Onlangs las ik Wij, de mens van Frank Westerman. Over de zoektocht naar het begin van de mensheid: wanneer klommen wij omlaag uit de bomen en begonnen te communiceren? Met name gaat het over de vondst van de Homo floresiensis, de Floresmens; mensen van kleine gestalte die tot 50.000 jaar geleden woonden op het Indonesische eiland Flores.
Erg interessant om te ontdekken hoe onze verre voorouders leefden.
Ook de vroegste bevolkingsgroepen kenden intolerante mensen. Zoals elke groep. Binnen groepen homoseksuelen heb je bijvoorbeeld mensen met vooroordelen tegenover hetero- en biseksuelen en laten we niet beginnen over groepen religieuzen. Iedereen wil bij een groep horen maar niet iedereen accepteert mensen van daarbuiten.
===========================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
==============================
Maandag genoot ik weer van onlangs herwonnen energie. Ben nog lang niet op mijn oude niveau maar was minder gedeprimeerd en apathisch dan de maanden ervoor. Dat viel ook een buurvrouw op die op de koffie kwam, begin van de middag. Nadat ik de ochtend had doorgebracht in het gezelschap van een Engelse vriendin die twee weken kwam logeren. Wat mij èn haar duidelijk goed deed; in goede gesprekken gebruikten wij elkaar als klankbord en konden elkaar tot steun zijn.
Fijn om zorgen, angsten en herinneringen met iemand te kunnen delen.
De president van de Verenigde Staten deelde met de wereld dat hij tot een overeenkomst was gekomen met Iran. Voor de 35ste keer inmiddels. Maar dit keer ėcht. Het gaat om exact dezelfde lijst met afspraken die eerder Obama al was overeengekomen met het regime van Iran. Tot woede overigens van Israël dat absoluut geen vrede wil in het Midden Oosten. "Dit keer sloten wij de deal vanuit een machtspositie", verklaarde minister van Oorlogsmisdaden Hegseth het verschil tussen de gesloten deal van zijn Grote Leider en die van de Amerikaanse president die wèl weet wat empathie is.
In huis maakte ik het verschil door mijn kledingkist uit te ruimen.
Diverse kledingstukken en kostuumonderdelen zal ik waarschijnlijk nooit (meer) dragen dus die gingen niet terug de kist in. Zo kwam een luchtige zomerrok in handen van mijn gaste. Voor mij was-ie iets te lang maar haar zit-ie perfect.
Het weer was niet perfect maar het regende in elk geval niet toen ik de binnentuin overstak
om thee te drinken bij een buurvrouw terwijl mijn huisgenote was gaan winkelen.
Na haar terugkeer van haar queeste was het tijd voor het avondeten en daarna voor mij tijd om vrij te gaan metselen. In andere woorden: compareren (van gedachten wisselen) met een aantal Broeders Vrijmetselaren.
Ditmaal rond de centrale vraag: 'Wat is bewustzijn?' Daaruit volgde een gesprek over kunstmatige intelligentie en bewustzijn. Tikkeltje beangstigende gedachte, A.I. met bewustzijn.
Mijn hoofd tolde wat van de gedachten die bij de vragen en antwoorden opkwamen waarbij flink werd gespeeld met de diverse symbolen die wij als 'praatgereedschap' gebruiken, dus het was fijn om een half uurtje naar huis te wandelen in plaats van de tram te pakken.
Dinsdag was het prachtig weer voor een korte wandeling om wat te eten halen voor het ontbijt en alvast ook voor het avondeten. Mijn tijdelijke huisgenote en ik genoten van het tijdens het ontbijt langzaam wakker worden in de tuin.
Van sommige artikelen was het wat zwaarder om afscheid te nemen vanwege de bijkomende herinneringen maar ik besefte: wat geweest is, is geweest. In mijn hoofd dus niet meer: 'Wat als...?', 'Stel dat ik...' en 'Had ik maar...' opmerkingen maar liever richtte ik mij op het nu met de blik op de toekomst. Vandaag kun je een zaadje planten om in de toekomst de vruchten te plukken van de boom die daar uit groeit.
Dat inzicht deelde ik met een buurvrouw die thee kwam drinken die middag.
