de pandemie een hoop werkt ligt voor relatietherapeuten. En voor diëtisten. 


Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, juli 20, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat racisme niet alleen verboden is in Nederland maar dat mensen ook daadwerkelijk gestraft worden wanneer zij zich racistisch gedragen. Ook een politieagent overkwam dat. Natuurlijk kan het gebeuren dat je er af en toe iets uitfloept dat niet erg netjes is. Zeker wanneer een situatie gespannen is. Maar juist dan - en zeker als goed getrainde politieagent - probeert een beschaafd iemand te voorkomen dat een situatie escaleert. Iemand uitschelden voor  (excuus aan met name mijn jongere lezers) 'kutneger!' zorgt er niet voor dat de persoon in kwestie zich opeens minder agressief opstelt. Dus ook al wordt je geprovoceerd, in een beschaafd land hou je je in en gedraag je je netjes. 

In een beschaafd land horen racisme, vloeken en schelden niet thuis.

Als ik in een Zoom-sessie zit mag Billy meekijken en bij wijze van uitzondering op tafel zitten. Hij weet dat heel goed. Dit keer vond hij mijn vergadering maar saai, geloof ik en gaapte ongegeneerd. Wel keurig met een pootje voor zijn bekkie. Zo heb ik hem namelijk opgevoed.
De lolcat van deze week vindt dat wij zuinig moeten zijn op de planeet:


'Red de Aarde!
Het is de enige planeer met Kermit er op!'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, juli 18, 2021

De week voorbij

'Appen' vind ik handig voor korte boodschappen: even iets afspreken, mededelen of vragen. Voor lange, diepgaande gesprekken is het versturen van een (WhatsApp-)bericht minder geschikt. Er zijn inmiddels zoveel manieren van communiceren dat mensen niet meer lijken te weten hoe dat moet: e-mail, SMS, WhatsApp, Signal, Telegram, Messenger en 'DM's' en 'PM's' via Twitter en Instagram...het is wat onoverzichtelijk geworden. 

'O ja, ik zou nog reageren op het bericht dat dinges mij stuurde. Even kijken: via welk medium had ik het bericht ook alweer ontvangen?' Voor je het weet ben je tien minuten verder. En dan heb je alleen nog maar het bericht gevonden waar je op wilde reageren.

Op een dag leven wij vast in een dictatoriale maatschappij waarin er nog maar een - door de overheid gecontroleerde - berichtendienst is maar tot die tijd moeten wij leven met de 'geneugten' van de vrije markt.  

Welke manier van communiceren gebruikt u voor welk soort doel?

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Maandag genoot ik na van mijn eerste nacht in een echt bed sinds lange tijd: eindelijk kon ik het trapje op van mijn hoogslaper! Lang leve mijn nieuwe heup! De avond ervoor ging ik op tijd naar bed na het kijken van de finale van het EK-voetbal. Die werd gespeeld tussen Engeland en Italië en de uitslag maakte mijn Italiaanse buurman erg blij. En niet omdat hij fan is van het Engelse voetbalteam.

Tussendoor zocht ik papieren bij elkaar om mee te nemen naar mijn klantmanager. Ter voorbereiding op ons gesprek met mijn werkgever.  Het was ook fijn om de gewassen lading kleding te kunnen strijken. Kan eindelijk weer wat druk zetten op beide benen tegelijk en heb inmiddels ook weer voldoende kracht om de strijkbout te hanteren. Als je spieren maandenlang niet gebruikt dan besluiten zij dat zij niet nodig zijn en gaan ze krimpen. 

Het was een goed gesprek bij en met mijn klantmanager in het gebouw tegenover deze constructie

en met een goed gevoel ging ik weer naar huis.

Waar ik belde met een vriend en met een vriendin een diepe app-conversatie had. Ik vertelde haar nogmaals dat ik de diepere gesprekken des levens liever niet voer met appjes maar die liever onder vier ogen voer. Hoewel haar dat eerder een goed idee leek, bleek zij nu helaas van mening veranderd. Dat kan natuurlijk maar ik vind het lastig: als ik met iemand iets afspreek (wat dat dan ook is), dan vind ik het prettig wanneer die ander niet eenzijdig afwijkt van de gemaakte afspraak. Dat geldt niet alleen voor mijn privé leven maar ook voor een werksituatie.

's Avonds sprak ik daarover met onverwachte visite: een vriend die zonder mobieltje door het leven gaat. Hij was het met mij eens: gesprekken verlopen beter wanneer die niet alleen met woorden worden gevoerd maar wanneer je elkaar in de ogen kunt kijken, kunt letten op intonatie en lichaamshouding. 

Dinsdag maakte ik mijn waterkoker schoon. En de stoffer en blik. En mijn trechter. Bovendien repareerde ik mijn primaire telefoonoplader: een los contactje en wat vuiligheid bleken het probleem. Kortom: ik voerde wat huishoudelijke klusjes uit.

