Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

dinsdag, april 20, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat de Britse band Coldplay investeert in het Ocean Cleanup project van Boyan Slat. De dag dat er geen plastic meer in de oceanen drijft komt zo weer wat dichterbij. Terwijl in andere landen het gebruik van wegwerp-plastic simpelweg verboden is, kent Nederland een 'liberale' regering die alles aan 'het volk' wil overlaten. Maar dan niet alles en niet altijd. Behalve soms. Met maar enkele uitzonderingen. Of zo. 

Zie die Billy de Kat toch eens lekker slapen.
Jaloersmakend, vind ik.


De lolcat van deze week is een praktische wijsheid:

'Het is altijd goed om vragen te stellen.
Behalve wanneer iemand roept: 'Buk!'


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, april 18, 2021

De week voorbij (een Corona-dagboek)

Bij een stukje van Di Mario vroeg ik mij af: 'Nu roken voor de meesten 'not done' is, zeker in publieke ruimtes, hoe lang zal het nog duren voor ook het gebruik van de aller gevaarlijkste harddrug niet meer als 'heel normaal, hoor!' wordt gezien? In plaats van sigaretten is er nu de E-sigaret. Maar zal de E-borrel ooit hip worden? Het E-biertje? Het E-wijntje?'

Moet de overheid de burger dingen die slecht voor hen zijn verbieden of het gebruik aan de burger zelf overlaten? 

De gemeente Amsterdam is hard bezig om te voorkomen dat er in de toekomst ooit nog toeristen naar de stad komen: het aan banden leggen van coffeeshops* en (raam)prostitutie. Ga maar na: wat zijn de voornaamste redenen dat (buitenlandse) toeristen graag naar de hoofdstad van Nederland komen? Precies: wiet en vrouwen. De officiële lezing is dat prostitutie en drugs slecht zijn. Prostitutie zou leiden tot het illegaal verhuren van minderjarige dames aan rijke buitenlanders en iedereen weet dat wiet heel slecht voor je is want alle drugs zijn slecht. Of zo. Behalve natuurlijk de harddrug alcohol want dat spul is alleen maar lichamelijk en geestelijk verslavend en zorgt voor hooguit een paar duizend doden in Nederland per jaar.

*Opmerkelijk: Burgemeester Halsema (GroenLinks) steunt een voorstel van de VVD hierin.

Ik weet niet wat de Amsterdamse gemeenteraad écht voor ogen heeft met het verbod op eenvoudig te krijgen seks en wiet want het verbieden zorgt er niet voor dat het verdwijnt. Of zijn er écht mensen die denken dat prostitutie vanzelf verdwijnt als het maar niet zichtbaar is? Verdwijnt drugshandel door het illegaal te maken? Nou nee, natuurlijk niet!

De oplossing is - denk ik maar ik ben geen expert - eenvoudig: legaliseer de hele handel! Dan wordt het veel makkelijker om toezicht te houden op de kwaliteit van de producten en de dienstverlening en bovendien levert het ontzettend veel inkomsten op voor de overheid want er kan dan gewoon BTW worden geheven op de diensten van Raamdames en de genotsmiddelen van wiethuizen. Binnen de kortste keren is Nederland dan weer net zo rijk en machtig als tijdens de Gouden Eeuw! Of willen wij echt voorbij worden gestreefd door een derde wereldland waar wiet onlangs volledig is gelegaliseerd? Wil onze overheid serieus dat Amerikanen niet meer naar Nederland gaan maar massaal vakanties boeken naar Uruguay

Bent u voor of tegen overheidsbemoeienis? En is dat in alle gevallen zo?
=================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
=======================================
Maandag vroeg ik mij af waarom zovelen klagen over de huidige overheid. De meesten van ons hebben namelijk op de VVD gestemd. Dan is het niet gek dat de VVD de grootste partij blijft en dus normaliter de premier levert. 'Democratie' heet dat systeem. Tot iemand een beter systeem bedenkt en implementeert is democratie de beste regeringsvorm die wij kennen.

Lekker dik negen uren geslapen met maar een paar onderbrekingen: toen mijn vriendin erbij kwam liggen, door een pijnscheut bij het omdraaien in mijn slaap en door een nieuw model afvalwagen (meer herrie producerend dan het voorgaand model) dat men bij mij voor de deur z'n werk liet doen. Om kwart over zeven 's ochtends. Heel fijn.

Mijn gade sliep nog dus ik kon wat achterstallige administratie en schrijfwerk verrichten. Had ook nog een twintigtal mailtjes te beantwoorden en tientallen nieuwe 'favorieten' in mijn browser te verwerken. Van sommige maakte ik een twitterbericht, andere gebruikte ik als inspiratie voor een 'verhaaltje op vrijdag' en weer andere verwerkte ik in toekomstige blogstukjes. Andere links stuurde ik door aan deze en gene. Deze bijvoorbeeld, over een stukje onbekende geschiedenis van de stad waar ik mijn hart aan heb verpand: Amsterdam.

Door een opmerking op sociale media dacht ik even terug aan gitaarles met een buurvrouw, een aantal jaren geleden en wat een lol wij daar vaak bij hadden:


Op sociale media gonsde het ook van de geruchten en de spanning: gaat binnenkort de horeca (deels) weer open? Persoonlijk wacht ik liever even. 'Maar vind je het dan niet erg dat je favoriete kroeg moet sluiten?' Zelf zie ik liever de sluiting van favoriete kroegen dan het overlijden van favoriete mensen.

Maakte twee afspraken deze dag: mijn jaarlijkse loonwaarde-gesprek dat zal bepalen hoeveel subsidie de brouwerij voor mij ontvangt omdat ik officieel gehandicapt ben en een afspraak voor het jaarlijks onderhoud van mijn CV-ketel.

Fijn tegen mijn vriendin aan gehangen op de bank en nog een goed gesprek gehad ook!

Zij was niet lang de deur uit of mijn nicht kwam langs. Met haar dochters én een paar plakken heerlijke Pandan Chiffon, oftewel Chinese spongecake. 

Mjammie! Zij maakte mijn woning een paar kilo lichter door mij te ontlasten van een aantal spullen die toebehoorden aan de moeder van mijn zoon. Bovendien wisselde zij mijn lakens. In een paar minuten slechts! Een klus die ik weliswaar zelf kan klaren maar waar ik dankzij mijn versleten heup een uur of zo over zou doen. Met letterlijk een hoop pijn en moeite. Dus een gevoel van dankbaarheid overheerste deze dag.

Kwam bij dat ik een mooie avond mocht beleven met de Geheime Jongensclub: 'Zonder verbeelding geen vooruitgang', 'Sommigen verbeelden zich teveel', 'Taal is vaak ontoereikend, daarom zijn symbolen nodig' en 'Denk aan de wiskundige Pascal en Nelson Mandela, twee mensen die dankzij de kracht van verbeelding sterk uit hun gevangenschap kwamen.' 

Hoe prettig de maandag was, zo vervelend begon de dinsdag voor mij: slecht geslapen door veel pijn en bij het wakker worden bleek ik ruzie te hebben met mijn vriendin. Met haar in- en toestemming schrijf ik dat nu 'want waarom schrijf je het alleen maar op wanneer het goed gaat? Mensen mogen best weten dat wij ook wel eens ruzie hebben!'  Natuurlijk was ik er verdrietig van maar ik besefte ook dat soms liefde alleen niet voldoende is om een relatie in stand te houden en je er beiden hard aan moet werken om de liefdesrelatie in stand te houden.

Dus ik ging een stukje wandelen, genoot van klein geluk zoals mooie bloemen 

en een lekker kopje warme chocolademelk dat ik haalde bij een noodlijdende horeca-ondernemer die zijn zaak helaas failliet ziet gaan: zijn spaargeld is op, de huur gaat gewoon door en hij is geen deel van een grote keten.

Het gesprek kwam op 'werklozen door de pandemie' en ik vroeg mij opeens hardop af: 'Er is een groep werklozen waar weinig aandacht voor is: file-melders. Wat moeten de mannen (zijn er ook vrouwelijke file-melders?) die meerdere malen per dag de files doorgaven via de radio doen nu er geen files meer zijn? Corona-meldingen doorgeven? 'Rond knooppunt Hoevelaken zijn alle bedden bezet vanwege Corona. U wordt verzocht voor uw heupoperatie aan te sluiten bij de afslag Lopik om kans te maken op een plekje in een ziekenhuis in die regio.'

Belde met mijn zoon en werkte met hulp van een vriendin het idee verder uit voor een 'zorghoeve' voor psychiatrisch patiënten. Vond het verschrikkelijk om de moeder van mijn zoon te zien wegkwijnen in een betonnen flatje met weinig anders te doen dan elke maandag een uurtje kringgesprek en elke donderdag een uurtje knutselclub. Zelfs de eetzaal was - vanwege de pandemie - gesloten. Haar hoogtepunt van de dag was als iemand op haar kamerdeur klopte om een bord eten te brengen.

