Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

zondag, mei 30, 2021

De week voorbij (een Corona-dagboek)

Het is nagenoeg onmogelijk mensen te helpen die niet geholpen willen worden. Jonge kinderen ('Papa stom, zelluf doen!'), noch verslaafde volwassenen in de ontkenningsfase ('Drie jaar geleden dronk ik eens twee dagen achter elkaar niet dus ik kan prima zonder alcohol!') of mensen die psychisch in de knoop zitten ('Het gaat prima. Ik heb jouw hulp niet nodig!')

Ooit had ik nogal eens de neiging om mensen te helpen, al vroegen zij niet om mijn hulp. Bood ik die tóch aan, dan werd die hulp meestal afgewezen. Trots, eer, ego, schaamte...dat kan allemaal een rol spelen. Ik vind het jammer dat niet iedereen begrijpt dat niemand in zijn of haar eentje door (lastige hoofdstukken) in het leven heen kan komen. Toch zou ik soms dolgraag willen helpen.

Maar ja, hoe help je iemand die niet geholpen wil worden?

====================================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
====================================================

Maandag was ik vroeg op voor een overleg met een werkcoach. Wij hadden een goede 'klik', vermoedelijk omdat ook zij 'in de kunsten' zit. Dit gesprek was een inventarisatie, een kennismaking. Om mij te kunnen helpen had zij wat achtergrondinformatie van mij nodig: 'Wat voor werk heb je eerder gedaan, al dan niet betaald? Bij wat voor bedrijf voel jij je het meest thuis? Ben je een doener of een denker? Ben je een natuur- of een stadsmens?' Dat soort zaken. Over een paar weken besteden wij een uur aan een sterkte/zwakte analyse van mijn kunnen. Ik verheug mij er op!

Na het (Zoom-)gesprek klikte ik mijn favoriete sociale media websites aan. En schrok: via Facebook vernam ik dat een leuke collega met wie ik indertijd bevriend was geraakt was overleden aan een leverkwaal. Vrij plotseling en op vrij jonge leeftijd. Nadat wij geen collega's meer waren - ik spreek van zo'n 13 jaar geleden - zijn wij langzamerhand ons weegs gegaan maar af en toe hadden wij nog even contact. Enig lichtpuntje: uit de diverse reacties bleek dat de band die wij toen hadden met onze collega's nog steeds erg hecht blijkt te zijn. Ik voelde een reünie aankomen.

Ik had dus nog wat last van emotionele lekkage toen een buurvrouw op de thee kwam. Oké, ik begon opeens een potje te grienen bij het tweede kopje. Wekenlang slecht slapen, constante fysieke pijn en liefdesverdriet dragen ook niet echt bij aan mijn emotionele weerstand. Maar de buurvrouw kon het hebben en kent mij langer dan vandaag.

Van diverse mensen ontving ik fijne 'harten onder de riem'. Het voelt goed om mij gesteund te weten.

Om mijzelf te steunen ging ik even 'wat lucht happen'. Even naar buiten dus. Ook al zijn relatief simpele handelingen als 'schoenen aantrekken' momenteel lastig en pijnlijk.

Ik verrichte wat werk voor de Loge, belde met een vriendin, plaatste wat berichten en reacties op sociale media, schreef wat ellende van mij af, volgde keurig een Franse les via DuoLingo en ging bijtijds naar bed.

Dat deze dag een bekende rapper werd aangeklaagd voor het molesteren van zijn vriendin deed mij niet zo veel. Al dacht ik eventjes: 'Toen ik als entertainer werkte op een privé-feestje van Lil' Kleine leek hij toch best een aardige jongen die dol is op zijn wederhelft.' Maar ja, mensen en omstandigheden veranderen nu eenmaal. Dus wie weet wat er gebeurt is? Maar speculeren heeft geen zin.

De Star Trek: DS9 aflevering die ik die avond keek voor mijn ontspanning ging over een verliefd stel dat het ondanks hun grote liefde voor elkaar toch niet voor elkaar kregen hun verhouding in stand te houden. Lekker slim om daarnaar te kijken terwijl je zelf in een vergelijkbare situatie zit. NOT.

Dinsdag verbaasde ik mij over meerdere zaken. Waaronder de 'ontdekking' van een Twittervriend die pas sinds deze dag weet dat ik links naar blogstukjes meerdere malen via Twitter deel, zoals zovelen dat doen. 'Omdat ik op een link klikte naar een stukje dat ik al eerder van jou heb gelezen, heb ik nu tijd verspild!' Jeetje, oei! Ruim een halve seconde van je leven kwijt. Wat ben ik toch een grote schurk! 😂

Deze dag deed ik niet veel want ik ben in energiebespaarstand: ik ging door mijn fotorol op de mobiel, organiseerde mijn bladwijzers, maakte wat ruimte in huis om eerdaags makkelijker op twee krukken te kunnen rondhobbelen tijdens het herstel van mijn komende heupoperatie, regelde een lift van en naar de kliniek waar de operatie zal plaatsvinden, plande wat tweets de toekomst in, verstuurde een sollicitatie, beantwoordde een stuk of wat e-mails, had een vriend aan de telefoon en een buurvrouw op de koffie, hobbelde een rondje in de buurt, pakte een tas in voor mijn kliniekbezoek en verrichtte wat kleine huishoudelijke klusjes. Echt een rustig dagje, dus.

's Avonds kwam een vriend filosoferen en het was praktisch dat hij een fles drank mee had genomen. en fijne fles genever:
Erg praktisch hulpmiddel bij het filosoferen!