Ik las wat meer over een onderwerp waar een vriendin mij wat informatie over had gestuurd en waar ik wat meer over wilde weten: 'reparenting'. Deze vorm van psychotherapie komt neer op: 'Geef jezelf wat je denkt dat je ouders je niet hebben gegeven.' De therapie is ook behoorlijk controversieel en wordt afgeraden door verreweg de meeste psychotherapeuten. Ik denk dat ik deze ronde dus maar aan mij voorbij laat gaan.

Tussen de werkzaamheden door ontmaskerde ik een 'dokter' op Twitter. Met hulp van een andere 'tweep' (die ontdekte dat hij verrassend weinig wist van zijn vakgebied, ondanks '20 jaar ervaring!') werd al snel duidelijk dat het ging om een manier om mensen geld te ontfutselen door hen te laten 'investeren' in cryptocurrency. De 'dokter' vroeg vooral vrouwen om hem een privé-bericht te sturen. Bovendien bestond het account nog geen maand. Best een tikkeltje verdacht allemaal. Tel daarbij op dat er geen dokter met zijn naam werkt in de door hem opgegeven stad en zijn profielfoto toebehoort aan iemand met een andere naam en je bent er wel. 

Het internet zit vol met oplichters en ze worden steeds beter. Kostte het mij nog niet zo lang geleden minder dan een halve minuut om iemand te ontmaskeren, nu kost het bijna vijf minuten. Mijn advies aan mensen die vermoeden dat iemand op internet niet helemaal oprecht is: ga er maar van uit dat uw instinct klopt.

Na mijn rondje sociale media stortte ik mij op het verlengen van de Tijdelijke overbruggingsregeling zelfstandig ondernemers (Tozo 5). Om ervoor te zorgen dat ik met mijn salaris van €960,- in elk geval op Bijstandsniveau uit kom. Fijn dat de regeling bestaat voor mensen die inkomensverlies lijden uit hun (bij)baan vanwege de Corona-maatregelen. Logisch ook eigenlijk: de overheid zorgt ervoor dat je (tijdelijk) niet meer kunt werken dus dan is het wel zo netjes om een tegemoetkoming te geven vanwege de gederfde inkomsten. Al hoop ik die tegemoetkoming over een paar maanden niet meer nodig te hebben en mijn extra inkomsten weer gewoon uit entertainmentwerk te kunnen halen.

Omdat ik toch voor de computer zat werkte ik meteen mijn administratie bij en reageerde op een half dozijn e-mails. 's Avonds pleegde ik een paar telefoontjes en voerde ik app-conversaties met een vijftal mensen. Met hen had ik het onder meer over de excuses van Rutte die de dag na het opheffen van de mondkapjesverplichting ontdekte dat dat eigenlijk een heel dom idee was want de pandemie is nog lang niet voorbij. 

Hugo de Jonge vertelde ons doodleuk dat mensen die het Janssen vaccin hadden ontvangen gerust de volgende dag opeengepakt in slecht geventileerde clubs konden gaan dansen. Prima reclame voor de studentenclub 'Dansen bij Jansen' maar in strijd met richtlijnen van heuse wetenschappers. Populariteit terugwinnen door een impopulaire maatregel af te schaffen is wellicht politiek opportuun maar - in elk geval in dit geval - dom én levensgevaarlijk. Net als de meeste mensen gaan ook jongeren namelijk voor 'soundbites' zonder zich in het onderwerp te verdiepen. Als iemand met ook maar een beetje aanzien iets roept, gaan duizenden ervanuit dat dat 'de waarheid' is. Vooral laag opgeleiden en goedgelovige mensen laten zich graag leiden door populistische prietpraat.

Ik vermoed dat bij volgende verkiezingen Rutte en De Jonge niet kunnen rekenen op stemmen van de duizenden jongeren die nu door hun 'foutje' long-covid oplopen of hun opa en oma dodelijk ziek maken. Helaas is voor het huidig (demissionair) kabinet liegen en misleiden niet ongebruikelijk. U herinnert zich ongetwijfeld de Toeslagenaffaire maar niet alleen tegen burgers maar ook tegen 'Brussel' blijkt liegen een normale tactiek voor met name VVD en CDA. Over pulsvissen bijvoorbeeld.

Voor je het weet is het tijd om onderuit te zakken op de bank en een beetje TV te kijken. In bed nog even gelezen en tegen middernacht ging bij mij het licht uit.

Woensdag bekeek ik een aantal vacatures en zocht er een paar uit om op te reageren. Na vijf jaar gewerkt te hebben tegen het absolute minimumloon vind ik het tijd dat ik word betaald naar mijn opleiding, kennis en ervaring.

's Middags haalde ik met een buurvrouw ons wekelijks voedselpakket op en zij bleef nog even voor een praatje en een kopje thee.

Telefonisch werd ik uitgenodigd voor een spontaan etentje maar helaas: ik had al eetplannen want (vrijwel) elke woensdag komt een vriend mij helpen met het verorberen van een deel van mijn verse voedselpakket. 


Er zit altijd vrij veel voedsel bij dat beperkt houdbaar is en het vriesvak in mijn koelkast is maar klein.