Intussen wacht ik helaas nog steeds op bericht over mijn heupoperatie. Toch houd ik hoop. Bijvoorbeeld op dat het weer goed komt tussen mij en mijn vriendin. Ook wij hebben, vermoed ik, last van 'corona-kriebels': het gemis aan uitlaatkleppen als kroeg-, theater- , vrienden- en bioscoopbezoek. Het gemis aan hobbyclubs en sportschool en noem maar op. Hetzelfde is aan de hand bij stellen die gewend zijn elkaar hooguit een paar uren per dag te zien maar door noodgedwongen thuiswerken opeens 24 uren per dag met elkaar zitten opgescheept. De meeste mensen worden al gek van 24 uren per dag met zichzelf, laat staan met een ander.

Ik zit te overwegen mij om te scholen tot relatietherapeut. Of diëtist. Werk zat na de pandemie.

Op sociale media vermaakte ik mij een beetje met het Twitter-account van de Nederlandse fanclub van The Rocky Horror Picture Show waar ik af en toe wat mee doe.

Woensdag logde ik in in de boekhouding van de brouwerij en nam ik een kijkje in de werkmail. Ter voorbereiding op een gesprek dat ik eerdaags zal hebben met mijn werkgever. Zit namelijk in de ziektewet maar zou toch graag wat doen voor de brouwerij. Routineklusjes doen gaat prima maar mij concentreren op het oplossen van problemen is lastig vanwege mijn fysieke en constante pijn. Dat geldt helaas niet alleen voor het werk. Mensen zien niet altijd dat ik pijn heb. Dat is ook lastig wanneer zij mij niet zien omdat ik vooral thuis zit dus kan ik hen niet kwalijk nemen. Maar helaas leidt het tot onbegrip: 'Waarom doe jij dat niet even? Nadenken ging jou altijd zo gemakkelijk af!' Klopt, maar dat was toen ik mij nog kon concentreren. Ik kan natuurlijk wel pijnstillers slikken maar daar word ik duf van. Ook niet bevorderlijk voor de concentratie.

De bel ging. Mijn wekelijkse voedselpakket was gearriveerd. Met heel veel groente dit keer.

Voor boter en een lekker toetje hobbelde ik naar de supermarkt 

nadat een buurvrouw bij mij op de thee was geweest. Nam voor haar ook wat lekkers mee en dat gaf ik mee aan de vriend die die avond kwam eten om even bij haar langs te brengen. Voor mij is het lastig het stenen trappetje af te strompelen dat leidt van mijn keukendeur naar de gemeenschappelijke tuin. Zodoende.

Intussen had ik deze dag een was gedraaid en ook maar eens mijn sloffen gewassen. Die draag ik de godganse dag, alle dagen van de week dus het werd eens tijd.

Donderdag moe mijn bed uit. Slecht geslapen om verschillende redenen. Voor het eerst in weken koffie met een buurvrouw en beiden verwelkomden wij de afleiding. Beiden hebben wij (met onszelf en in onze relaties) last van de 'corona-kriebels' waar ik het eerder over had. Voor velen is er tegenwoordig alleen maar werk en partner. Uitlaatkleppen zijn er bijna niet meer: niet meer even wat energie kwijt in de sportschool, niet meer even een potje badmintonnen in een lokaal sportzaaltje en even wat drinken met vage bekenden. Niet meer in de kroeg opscheppen over wie de leukste of juist vervelendste ex of partner heeft. Niet meer even een avondje lachen in het theater of de zinnen verzetten in de bioscoop. Dat is allemaal weg. Werk en partner. Meer is er bijna niet meer. Steeds meer mensen hebben steeds minder hoop dat het ooit nog allemaal terugkomt. 'Hopeloosheid' lijkt mij een reële omschrijving van het algehele gevoel van lamlendigheid.

Dus ik liep een rondje: voor een buurvrouw brieven op de bus doen, voor mijn kat diens favoriete knabbelstokjes halen en onverwacht maar zeer welkom haalde ik een knuffel van mijn vriendin die ik tegenkwam op mijn strompeling ('wandelen' of 'lopen' kun je het voortbewegen wat ik doe niet meer noemen) en mijmeringen. Op dat soort momenten sta ik dan graag even aan deze brugleuning: 

Daarna thuis voor het eerst die dag sociale media op om te ontdekken dat Thierry Baudet, voorman van Forum voor Democratie, niet gelooft dat er ooit dinosauriërs waren. Geen '1-april grap met een lang touw', zoals iemand dat uitdrukte, maar hij lijkt het te menen. 

Ofwel is het een bijzondere manier om weer het nummer één besproken onderwerp op Twitter te zijn, óf hij heeft bij het opsnuiven van op de grond gevallen cocaïne in zijn werkkamer per abuis ook de lijm opgesnoven van het vers gelegde laminaat. Het niet geloven in dinosauriërs is hoe dan ook consistent met de vooronderstelling van Baudet en zijn volgelingen dat wetenschap 'maar een mening' is.

Sommigen vinden 'miljoenen mensen sterven door het coronavirus 'maar een mening'. Een van hen was Sarah Palin. Was? Jazeker. Nog niet zo lang geleden vond zij 'afstand houden' en 'mondkapje dragen' overdreven onzin. Nu zij en haar dochter het virus hebben opgelopen adviseert zij opeens iedereen er alles aan te doen om verspreiding van het virus tegen te gaan. Gek eigenlijk, hoe snel iemand van mening kan veranderen over 'een mild griepje' wanneer zij opeens zelf dat 'milde griepje' te pakken hebben.

Over griepje gesproken: ik voelde mij niet lekker. Koortsig, rillerig, niesbuien. Dus een paracetamol en tijdig mijn bed in.

Vrijdag voelde ik mij nog steeds niet zo lekker. Maar waarschijnlijk beter dan Sydney Smeets, het verse kamerlid voor D66. Hij stapte op omdat bekend werd dat hij zich oraal had laten bevredigen door jonge (geen minderjarige maar jonge) jongens. Hoewel dat op zich mag in Nederland en absoluut niet verboden is leven wij in een land waarin de publieke opinie in de vorm van 'trial by media' een hogere juridische status heeft dan de wet. Nog voordat er een onderzoek was gestart was hij dus al veroordeeld. 

Wat je er persoonlijk ook van vindt dat een volwassen kerel een jongeman een paar tientjes geeft om [weggelaten omdat wellicht minderjarigen meelezen], dit lijkt mij geen juiste gang van zaken in een rechtsstaat. En 'democratisch' is het al zeker niet. Eerder een vrijbrief om de gymleraar van vroeger waar je zo'n hekel aan had te beschuldigen en te laten veroordelen. Hoe harder dat die zal ontkennen dat hij (of zij. Vergeet lesbische gymjuffen niet! Enig idee hoeveel dames die gymles geven lesbisch zijn en wel eens zomaar de meidenkleedkamer binnen komen stappen? Ik ook niet) naar jouw broekje keek wanneer jij aan de ringen hing, hoe roder zijn hoofd zal worden en hoe meer persfotografen dat een prachtplaatje vinden voor op de voorkant van een roddelblad De Telegraaf met de kop 'Schuldig!'

Ondanks hoofdpijn en lamlendigheid toch maar dingen gaan doen. Ergens 'de puf' niet voor hebben wil niet zeggen dat je het dan maar niet moet doen, vind ik. Voor een zekere Broederschap stuurde ik wat e-mails rond en schreef een verslagje af, terwijl ik ook wat werkte aan een 'Bouwstuk' (een verhandeling) die ik eerdaags mag geven. Ik communiceerde met een vriend die mij een oude foto stuurde waar de moeder van mijn zoon op bleek te staan, mogelijk uit de tijd dat zij twee of drie maanden zwanger was van onze zoon. Prachtig! Voor mensen van onder de 42: er zijn geen digitale foto's van onze jongere jaren opgeslagen want er waren geen digitale (laat staan mobiele) camera's in de tijd dat wij 'oudjes' feestten. En dat is misschien maar beter ook. 

Verder verstuurde ik een paar ansichtkaarten ('Beterschap', 'Sterkte!', 'Gefeliciteerd!'), maakte het aquarium schoon van Karper de Goudvis 

en maakte een paar afspraken met deze en gene. Kon ik ooit nog met een emmer met tien liter water het aquariumwater verversen, nu hobbel ik heen en weer met een half liter-flesje. Er was uitgebreid app-contact met mijn wederhelft en verder communiceerde ik met nog zo'n half dozijn vrienden, (ex-)collega's, buren en familieleden.

Soms vind ik het wat onpraktisch, zo'n uitgebreid netwerk om mij heen verzameld te hebben. Daarentegen zou ik geen van die mensen ooit willen missen.

Zaterdag werd ik gelukkig een beetje uitgerust wakker. Dankzij een heftige pijnstiller die ik liever niet al te vaak wil slikken omdat het spul erg verslavend kan zijn.