Woensdag werd ik gebeld: 'Wij verwachten u om 12:00u in de kliniek. Om 14:00u gaat u onder het mes.' Houzee! Spontaan bedacht ik een alternatieve tekst op een bestaand liedje en de tekst stuurde ik naar een vriendin:

🎶
Morgen gaat het toch gebeuren, hierop heb ik zo lang gewacht... Opeens ging de telefoon, om twaalf uur word ik verwacht...en een vriendelijke stem aan de and're kant van de lijn verontschuldigde zich voor mijn pijn...Oh, Ankie (oh, Ankie): morgen wordt het fijn. Owohohoho!
 🎶

Een positief bericht dat ik deze dag óók kreeg: de illustrator van mijn eerste kinderboekje heeft een eerste schets af! Zo - ongeveer nagenoeg bijna precies - gaat de hoofdfiguur van het boekje er uit zien:
(Gaaf, niet?)

Kreeg diverse - doorgaans negatieve - reacties omdat ik het in een blog en op sociale media had opgenomen voor de burgers van Palestina in het conflict met Israël. Daar is een heel eenvoudige reden voor: ik neem het per definitie op voor de underdog. Natuurlijk weet ik heus wel dat de mensen van Hamas echt geen lieverdjes zijn maar het is heel eenvoudig: tegenover elke 200 dode burgers aan Palestijnse kant zijn er ongeveer drie doden te betreuren aan de kant van de Israëliërs. Doorgaans trouwens geen burgers maar militairen. Natuurlijk was het verre van oké dat Palestijnen Israëliërs aanvielen. 

Maar ik zie het een beetje als met een mes zwaaien en proberen mensen te verwonden terwijl de andere kant zojuist met een machinegeweer jouw halve familie overhoop heeft geschoten: de verhoudingen zijn nogal zoek. Blijft onverlet dat het niet netjes is om iemand met een mes aan te vallen, ook al heeft die persoon net jouw kind vermoord. Maar persoonlijk - en niet alleen als vader - begrijp ik dat wel een beetje. 

De meest recente van de onlusten begonnen toen het Israëlische leger - tijdens de Ramadan! - een moskee binnendrong, met traangas- en rookgranaten mensen naar buiten dreef en er daar flink met de wapenstok op los timmerde. De reden is vast wel gegeven maar die lijkt mij niet écht van belang. Dit is gewoon niet oké. Wie zo'n laaghartige actie verdedigt mag eens diep nadenken over wat het inhoud om mens te zijn.

Wat zou u doen wanneer op de meest heilige van uw dagen uw meest heilige onderkomen met geweld zou worden bestormd en honderden gewonden zouden vallen? Zou u dan de schouders ophalen en rustig uw gewonden verzorgen en heilig gebouw weer opbouwen? Een boze brief sturen? Of zou u heel erg boos worden en proberen de mensen te treffen die deze laffe aanval (Want dat was het. Er is geen enkele goede reden te bedenken om burgers te verwonden tijdens het gebed) op hun geweten hebben? De 'verdediging' (opeens wist ik het weer) voor deze Israëlische aanval op de laatste vrijdag van Ramadan luidde: 'Zij protesteerden tegen het onrechtmatig uit hun huis zetten van Palestijnse burgers omdat wij het land en de huizen die zij al generaties lang bewonen hebben beloofd aan Israëlische kolonisten.' Het zal vast snel worden opgelost want binnenkort zal de overheid van Israël volkomen onpartijdig besluiten dat Israël volledig in haar recht staat om Palestijnse gezinnen dakloos te maken.

Gek genoeg greep de internationale gemeenschap niet in toen Israël weer haar belofte verbrak om uitsluitend militaire doelen op Palestijns grondgebied te bestoken. Een verklaring hiervoor heb ik nog niet gevonden. Zou Internationaal Recht gewoon niet voor Israël gelden?

Natuurlijk wordt ook Hamas gesteund door buitenlandse investeerders. Maar Israël heeft een stuk machtiger bondgenoten dan Qatar en Turkije: Amerika, Duitsland, Italië, Nederland...Wat!? Nederland óók? Klopt. Maar stiekem. Wapens (en onderdelen) leveren aan welke partij dan ook in welke conflictsituatie dan ook is namelijk sinds enkele jaren verboden in Nederland. Daarom leveren bedrijven als Philips de onderdelen af in Amerika en kijkt de Nederlandse regering de andere kant op wanneer blijkt dat die wapens (en onderdelen) zomaar opeens vanzelf in Israël verschijnen. 

Maar heb je dan geen medelijden met die arme Israëliërs aan wie een stuk land is beloofd, niet alleen net na de Tweede Wereldoorlog maar ook zo'n 2000 jaar geleden? Natuurlijk wel. Maar ik heb net iets meer medelijden met de mensen die van dat stuk land verdreven werden en nog steeds worden, ook al wonen zij er al honderden generaties. Om met Tweety te spreken op een vraag van Sylvester: 'Natuurlijk heb ik medelijden met een hongerige kat maar meer met een Tweety die dreigt opgegeten te worden.'

Je zou toch denken dat juist Joden zouden begrijpen dat het niet netjes is om mensen te onderdrukken. Maar toch...Nogmaals: ik wil niet goedpraten wat Hamas doet (om een of andere reden vooral Palestijnse burgers raken met hun slechte raketten die zelden zelfs maar de Israëlische grens bereiken. Je zou bijna denken dat Hamas niet vecht voor de inwoners van Palestina maar voor de regering van Israël) maar de verhoudingen zijn een beetje zoek. 