Het was zo gezellig dat de vriend pas iets na middernacht huiswaarts trok, mij achterlatend met mijn nachtrust.

Donderdag sliep ik uit. Heerlijk om te slapen in een echt bed en niet langer op de bank! Ik kan steeds meer met mijn nieuwe heup maar mijn hersenen zijn nog niet overtuigd: 'Doe dat maar niet want dat zal pijn doen!' Het zal nog even duren voor ik een signaal stuur naar mijn rechterbeen en mijn brein akkoord gaat met de voorgenomen actie. Maar elke dag ga ik een stapje (...) vooruit, ook wat dat betreft.

Momenteel ben ik vrij veel met mijzelf bezig (fysiek herstel, einde liefdesrelatie, opknappen van mijn woning, werksituatie, boekjes die uit gaan komen) maar dat betekent niet dat ik niet op de hoogte ben van het wereldnieuws: de opstand in Cuba, droogtes en stormen wereldwijd, overstromingen in Nederlands-Limburg, Duitsland en België, de brute moord op Peter R. de Vries, de vondst van honderden kinderlijkjes in Canada, een enorm verhoogd aantal besmettingen met Covid-19 in Nederland en Indonesië...er gebeurt nogal wat momenteel. Ook best eng: aardverschuivingen. Niet alleen op geologisch gebied maar ook politiek, sociaal en economisch. Ik denk nu aan de oude Chinese vloek, vermomd als goede wens: 'Moge u leven in interessante tijden'. 

Onderweg naar de supermarkt voor een paar kleine boodschappen (zonnebloemolie en dergelijke) sprak ik met een buurman die mij even hielp met het in de container werpen van mijn vuilniszak. Ook hij zal voor mij interessante vacatures aan mij doorsturen. Lief, niet?

's Middag kwam een buurvrouw heel lief even kijken hoe het met haar buurman gaat. Ik deed het een en ander voor de Geheime Jongensclub en voor de Bewonerscommissie en zette op gegeven moment mijn telefoon maar op stil: werd eventjes helemaal mesjoegene van alle bliepjes en piepjes van het apparaat die mij er op wezen dat (een stuk of twaalf) mensen contact met mij wilden. Dat heb je wel eens: soms wil je gewoon even een beetje rust en je concentreren op de dingen die je gedaan wilt hebben.

's Avonds pleegde ik een paar telefoontjes en appte ik met deze en gene voor ik ging slapen.

Vrijdag was ik bijtijds op voor een afspraak met mijn fysiotherapeut. Die liet mij - voor het eerst in mijn leven - deadlifts doen. Met maar liefst *ahum* 10 kilo aan gewicht. Langzaam opbouwen dus maar ik verwacht niet ooit het wereldrecord van 501kg te kunnen verbreken. Dat is veel.

Niettemin voelde ik mij na deze en andere oefeningen sterker dan ik mij twee jaar geleden nog voelde. Ik begin langzamerhand te hopen dat het niet lang meer zal duren voor ik weer dingen kan tillen als een kratje bier. Gevuld. Met volle flesjes.

Wilde eigenlijk 's middags nog de deur uit maar mijn lichaam had andere plannen. Dus ik bleef thuis, werkte een uurtje voor de Loge, maakte mijn aanrecht schoon en zo en deed een dutje.

Daarna had ik weer wat energie om achterstallige administratieve klussen aan te pakken en de deur open te doen voor de postbezorger die mij mijn nieuwe mobiele telefoon kwam brengen.
Deze schafte ik aan op aanraden van mijn zoon en ik betaalde er een stuk minder voor dan wanneer ik dat had gedaan toen het apparaat pas uitkwam, oktober 2020.

In plaats van direct met het nieuwe apparaat aan de slag te gaan, werkte ik een stapel papieren weg: direct iets mee doen, kan in de papierbak, mag in een opbergmap... Lekker aan het werk, lekker muziekje erbij...Totdat dat muziekje werd overstemd door andere muziek:
verderop in de straat was iemand jarig en iemand was op het onzalige idee gekomen het feestje luister bij te zetten door de lokale harmonie in te huren. Het galmt namelijk lekker in een smalle hoofdstedelijke straat tussen twee hoge huizenblokken in. 


Mocht u nu de neiging voelen opkomen mij met zo'n cadeau te verrassen, dan zou u zelf wel eens verast kunnen worden. 

De brandweer zal iemand uit een tuba moeten zagen. In een ziekenhuis in Amsterdam staat een vitrine met daarin (schoongemaakte) interessante artikelen die in de darmen van patiënten zijn gevonden. Wellicht zal men even vreemd opkijken wanneer een trombone deel uitmaakt van de collectie. Kortom: doe het niet. Huur voor mij geen fanfareband in. Al is het maar voor uw nabestaanden want de levensverzekering keert niet uit in het geval van zelfmoord.