Een vriendin vroeg ik weer eens om even goed na te denken voordat zij mij berichtjes stuurt: 'Eerst goed nadenken wat je wil schrijven, dan schrijf je dat op, dan kijk je het na op storende spelfouten, dan bedenk je of je het zelf zou willen ontvangen en dan pas verstuur je het bericht in kwestie.' Dat voorkomt impulsief en vanuit emotie reageren, je hoeft achteraf geen spijt meer te hebben van 'harde woorden' en de berichten te wissen én het voorkomt dat de ontvanger gek wordt omdat je direct na het verzenden bedenkt dat je iets vergeten hebt te zeggen. Kortom: het voorkomt dit soort communicatie:
Voor zowel zender als ontvanger erg vermoeiend. Irritant zelfs. Vind ik. Wanneer iemand (ik ken meerdere mensen die op deze manier appjes sturen en ik blijf vragen dat alsjeblieft niet te doen) vervolgens reageert met: 'Sorry', dan met 'Je hebt gelijk', dat laat volgen door 'Ik zal het niet meer doen' en 'Het spijt me echt.', 'Heus', 'Echt waar', 'Ik meen het', 'Zal er voortaan beter op letten' en uiteindelijk met '😘' en 'O sorry' en afsluit met de berichten 'Nou deed ik het weer' en 'het spijt me echt' en 'ik zal het nu echt niet meer doen', dan rest mij geen andere mogelijkheid dan hem of haar te 'muten' zodat ik voorlopig geen piepjes meer krijg die aangeven dat ik een bericht van hem of haar ontvangen heb. 

In mijn ervaring wordt iemand dan boos. Dat merk ik aan de berichten die ik later lees: 'Hoi!', 'Waarom reageer jij niet meer op mijn berichten?', 'Ben je boos of zo?' 'Leef je nog wel?' en 'Waarom reageer jij niet meer op mijn berichten?', vaak gevolgd door: 'Nou, als je niet meer op mijn berichten reageert dan stuur ik jou nooit meer een berichtje!', dan hoop ik van ganser harte dat dat laatste gemeend is. Maar helaas...

Het kan trouwens op zich best een vriendelijk klinkende ringtone zijn maar ook de meest prettige ringtone gaat irriteren wanneer je die zo vaak achter elkaar hoort. Je kunt groot André Hazes fan zijn maar als je wilt uitslapen maar de buurman zet op zondagochtend luid 'De Vlieger' op 'repeat' dan is dat onprettig. Vind ik.
 
Misschien komt het door 'corona-kriebels' of de constante pijn in mijn heup of de frustratie dat de kroegen dicht zijn, mijn baan op de tocht staat of mijn bijbaan in de entertainment voorlopig ten einde is maar voor mij is het een bron van frustratie.

Gelukkig was er deze dag een buurvrouw die mij aan mijn keukendeur even iets kwam vragen. Een van ons tweeën zei bij het dag-zeggen: 'Adieu!', waarop de andere reageerde met 'Mein kleiner Gardenoffizier' en er spontaan en luidkeels een liedje gezongen werd. Dat lucht op en brengt een beetje jolijt in het leven.

Net als berichten als 'Help, er zit een eng beest in mijn tuin!' (even lezen. Kostelijk). Hoe serieus ook, ook berichten over de onkunde, het onvermogen te leren en het liegen van onze leiders kan mij een glimlach bezorgen. Het gedrag van ons demissionair kabinet bijvoorbeeld in de zaak van de zogeheten Fieldlab-evenementen: bijna een miljard euro gaat naar het 'bij wijze van proef' houden van grootschalige evenementen, testvakanties en het tijdelijk openstellen van casino's 'om te zien wat er dan gebeurt' maar tegelijkertijd is er 'geen geld' voor Onderwijs en Zorg? Hoezo: 'geen geld voor extra bedden en personeel op de IC?' Ik ben blijkbaar niet de enige die geen iota begrijpt van die 'logica'. Het is de non-logica van 'de vrije markt', dat fraaie onderdeel van het kapitalisme, waardoor het sprookje is ontstaan dat als het goed gaat met grote commerciële bedrijven, het vanzelf dan ook wel goed zal gaan met de gewone burger. Hier een stukje over het 'trickle down' effect. Hier iets leesbaarder.

Uiteraard ging er ook deze week weer een en ander mis bij de Belastingdienst. Zoals u hier en hier kunt lezen. Want als er íets is waar het kabinet Rutte goed en consequent in is, dan is het wel in de weigering te leren van eerder gemaakte fouten.

Op mijn (bijna-)dagelijkse rondje strompelen 
raakte ik in gesprek met een buurman. Normaliter zeggen wij even 'Hoi!' of hebben een kort babbeltje over het weer. Dit keer vertelde hij mij trots dat hij al vier maanden geen alcohol had gedronken. Erg tof en razend knap!

In de supermarkt werd ik even herinnerd aan mooie tijden. Met name aan het - in mijn beleving - mooiste feest van het jaar: Koninginnedag. 

Al heet dat gebeuren sedert enkele jaren Koningsdag. Geen marktjes, geen festivals (behalve eentje als test in Breda. Waarvoor de kaartjes op de zwarte markt inmiddels weggaan voor - schrik niet - ruim 10.000 euro), geen kleedjes, geen slecht vioolspelende jonge meisjes in het park... 

Wij hadden beiden wat positieve afleiding nodig dus met een buurvrouw samen bekeek ik de 'feelgood-movie' Last Holiday. Vrij snel erna ging ik slapen. Vermoeiende dag voor de boeg.

Zondag uitgerust wakker geworden. Gevuld met goede moed en hoop. Had contact met een vriendin die mij wil helpen afkomen van wat spullen van Johanna, de onlangs overleden moeder van mijn zoon. Over vriendin gesproken: de hoop dat het nog goed komt tussen haar en mij is geslonken tot nihil, helaas. Maar zo gaat dat: mensen maar ook relaties veranderen. Soms ten goede, soms niet.

Ik hield mij bezig met van alles en nog wat tot mijn zoon binnenkwam. Aanbellen hoefde hij niet want hij heeft nog steeds de sleutel van zijn ouderlijk huis. Wij praatten wat bij, aten een broodje en vertrokken samen voor een mooie tocht. 
Samen bezochten wij het graf van zijn moeder. 

Het kostte ruim een uur om op het kerkhof te komen. Daar liepen wij een uur rond, 

stonden stil bij het graf en - terwijl mijn zoon terugging naar Delft om op tijd te zijn voor het avondeten met zijn huisgenoten - stapte ik op de bus naar huis, dankzij mijn zoon wetend dat Max Verstappen het helemaal niet slecht had gedaan deze dag. Sterker nog: hij won een prestigieuze autorace. 

In een tas had ik een lekker broodje köfte voor de buurvrouw die altijd zo lief is voor mij. Gehaald bij een eetgelegenheid tegenover het kerkhof. Lezers die nu door de Ramadan gaan: mijn excuses voor het mogelijk watertanden nu bij de gedachte aan het bijten in zo'n lekkernij.

Thuisgekomen kon ik de buurvrouw zien genieten en genoot daar zelf ook van. Kent u dat: genieten van mensen zien genieten?

De Engelstalige stukjes van deze week:

I know what you did van Svenson en Gielen is de muziek van deze week. Wie een beetje oplet, ziet mij in deze clip:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Helen Mcrory, Chuck Geschke, Felix Silla, Heinze Bakker en Hubert Faure.

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

vrijdag, april 16, 2021

Lichaamstaal (een verhaaltje)

Zij begrepen elkaar niet
want hij kwam van Mars en zij kwam van Venus
maar eigenlijk van Amsterdam en Lissabon.

De samenwerking verliep meestal soepel
al gaf het soms wrijving
wanneer zij de ander niet begrepen.

Het werk was nu gedaan
en samen genoten zij
van de rust en de stilte
op een kiezelstrand
aan de oever van een brede rivier.

Te wachten op de komst van de zon
en het vervoer dat hen beiden
terug zou voeren naar twee verschillende plaatsen,
mijlenver uit elkaar.

Dat wisten zij.
Dus zij hoefden hun gevoelens 
niet in woorden te vatten.

Zij spraken dezelfde lichaamstaal.

==============================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

===================================
Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, april 14, 2021

Heeft u al nagedacht over uw uitvaart?

Er zijn een heleboel manieren om dood te gaan maar het aantal manieren waarop je in Nederland de overtocht mocht maken was tot 1955 beperkt tot één enkele keus: begraven. Toen kwam er cremeren bij. Men kijkt nu naar nog meer manieren, vooral vanuit het milieu-aspect: er zitten namelijk nogal wat giftige stoffen in ons lichaam! Wat dat betreft kan ik u een goede tip geven: krijgt u ooit trek in een lekker stukje mensenvlees, eet dan iemand die is geboren en getogen ergens in Centraal Afrika. Mensen die daar wonen krijgen de minste gifstoffen binnen van alle groepen mensen die er zijn.

---------------------

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

-----------------------------

Deze soorten uitvaart kennen wij.

-Begraven (gat in de grond)
-Cremeren (de fik er in)



-Plastineren ('Body Worlds')
-Ter beschikking stellen aan de wetenschap (ter beschikking stellen aan de wetenschap)
-Cryonisme (veranderen in een ijslolly)
-Zeemansgraf ('Man overboord!')
-Luchtbegrafenis (lunch voor de gieren in Tibet)
-Resomeren (verbranden. Maar dan met vloeistof)

(Er zijn vast meer methoden maar ik vond dit rijtje lang genoeg.)

Welke begrafenis-methode is volgens u de meest milieuvriendelijke optie?

Het is de uitvaart waarvoor geen mensen zijn uitgenodigd:
geen impact van auto-, trein- en vaak ook vliegtuigvervoer. Dat scheelt ook in het aantal liters koffie, het afwassen van de kopjes, de plastic verpakking van de standaard 'grootmoeder's cake' En bloemen. Hallo, verwarmde kassen!?