Terwijl veel Palestijnen slingers en katapulten (verontrustend stukje. Afrader wanneer u gelooft dat alle Israëliërs zielig of helden zijn en alle Palestijnen schurken zijn die niet minder dan een pijnlijke dood verdienen) als wapens gebruiken, schieten Israëlische soldaten met kogels en maken gebruik van brute kracht en overmacht. Zijn zij dan echt vergeten wie er won in het verhaal van David tegen Goliath?

Met een buurvrouw haalde ik ons wekelijks voedselpakket op 

en een bezoekende vriend was zo lief te helpen sjouwen. Met de buurvrouw keek ik later op de avond onze favoriete Duitse TV-quiz en zij werd afgelost door de vriend die des woensdags komt eten. Hij ging bijtijds de deur uit 'want jij moet je rust pakken'. Lief!

Donderdag was het dan zover: naar de kliniek! Mijn broer en zijn vrouw haalden mij op en mijn broer leverde mij netjes af bij de balie van de kliniek: 'Veel succes met hem!'

Diverse testen en kleine onderzoekjes mocht ik ondergaan en een half uurtje rusten op het aan mij ter beschikking gestelde bed voordat ik van de kamer werd afgereden voor 'een spinaaltje'. Kortom: ik ontving een ruggenprik. Had die al eens eerder (bij de heupvervanging van mijn linkerheup, tien jaar eerder) ontvangen maar het was nog steeds niet heel prettig. Het geluid van spelende kinderen buiten de kliniek was een prima afleiding om mij op te richten terwijl ik langzaam een lange naald in mijn rug voelde verdwijnen waarna een vloeistof door mijn lijf trok en mij het bewegen van mijn benen onmogelijk maakte. Je weet dat je in goede handen bent maar voelt je toch behoorlijk hulpeloos dan.

Kennismaken met het team, grapjes wisselen met de chirurg en wachten tot het hakken en zagen begint.
De chirurg maakte mij nog een complimentje voor mijn truc: had zelf maar even op mijn 'goede been' geschreven 'Doet't nog'. Praktisch.


Was weliswaar alleen lokaal verdoofd maar viel toch al na korte tijd in slaap. Het was gewoon saai. De morfine zal ook iets geholpen hebben. Was ook wel blij dat de gesprekken gingen over eten en uitstapjes en zo. Beter dan dat iemand van het team roept: 'O, o!' en een ander antwoordt met 'Oeps! Heb jij misschien...?' 'Nee, ik hoopte dat jij...' 'Eh...wat nu?' Dat zijn niet de gesprekken waarvan je wil dat die half tot je doordringen terwijl je volkomen naakt en hulpeloos op een zachte plank ligt waarop zojuist je been is opengescheurd om een bot te verpulveren.

Na iets meer dan twee uren zat de operatie erop en na zo'n twee uren bijkomen 
mocht ik al proberen om - op twee krukken en in bijzijn van de zaalarts - zelf naar het toilet te hobbelen. Dat lukte!

Als beloning kreeg ik een karaf water. 

Na ruim zes uren niet gedronken te hebben was die zeer welkom! 

Het beeld paste ook goed bij mijn , vooral door de drugs opgewekte - hallucinaties: als een op hol geslagen diaprojector die beelden toont van verleden, heden en toekomst. Niet alleen die van jezelf maar ook van andere mensen, van dieren en klaarblijkelijk ook van buitenaardse wezens. Apart, licht verontrustend, dan weer prachtig. Ik begrijp de aantrekkingskracht van hallucinogene drugs. 

Had prettige zaalgenoten, een fijne zaalarts, kreeg lekker te eten en sliep die nacht beter dan mijn 'collega's'. 

Vrijdag wakker na dik zes uren non-stop geslapen te hebben! Wat een feest na dik twee maanden van te weinig en zeer onrustig slapen. Met de zaalarts en een fysiotherapeute deed ik wat oefeningen en ja hoor, ik kon zelfstandig plassen! Hoewel mijn onderlichaam nog wat verdoofd was van de ruggenprik bleken een paar praktische onderdelen aan mijn systeem nog te werken. Tof!

Het groene licht werd gegeven en ik mocht - na een licht ontbijtje en inname van de nodige drugs - 


naar huis. Mijn broer en schoonzus waren weer zo lief mij op te halen en thuis te brengen en thuis wachtte mij een verrassing: mijn vloer was geveegd!

Was nog geen uur thuis toen er iemand van de woningbouw kwam om te zien of er toevallig nog loden leidingen in mijn woning aanwezig waren. Recent zijn die bij een aantal woningen in Amsterdam namelijk ontdekt en dat is natuurlijk niet goed.

Wel goed was het bezoek van de lieve buurvrouw die mijn vloer geveegd bleek te hebben. Zij warmde voor mij een kom soep op uit de pan soep die ik zelf had klaargezet, de avond voor mijn opname, en maakte het mij comfortabel. Voor zover dat lukt met een kloppend, trekkend, pijnlijk been. Dat voelde inmiddels alsof het een flinke tik had gehad van een autobumper die er met zo'n dertig kilometer per uur tegenaan gereden was.

Pillen er in en proberen te slapen maar.

Zaterdag trof de buurvrouw mij enigszins brak aan: niet zo heel goed geslapen en er een paar keer uit geweest vanwege overgeven en diarree. Blijkbaar had mijn lijf een behoorlijke optater gehad en dit was de manier waarop het zich uitte. Maar ik was al voorbereid door de artsen. Het schijnt niet ongebruikelijk te zijn. Er willen ook een hoop gifstoffen je lijf uit in zo'n fase van het herstel.