Later die middag was het nog steeds mooi weer tijdens een wandeling door de wijk.
Natuurlijk maakte ik mij ook zorgen om de fratsen van extreem rechts in Nederland maar ik besef ook dat die 'duizenden verontruste burgers!' in werkelijkheid enkele tientallen zeer agressieve raddraaiers zijn die simpelweg bij alle anti-immigranten protesten heibel schoppen en per persoon onder tientallen schuilnamen hun racistische nonsens op sociale media spuien.
Zonder mij gehaast te voelen begon ik daarom met het prepareren van het avondeten voor de Engelse vriendin en mij samen. Terwijl onze gezamenlijke was hing te drogen en op de achtergrond het geluid weerklonk van het fonteintje in mijn vijver dat z'n werk deed.
Gelukkig vond zij het voedsel dat ik had bereid lekker en ook het glaasje wijn smaakte prima.
Onderwijl via beeldbellen tegenover haar vriend in Engeland opscheppend over hoe geweldig het is om in Amsterdam te zijn.
Woensdag gaf het leren van wat Indonesische woorden mij een kortdurend gevoel van voldoening.
Misschien moeten wij ons aansluiten bij de groeiende groep jongeren die zich afkeren van hun vroegere helden, zoals de bazen van Google. Niet lang geleden was werken bij bedrijven als Google voor veel jongeren een droombaan, nu wensen zij niets meer te maken willen hebben met Big Tech bedrijven die zich tegen burgers keren door zich vooral in te spannen voor regeringen die hun bevolking willen manipuleren, zoals de regering van Israël. Met name Project Nimbus houdt de gemoederen bezig: software waarmee Google en Amazon verzamelde informatie van gebruikers delen met de Israëlische geheime diensten. Niet iedereen vindt het een fijn idee dat buitenlandse mogendheden weten wat zij doen, wat hun voorkeuren zijn, waar zij wonen, wie zij wanneer spreken, et cetera.
Mijn huisgenote uit Engeland was zeer te spreken over de buurt waar ik woon en waar het normaal is om een praatje te maken met buurtgenoten en mede daarom wandelde zij graag in de omgeving van mijn woning.
Toen mijn tijdelijke huisgenote thuiskwam stond het eten te pruttelen en was ik bijna klaar met het inkorten en strijken van een nieuw gordijn dat zij na het eten voor mij ophing omdat ik net wat lichaamslengte tekortkwam om dat zelf te kunnen. Erg attent.
Net als het feit dat zij voor ons beiden een drankje afrekende in een blues- en rockcafé waar wij samen stonden te headbangen op de muziek van een punkband. Een optreden waar ik de kaartjes voor had afgerekend.
Die twee uurtjes was het alsof wij in de jaren tachtig stonden.
Lekker sfeertje.
Daar genoten wij ook van toen wij met een groepje anderen mensen door het raam van een kroeg stonden mee te kijken naar het laatste kwartier van de voetbalwedstrijd Engeland-Kroatië.
De bareigenares vond het allemaal prima.
Bij thuiskomst konden wij niet direct slapen en spraken ruim twee uren na over onze gedeelde ervaringen in de twee weken dat zij bij mij inwoonde. Wij spraken ondermeer over onze relaties met onze moeders waarbij haar gedachten net zo makkelijk afdwaalden als de mijne en wij terecht kwamen bij het onderwerp 'Mama Appelsap'.
Beiden konden wij het waarderen om openlijk te kunnen praten over wat ons zoal bezighoudt en was het duidelijk dat onze vrij korte vriendschap (wij kennen elkaar nog geen drie jaar) behoorlijk was verstevigd.
Een prima einde van een fijne tijd samen.
Donderdag werkte ik mijn dagelijkse ochtendroutine af na een iets te korte nachtrust met iets meer dan zes uren slaap.
De prijs van gezelligheid. Na een gezamenlijk ontbijt met ondermeer een broodje hagelslag prepareerde mijn Engelse vriendin zich voor vertrek in de badkamer terwijl ik vluchtig het nieuws doornam. Daarmee viel mij de ruzie op tussen Netanyahu en diens vazal Trump.