Heeft u al een favoriete optie voor het doorbrengen van de laatste uren van uw fysieke - edoch levenloze - lichaam op Aarde?

Dit lijkt mij wel wat:


Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, april 13, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat men steeds meer ontdekt over onze geschiedenis.
Over die van de huidige hoofdstad van Nederland bijvoorbeeld.
Archeologen ontdekten dat er duizenden jaren eerder dan voorheen gedacht
mensen woonden op de plek die nu bekend staat als Rokin.

Billy de Kat mag eigenlijk niet op tafel zitten en dat weet hij heel goed.
Wij zijn echter overeengekomen dat er een uitzondering is:
wanneer ik zit te 'zoomen' kijkt hij graag mee
en lijkt oprecht geïnteresseerd in de gesprekken die ik voer.
Zolang heb ik hem maar af en toe onder zijn kinnebakkes kriebel dan.


De lolcat van deze week gaat over mensen met een dubbele standaard. Met name mensen, woonachtig in Amerika die bang zijn dat 'ze' hun wapens afpakken:
'Dat kinderen met kogelvrije vesten en rugzakken op school zitten voor hun 'bescherming' vind je prima, maar je weigert ter bescherming van anderen een mondkapje te dragen? Interessant.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, april 11, 2021

De week voorbij (een corona-dagboek)

Natuurlijk schrijf ik hier niet exact wat ik voel of denk. Het is namelijk geen dagboek maar een weblog. Kan mij ook niet voorstellen dat als Anne Frank had geweten dat miljoenen - of zelfs maar een paar honderd - onbekenden haar dagboek zouden lezen, dat zij dan niet een aantal passages anders had geschreven of zelfs weggelaten.

De ene vindt dat ik 'te persoonlijk' schrijf en van de ander mag ik best iets meer over mijn privé-leven schrijven. Dat is voor iedereen persoonlijk (ha!) anders, denk ik. Net als humor. In mijn verslagen voor de Geheime Jongensclub wil ik wel eens een grapje verwerken. De ene vindt dat ik dat best vaker doe, terwijl een ander liever heeft dat ik helemaal geen grapjes schrijf.

Met schrijven is het net als in het leven en in de politiek: je kunt het nooit iedereen naar de zin maken.

=====================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=======================================
Maandag werd ik helaas vroeg gewekt: er ging een brommeralarm af door een storm en een plant in mijn voortuintje vond het nodig zijn takken over mijn slaapkamerraam te laten schuren. Dus stond ik maar op. Om verrast te worden. Niet alleen door mijn vriendin die mij kwam knuffelen maar ook door een hagelbui die overging in een heuse sneeuwstorm:
Het was Tweede Paasdag en daarom was er geen online bijeenkomst van de Geheime Jongensclub die avond. Voelde mij niet zo lekker en had vooral veel last van pijn in en rond mijn heup. Dus behalve een paar dingetjes in het huishouden deed ik niet veel deze dag. Zelfs op sociale media was ik niet erg actief: ik verloor drie volgers op Twitter en kreeg er twee bij. Waardoor er tijdens het schrijven van dit stukje 4872 accounts dat van mij blijkbaar de moeite vinden om te volgen. Nou, tjonge. Kan er niet warm of koud van worden.

Waar ik wel warm van werd was het zien van een foto van mijn oom met diens zoon. Of van mijn neef met diens vader, hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Beiden inmiddels met pensioen werkte mijn oom jarenlang in een staalfabriek en zijn zoon (deze dan, hij heeft er nog een paar. En een dochter) in de bouw. Door dat fantastische Amerikaanse systeem dat 'de wil van de vrije markt heet' en een wezenlijk onderdeel van kapitalisme krijgen veel Amerikanen bij ziekte niet doorbetaald. Dus ook al ben je door je rug gegaan, heb je een infectie in je voet omdat er een roestige spijker in zit, heb je in het weekend met veldrijden een testikel gekneusd, een rib gebroken of is je geliefde hondje net overleden...je gaat naar je werk. Daarom hebben zij nu beiden een kapotte rug en veranderde ik hun foto - ook omdat ik hen ontzettend veel op elkaar vind lijken - in een grapje:
'Tijdreiziger steekt middelvinger op naar jongere ik:
 'Jij moet beter voor mijn rug zorgen!'

Waarbij ik nog even aanteken dat mijn oom zijn middelvinger na een ongeluk niet meer kan buigen. Dat heeft hem meer dan eens ruzie opgeleverd. In de kroeg was het wel handig: als hij twee biertjes wilde bestellen hoefde hij maar een vinger op te steken.

Van de broer van deze neef weet ik dat hij eens, nadat er 's nachts een sneeuwstorm had gewoed, zijn auto niet kon vinden: er lag zoveel sneeuw in de straat dat alleen hier en daar een antenne uit stak. 'Je ziet maar hoe je naar kantoor komt vandaag. Elk uur dat je te laat bent gaat van je loon af!', sprak zijn toenmalige baas. Keihard. Er zijn mensen die dat systeem voor Nederland ook wel wat vinden: wie niet werkt mag verrekken.

Gelukkig had ik dinsdag wat meer energie. Die gebruikte ik om een vriendin die pas begonnen is als zelfstandige te helpen met het opzetten van haar boekhouding, een paar mailtjes te versturen vanuit mijn diverse functies van penningmeester en secretaris en lezen. Terwijl ik de kat onder diens kinnebakkes kriebelde. 

Ook vroeg ik voor de komende drie maanden ToZo aan, de tegemoetkoming voor ZZP'ers die vanwege corona in de financiële problemen dreigen terecht te komen.  Nog maar een jaartje of vijftien en dan hoef ik nooit meer formulieren in te vullen om toch een leefbaar inkomen te krijgen. Dan krijg ik AOW! Als dat tegen die tijd nog bestaat dan.

Het weer was even opgeklaard en dus ondernam ik een wandeling. Brrr...koud!

Had al even het nieuws niet gevolgd en dus bekeek ik een luistercolumn van Pieter Derks. Reuzehandig, die politieke overzichten van hem: in minder dan vijf minuten weet je dan wat er in drie dagen is gebeurd. Zoals dit:
Wat mij deze dag op sociale media opviel was vooral het aantal mensen dat bereid is een vriendschap te verbreken vanwege het oneens zijn met een ander op een enkel standpunt: hoe men staat in het coronadebat. Tsja, nou, dan bén je het ergens niet over eens. En dan? Moet je om die reden een jarenoude vriendschap overboord mieteren? Stelt u zich eens voor te leven in een wereld waarbij dat gebeurt bij élk tegengesteld standpunt: 'Waat!? Hou jij van The Stones? Ik vind The Beatles veel beter dus ik wil jou nooit meer zien!'

De dag sloot ik af met het kijken van de nieuwste aflevering van The Walking Dead.

Woensdag liep ik een half blokje om. Helemaal naar de woning van een buurvrouw die schuin tegenover mij woont via de gemeenschappelijke binnentuin. Ik had wat lekkers mee voor bij de thee en wij kletsten gezellig een uurtje over van alles en nog wat. Zij gaf mij een tasje met wat groente mee en dat kwam goed uit want de aanmeldingen voor ons wekelijkse voedselpakket zaten vol.

Dat weerhield een vriend van mij niet om langs te komen rond etenstijd. Toevallig had ik net bijna een stukje af dat ik schreef over de Vrijmetselarij zoals ik die interpreteer. Alsof het zo moest zijn was ik eerder op de dag gevraagd eerdaags het praatje te houden waar mijn Broeders en ik vervolgens over van gedachten zullen wisselen. 

Met een vriendin wisselde ik een uurtje of wat via Zoom van gedachten over de administratie van haar eigen bedrijf: welk boekhoudprogramma is het meest geschikt? Hoeveel kun je zelf doen en wat kun je beter aan een ingehuurde boekhouder overlaten? Uiteraard bespraken wij ook een paar privézaken.

Deze dag hoorde ik dat een vriend van mij een kindje had gekregen. Hij was zo lief mij een foto te sturen van de hummel. Een schatje! Had eerder een wat minder leuk bericht ontvangen dus dit bericht kwam goed uit. Werd er serieus blij van. Net zo blij als van de steun van mij veelal onbekende mensen op sociale media naar aanleiding van het vervelende bericht dat ik eerder ontving. Mooi vind ik dat, dat sociale aspect van sociale media.

Donderdag hield ik mij bezig met schrijven en redigeren tot een vriendin zich aandiende voor de lunch. Ik heb haar leren kennen toen zij een vriendin was van de onlangs overleden moeder van mijn zoon. Die had ik leren kennen toen zij een buurvrouw was die mij uitnodigde voor de buurtborrel. Waardoor ik betrokken raakte bij de Bewonerscommissie. Zo grijpen mensen en gebeurtenissen in het leven op elkaar in. 

Behalve dat ik genoot van de verse salade die de vriendin bij mij thuis bereidde, 


interviewde zij mij in het kader van een project waarvoor zij de levensverhalen van haar vrienden opschrijft voor het nageslacht. 'Even lunchen en zo' liep uit op een bezoek van ruim drie uren. En we zijn nog niet klaar.

