Ooit was ik door een stichting ingehuurd om te onderzoeken of het werken efficiënter maar vooral goedkoper kon. Er stond een frankeermachine. Geleased. Terwijl er in de vijf jaren ervoor welgeteld vier poststukken mee waren gefrankeerd "want het scheelt wel vijf cent per postzegel!" Dagelijks moest het apparaat 's ochtends worden aangezet 'want vandaag wordt het misschien gebruikt' en 's avonds weer worden uitgezet 'want het is zonde als het de hele nacht aanstaat'.
Het bestuur besefte niet dat €60 per maand uitgeven voor een apparaat waarmee uiteindelijk 20 cent 'bespaard' werd pure verspilling was. Van stroom, van ruimte en van geld.
Geen idee waarom, maar veel mensen verspillen graag tijd en geld.
Een van mijn tijdelijke collega's (ik was er voor drie maanden ingehuurd, zij had een vaste aanstelling)
werkte officieel van 9 tot 5. In de praktijk van 10 tot 4. Met anderhalf uur lunchpauze en een keer of acht tien minuten pauze voor 'even een sigaretje".
Één van mijn taken was het nalopen van de internetgeschiedenis van het kantoorpersoneel. Terwijl zij wisten dat ik dat deed. En schrok:
Een collega bracht haar eerste uurtje op kantoor door op Telegraaf.nl, vervolgens een uurtje op Marktplaats en Funda.
"Maar werkte zij dan niet?" Zeker wel:
Zo sorteerde zij e-mails handmatig op alfabetische volgorde per categorie. Met kleurcodering: Doorgestuurd naar bestuurslid A, B, C, naar collega, naar extern adres.
Daar was ruim tijd voor want gemiddeld kwamen vijf e-mails per dag binnen bij het bedrijf: twee nieuwsbrieven, een daadwerkelijke hulpvraag (met doorverwijzing) en twee interne e-mails: "Waar gaan we dit kwartaal een weekje heen op teambuilding met het bestuur? Toch niet wéér skiën in Dubai? Laten we voor de afwisseling gaan duiken op de Malediven. Dan huren we komende winter weer dat leuke chaletje in Zwitserland. Oké?"
Het (subsidie)geld bij deze semi-overheidsinstelling kon blijkbaar niet op.
Mijn eindrapportage: "De beste manier om te bezuinigen is jullie stichting op te heffen. De toegevoegde waarde voor de maatschappij is namelijk non-existent want jullie bestaan uitsluitend om de eigen organisatie in stand te houden. Van twee ton per jaar aan gemeenschapsgeld."
Het zal u verbazen maar mijn mening werd niet op prijs gesteld. Ik had ook kunnen slijmen en rapporteren dat de stichting geweldig werk verrichtte, hen helpen meer subsidie aan te vragen en mijzelf 'onmisbaar' maken en een vaste aanstelling voor mijzelf regelen tegen een vrij riant salaris. Maar ik heb nu eenmaal een geweten.
Heeft u een geweten of vindt u het wel prima om veel geld te krijgen voor werk waarvan u weet dat het geen enkel nut dient, behalve het sponsoren van uw levensstijl?
Dit is natuurlijk maar mijn persoonlijke ervaring en er zijn vast (semi-) overheidsinstellingen waar wèl hard wordt gewerkt maar persoonlijk denk ik dat veel subsidiegelden een nuttiger bestemming kunnen krijgen.
=======================
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
Posts