Van een vriendin leerde ik dat ook in het Belgische Verviers de gevolgen van de plotse klimaatveranderingen* merkbaar zijn: de stad staat onder water. Het pension (tegenwoordig zegt met in goed Nederlands 'bed and breakfast') van haar ouders waar ik ook wel eens logeerde is momenteel verstoken van elektriciteit.

*Klimaatverandering is een natuurlijk verschijnsel maar terwijl Moeder Natuur in haar eentje er een jaartje of tienduizend over doet om het ene weertype in het andere te laten overgaan, kost dat door toedoen van de mens nog maar enkele decennia. Dat is een serieus probleem. Ontkennen dat het bestaat doet het niet verdwijnen.

Omdat het vrijdag was publiceerde ik een verhaaltje.

Ter ontspanning, leering ende vermaeck keek ik die avond voor het eerst sinds lange tijd een aflevering van De Slimste Mens. 


De bewuste aflevering werd gewonnen door de jonge meneer op wie ik gestemd heb bij de meest recente verkiezingen voor de Tweede Kamer, Laurens Stassen van Volt.

Voor ik ging slapen gaf ik mijn oude telefoon opdracht de aanwezige data over te zetten naar mijn nieuwe telefoon. De ervaring leert dat dat even kan duren. Mijn oude telefoon is de Moto G5 van Lenovo/Motorola en mijn nieuwe is de Pixel 4a van Google. Die is iets smaller dan de telefoon die ik ruim vier jaar lang had en ligt daardoor iets lekkerder in mijn kleine handen. Vind ik prettig. En voor de oude waren er al twee jaar lang geen (beveiligings-)updates beschikbaar. Da's toch een risico heden ten dage. Waar ik bij het installeren van een nieuwe applicatie nog moest kiezen welke andere app ik zou verwijderen, bij de nieuwe is dat probleem voorlopig naar de geschiedenis verwezen: van 16 GB intern geheugen maakte ik een sprong naar een intern geheugen van 124 GB. Dat scheelt.

Zaterdag had ik zin in de voorjaarsschoonmaak. Dit voorjaar was dat technisch niet mogelijk maar inmiddels kan ik weer aardig bewegen en wat kracht zetten bij het hanteren van een poetsdoek en beide handen tegelijk gebruiken om spullen op te pakken en te verplaatsen. Fijn!

Het weer was ook al zo fijn dus ik liep even naar de waterkant. Het woord 'even' is hier op z'n plaats want ik was er in drie minuten. Wát een verschil met een kwartier mentale voorbereiding, vervolgens een minuut of acht nodig hebben om met veel pijn en moeite mijn schoenen aan te krijgen en dan stapje voor klein, voorzichtig stapje met mijn slechte heup naar de waterkant te schuifelen. Mocht u nog geen nieuwe heup hebben: aanrader!

Gezeten aan de waterkant 

speelde ik wat met mijn nieuwe mobieltje: de instellingen aanpassen aan mijn wensen en de ingebouwde camera uitproberen. 





De bediening werkt een beetje anders dan die van mijn oude mobiel maar ik verwacht er snel aan te wennen. Omdat ik de meeste van mijn data door de aardige jongelui bij Google laat beheren, was het overzetten van veel instellingen en data een makkie. En in geval van nood heb ik nog een zeer ICT-kundige zoon achter de hand. Die nog hetzelfde type mobiel heeft ook.

Op de weg terug naar huis werd ik aangesproken door een buurman die mij vol trots zijn zelf opgeknapte woning en tuin liet bewonderen. Het betreft de buurman die alle buurtkatten (een stuk of twintig) bij naam kent én weet wie zij hebben uitgezocht om hen te verzorgen.

Bij thuiskomst bleek de wasmachine bijna klaar te zijn met draaien en de wachttijd bracht ik door met het onder handen nemen van het aquarium van Karper de Goudvis. Billy de Kat vond het maar niets dat ik hem zo weinig aandacht gaf en liep boos weg om buiten te gaan spelen.

Goed luisterend naar mijn lichaam verplaatste ik wat meubilair en besloot het een en ander uit mijn woning te verwijderen. Maar ofwel wacht ik daar even mee of ik wacht op hulp want al dat gesjouw is nog even iets te veel voor mijn helende lijf en nieuwe heup.

Gewoon omdat dat kon - en bananen niet onbeperkt houdbaar zijn - bakte ik 's avonds pisang goreng:
(Foto boven: de ingrediënten. Onder: het eindresultaat)
Voor ik in bed nog even ging liggen lezen voor het slapengaan, keek ik een aflevering van Star Trek: Voyager.

Zondag deed ik het lekker rustig aan: beetje uitslapen, beetje e-mails beantwoorden, beetje verslaafd raken aan het spelletje '2048' 
(Kon mij goed concentreren. En won!)

waar ik twee mobieltjes geleden verknocht aan was geraakt, oefeningen doen om mijn ernstig verslapte spieren te trainen en wat dies meer zij.