Ik liep een stukje met haar mee naar de bushalte en kwam daarbij 'dat ene oude mannetje' tegen, zoals misschien elke buurt die wel heeft. Met hem maakte ik een praatje dat sommigen wellicht zouden bestempelen als 'oppervlakkig'. Is het werkelijk oppervlakkig wanneer je informeert 'Hoe gaat 't met u?' en is hij dan oppervlakkig en misschien wel onbeleefd wanneer hij niet in detail treedt maar antwoordt: 'Z'n gangetje. Alles doet 't nog dus ik mag niet klagen.'? Is het 'oppervlakkig' wanneer je met een vriendelijke hoofdknik afscheid neemt en doorloopt? 

Ik denk van niet. Maar dat je elkaar dan even erkent in het menszijn, laat merken dat je vindt dat die ander er mag zijn. Zelfs al zal hij er waarschijnlijk nog iets minder lang zijn dan ik want de hele wijk (bouwjaar 1892) lijkt om hem heen gebouwd te zijn. Want iedereen in de buurt kent Walt de Rijk.

Het waaide zo hard dat er een vogel van een tak werd weggeblazen:

Vlak ervoor vond ik 'em al wat chagrijnig kijke:



Had een bericht ontvangen waardoor ik even behoefte had een borrel. Probleempje: ik drink niet in mijn eentje. Te gevaarlijk. Gelukkig was een buurvrouw zo lief haar echtgenoot aan mij af te staan 'voor een uurtje of zo'. Wij dronken niet veel: twee biertjes de man en een flesje rum. Punt was: de biertjes waren speciaalbiertjes. 
De lichtste ervan: 7,5% Alc. Vol., de zwaarste 10. Gelukkig zat er nog maar 400 milliliter rum in de fles voor wij dáár aan begonnen. Want stel je voor...

Toen wij een van de buren uit mijn trappenhuis naar het werk hoorden gaan, besloten wij dat het wel welletjes was. Genoeg verhalen uitgewisseld, vreugdes en frustraties gedeeld en filosofieën ontleed. Tijd voor nachtrust. Of dagrust eigenlijk want het was inmiddels acht uur des ochtends.

'Lekker uitslapen!', dacht ik vrijdag te kunnen doen. Helaas. Diverse vrienden, inclusief mijn vriendin, waren zich niet bewust van mijn nachtelijke escapade en nadat ik een paar mobiele piepjes had genegeerd besloot ik toch maar eens te reageren: 'Straks denken ze nog dat ik dood of bewusteloos ben en komen zij op mijn raam bonken!' Het was pas tien uur dus ik had nog net geen twee uren geslapen.

Had een buurvrouw op de thee en dat was fijn. Voor ons beiden. Zette een nieuwe meme in elkaar op basis van een zinnetje dat mij opeens te binnen schoot en bedacht en publiceerde een verhaaltje want het was vrijdag.

Bereidde een Loge-vergadering voor en deed nog het een en ander. De details daarvan zal ik u besparen.

De dag besloot ik met het kijken van een aflevering van een favoriete serie. Star Trek: The Next Generation werd mijn keus.

Zaterdag was ik vooral bezig met tevreden zijn. Tevreden met de kleine dingen des levens: het tevreden gespin van mijn kat terwijl ik hem aaide, het wegdoen van een stapeltje condeleancekaarten (de betrokkenen zijn al dood en natuurlijk wil je hen blijven eren maar je hoeft niet dagelijks herinnerd te worden aan pijn, verlies en verdriet), een kopje thee met een buurvrouw die mij hielp met het sorteren van spulletjes van Johanna, de onlangs overleden moeder van mijn zoon en het bewateren van de huisplanten waar ik vanwege mijn versleten heup moeilijk bij kan, een paar hoofdstukken lezen in een fijn boek, een goed gesprek met mijn vriendin, een korte wandeling waarbij ik even sprak met een buurman en ik genoot van het bekijken van een liefdevol filmpje op Twitter:

's Avonds besteedde ik verder een half uurtje om Twitter-berichten in te plannen. Dan blijft er op een bepaalde manier meer tijd over om te reageren. Vind ik handig.

Zondag gingen de buurvrouw en ik verder met de gezamenlijk aangepakte klus. Resultaat: drie tassen vol konden naar de kringloop 


en drie tassen vol naar de afvalcontainer: 

weinig mensen zullen behoefte hebben aan jarenoud ondergoed van de moeder van mijn zoon, aan haar gerichte verjaarskaarten, halve onderdelen waarvan het onduidelijk is waar die ooit onderdeel van zijn geweest, vage foto's van mensen uit een nog vager verleden en wat dies meer zij.

Ik liep een blokje om 

terwijl de ramen openstonden vanwege de wolken stof en helaas ook schimmel. Dat was nog een reden waarom er veel moest worden weggegooid.

Die zondagavond bracht ik thuis door. In gezelschap van mijn vriendin.

Het pleonasme van de week is: uitgaan van een vooronderstelling.

De Engelstalige stukjes van deze week:


De muziek van deze week is een cover van het nummer Love is a Shield, van Camouflage. 
Hier is Liba met een akoestische versie:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Prince Philip

vrijdag, april 09, 2021

Madeliefje (een verhaaltje)

Met zijn partner had hij een afspraak:
'Geen mobieltjes in de slaapkamer!'
Na een paar maanden 
van toezeggen en zelfs beloven,
werd het een weddenschap:
Wie het een week lang niet lukte
zich aan de opdracht te houden,
had verloren.

Allebei grinnikten zij 
bij het vooruitzicht
om de ander de weddenschap
te zien verliezen.

Hem was nu het lachen vergaan
maar zijn partner kwam niet meer bij.

Hij kon er niet om lachen.
Terwijl hij de Marathon van Rotterdam liep,
verkleed als Madeliefje.


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, april 07, 2021

De vrijmetselarij (een interpretatie)

Natuurlijk heb ik wel een idee wat ze doen binnen de muren van hun clubgebouw 
maar in het openbaar hoor je ze er zelden over.  
  
Hun ledenlijsten zijn niet openbaar en dat vind ik verdacht. 
Volgens sommigen was er zelfs een van hen die iemand had vermoord!  
  
En waarom zijn de verslagen van hun hoofdbestuur zo moeilijk te vinden? 
En als je geen lid bent van de club mag je niet meedoen 
en op de meeste van hun  bijeenkomsten is er niet één vrouw tussen al die mannen te vinden! 
Bijzonder seksistisch!  
  
Nogmaals: erg verdacht allemaal!
Bovendien weet ik dat ze zelfs zijn doorgedrongen tot de binnenste kringen van de regering! 
Ik hoorde dat zelfs een staatssecretaris er één is,  
zo'n tafeltennisspeler.

==============================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=====================================================
Er doen de wildste geruchten de ronde over de Vrijmetselarij. 

Vrijmetselaars zouden Kennedy hebben vermoord. Wat waarschijnlijk waar is, aangezien veel Amerikaanse politici Vrijmetselaar zijn en er indertijd diverse politici waren die John F. Kennedy graag uit de weg wilden hebben. Maar dat staat los van het Vrijmetselaar zijn. Want naast hun lidmaatschijn zijn zij stuk voor stuk ook gewoon mensen. Net als bijvoorbeeld tafeltennisspelers. Zou het opmerkelijk zijn wanneer iemand wordt vermoord door iemand die graag af en toe naar de tafeltennisclub gaat? Wat als de moordenaar van Kennedy tafeltennisspeler was geweest? Of marinier, zoals Lee Harvey Oswald?

Vrijmetselaars zouden ook maagden offeren. Dat zou wat zijn, niet? Helaas, sinds het vermoorden van maagdelijke jongedames bij wet verboden is (sinds altijd dus ongeveer) moeten wij ons behelpen met het slachten van geiten. Jammer genoeg is dat een grapje. Wel vindt er regelmatig een zogeheten 'Broedermaal' plaats. Na het uitvoeren van een ritueel (de inwijding van een nieuw lid, het vieren van de Zomerzonnewende, een bevordering naar een volgende 'graad') wordt er gezamenlijk gegeten. Het informeel samenzijn achten de meeste Vrijmetselaren namelijk net zo belangrijk als het formeel samenzijn. Als iemand zo aardig is een lekker stuk geitenvlees te serveren is daar weinig op tegen.

Naast een aantal keren per jaar dat er een ritueel wordt opgevoerd (feitelijk een soort toneelstuk met vaste rollen, kaarslicht, mooie muziek) worden bij diverse Loges ook reguliere bijeenkomsten gehouden, 'comparities' genoemd. Omdat daar meningen met elkaar worden vergeleken ('compare'). Bij ons staan meningen namelijk niet tegenover elkaar maar liggen zij naast elkaar. In principe dan want zoals gezegd zijn Vrijmetselaren ook gewoon maar mensen. Die een sterk afwijkende mening kunnen hebben, vastgeroest kunnen zijn in tradities, zijn gevormd door jeugd en ervaringen, et cetera. 

In zo'n comparitie gaat het er zeer beleefd aan toe. Zo spreken mensen via de voorzitter, spreken zij elkaar aan met 'Broeder' (of 'Zuster'. Daar kom ik straks op) en wie bijvoorbeeld bij de Loge waar ik lid van ben het woord verlangt tijdens het Broedermaal, schuift zijn glas van het over de tafel gelegde lint zodat de Broeder die aan het hoofd van de tafel zit (de diverse functies rouleren met enige regelmaat) aan de voorzitter kan doorseinen dat iemand wat wil zeggen.