Zij bekeek mijn wond, wisselde het verbandgaas, zag er op toe dat ik mijn medicatie nam - best even eng, jezelf met een naald in je buik steken maar denk dan maar aan darten...mik, mik, prik! - zette een verse pot thee voor mijn neus en zag dat het best goed ging.

Had nauwelijks tijd om even weg te doezelen want mijn telefoon bleef gezellig bliepjes geven: diverse vrienden die wilden weten hoe een en ander verlopen was. Superlief! De berichten bleven binnenstromen terwijl er aan de voordeur werd gemorreld: mijn zoon kwam even kijken hoe het met zijn ouwe pa ging. Terwijl wij een beetje bij kletsten en afspraken om eerdaags de zelfgekleide 'ouders' van zijn moeder 

bij haar graf te plaatsen maakte hij een heerlijke tosti voor mij. 

En intussen wisselde hij meteen maar even de stekker van mijn nieuwe keukenlamp, een klusje dat ik al twee weken of zo had liggen maar nog niet aan was toegekomen.

Hij wond de antieke schoorsteenmantelklok op, maakte het aquariumfilter voor Karper de Goudvis schoon, gaf mij nog wat tips over een binnenkort door mij nieuw aan te schaffen mobieltje, vertelde enthousiast over zijn nieuwe woning en zijn studieverloop en ging weer verder met zijn eigen leven. Zoals het hoort.

Met wat zij in mijn koelkast vond en een portie bami dat zij zelf nog had, flanste een buurvrouw een diner in elkaar voor mij en een vriend die op ziekenbezoek kwam. Intussen had ik liggen bellen met deze en gene. Ik hoefde maar een paar keer de vraag 'verveel jij je niet, zo in je eentje thuis met niets om handen?' te beantwoorden. Neuh, vervelen lukt mij echt niet. Heb zelfs onlangs nog een stapel tijdschriften gevonden die ik 10 jaar geleden 'tegen de verveling' ontving van diverse buren en vrienden toen ik thuis lag nadat mijn andere heup was vervangen. Oepsie!

Tegen half elf vertrok de visite en niet lang daarna vertrok ik naar dromenland. Geholpen door een vette pijnstiller.

Zondag bleek ik bij het wakker worden tien uren nagenoeg non-stop (eenmaal er uit voor een plasje) geslapen te hebben. Feestje! Was nog wat duf van vreugde (oké, en van de drugs) toen een buurvrouw mij kwam helpen. Kreeg diverse lieve berichten van buren, vrienden, vriendinnen, ex-vriendinnen...een mens zou kunnen overwegen om zich vaker een zware operatie te laten ondergaan: iedereen is dan opeens zo lief voor je!

Zoals de vriendin die eind van de middag langskwam. Voor een interview en om voor mij te koken.
Kunt u raden wat zij voor mij gekookt heeft?

Intussen was er weer wat Corona-nieuws natuurlijk. Zo overleed een 33-jarige Amerikaanse sheriff nadat hij het virus opliep. Hij beweerde dat vaccins onzin zijn. Nu niet meer. Een domme jongeman van 21 had ergens op Facebook iets gelezen over 'je baas zijn over je eigen lichaam' en vond dus ook een vaccin niet nodig. Terwijl hij eerder al eens ziek werd van het virus. Het blijkt maar weer: voetballers op het hoogste niveau krijgen hun positie vaak niet vanwege hun intelligentie.

Intussen loopt in Suriname de corona-situatie uit de klauwen: vooral de Braziliaanse variant maakt veel slachtoffers. Vooral jongeren lijken bij deze soort het slachtoffer.

Jean Jean van Andre Williams is de muziek van deze week:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Gavin Macleod




vrijdag, mei 28, 2021

Nieuwe heup (een verhaaltje)

Afscheid nemen is niet altijd fijn
maar hij wist dat het moest.

Jarenlang waren zij onafscheidelijk
en hij was blij met de steun 
die hij al die tijd mocht ontvangen.

Maar het ging niet meer.

De dag van afscheid nemen kwam naderbij
en hij wist dat het pijn zou doen.

Maar verheugde zich
op zijn nieuwe heup.


=========================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, mei 26, 2021

Persoonlijk

Wanneer iemand vraagt: 'Ik ga een potje thee zetten. Wil jij ook?', dan zeg ik onmiddellijk ja. Ook wanneer iemand mijn hulp vraagt met een computerprobleem, een boekhoudkundig vraagstuk, een opvoedkundige kwestie, met boodschappen, relatieproblemen, brieven schrijven aan instanties,...u krijgt het beeld, denk ik: ik heb moeite met 'nee' zeggen.

=========================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
==========================================

Die nagenoeg onbedwingbare neiging om altijd maar ja te zeggen begon in mijn vroege jeugd. Ook toen al vertoonde ik sterk conflict-vermijdend gedrag. Daarbij kwam dat ik vanaf mijn zesde ongeveer vaak niet serieus werd genomen. Een vooroordeel in andere mensen, puur gebaseerd op mijn korte gestalte. In plaats van 'Jongens, laten wij eens naar hem luisteren!' heerste de instelling: 'Jongens, die kleine wil wat zeggen. Laten wij hem uit beleefdheid even aanhoren.'* Vervolgens werd er totaal niets gedaan met mijn inbreng. Maar ik mocht even wat zeggen. Hoera. 

*Dit is waarschijnlijk de reden dat ik erg meeleef met de BLM-beweging en met vrouwen die weliswaar niet grof behandeld worden maar in vergaderingen in de nog steeds door mannen gedomineerde kantoor-cultuur koffie mogen zetten en cake snijden. Als ze geluk hebben mogen zij soms iets zeggen tijdens de vergadering over het eigenlijke onderwerp. 'Joepie, ik mag zeggen dat ik een goedkopere energieleverancier heb gevonden voor het bedrijf. Niet dat er wat met die informatie wat wordt gedaan maar in elk geval werd er even naar mij geluisterd.' Ik ken dat. Het is naar.