Bijkomendheid van het bombarderen van Iran en de daaruit voortkomende vredesverklaring is dat Netanyahu met de overgave van de VS in zijn eentje Iran moet blijven aanvallen. Een actie die niet goed valt bij zijn achterban en hem waarschijnlijk de naderende verkiezingen in Israël zal doen verliezen. De oppositieleiders zien de opeenvolgende verloren oorlog tegen Hamas, het falen van Nethanyahu's IDF bij de aanval op 7 oktober 2023 en het verliezen tegen Irak als bewijs dat 'Bibi' ongeschikt is als leider van Israël; het volk wil een sterke leider, niet eentje die bij voortduring verliest.
De enige tactiek die de leider van Israël nog in het arsenaal heeft is landjepik. Zo heeft zijn extreemrechtse minister van Financiën Bezalel Smotrich het bestuur van De Grot van Patriarchen - een heilige plek voor christenen, joden en moslims - overgenomen van de Palestijnen.
Met al die agressie in ondermeer het Midden-Oosten ben ik blij in Nederland te wonen. Momenteel staan 'wij' op de 17e plek in het rijtje meest vredelievende landen. Toevallig staan wij ook op de 17e plek wereldwijd qua defensieuitgaven.
Blijkbaar komt het ook ergens vandaan dat de vriendin uit Engeland opmerkte zich nergens op de wereld zo veilig te hebben gevoeld als in Amsterdam. Ook kon zij intens genieten van de binnentuin die mijn buren en ik delen.
In plaats van tijdens en na het avondmaal diepe gesprekken te voeren over verlies, rouw, verwerken en doorgaan, zakte ik onderuit op de bank met een aflevering van For all Mankind voor het slapengaan.
Vrijdag zag ik er wat tegenop om voor het eerst sinds twee weken weer in mijn eentje aan de ochtendkoffie te gaan. Gelukkig bracht een buurvrouw de remedie door een bakje koffie en wat anekdotes met haar buurman te delen. Erg attent.
"Ooit kon ik prima alleen zijn." wist ik haar te vertellen. "Waarom vind ik dat nu zo moeilijk?" "Wanneer was jij voor het laatst langer dan twee dagen achtereen alleen?" was haar repliek. Goed punt. Had eigenlijk altijd wel een kind in huis en/of een partner danwel een kat. Anders was ik wel op visite of had ik visite.
Kan een mens alleenzijn leren?
Alleenzijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Volgens mij is Trump dat. Het lijkt mij heel naar om uitsluitend mensen om je heen te hebben die hopen dankzij jou geld en/of macht te verwerven en absoluut niet vanwege je innemende persoonlijkheid bij je willen zijn.
Zou Trump weten dat hij vaak wordt uitgelachen? Zoals met zijn mislukte opknapbeurt van de bekende vijver in Washington, the Reflecting Pool? Zonder experts te raadplegen (want 'wetenschap is onzin!') liet de megalomaan de bodem van de vijver blauw verven met latexverf. Vrijwel direct kleurde het water weer groen door algengroei. Heel knullig liet de aannemer tientallen medewerkers tientallen flessen waterperoxide leeggooien in plaats van een tankwagen aan te sluiten op het filtratiesysteem. Zonder te weten dat waterstofperoxide uitstekend werkt. Om latexverf op te lossen. Nadat onder Obama $34 miljoen was uitgegeven om Amerika's beroemdste vijver schoon te maken en lekkageproblemen op te lossen, kostte Trump's poging tot verfraaien 'slechts' $14.7 miljoen.
Dat krijg je ervan als je de opdracht niet laat uitvoeren door een expert en geen rekening houdt met natuurkundige principes maar gewoon zakenpartner John Cafaro een paar miljoen dollar gunt nadat die jouw presidentscampagne sponsorde.
Een deel van het 'geredpakket' deelde ik met een buurvrouw.
Die mij prompt uitnodigde voor het avondeten. Herinneringen ophalend vroegen wij ons af waarom mensen zich regelmatig eenzelfde gebeurtenis op een andere manier herinneren. Dat komt waarschijnlijk vanwege emoties: de ene heeft sterkere emoties bij het ene detail van een herinnering dan de ander. Daardoor herinneren wij ons dezelfde gebeurtenis op een andere manier.