Een vriendin hielp mij en mijn lichaam door mij uit te nodigen voor een heerlijke wandeling 
(Zij hield een stukje natuur voor mij vast. Dat zwiepte in een heerlijke zomerbries
maar dankzij haar bleef mijn model even stil zodat ik er een foto van kon maken)

en het drinken van een kop koffie op een terrasje:
's Avonds vouwde ik de eerder gestreken was weg en verzamelde ik gegevens om die de dag erna te verwerken. Zo verzamelde ik vacatures om later te verwerken tot sollicitatiebrieven en zette ik op een rijtje wat ik nodig had voor mijn vrijwilligerswerk voor de Loge en de Bewonerscommissie.

Het pleonasme van de week heb ik te danken aan een voetbalcommentator:
'Een illegale overtreding'

De muziek van deze week is 'Blaze' van Asterism:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Andy Fordham, Danish Siddiqui, Peter R. de Vries en Biz Markie.

vrijdag, juli 16, 2021

Goed zat (een verhaaltje)

Dit verhaaltje kan worden gezien als vervolg op dit verhaaltje met dezelfde titel.
============================================

Het begon als een sprookje.
Hun liefde voor elkaar
was oneindig groot.

Maar langzaam maar zeker
dreven zij verder uit elkaar.


Tot de dag dat zij de relatie verbrak
met een app-berichtje. 
De inhoud van haar boodschap
deed er niet eens toe 
want het was duidelijk:

Zij was hem goed zat.

===============================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, juli 14, 2021

Wat staat er in uw gebruiksaanwijzing?

Allemaal hebben wij zo onze eigen 'gebruiksaanwijzing': er is altijd wel iets waar een enkeling anders op reageert dan de meeste anderen. Ja, ook bij u en mij is dat het geval.

==============================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=================================================

Zo kan ik plotseling en vrij heftig reageren op het woordje 'moeten', vooral wanneer dat op een bepaalde manier wordt uitgesproken. Dieptepunt was toen een mede-vakantieganger na een tirade van mij tegen mensen en instanties van wie ik van alles moest, zich per ongeluk liet ontvallen: 'Je moet je niks aantrekken van mensen die zeggen dat je dingen moet doen.'

Een andere 'trigger' voor mij is de zinsnede: 'Over een tijdje'. Klinkt als een heel normaal zinnetje, niet? Dus waarom kan ik zo fel reageren wanneer iemand dat tegen mij zegt? Toen een vriendin haar zorgen over mogelijke corona-besmetting uitte door mij te adviseren: 'Ik wil niet dat je gaat reizen en je zoon gaat zien. Misschien over een tijdje.', schoot ik uit mijn slof. Puur door de plotseling opkomende en nog steeds een tikkeltje pijnlijke herinnering aan iemand die dat in 1995 tegen mij zei. 

Kort na de geboorte van mijn zoon kwam een aardige dame met mij praten, in een kamertje. In het bijzijn van een kinderarts, de begeleidster van zijn moeder en nog een paar ziekenhuismedewerkers: 'Zijn moeder is psychiatrisch patiënt en iedereen weet dat een vader alleen natuurlijk niet voor een kind kan zorgen dus wij van de kinderbescherming gaan hem uit huis plaatsen.' Dat was best even een beetje schrikken maar ik wist kalm te blijven toen ik vroeg: 'En dan?' 'Als alles goed gaat mag u hem natuurlijk zien. Na een tijdje.' 'Wat bedoelt u met 'een tijdje'? 'Als alles goed gaat na acht jaar al.' 

Wat er toen gebeurde heb ik van anderen moeten horen maar het was niet fraai. Er werd gelukkig geen aangifte tegen mij gedaan maar in een proces verbaal zouden termen hebben gestaan als 'Vernieling van eigendom', 'fysieke bedreiging' en 'verstoring van de openbare orde'. Ik kreeg letterlijk een rode waas voor mijn ogen ('Mataglap', eigenlijk 'mata gelap'. Wat in het Maleis staat voor 'oog' en 'duister') en begreep later dat 'trad buiten zichzelf van woede' niet zomaar een uitdrukking is. 

Datzelfde effect heeft het woordje 'chicken!' op Marty McFly uit Back to the Future:


Meestal weet slechts een handvol mensen het gebruik van zulke 'triggerwoorden' te voorkomen. Maar die moeten jou dan wel goed kennen. Voor mij zijn dat dus 'moeten' en 'over een tijdje', voor Marty is dat 'chicken'.

Anderen kunnen heftig reageren op het woordje 'angst' met 'Ik ben helemaal nérgens bang voor! Hoe dúrf je dat te insinueren!?' terwijl weer een ander rood aanloopt van woede na de relatief simpele vraag: 'Zet je je eigen bord even in de keuken? Dat scheelt mij weer moeite.' Anderen roepen boos: 'Zo, dus jij vindt jouw goudvis belangrijker dan mij!?' wanneer je zegt: 'Blijf jij even hier wachten? Ik stap even deze winkel binnen voor een potje goudvissenvoer.'