Het maakte dus niet uit wat ik zei want er gebeurde toch wel wat de groep of gesprekspartner zelf al besloten had. Mijn wensen, ideeën, noden deden nooit ter zake. Niet thuis, niet op het schoolplein, niet in mijn latere liefdesrelaties en niet in werksituaties.

Om toch maar aandacht te krijgen ging ik grapjes maken en flirten. Zo ben ik vermoedelijk in de entertainment terecht gekomen. En aan diverse (vooral tijdelijke) levenspartners.

Op de middelbare school veranderde dat nare gevoel van onzichtbaarheid en voelde ik mij gehoord, nuttig en zelfs belangrijk in de schoolkrant-redactie, de leerlingenraad en het leerlingenbestuur. Wellicht dat ik mij daarom als volwassene ben gaan aansluiten bij diverse stichtingen, een politieke partij en verenigingen. Als penningmeester, secretaris of in welke functie dan ook. Daar werd er tenminste naar mij geluisterd en deed mijn mening er iets toe.

Hoe anders in het dagelijks leven. Winkelen met mijn moeder: 'Kijk, dit is een leuke broek voor jou.' 'Maar ma, ik vind dat geen mooie broek!' 'Ja maar hij staat je zo leuk. Kom, we gaan nu naar de kassa. Ik koop 'm voor jou.'

Eten met een toenmalige vriendin: 'Wat wil je eten, schat?', vroeg zij aan mij. 'Ik heb wel trek in pizza', weet ik nog dat ik zei. Waarna zij een klein uur later de keuken uit kwam met een ovenschotel. Best lekker hoor, daar niet van. Maar het was niet wat ik wilde. Want wat ik wilde deed niet ter zake.

Op gegeven moment ging ik dus niet eens meer nadenken over wat ik nu echt zelf wilde. De beslissing werd tóch altijd door de ander gemaakt. Het gevaar is dan dat je na verloop van tijd niet meer weet wat je wilt, wat je mooi of lekker vindt, of je een film of een stuk muziek wel of niet mooi of interessant vindt.

Ik kon wel een TV-programma willen zien maar altijd werd door een huisgenoot bepaald welke zender opgezet werd. En ik mocht meekijken. Joepie, Wie is de Mol?

Nog steeds (ik ben nu 53) weet ik vaak niet wat ik wil en dus ga ik maar in op elk voorstel dat een ander doet. Lekker makkelijk. Laat mensen mij dan maar een meeloper of een watje noemen. Soit. Maar door die houding kom ik niet over als een zelfverzekerd, sterk karakter. Misschien ben ik dat ook niet, wie weet? Maar ik zou er graag achter komen.

Hoe bepaal ik wat ik wil? Hoe doet u dat?

Tijdens musical-repetitie. In mijn rol.
Fotoshoot met toenmalige liefdespartner
Met een (toen nog collega, later goede vriendin) aan het werk aan de Côte D'Azur. 
Wij bedienden de 'mini-bar'.
'Hippie-feestje' met toenmalige liefdespartner.
Ik was nog jong. Zij was jonger.
Pauze op een festival
Selfie op een verzamelaarsbeurs
Met mijn moeder op vakantie in Italië. Een uitstapje naar Venetië.
Het horloge dat ik daar droeg heb ik nog steeds.
Cadeautje van mijn oma.
Een van de weinige mensen die mij écht leek te begrijpen.

dinsdag, mei 25, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat Israël en Palestina een wapenstilstand hebben gesloten, dankzij bemiddeling door Egypte. Dus Israël kan weer orders voor wapens en wapen-onderdelen plaatsen bij de VS, Nederland, Duitsland en nog zo wat bondgenoten. En de Palestijnen hebben even tijd om nieuwe hoopjes stenen te verzamelen om naar Israëlische soldaten te gooien. 

Hoe dan ook: ik hoop dat het schieten lang genoeg ophoudt om beide partijen ervan te overtuigen dat geweld nooit de beste manier is om een einde te maken aan geweld. Ik zei het al eens eerder en blijf het herhalen: 'Als geweld echt de beste manier was om een einde te maken aan geweld, zou er geen geweld meer zijn'. 

Bij deze meteen de lolcat van deze week. Het is een vrij oude versie. Zal binnenkort eens een hippere versie maken. Deze ziet er wel erg 90s uit, vindt u niet?


Een kattenlog is niet compleet zonder foto van een kat. Duh!

Billy de Kat had geen zin om op te staan toen ik uit bed wilde stappen. Pas nadat ik hem een paar minuten achter zijn oortjes had gekriebeld begon hij zich langzaam uit te rekken en stapte uiteindelijk van de bank. Het duurde even maar dan heb je wél wat: een kat die mauwt om aan te geven dat jij zijn eetbakje moet vullen, namelijk.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, mei 23, 2021

De week voorbij (een Corona-dagboek)

Gelukkig word ik er steeds beter in om mensen zichzelf te laten helpen. Hoewel ik met alle liefde iedereen help die met een hulpvraag bij mij komt, blijkt het een stuk praktischer wanneer ik hen uitleg hoe zij zichzelf kunnen helpen. 'Hoe moet ik...?' vraagt men bijvoorbeeld. Dan zeg ik: 'Tik de vraag die jij mij stelt nu eens in in Google?' 'Hé, da's gaaf! Hier is het antwoord op mijn vraag!' 