Misschien dat daarom wel zionisten doen wat zij doen: omdat zij zich de Holocaust anders herinneren. Terwijl normale mensen de Holocaust niet herhaald willen zien, zien zionisten de Holocaust als reden om er zelf een uit te voeren.
Terwijl Israëlische regeringsleiders publiekelijk toegeven elke Libanese burger dood te willen zien, blijft Israël verdedigd worden door MSM: "Israël wil alleen maar Hezbollah bestrijden, hoor!"
Interessant vind ik dat een Amerikaans-Duits bedrijf, Allianz, de grootste sponsor is van de Israëlische staat. Best mooi dat een vroeger geallieerd land samenwerkt met de nazaten van de nazi's maar dat die samenwerking leidt tot het vermoorden en verdrijven van de Palestijnen en Libanezen is misschien niet oké.
Het is alsof de handvol miljardairs die Trump ertoe aanzetten een oorlog te beginnen met Iran, niets geven om mensenlevens. Net zo min als hun aanhangers. Dat zijn vaak witte nationalisten die onder het mom van een absurde variant op een oude religie - zoals de leden van De Derde Tempelbeweging - weinig anders willen dan mensen met een donkere huidskleur vermoorden en verdrijven.
Het zionistisch voornemen om de Derde Tempel daadwerkelijk te bouwen (en daartoe de Aqsa -moskee te vernietigen) was voor Hamas een belangrijke reden voor de aanvallen van 7 oktober 2023.
Opvallend genoeg beschouwen èchte gelovigen de Derde Tempel als De Tempel van de Antichrist.
Enfin. De kwestie is minstens zo ingewikkeld als die oude grap van die mummie en in geen enkel conflict is de situatie zwart/wit. Er zijn altijd grijstinten. Waarbij ik wil aanmerken het altijd op te nemen voor de onschuldige slachtoffers van de machtspelletjes van de leiders aan beide zijden van een conflict.
Ook in de serie For all Mankind spelen conflicten een grote rol. In de aflevering waar ik deze dag mee afsloot tussen mensen die de planeet Mars willen exploiteren en mensen die die er hun thuis van willen maken.
Zaterdag werd ik wakker uit een nachtrust die meermaals onderbroken werd door de geluiden die hoorden bij de storm die die nacht had gewoed. Had medelijden met de buurman die zijn tuinplanten water had gegeven, een uur voordat de bui losbarstte.
Na een eenvoudig ontbijt deed ik een uurtje aan ontspullen en andere huishoudelijke karweien.
Was wat kleding aan het opbergen toen mijn zoon binnenkwam. Inmiddels bijna tien jaar het ouderlijk huis uit, maar hij heeft nog steeds de sleutels. Want het blijft ook zijn huis, besloten wij indertijd.
Zo besloten wij ook na zijn terugkeer naar Amsterdam uit universiteitsstad Delft om zo'n één keer per drie à vier weken even bij te praten. Een fijne gewoonte die wij inmiddels een paar jaar volhouden. Meestal gaan wij dan samen lunchen. Hetzij met een broodje bij mij thuis, danwel iets uitgebreider bij de lokale horeca. Dat laatste deden wij deze dag.
Nadat hij en een buurvrouw elkaar weer eens gezien hadden omdat zij de oude geluidsinstallatie van haar man zaliger aan mij doneerde. Het is nog maar de vraag of wij het decennia oude apparaat kunnen aanslingeren maar het is sowieso lief. Intussen kijk ik vast rond naar een moderne platenspeler. Zo eentje met ingebouwde speakers en bluetooth en zo.
Niets van dat al heb je nodig terwijl je ongedwongen een één op één gesprek hebt met een dierbare, zoals mijn zoon en ik deze middag. Wij uitten onze zorgen over de verandering van de arbeidsmarkt onder invloed van A.I. en bespraken alternatieve carrières en ook mijn zoon houdt zowel klimaatverandering alsook veranderende geopolitieke situaties in de gaten.