Je zegt bijvoorbeeld niet: 'Man, je kletst uit je nek!' maar 'Geachte voorzitter, mag ik de gewaardeerde spreker wijzen op een inconsistentie in zijn argumentatie?' Of woorden van soortgelijke strekking. 

Die avonden beginnen met een praatje van een van de Broeders (of iemand van buiten de eigen kringen. In sommige Loges ook wel eens iemand die geen Vrijmetselaar is) over een bepaald onderwerp. Dat kan werkelijk van alles zijn: iets uit het privéleven van de betreffende Broeder, een maatschappelijke kwestie, een sociologische theorie, een hobby of wat dan ook. Doorgaans - in de Loge waar ik lid van ben dan toch - rond een thema waar elke Broeder die dat werkjaar een praatje houdt zich op zijn eigen manier aan probeert te houden: 'Vrijheid', 'Moeder Aarde', 'Kennis' of wat dan ook dat de beheerder van de agenda - in overleg met de Broeders die de graad van Meester hebben - heeft bedacht.

In de naborrel op het einde van zo'n avond is het gewoon elkaar te tutoyeren terwijl je elkaar aan de bar (sommige Loges huren letterlijk een avond per week of per maand of per twee weken een lokale kroeg af omdat zij geen eigen gebouw hebben) rechtstreeks aanspreekt in iets minder formele bewoordingen. 'Sjezus kerel, op een gegeven moment was ik je helemaal kwijt. Moest je nu echt die ene anekdote erbij halen?' Bijvoorbeeld. Het blijft netjes maar het gaat een stuk losser. Wat vaak mede door de geschonken dranken komt. Vrijmetselaren lusten wel een borreltje, algemeen gesproken.

Ook houden de meesten graag privé dat zij Vrijmetselaar zijn. Deed ik zelf ook. Lange tijd wisten alleen mijn moeder en beste vriend dat ik was toegetreden. Die geheimzinnigheid is deels om vervelende vragen voor te zijn maar ook praktisch: er zijn - ja, nu nog steeds - landen waar je je leven niet zeker bent wanneer de heersende klasse weet dat je Vrijmetselaar bent. Totalitaire regimes hebben wel vaker 'last' van mensen die 'vrij denken' en doorgaans wat minder makkelijk te manipuleren zijn dan 'profanen'. Dat is onze term voor mensen die geen Vrijmetselaar zijn.

Voor aanvang van de Tweede Wereldoorlog waren er zo'n 8000 van ons. Daarna nog geen paar honderd. Wel zijn er prachtige anekdotes over mensen die werden ingewijd in vernietigingskampen en troost vonden in de Broederschap. Inmiddels zijn er zo'n 6000 Vrijmetselaren in Nederland. Hoeveel in de overzeese gebieden (de ABC-landen en zo) kan ik u niet vertellen. Niet omdat ik dat niet wil maar omdat ik dat niet weet.

Kunnen vrouwen ook lid worden van de Vrijmetselarij? Blij dat u dat vraagt. Kort antwoord: nee. Nog iets korter (een letter minder namelijk): ja. Bij de oprichting, eind 18e eeuw, werd vastgelegd: 'Elke man van goede naam kan lid worden.' Dat werd letterlijk opgevat. Was toen ook geen onderwerp van controverse want het was een tijd waarin vrouwen überhaupt nergens lid van waren. Ook Nederlandse Vrijmetselaren vonden dat later eigenlijk maar raar. Zo werd de eerste vrouw in de organisatie eind 19e eeuw in Nederland ingewijd, ver voordat Vrouwenkiesrecht (geïnitieerd door een paar Vrijmetselaren) werd ingevoerd. Naar verluidt (meer informatie hierover vindt u in het voor iedereen toegankelijke Vrijmetselaarsmuseum in Den Haag) was de echtgenoot van de eerste vrouwelijke arts Vrijmetselaar, regelde een Vrijmetselaar dat voortaan ook vrouwen mochten studeren en was ook de echtgenoot van de eerste Nederlandse vrouwelijke parlementariër een Vrijmetselaar. Daarnaast wordt er bij elk Broedermaal een heildronk uitgebracht op 'de Vrouw'. Dus dat 'de vrijmetselarij' een hekel zou hebben aan vrouwen is een tikkeltje bezijden de waarheid. 

Inmiddels zijn er (sinds de jaren '50, meen ik) gemengde Loges en ook Loges met alleen maar vrouwen

De meeste Loges kennen een jaarlijkse 'evening with the ladies'. Toevallig ben ik lid van misschien wel de eerste Loge wereldwijd waarin de term werd geïntroduceerd: 'Avond met de Partners'. Opdat ook homoseksuele Broeders zich vrij konden voelen hun partner mee te nemen. Overigens - in elk geval in de Loge (zoals motorclubs 'chapters' kennen, kent de Vrijmetselarij 'Loges' (uitgesproken op z'n Frans) waar ik lid van ben - is het bij ons niet ongebruikelijk om bijvoorbeeld een zus, dochter, buurvrouw, een vriend of vriendin als partner voor die avond mee te hebben. 

De term 'Loge' komt zeer waarschijnlijk van het Franse 'lodge', de bouwhut bij de oude kathedralen waar mannen van alle uithoeken van Europa bij elkaar kwamen om te bouwen aan een gezamenlijk groot bouwwerk. Als de zon eenmaal was onder gegaan was er weinig anders te doen dan praten (en drinken 😀). Elkaar verstaan was niet altijd makkelijk maar iedereen wist wat een passer was, een winkelhaak, een schietlood, een beitel dus haalde men die werktuigen er bij om iets duidelijk te maken.

Aangezien het christendom toentertijd overheerste zijn er ook in de toen ontstane Vrijmetselarij (mogelijk afgeleid van 'Frére Maçon', 'Broeder Metselaar') christelijke symbolen binnen geslopen. Dat gezegd hebbende: de Vrijmetselarij is geen religie, geen kerkelijk genootschap maar een Broederschap waarbinnen elk individu aan zichzelf werkt, met hulp van rituelen en symbolen en natuurlijk de mede-Broeders. Wat daar bij hoort is dat iedereen helpt. Bijvoorbeeld met afwassen na het Broedermaal:

Bovenstaande is mijn eigen ervaring (en met een lidmaatschap van ruim 25 jaren kan ik u nog veeeel meer vertellen - bijvoorbeeld over die gekke afkortingen die wij gebruiken met drie puntjes na een paar letters - maar ik besloot u te sparen) en interpretatie. Dat kan voor een andere Vrijmetselaar compleet anders zijn. En dat mag gewoon natuurlijk. Sterker nog: het wordt aangemoedigd om niet zomaar iets aan te nemen, zelfs niet van een oudere Broeder. 

Wij doen ons best niet te denken of te handelen in dogma's. Zo kan iedereen op zoek gaan naar zijn (of haar natuurlijk) eigen 'waarheid'. Lastig te begrijpen? Een voorbeeld: wat ziet u wanneer u een trouwring ziet? Een sieraad? Een paar gram goud met een klein diamantje? Een symbool van liefde, van trouw, van bezit misschien? Een symbool voor leven en dood dat ronddraait in een eeuwigdurende cirkel? Een irritant object dat de bloedstroom in uw vinger beknelt? Een geestelijke waarde die wordt uitgedrukt in een materiële waarde? Kortom: u ziet dezelfde trouwring die andere mensen ook zien maar voor u kan het object heel wat anders beteken dan voor een ander. Zo is dat ook met begrippen natuurlijk. Denk maar eens aan 'Nuttig', 'democratie', 'duurzaam', en zelfs het woord 'relatie'. 

Betekent 'relatie' voor u per definitie 'liefdespartner' of denkt u direct aan de band die u heeft met een leverancier van uw bedrijf? Dat kan voor (communicatie)problemen zorgen. Soms zijn woorden alleen niet toereikend. Maar noem ik het woord 'relatie' terwijl ik u tegelijkertijd een trouwring laat zien, dan is de kans groot dat wij opeens hetzelfde denken bij dezelfde term.

Dat is meteen het verschil met religies zoals iedereen die kent: een priester, dominee of imam vertelt de gemeenschap hoe zij een voorwerp of een term moeten interpreteren. De vrijmetselarij doet dat niet maar laat ieder op zijn of haar manier ontdekken wat voor hem of haar die term of dat object betekent.

Vragen? Opmerkingen? Vraagt u het gerust iemand anders. 😉

Hierbij nog een paar links met informatie:


En tot slot een korte animatie met uitleg. Handig voor mensen die liever in plaatjes denken:


Er is op het wereldwijde web natuurlijk nog veel meer informatie te vinden. Helaas zit daar veel nonsens tussen. Maar ik laat aan u om zelf te bepalen wat u wilt geloven. Zo ben ik. 😎
============================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

dinsdag, april 06, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat er wellicht een nieuwe natuurkracht is ontdekt waarvan eerder het bestaan niet eens werd vermoed. Andere mensen gaan huilen wanneer een eerdere aanname waar zij jarenlang in geloofden niet blijkt te kloppen. Zo niet wetenschappers: die worden er juist blij van.