Gaat het om iets wat moeilijker is te omschrijven zoals: 'Mijn zesjarige, autistische nichtje komt dit weekend bij mij logeren en spreekt geen Nederlands. Weet iemand iets leuks dat ik samen met haar kan doen in de omgeving van Bunnik?', dan zijn daar fora voor. Op Facebook vind je er veel van. Zelf ben ik lid van twee 'vraag maar raak' groepen die zich richten op Amsterdam en mijn ervaring is dat de leden bijzonder behulpzaam zijn naar elkaar toe en graag met de andere leden meedenken over een oplossing voor hun probleem.

Voor zeer specifieke vragen kan YouTube uitkomst bieden:

'Weet jij toevallig een goede en goedkope reparateur want mijn koelkast/stofzuiger doet gek en ik heb geen geld om het te laten repareren!'

'Tik het typenummer van het apparaat in in YouTube. Tien tegen een dat iemand video's heeft geplaatst met de meest voorkomende problemen en hoe jij die zelf kunt oplossen.'

'Hoe weet jij dat allemaal?'
'Ik tikte mijn vraag in in Google.'

Hoe handelt u doorgaans bij het aanpakken van een probleem waar u niet direct uitkomt?

=======================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

==========================================

Maandag een tikkie brak wakker want tussen de pijnscheuten door maar een paar uren geslapen. Blijkbaar vraagt mijn versleten heup veel van de hoeveelheid energie die ik ter beschikking heb. Helaas doe ik momenteel te weinig om die energie aan te vullen maar ik hoef nog maar even vol te houden: 27 mei ontvang ik een nieuwe heup! En dan zijn er ook nog aardige jongelui die die nieuwe heup bij mij zullen inbrengen. Joepie!

Een buurvrouw kwam 'even een kopje koffie drinken' en dat werden twee kopjes en anderhalf uur want wij besloten samen een buurvrouw van verderop in de straat te helpen: haar thuishulp was al een paar dagen niet geweest waardoor zij een paar dagen niet had gegeten en zelfs haar kattenvoer was op. Chagrijnig oud besje, die dame. Maar toch help je dan. Niet voor niets wonen wij in een 'samen'leving.

Had de koffiekopjes nog niet afgewassen of er stond een vriend voor de deur om 'even' een kopietje te maken omdat hij zelf geen printer/kopieerapparaat in huis heeft. Bovendien bleek zijn kat wat door hem gekocht kattenvoer niet lekker te vinden dus mocht mijn kat dat hebben. Fijn! Het werd zó gezellig dat het zomaar opeens ende vanzelf twee uren later was geworden. 😎

Tussendoor zag ik kans een aantal inmiddels binnengekomen berichten te beantwoorden maar van mijn achterstand in werk inlopen was geen sprake. Maar het was voor een goed doel, zullen we maar zeggen.

Een mevrouw belde mij om te zeggen welke drugs ik allemaal krijg tijdens en de dagen na mijn komende heupoperatie. Het klonk erg interessant maar ik heb niet één der drugsnamen onthouden. In elk geval zijn ze via de kliniek goedkoper - en vermoedelijk van betere kwaliteit - dan wanneer ik ze via de drugsdealer verderop in mijn straat zou aanschaffen. 

Met een buurvrouw keek ik een quiz op een Duits televisiekanaal en een uurtje later kwam een buurman even kletsen. Daarna was het tijd voor een bijeenkomst van de Geheime Jongensclub, gevolgd door het kijken van een film. Love and Monsters. Over een jongeman die met veel ontberingen zeven jaar na een gedwongen uit elkaar gaan zijn liefje terugvind. Om te ontdekken dat zij niet op hem gewacht heeft en intussen een relatie was begonnen met een ander. Maar zich knap over de teleurstelling heen werkt.

O ja, bijna vergeten: deze dag verbrak mijn vriendin onze relatie. Via berichtendienst Signal. Want via Whatsapp of per SMS is ouderwets. Denk ik. Wellicht later meer daarover. Nu even niet.

Dinsdag kwam ik op sociale media weer mensen tegen die nog steeds 'ontdekkingen' delen als: 'Kijk, het [RIVM of een andere gezondheidsorganisatie] geeft toe dat de meeste mensen die sterven aan Corona al ziek waren!

Ja, d'oh. Het is echt geen nieuws dat een potentieel dodelijk virus op zich iedereen kan treffen maar vooral mensen met een verminderd afweersysteem er ernstig ziek van worden of er zelfs aan overlijden.

Ik kan van alles denken van mensen die denken iets op het spoor te zijn (bewijs van een complot van de Annunaki/de 1%/Bill Gates/De Bilderberg Groep bijvoorbeeld) maar ik denk dan vooral: hoe kan iemand zo dom zijn?

Had een buurvrouw op de thee, keek later op de dag samen met haar ons favoriete ARD-programma, pikte een klein stukje mee van het songfestival maar het kon mij echt niet boeien. Hoewel ik het leuk vond om in een groepsapp te lezen dat een oud-collega uit een musical in het publiek zat en genoot.

Deed boodschappen, hobbelde een rondje door de wijk en schoot een selfie:
Een buurman kwam twee biertjes lenen voor bij zijn avondmaal want hij was even vergeten dat er voor alcohol nog steeds een avondklok geldt: het wordt niet verkocht na acht uur 's avonds. Wat die overheidsmaatregel precies oplevert is niet iedereen echt duidelijk. Mogelijk een poging om het aantal illegale feestjes waarbij mensen elkaar gezellig een potentieel dodelijk virus geven te beperken. Als ik PR-manager was bij het biermerk Corona, dan kon ik wel iets bedenken als reclamecampagne.