Oekraïne gaf zich niet direct over aan het machtige Rusland maar weet de Russen flinke (militaire) schade toe te brengen en Iran bleek geen eenvoudige prooi voor de Verenigde Staten van Israël. Niet alleen politiek maar binnenkort ook militair zijn de VS en Israël een twee-eenheid.
In beide conflicten blijkt de macht over aanvoerlijnen een belangrijke troef: Oekraïense drones steken een stok in de wielen van de Russische logistiek, terwijl Iran een groot deel van de wereldwijde handel in olie kan stilleggen.
Officieel kan er dan wel een bestand zijn afgekondigd maar de Amerikanen gaan - door de samenwerking met Israël - gewoon door met het bombarderen van burgers in Palestina, Libanon en Iran. En Iran accepteert dat niet.
"Ja, maar Hezbollah...!"
Onzin. Zionisten zijn gewoon ordinaire, agressieve racisten die vaak hun werkelijke doel niet eens verbergen: alle bruine mensen moeten deaudt.
"Voor elke traan van een Israëlische moeder, moeten duizend Libanese moeders huilen. Heel Libanon moet branden!" Aldus de Israëlische minister Ben Gvir.
Mensen die eenvoudig beïnvloedbaar zijn omdat zij niet in staat zijn tot begrijpend lezen, geloven wat de grote media hen voorhouden. Dat zionisten hun invloed gebruiken en miljarden aan sjekels uitgeven om onderbouwde kritiek op Israël's beleid uit de (sociale) media te houden, is een feit waar het volk aan voorbijgaat.
Zuckerberg's META (WhatsApp, Instagram en Facebook) werkt zeer gewillig mee met 'Tel Aviv'.
Bij thuiskomst zou ik direct op sociale media hebben gedeeld hoe fijn ik het had gehad met mijn zoon maar al een tijdje is de lol er voor mij een beetje af en besteed ik een stuk minder tijd dan voorheen op Facebook, Instagram, X en wat voor kanalen meer.
Ik struinde wat doelloos, rusteloos en besluiteloos door mijn woning na de fijne paar uren in gezelschap van mijn zoon en wist even niet waar ik het zoeken moest. Een dutje van een half uur bracht uitkomst. Met licht schuldgevoel want in mijn achterhoofd knaagde het nog: "Je moet nuttig zijn!"
Volgens mijn oude gedachten zouden ik en vele anderen niet 'nuttig' zijn. Is het nuttig om op de bank te hangen met popcorn en een voetbalwedstrijd?
Voor het eerst in jaren keek ik weer eens een hele wedstrijd in mijn eentje. Daardoor zal het komen dat het team van Nederland met 5 tegen 1 won van dat van Zweden.
Mooi aspect aan voetbal vind ik dat ook racisten juichen als iemand met een donkere huidskleur een doelpunt maakt voor hun team. Die persoon is dan opeens geen 'buitenlander' meer maar 'een echte Zweed!'
Gek idee maar niet alleen Nederland en Zweden maar ook voetbal zal verdwijnen. Zoals tegenwoordig ook veel landen die 2000 jaar geleden nog bestonden zijn verdwenen. Tezamen met hun culturen, waaronder de spelletjes die zij speelden en de muziek die zij voortbrachten. Nog geen fractie van wat zij deden of dachten is bewaard gebleven. Van ons gaat men in de toekomst zeer weinig terugvinden want microchips doorstaan de tand des tijds lang niet zo goed als kleitabletten.
Wat zullen onze verre nazaten die over 2000 jaar op Mars wonen zich van ons herinneren? Ik vroeg het mij af tijdens het kijken van een aflevering van For All Mankind voor ik ging slapen.
Zondag was het Vaderdag maar de tijd van ontbijt op bed krijgen van mijn kinderen ligt lang achter mij. Lange tijd treurde ik om het verlies van dat wat geweest is en eerlijk gezegd doe ik dat nog steeds wel eens. Zelfs terwijl ik weet dat de menselijke geest de neiging heeft om gebeurtenissen uit het verleden te dramatiseren en te romantiseren.