Het is niet altijd duidelijk waarom een woord voor de een gewoon een woord is en bij de ander een kluis met opgesloten emoties opent maar het is vrij normaal. Oké, het ene is misschien wat 'normaler' (wat is 'normaal' en wie bepaalt dat en waarom?') dan het andere maar het is nu eenmaal een gegeven dat elk van ons wel een of andere 'tick' heeft; bij elk mens hoort een lijstje ongeschreven regels.
Het hoeft geen woord te zijn maar kan ook een geluid of een handeling zijn: het beruchte 'nagels over het schoolbord' of het herhaald klikken op het knopje van een ballpoint.

Wie prettig wil samenleven en dan toevallig ook over wat tact en empathie beschikt weet dan om niet te vloeken binnen gehoorsafstand van een zeer religieuze vriendin maar weet ook dat een andere christelijke kennis er niet voor schroomt af en toe taal te bezigen waar een bootsman zich voor zou schamen. De ene Christen is tenslotte de andere Christen niet. Zoals ook de ene Jood de andere Jood niet is, de ene homo niet de andere homo, et cetera, en zo verder.

Tegenover veel Rotterdammers kun je rustig flauwe grapjes over Feyenoord maken (en kun je grapjes over Ajax terug verwachten) terwijl je dat bij een ander alleen maar doet als je toevallig van ziekenhuiseten houdt.

Zoals gezegd: elk van ons heeft een 'gebruiksaanwijzing'. Het wordt pas echt lastig wanneer die gebruiksaanwijzing lijkt op de Algemene Voorwaarden van Google en je een week lang, 24 uren per dag moet lezen op een snelheid van 300 woorden per minuut, alleen maar om die te lezen. Laat staan te memoriseren. Hoewel velen graag zouden willen dat iedereen altijd rekening houdt met elke regel in hun gebruiksaanwijzing, is dat onmogelijk. Ook wanneer je iemand al lange tijd kent, wordt je nog wel eens verrast met een stukje gedrag dat je niet van anderen kent.

Mensen die van mij het stempel 'onmogelijk in de omgang' krijgen, zijn mensen die in de Algemene Voorwaarden van hun 'Gebruiksaanwijzing' hebben staan: 'Behoudt zich ten allen tijde het recht voor om zonder aanleiding of waarschuwing vooraf, af te wijken van deze Algemene Voorwaarden.'

Hoe gaat u om met deze groep mensen? En wat staat er in uw specifieke gebruiksaanwijzing?

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, juli 13, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat ook eindelijk Justitie ervan overtuigd is dat complotdenkers ('Wappies') niet alleen maar schattig, dom en onwetend zijn maar ook gevaarlijk kunnen zijn. Langzamerhand worden steeds meer wappie-leiders gearresteerd. Hordes 'schapen' raken hun 'herders' kwijt. Dat is te zien op Twitter waar steeds meer van hen duidelijk leiding missen en voortdurend zichzelf tegenspreken en wartaal uitspreken. Ze weten het gewoon niet meer.

Buurtkat Sam is liever op straat dan dat hij in de gemeenschappelijke binnentuin speelt met de andere buurtkatten:



De lolcat van deze week gaat over christelijke waarden:


'Leeft u volgens christelijke waarden?
Waarom weigert u dan de armen te helpen?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, juli 11, 2021

De week voorbij

Al jaren pleit ik ervoor om alleen professionals nog alcohol te laten drinken. Er gebeuren ontzettend veel ongelukken (vaak met dodelijke afloop) door amateurs die denken dat zij goed tegen drank kunnen. Net als met vuurwerk dat wordt afgestoken door door de gemeente ingehuurde professionals mogen burgers zich vergapen aan professionele zuipers die steeds dronkenerderder worden maar dan niet zo dom zijn om dan vuurwerk af te steken en te gaan autorijden en zo.

Gek eigenlijk dat de overheid ons waarschuwt voor dingen die slecht voor ons zijn maar het doodleuk toestaat dat alcohol levers en levens verwoest en zelfs reclame voor alcohol weigert te verbieden. Een cynicus zou kunnen denken dat alcohol drinken goed is voor de schatkist. De gezondheid van burgers heeft in dit geval blijkbaar geen prioriteit.

Wat vindt u: moet de overheid naar haar burgers toe een ontmoedigingsbeleid voeren voor alles wat slecht is voor hen? Of geldt dat alleen voor dingen die u persoonlijk 'slecht' vindt?

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/


Maandag werd ik wakker met een wat opgezette knie en branderige spieren. Bij de fysiotherapeut bleek waarom: een paar spiertjes verrekt en mogelijk een kleine ontsteking. Dus hij liet mij een paar lichte rek- en strekoefeningen doen en wij dronken een bakkie koffie.

De komende paar weken doe ik het dus nog maar even rustig aan. Elke dag een kleine wandeling 

en voorlopig alleen maar lichte huishoudelijke klussen.

Gelukkig kan ik vrij veel vanaf mijn PC doen: verlenging aanvragen van de regeling 'Tegemoetkoming Zelfstandigen' bijvoorbeeld. Met een beetje geluk heb ik die aanvulling op mijn vaste inkomen voor werk niet lang meer nodig want langzamerhand komen er weer aanvragen voor entertainment werk binnen. Zo ben ik gevraagd voor de rol van gastheer op een Oud en Nieuwfeest!