Verder communiceerde ik met deze en gene (kreeg een telefoontje van een vriend die mij emotionele steun gaf. Lief!) en verrichtte wat huishoudelijke taken. Een lekker rustig dagje, dus. Waarbij ik natuurlijk ook even stilstond bij mijn pas afgelopen liefdesrelatie. Natuurlijk zit ik met enig liefdesverdriet maar anderzijds weet ik dat ik ook zal kunnen nagenieten van mooie herinneringen. Voldoende voer voor nieuwe 'verhaaltjes op vrijdag'!

Woensdag reageerde ik op een stuk of 15 mailtjes: voor de Broederschap, privé, zakelijk, voor de Bewonerscommissie. De oven en het toilet maakte ik schoon, ik schreef een verslag, verwerkte aantekeningen tot een toekomstig blogstukje, beraadde mij op een brief aan mijn ex-vriendin, had contact met een werkcoach en iemand van de heupkliniek (niet dezelfde persoon), bestelde wat handigs bij een grote webwinkel, verstuurde twee sollicitaties en als afleiding voor tussendoor bedacht ik een 'verhaaltje op vrijdag' en bewoog wat rond op sociale media. En opeens was het zomaar vanzelf al twaalf uur! 's Middags.

Tijd dus om een buurvrouw te bellen om haar te laten weten hoe laat wij deze dag ons voedselpakket konden verwachten. 'Ben je dronken?', vroeg ze. 'Nee, ik begroette jou telefonisch in het Frans met wat ik dacht mijn meest zwoele stem'. Au! 😉

Spullen sorteren en klaarzetten omdat die donderdag nieuwe plekken gingen vinden. Het valt nogal niet mee om door haar spullen herinnerd te worden aan de pas overleden moeder van je zoon, waarbij je indertijd verplicht de keuze moest maken: zorgen voor hem of voor haar. Ik blijf erbij: dat is geen aardige keus want het ís helegaar geen keus. Pijnlijk.

Oké, niet zeuren, Ter: Pink Floyd uit de speakers laten schallen en gewoon dóen!

Helaas lang niet alles kunnen doen wat ik wilde maar toch wel iets kunnen doen:
Met de buurvrouw ons wekelijkse voedselpakket ophalen van 'Guerilla Kitchen Amsterdam, warriors against foodwaste' 
en een potje thee delen op de goede afloop. Zij loopt moeilijk en dus met een stok. Ik loop moeilijk en dus met een kruk. Samen noemen wij ons 'Kruk en kruk' en willen wij tijdens onze wandeltochten nog wel eens een liedje zingen. Gezellig! En laat de mensen maar kijken naar ons: een Indische zestiger met daarnaast een half-Indische vijftiger van 1.40m. Wij vermaken ons. Samen. En dat voelt goed.

Zij werd afgelost door een vriend die onaangekondigd op visite kwam. Ook hij kreeg een kopje thee van mij en ik van hem mooie verhalen en een hart onder de riem. Mooie ruil, toch? Bovendien kon ik hem helpen aan wat overtollig voedsel. Met name wat fruit waar ik allergisch voor ben.

Na zijn vertrek nog een uurtje hard aan de slag in huis (aquariumfilter schoonmaken, spullen sorteren, een paar e-mails beantwoorden en dergelijke) voor de buurvrouw terug was om samen met mij te kijken naar Duitse televisie: leuke vragen in onze favoriete quiz. Wij hadden lang niet elke vraag juist beantwoord maar veel gelachen. Dat is ook wat waard.

Zij werd afgelost door de vriend die - nagenoeg - elke woensdag komt eten. Ik verheug mij op de dag dat ik - met mijn dan nieuwe heup - weer eens bij hem kan gaan eten. Hij woont boven een aantal vrij steile trappen dus helaas nog even niet. Wij deelden verhalen, theorieën en muziekjes. Fijn ende prettig!

Tussendoor belde ik met een Broeder om logistiek een en ander te regelen voor een toekomstige  bijeenkomst.

Rond middernacht verliet de vriend mijn persoonlijke habitat waarna ik nog een tijdje aan de gang ging. Met Franse les en het inplannen van twitterberichten. Tussendoor wisselde ik app-berichten uit met deze en gene. Anders verveel ik mij maar tenslotte.

Ik eindigde deze, voor mij vrij lange, dag met het sorteren van een stapeltje papieren uit de nalatenschap van de moeder van mijn zoon en het doorspitten van een krat vol met snuisterijen
 

leverde behalve een kriebelende neus (ben allergisch voor stof) ook nogal wat herinneringen en de daarbij gepaard gaande emoties op: jeugdfoto's van haar. Uit de tijd voor ik haar kende. Een dagboek met - naarmate haar verblijf in de diverse instellingen voortduurde - een steeds slechter leesbaar handschrift. 
(Geen zorgen om privacyschending:
zij is dood. Bovendien: knappe jongen die dit kan ontcijferen)

Zoals dat dan gaat kwamen ook vergelijkbare herinneringen naar boven: herinneringen aan het doorspitten van de spullen van mijn moeder na haar overlijden in mei 2017. Prettige herinneringen, natuurlijk maar ook minder leuke. Echt zo'n moment dat je de armen van een liefhebbende partner mist.

Had mijn middagdutje gemist en dat merkte ik vooral aan mijn slechte been en een tekort aan energie. Dus tegen drieën maar eens gaan slapen.