De bijnaam van Billy de Kat is Pleo. Van het pleonasme 'een luie kat'. Want ziet! Zelfs met een hartslagverhogend muziekje onder een filmpje van hem beweegt hij nauwelijks:


De lolcat van deze week vraagt zich af wat het nut is om onszelf en anderen volledig af te schermen van alles dat potentieel gevaarlijk is:


Leg nog eens uit waarin 'in leven zijn'
gelijk staat aan 'leven'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, april 04, 2021

De week voorbij (een Corona-dagboek)

'Goed, een paar honderd mensen per jaar wordt ernstig ziek en velen zijn dood voordat zij toe zijn aan hun pensioen, maar als wij ze sluiten raken duizenden werkloos. Met name voor de economie is het van groot belang dat ze zo snel mogelijk weer open gaan en daarom protesteer ik tegen de sluiting door de overheid. Ze moeten zo snel mogelijk weer open!'

Gaat over de sluiting van de horeca in het kader van de anti-corona maatregelen, toch? Nou nee, bovenstaande is een weergave van uitgesproken gedachtes rond het sluiten van de Limburgse mijnen indertijd.

Natuurlijk wil ook ik graag weer naar de kroeg maar ik probeer te accepteren dat dingen veranderen. Hoeveel mensen protesteerden tegen het verdwijnen van de laatste turfsteker en de laatste parlevinker?

En hoeveel veranderingen in Nederland werden tegengehouden door op een plein stenen te gooien naar politieagenten?
==============================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

===============================================
Maandag werd ik er door een Broeder op gewezen dat in mijn uitnodigingsmail voor de online bijeenkomst van die avond een stukje praktische informatie ontbrak: de 'Zoom-link'. Alsof je een rijsttafel bereidt en allerlei lekkere hapjes maakt en pas wanneer de eerste gast aanbelt tot een verschrikkelijk besef komt, hem een tientje geeft en vraagt om even naar de Chinees te gaan voor...rijst. Wat *ahum* een vriend van mij overkwam.

Zat kort even aan de waterkant met mijn vriendin 

en verzamelde stukken (papieren dus. Geen stenen die ik uit de stoep wrikte of zo) om mee te nemen naar de kliniek waar men mij wellicht van een nieuwe rechterheup gaat voorzien.

Deed kleine klusjes in huis: aquariumfilter wisselen en een gebroken gordijn-dicht-trek-stok repareren met name. Ook bood ik een stoel te koop aan (dat scheelt straks weer ruimte in huis!) en ging door een lading wereldse goederen van de moeder van mijn zoon: er staan bij mij thuis nog vijf grote kratten en vijf volle vuilniszakken vol met kleding, boeken, naaigerei, ansichtkaarten, bijouterieën en wat al dies meer zij.

Die avond was weer een bijzondere avond met mijn Geheime Jongensclub (een stukje over Vrijmetselarij is in de maak. Nog even geduld graag). 'De anderhalve meter samenleving' werd gezien als metafoor voor de verdeling in de maatschappij. Vriendschappen worden beëindigd omdat mensen het op een enkel punt oneens zijn. Doodzonde! Het idee dat de wereld er beter uit zou zien zonder die ene groep mensen met die ene tegenovergestelde mening, heeft bij velen postgevat. In onze club zien wij 'broederschap' als vaccin. Ondanks onze ge- en verschillen (ja beste lezers en lezerinnen, het is waar: ook Vrijmetselaars zijn mensen) proberen wij open te blijven staan voor elkaars meningen en interesses. In de reguliere maatschappij ('de profane wereld' zeggen wij) is de nuance tegenwoordig vaak ver te zoeken: je bent óf voor óf tegen. Wie de lockdown een goed idee vindt is direct een 'Schaap!', wie twijfels heeft over de werking van een vaccin is direct een 'Wappie!'

Het is moeilijk daar niet in mee te gaan. Vooral vanwege de druk van je  'bubbel', je 'stam' waar je niet graag uitgezet wordt en het daarom maar gewoon eens bent met de groep. Niemand staat graag alleen.

Dinsdag was een spannende dag: ik mocht kennismaken met de chirurg in een privé kliniek waar ik wellicht mijn nieuwe heup ga krijgen! Röntgenfoto's laten maken, vragenlijsten doorlopen en het gesprek met de betreffende chirurg...het ging allemaal goed! 

Het was nog gezellig ook en van de weeromstuit zat ik lekker te flirten met een assistente. Ten dele omdat ik weer zin kreeg - met mijn nieuwe heup te zijner tijd - aan het werk te gaan in de entertainment. Dan word ik zelfs betaald om mensen zich goed te laten voelen. Wat dan altijd werkt is complimentjes maken (mits welgemeend), mensen laten weten dat zij er mogen zijn, dat je hen ziet. Ik verheug mij intens op de dag dat ik weer op een feest mag werken en ben ervan overtuigd dat die dag gaat komen.

Verder deze dag werkte ik aan het verslag van de bijeenkomst de avond ervoor, verstuurde wat e-mails, maakte de bakplaat schoon en keek een aflevering van Star Trek: The Next Generation. Deze aflevering werd indertijd niet door de BBC uitgezonden want het ging over een gevoelig onderwerp: Terrorisme. Wanneer mensen onderdrukt worden, geeft hen dat dan het recht geweld te gebruiken tegen hun onderdrukkers om zichzelf te bevrijden? Waarom is geweld tegen hen wél toegestaan? Het ergste voor de BBC was dat het karakter Data sprak van de 'Ierse unificatie van 2024'. Inmiddels hebben wij weet van het Goede Vrijdag Akkoord, waardoor de vijandelijkheden zijn gestaakt. Maar begin jaren '90 was vrede nog ver weg. Sterker nog: iedereen die de hoop uitsprak dat de twee facties een verbond zouden sluiten werd door beide partijen weggezet als verrader. Lastig onderwerp want wat de ene een 'terrorist' noemt is voor een ander een 'vrijheidsstrijder'. Wat vindt u: mag iemand die zich onderdrukt voelt geweld gebruiken? En is geweld tegen zo iemand wel oké? En waarom mag de ene groep wel en de andere niet geweld gebruiken?

Woensdag las ik een fraaie verhandeling over tradities van Emine Ulgür. Zij schreef het stukje als reactie op iemand die klaagde dat 'Moslims onze feesten afpakken! Kijk maar want Paasstol heet nu opeens feeststol!' Ik verwijs u naar de korte verhandeling (klik op de link hierboven) van mevrouw Ulgür maar wist u bijvoorbeeld dat veel in Nederland wonende Moslims tegenwoordig lootjes trekken bij het Suikerfeest? Mooi stukje integratie, vindt u niet?

Daarover gesproken: ik sprak op straat een jonge buurman, derde generatie Turks, die ik nog door zijn moeder in een kinderwagen geduwd had zien worden. Altijd beleefd. Zo ook deze dag toen hij naar mijn zoon informeerde en ik hem vertelde dat helaas diens moeder was overleden. 'Die heb jij ook wel eens gezien maar je was toen nog kleiner dan ik.' 'Voor mij zult u altijd groter blijven dan ik, buurman. Heb altijd naar u opgekeken en dat doe ik nog steeds.' Mooi, niet?

Ook mooi was mijn wekelijkse voedselpakket: bananen, eieren, brood, groente, druiven...geweldig!

Een vriend kwam mij die avond bijstaan bij het verorberen van het een en ander en een paar van de gekregen overrijpe bananen vormde ik om tot pisang goreng. 

Met de gekregen kromkrommer deden wij ook wat leuks.

Uiteraard kreeg de buurvrouw die die middag op de thee was geweest een paar stukkies. Samen maakten wij ons zorgen om een buurman die de dag ervoor door een van de buren liggend in de tuin was gevonden. Bewusteloos, halfnaakt en onderkoeld. Triest.

Woensdag hield ik mij des morgens bezig met taal. In de vorm van schrijven vooral. De middag was voor een bezoek aan het lokale postzegelpark. Daar had ik afgesproken met de illustrator van mijn kinderboek. Klinkt best gewichtig niet? Het was dik dertig jaar geleden dat hij en ik elkaar zagen: 

hij die graag tekeningen maakte voor in de schoolkrant en ik die er stukjes voor schreef. Popje, de hoofdfiguur van bedoeld boek, was erbij dat hij en ik herinneringen uitwisselden en Popje zag dat het goed was.
De foto van ons samen plaatste ik op social media en de reacties stroomden binnen. Van oud school-genoten (en zelfs van een toenmalig docent) natuurlijk maar ook: 'Hé, mijn vriend is klant van hem!', 'Mijn vader was een vader van zijn klant!', 'Hij is nagenoeg mijn buurman!'. Bleek dat wij meer (kennissen) gemeen hebben dan wij dachten. Erg vermakelijk. Kostelijk bovendien. En zeer amusant. Bijna leuker dan een debat waarin de premier een motie van afkeuring om de oren krijgt.

Die avond kwam mijn vriendin langs dus deed ik niet veel meer. Behalve dan natuurlijk een Franse les volgen en wat chatten met de vriend over onze hernieuwde kennismaking.