Er was weinig dramatisch of romantisch aan mijn dagelijkse ochtendoefeningen
Zijn er eerdaags nog taken die níet kunnen worden uitgevoerd door robots, al dan niet uitgerust met kunstmatige intelligentie? Kan een robot ooit kunst creëren, als fysio- of psychotherapeut werken of als acteur op de planken staan? Veel muziek en boeken wordt al door A.I. gecreërd en miljoenen mensen gebruiken hun favoriete chatbot als therapeut. Een aantal chatbots doorstond al de Turingtest. Wat betekent dat de menselijke gebruiker niet doorhad niet met een mens maar met een computerprogramma van doen te hebben. Kortom: nu al is vaak niet te merken of intelligentie al dan niet kunstmatig is.
Een vriendin van mij is op de ouderwetse manier intelligent. Wat te merken was tijdens onze gesprekken terwijl wij genoten van een bakje koffie aan een picknicktafel bij haar vriend voor de deur. Onder de schaduw van een boom zat zij er te lezen en af en toe spraken wij passerende buurtgenoten.
Absoluut geen humor is er te bespeuren in de acties van het IDF. Ondanks een officiële wapenstilstand, bombardeerde 'het meest morele leger ter wereld' een vluchtelingenkamp in Gaza. Negen mensen werden afgeslacht, waaronder de journalist waarvan men toegaf dat die gericht werd vermoord 'want wij hadden hem het etiket 'Hamas-terrorist' opgeplakt omdat hij het waagde verslag te doen van onze oorlogsmisdaden!' Onder die oorlogsmisdaden valt de brute moord op kinderen, waarbij ook babies niet worden gespaard. Net als Amerikaanse politieagenten, lijken ook Israëlische soldaten er lol in te hebben om ongewapende, zwakkere burgers - zoals de 1 jaar oude Kohen Wiley - te vermoorden. En waag het niet daar wat van te zeggen. "Ja, maar een vriendin van zijn moeder had misschien een pak luiers gestolen!", is geen reden om op een rijdende auto te schieten.
Cameraman Ahmed Wishah is één van de ruim 260 door Israël vermoordde journalisten. Dat is bijna twee keer zoveel als in de Eerste en Tweede Wereldoorlog samen. In elk geval liegen de leden van het nieuwste Meesterras niet meer dat het journalisten 'per ongeluk' treft.
Misschien dat over 75 jaar de regering van Israël excuses zal aanbieden voor haar daden, maar ik acht die kans klein. Waarschijnlijk komt er geen Israëlische premier die zal toegeven dat zijn regering misdaden pleegde en daar glashard over loog. Zoals premier Rob Jetten deed tegenover de Molukse gemeenschap in Nederland. Molukse soldaten die voor Nederland vochten mochten met hun families in Nederland komen wonen tot zij veilig konden terugkeren naar eigen land. Die beloofde terugkeer vond nooit plaats en zij kregen huisvesting in barakken in kampen als Westerbork. Niet bepaald een nette manier om mensen te bedanken die hun leven voor jou in de waagschaal stelden.
Idealiter worden oorlogen vervangen door voetbal want 'voetbal is oorlog' en is een hamstringblessure ongeveer de zwaarste verwonding die een 'soldaat' kan oplopen. Maar ja, dan verdient de wapenindustrie niets meer en moet de olieindustrie die achter veel conflicten zit wat anders verzinnen om aan meer macht en geld te komen.
Een favoriete bareigenares komt net rond met de opbrengst van haar eigen bar en is erg blij met voetbal- en rugbywedstrijden want dan zit haar (Nieuw-Zeelandse) kroeg altijd afgeladen vol. Zo vertelde zij op lokale televisie.
Na het avondeten zette ik mijn lokale televisietoestel aan om de week te eindigen met bankhangen tijdens het kijken naar bewegende beelden; de laatste aflevering van For All Mankind zat vol emoties maar gaf ook een beetje hoop: als je mensen een gemeenschappelijk doel geeft, zullen strijdende partijen vrede sluiten. Al is het maar tijdelijk.
Wie puft van de hitte heeft weinig zin om te vechten dus de verwachte, komende hittegolf in grote delen van Europa kon stiekem wel eens een zegen zijn.
Yello & Aretha Franklin verzorgen deze week de muziek met The Rhythm Divine:
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Wim T. Schippers en Mona Khalil
Posts