Even duimen dat er geen (vierde? Vijfde?) golf met coronabesmettingen komt. Bijvoorbeeld veroorzaakt door de Delta- en de Lambda-variant van Covid-19.

Ik las dat in Amerika van alle corona-doden in juni ruim 90 procent had geweigerd zich te laten vaccineren. Reden genoeg om toch maar een vaccin te laten injecteren, dacht ik zo.

Ook dinsdag liep ik een blokje om. Daarbij zag ik weer een lollig stukje 'verkitchering' van het straatbeeld:
De boom die er stond dreigde na een storm om te vallen en is dus preventief verwijderd. Er komt een nieuwe boom op die plek maar tot die tijd heeft een buurman er aardigheid in het plekje een beetje op te leuken.

Een buurman zag mij met een vuilniszak slepen (tillen gaat nog even niet) en was zo lief mij de last te ontnemen en de zak voor mij in de container op de hoek te dumpen.

's Middags had ik een buurvrouw op de thee. Ik speelde een paar muziekjes af voor haar, waaronder 'You're the voice' van John Farnham: 

en toen zij weg was leerde ik wat Franse woorden via DuoLingo. Heb daar inmiddels zo veel aardigheid in dat ik er een taal bij heb genomen om te leren: Indonesisch. Mijn wortels liggen tenslotte in dat land en als ik er over een paar jaar heen ga, lijkt het mij aardig om een beetje in hun eigen taal te kunnen praten met mijn verre familieleden daar.

Deze dag deed ik het verder rustig aan ter anticipatie op de volgende dag.

Woensdag spendeerde ik de bulk van mijn tijd in Delft. Op uitnodiging van mijn zoon gebruikte ik de lunch in zijn nieuwe studentenwoning:
Ik genoot van de lunch, het uitzicht vanaf zijn balkon waar hij mij even alleen liet om boodschappen te halen en zijn enthousiasme. 
In zijn interieur en in zijn verhalen ontdekte ik trekjes van mijzelf: het gebruik van voorwerpen waar die niet voor ontworpen zijn (het oude trappetje van zijn hoogslaper diende nu als schoenenrek), geld niet beschouwen als topprioriteit en het als gelijke behandelen van iedereen met wie hij omgang heeft. Ik voelde mij er thuis. Fijn. Heel fijn. Zelfs het afscheid nemen voelde prettig!

Hij gaat niet graag op de foto, maar toch wist ik hem te kieken. Het is een zoekplaatje, maar ziet u hem? Een eervolle vermelding in mijn volgende weekoverzicht voor wie hem ontdekt op deze foto.

Na een paar uurtjes met en bij hem te hebben doorgebracht genoot ik van lekker eten en goed gezelschap bij mijn broer die net buiten Delft woont. Zijn vrouw had heerlijk - een Mexicaanse ovenschotel - gekookt

en ik voelde mij op mijn gemak. Ook al is hun woning ingericht als de kaft van een woonmagazine. Niet mijn stijl. Wel schoon en netjes en het is heerlijk om in hun tuin te vertoeven. 
De voet bij de vijver behoort toe aan mijn achternichtje en ze hebben echt iets leuks gemaakt van hun tuin:

Mooi om naar te kijken en comfortabel maar naar mijn smaak net iets te weinig 'troepjes en dingetjes en dangetjes'. 

Ik filosofeerde wat met hun lieve dochter en leerde haar dochter van vier de 'WiFi-boks' (je geeft elkaar 'de boks' terwijl de vuisten elkaar net niet raken terwijl je je vuist laat trillen en er een 'Bzzzzt!'-geluidje bij maakt) om het aantal knuffelmomenten te beperken. Toch nog best een beetje eng, dat hele corona-gebeuren. Voelde een echte familieband met het hummel voor wier geboorte mijn moeder indertijd haar verscheiden een paar weken had uitgesteld: 'Voor ik ga wil ik nog even mijn eerste achterkleinkind zien'. Die prachtige laatste wens is uitgekomen.

Helemaal vanuit het verre Delfgauw bracht mijn broer mij met de auto thuis naar Amsterdam. Het voelt goed om liefhebbende en zorgzame familie te hebben.

Bij thuiskomst kreeg ik nog even visite van de vriend die normaliter op woensdags bij mij komt eten. Ditmaal had hij gegeten bij een buurvrouw. Was leuk hem te zien genieten van de enthousiaste verhalen over mijn familiebezoek.

Donderdag bleek ik een tikkeltje vermoeid. Dus liggend op het 'bijbed' (de bank in de woonkamer. Mijn hoogslaper noem ik 'hoofdbed') pleegde ik wat telefoontjes, verstuurde wat e-mails en berichten via andere diensten. Daarna deed ik wat kleine huishoudelijke klusjes, deed de deur open voor een vriendin en had even een buurman op visite. Het ging om de buurman die een aantal maanden terug half naakt en zwaar onderkoeld in de binnentuin was gevonden en een tijdje doorbracht in het ziekenhuis en een revalidatiekliniek. Het was fijn om weer wat levenslust in zijn ogen te zien. 