Vrijdag vulde ik een enquête in met betrekking tot verzorgde reizen naar Indonesië, speciaal voor Indo's. Er kwamen emoties los waarvan ik niet wist dat die in mij zaten. Ben er nog nooit geweest maar voel wel een drang naar het land waar mijn moeder zaliger vandaan komt. Toen het nog Nederlands-Indië heette. Gek eigenlijk, dat het blijkbaar oké is om een claim te leggen op een ander land, inclusief bevolking.

Heb thuis vroeger het een en ander meegekregen van de taal en cultuur maar voor een vollediger begrip zal je er geweest moeten zijn. Denk ik. Sparen dus maar. Hopen dat mijn heupoperatie voorspoedig verloopt en ik weer kan gaan solliciteren naar beter betaald werk. Minder dan een tientje bruto per uur vind ik vrij weinig voor assistent-boekhouder. Dan werk ik ook maar drie dagen per week. Mij werd eens vriendelijk gevraagd of ik geen vierde dag zou willen werken. Onbetaald. Als reactie stak ik bijzonder vriendelijk de vinger op die zich in het midden van mijn hand bevindt.

Nog meer emoties kwamen los toen ik een vuilniszak met kleding van de onlangs overleden moeder van mijn zoon opende:

'Dit kan weg', 'hier weet ik wellicht iemand voor', 'dit kan in de weggeef-zak', 'dit bewaar ik voor mijn dochter', 'o ja, haar favoriete pyjama!'. Nog vier vuilniszakken en vijf kratten te gaan, vol met haar wereldse bezittingen.

Met een buurvrouw sprak ik mijn afschuw uit over buurtgenoten die zeiden: 'Ja, ik zag de buurman ook bewusteloos in de binnentuin liggen.' 'Waarom heb je geen hulpverlenende instantie gebeld?' 'Dat kwam niet in mij op/daar had ik geen tijd voor/ik dacht dat een ander dat wel zou doen.' Zijn mensen echt zo gevoelloos? Er is een mens duidelijk in nood en met een enkel telefoontje kun je er wat aan doen. Welke reden kan er zijn om dan maar niets te doen? Natuurlijk waren er ook buurtgenoten die daadwerkelijk actie ondernamen zodra zij wisten van de positie van de buurman in kwestie: een buurman legde een deken over het halfnaakte lichaam en wachtte tot de ambulance er was die was besteld door een buurvrouw. Maar zou de wereld niet wat prettiger zijn om in te leven wanneer meerdere mensen wat empathie zouden tonen?

Zaterdag hielp een buurvrouw mij met het leeghalen van een paar vuilniszakken en het sorteren van kleding. Erg fijn, haar hulp. Later op de dag bracht zij mij ook nog eens eten! Intussen deed ik een biertje met een buurman en twee vrienden van hem. Op straat, bij ons voor de deur. Erg fijn ende gezellig!

Werkte wat aan een volgende verhalenbundel en deed een poging tot opruimen. Gek eigenlijk hoe opruimen in eerste instantie altijd leidt tot meer rotzooi.

Rotzooi is ook waar 'anti-vaxxers' in geloven. De grootste klinkklare nonsens nemen zij over van bekende samenzweringswebsites als NineForNews. Voor wie er niet bekend mee is: het gaat om het online equivalent van de vroegere pulpblaadjes met schreeuwende koppen als 'ELVIS LEEFT!', 'ELVIS IS EEN ALIEN!', 'ELVIS MAAKTE MIJ ZWANGER DUS MIJN KIND IS EEN ALIEN!', 'ELVIS VERMOORDDE LADY DI!' Inclusief de overweldigende hoeveelheid reclames voor commerciële producten waarvan het nut niet is bewezen (in de blaadjes waren dat vaak wonder-afslankpillen, nu zijn dat 'pillen die kanker genezen' dus eigenlijk is er niet veel veranderd). In de blaadjes was Elvis Presley opvallend vaak het mikpunt, bij de hoaxwebsites is dat nu - uiteraard - Corona. Want daar trek je momenteel de meeste adverteerders mee.

In het begin schrok ik er van dat ook mensen die ooit konden nadenken domweg geloven in de onzin die zij lezen. Inmiddels besef ik dat het in wezen om sektarisch gedrag gaat: je wordt er langzaam ingezogen en wanneer je eenmaal gelooft dat je anderen niet meer moet geloven, heb je een 'deprogrammeur' nodig om weer op Aarde te landen. Bovendien kan het echt iedereen overkomen: Via een buurvrouw die in de zorg werkt tot een bassischoolleraar die dit op Facebook plaatste:
Er zijn meerdere dingen aan te merken op deze tekst. Ik geef een paar voorbeelden en nodig u van harte uit er nog een paar uit te halen:
-Mensen zijn bang om ziek te worden of dood te gaan en willen daar wat tegen doen. Het lijkt mij niet raar om bang te zijn voor iets waar 4 op de 1000 mensen die het krijgen dood aan gaan. Meneer de Boer is bang voor het vaccin omdat misschien 20 op de 20 miljoen mensen die het ontvangen er flink ziek van worden. Dus welke van de twee groepen is er een grotere bangepoepert: zinnige mensen of meneer de Boer?
-'Mensen weigeren vaccinatie door kennis'. Is - behalve bijzonder slecht Nederlands. Deze man geeft les aan onze kinderen, hè! Dat u dat even weet - gewoon niet waar: wanneer de kennis afdoende is opgeleid mag hij of zij mij best het vaccin toedienen.

Ander tekstje van dezelfde meneer. Hij zet dit zelf openbaar op internet dus zijn naam kan gewoon genoemd worden.
Wat is een pretrib-opname? En wil ik dat weten?

Mogelijk staat het voor 'preretribution': de vage theorie dat de Warige Gelovigen fysiek gered zullen worden wanneer de Here bij de Tweede Komst van Jezus zijn toorn over de niet-gelovigen laat neerdalen en te vuur en te zwaard alles en iedereen omlegt die niet hard genoeg in Hem gelooft.

Als deze meneer de leraar was van een van mijn kinderen zou ik van de schoolleiding ontslag op staande voet eisen. Zijn 'vrijheid van meningsuiting' is een rechtstreekse bedreiging voor de gezondheid van kinderen.

Een stapeltje kleding uit de nalatenschap van mijn zoon's moeder waste en streek ik omdat ik wel mensen weet die de kleding zouden willen hebben. Bewaarde ook een bloesje voor mijzelf en een t-shirt voor mijn zoon. Wellicht dat mijn vriendin blij wordt van een lekker groot slaapshirt, een leuk sjaaltje en een fijn mouwloos vest. Ik geef de kleding (en spullen) liever weg aan bekenden dan dat een onbekende een paar tientjes geeft voor de hele lading.

Ik begrijp dat er mensen zijn die het een tikje onaangenaam idee vinden om rond te lopen in kleding van een overledene. Dat snap ik echt. Maar bedenk maar dat het schaap waarvan jij zo'n lekkere warme huistrui draagt niet meer leeft. Zit de trui nu minder lekker?

Zondag was het Pasen. 

En erg stil op straat. Ik ben nog jong genoeg om mij te herinneren dat mensen wat gehaast over straat liepen, ruzie makend {'Schiet nou toch ohop! We moeten onderweg ook nog bloemen halen!) met partner en kinderen, balend van een vlekje op een bloes die hoort bij hun 'Paasbest'-outfit. Onderweg naar een - doorgaans wat ouder - familielid om daar te genieten van een Paasbrunch. Met een beetje pech verkeersregels aan de laars lappend om op tijd bij het andere paar schoonouders te kunnen zijn voor de Paaslunch. Na de laatste plichtplegingen volgde de volgende dag - in de beste Judea-Christelijke traditie (die moslims begrijpen er niets van!) - een bezoek aan de meubelboulevard.

Natuurlijk wenste ik mijn kinderen een Vrolijk Pasen. Van alle drie kreeg ik een hartelijk 'Vrolijk Pasen!' bericht terug. Daarnaast appte, mailde en belde ik met een paar mensen en monteerde een snoer met een stekker aan een lamp die in de keuken komt te hangen. Heb daar al jaren alleen maar een TL-buis aan het plafond. TL-licht vind ik niet het allerprettigste licht wanneer je 's ochtends de keuken in stapt. Het is niet een klusje dat ik dagelijks verricht maar...- om even in Bijbelse sferen te blijven - er was licht en hij zag dat het goed was.
Nu nog iemand zo gek zien te krijgen om op mijn aanrecht te gaan staan, twee gaatjes in de muur te boren en de nieuwe lamp op te hangen. Of wachten tot ik dat over een paar maanden zelf weer kan.

Billy de Kat's favoriete brokjes waren in de aanbieding en daarvoor hobbelde ik naar de supermarkt. Tussen de huizen door zie ik dan appartementencomplex 'de Piramides'. Dat eigenlijk beter 'de kerstbomen' geheten had, aangezien het ontwerp gebaseerd was op de kerstboom die in het kantoor van de architect stond.

's Avonds keek ik naar de beeldbuis terwijl ik verder ging met strijken.

In het kader van 'Onbekende Helden' noem ik ditmaal Bibian Mentel.

De Engelstalige stukjes van deze week:

Dr. Mabuse van Propaganda is in deze live-versie de muziek van deze week:

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Bibian Mentel


Deel dit bericht