Hij vertelde trots dat hij inmiddels beter voor zichzelf en zijn woning zorgt en bij het opruimen (met hulp van medewerkers van een vrijwilligersorganisatie) een oude foto van mijn zoon vond. De foto had ik indertijd gemaakt en aan de moeder van mijn zoon gegeven. Zij had indertijd een relatie met de betreffende buurman en zodoende kwam die in zijn bezit. Dat plaatje wil ik u niet onthouden.
Had nog veel meer willen - en misschien wel moeten - doen maar ik besloot te luisteren naar mijn lichaam, de fysiotherapeut en diverse buren en vrienden: 'Wacht nog even met grote inspanningen leveren, Ter!'

Dus ik eindigde deze dag relaxt met het kijken van een aflevering van Star Trek: Voyager. Met in deze episode een heerlijke gastrol van George 'Mister Sulu' Takei als kapitein van het ruimteschip Excelsior op weg naar een reddingsmissie voor Kapitein Kirk en dokter McCoy. Genieten!

Vrijdag voelde ik mij fit genoeg om mij te laten afbeulen door de fysiotherapeut. Mijn spieren worden merkbaar sterker en soepeler en ook mijn conditie gaat vooruit. Maar ik ben er nog lang niet. Maar dat geeft niet. Ik ben blij met elk stukje progressie.

Om progressie te maken op het gebied van entertainment schreef ik mij in voor een cursus dienaangaande: twee maanden lang eenmaal per week onder leiding van een coach op het betreffende vlak (acquisitie, prijsbepaling, doelgroep bepalen, administratie, belastingen e.d.) lessen volgen om wat meer opdrachten te verkrijgen. En daarmee wat meer financiële onafhankelijkheid. Handig!

Ook maakte ik een afspraak met mijn werkcoach om met haar te bespreken hoe het nu verder moet met mijn baan bij de brouwerij. Oók handig!

Misschien niet handig maar wel praktisch was dat ik een aardig stukje kon lopen naar een winkel om daar wat huishoudelijke spullen te kopen en onderweg dit plaatje schoot:


Ik liep gewoon twee keer zoveel meters in één ruk (heel rustig aan) als ik twee maanden geleden kon. Fijn!

Fijn was ook dat die avond een vriendin op de thee kwam.

Zaterdag was ik in Breda. Voor het verlate verjaardagsfeestje van een vriend. Het was goed elkaar weer te zien 


en wij genoten van de verhalen over onze schooltijd, deelden onze inzichten over holisme, aten een hapje en dronken een biertje. Oké, meer dan één biertje.

Het toetje was een donut


en onderweg terug naar Amsterdam genoot ik nog even van de zonsondergang boven Breda:

Het was een goede dag.

Zondag deed ik het rustig aan: afwassen, was draaien, 


plantjes water geven, nagels knippen, thee drinken met een buurvrouw terwijl wij samen genoten van de rust in mijn tuin


...U kent dat wel. Ik liep een achterstand in met het beantwoorden van e-mails en andere berichten, speelde wat met de kat, sorteerde mijn bladwijzers, verwerkte wat handgeschreven aantekeningen, verzorgde de kat en de goudvis, volgde een Franse les en deed mijn oefeningen. Vooral gericht op het herstellen van mijn fysieke balans. Bijkomend voordeel: ook mijn mentale balans gaat er op vooruit.

Deze week hoorde ik van het aftreden van de Amsterdamse wethouder Laurens Ivens. Ontzettend jammer dat hij zijn ideeën (klik) over meer en betere (sociale) woningbouw niet langer zal kunnen uitvoeren. Hij stapte op 'wegens verbaal grensoverschrijdend gedrag'. Een lastige term want 'grensoverschrijdend' is een zeer rekbaar begrip. Zo kan een compliment door de ene persoon als positief worden ervaren en door een ander (of zelfs door dezelfde persoon maar op een ander moment) als 'seksueel getint' worden gezien. Voor de zekerheid nooit een compliment uitspreken dan maar?

Mijn moeder werd eens door haar toenmalige werkgever naar huis gestuurd 'wegens grensoverschrijdend gedrag'. Zij waagde het namelijk om gekleed in een broek en trui naar kantoor te komen. Tsja, dat past een nette secretaresse natuurlijk niet! Een (manlijke) baas heeft uiteraard het recht om een goed zicht te hebben op de blote benen en het decolleté van zijn vrouwelijke medewerkers. De schande! Tsss...

De muziek van deze week is 'Free me' van Uriah Heep met de onlangs overleden leadzanger van toen, John Lawton

Het pleonasme van deze week is: 'Een bekende beroemdheid'.

Deze week staan wij stil bij het overlijden van John Lawton, Rafaella Carà en Jovenel Moïse


Deel dit bericht