Donderdag las ik dat complotdenkers eindelijk echt aangepakt worden. Het glimlachen 'want zij zijn zo grappig in hun domheid' is voorbij. Het gaat veel te ver om mensen die niet in dezelfde onzin geloven met de dood te bedreigen (klik. Aanrader. Stiekem ook best grappig. Een discussie tussen Willem Engel en Marc van Ranst, van de Belgische versie van het RIVM) en het schenden van kindergraven (klik. Niet grappig). 

Grappigste aan deze nare toestand vind ik het ontstaan van neologismen. Zo kwam de Belgische topviroloog met de geweldige opmerking: 'Zodra er een salsapandemie is zal ik advies vragen aan een werkloze dansleraar'. Of woorden van soortgelijke strekking. Iemand op Twitter was zo onaardig om de opmerking te plaatsen 'We all live in a ... #Salsapandemie...' Erg onvriendelijk. Kreeg het uren niet uit den kop. Heb mij bescheurd om de actie waardoor in honderden abri's door het hele land de Twitter-conversatie te zien was:

Een vriend - en tijdelijke medebeheerder van een 'pop-up' winkel in brocanterie - kwam mij afhelpen van ettelijke kilogrammen aan diverse prullaria. Daar is een markt voor want meuk is leuk. Ook hielp hij mij door tientallen knutselclub-tijdsbestedings-aquarellen een nieuw leven te geven. Kijk, dan werpt een ander de 'kunstwerken' van je ex in de container en houd je zelf je geweten schoon. En je handen. Zonder gekheid: natuurlijk deed het even pijn toen haar tekeningen,  schilderijen en andere knutselwerkjes verdwenen maar wat moest ik er anders mee? De komende jaren elke verjaardag een vriend of vriendin er eentje geven? Plastificeren en gebruiken als placemat?

Voor deze mozaïeken kan ik waarschijnlijk wél een plekje vinden. Al is niet duidelijk of zij die zelf maakte.
Over 'plekje' vinden gesproken: dit blog vind ik een aardige manier om herinneringen 'een plekje' te geven. Zoals deze herinnering aan een leuk weekend: https://terrebel.blogspot.com/2011/04/de-liefde.html
 
Ongetwijfeld zal ook de herinnering aan mijn meest recent beëindigde liefdesrelatie een plekje krijgen. Vooralsnog overheerst helaas liefdesverdriet en boosheid. Dat wil zeggen: ik ben verdrietig en zij is boos. Terwijl zij de relatie verbrak. Als dat op u wat verwarrend overkomt: dat is het voor mij ook.

Dus het was fijn om die middag even in de winkel te zijn waar een aantal spulletjes van mijn overleden ex ('een vroegere geliefde, namelijk de moeder van mijn zoon die indertijd ook een buurvrouw was' is zo lang, vind u niet? Vandaar deze ietwat oneerbiedige benaming. Puur uit gemakzucht mijnerzijds. En op u een extra lange lap leesstof te besparen. Best aardig van mij, al zeg ik dat zelf) een plekje hebben gevonden. 


Fijn idee als iemand zou zeggen: 'Wat een leuk spiegeltje! Ik geef er twee euro voor!' Dan komt het terecht bij iemand die het waardeert én er gaat een beetje geld naar het behoud van mijn favoriete kroeg die tijdelijk dienst doet als brocanterie.

De Star Trek aflevering die ik die avond keek ging over terroristen die zich vanuit hun geloof laten opzwepen door hun Grote Leider (die puur handelt om politieke en economische motieven) om gewelddadige aanslagen te plegen. Doet u dat ook denken aan een nu actuele situatie?

Vrijdag bleek ik niet zo prettig geslapen te hebben. Goed dan, ik geef het toe: bijna niet vanwege de pijn in mijn hart en die in mijn heup. Toch maar wat dingen doen. Dat werd het gebruikelijke: mailen, appen, rondneuzen op sociale media, thee drinken met een buurvrouw en koffie met een andere, een rondje strompelen in de wijk 

en wat kleine huishoudelijke klusjes. Intussen prettige muziekjes op. Oké, en wat deprimerende muziekjes.

Een buurvrouw liet ik het dagboekje zien dat mijn vroegere buurvrouw had nagelaten. Maar dat ik moeilijk kon ontcijferen. 'Kom maar hier!', zei de buurvrouw. 'Ik ben een tijdje de assistente van een dokter geweest.'. Even later las zij een zelfbedacht gedicht voor: voor onze zoon, van zijn moeder. Ik was even sprakeloos. Wie mij een beetje kent weet dat dat een vrij unieke gebeurtenis is. 

Wanneer ik mij wat 'down' voel, kijk ik graag dit clipje uit een talentenshow waarin Jamie Archer de zaal in vuur en vlam zet:


Mijn ex-vriendin appte: 'Ik kom terug op mijn beslissing van afgelopen maandag. Het was laf van mij om per app de relatie te beëindigen.' Het was helaas niet de eerste keer dat zij de relatie verbrak maar in elk geval deed zij dat de meeste vorige keren (een stuk of tien in de laatste twee maanden) in een persoonlijk gesprek. Nu dus met een ingesproken app-bericht. En dan vier dagen later willen terugkomen op haar besluit. De relatie verbreken, het weer goedmaken, de relatie weer verbreken, elke keer dat zij haar zin niet krijgt...en het dan weer goed willen maken. Het is een keertje genoeg: Mijn hart is geen jojo. Ook (had bijna geschreven 'zelfs') aan mijn geduld zit een grens. Zij vindt het trouwens niet erg dat ik over onze perikelen schrijf vanuit mijn gezichtspunt want waarom zou zij eerder gezegd hebben: 'Waarom doe jij in je blog alsof alles voortdurend goed is tussen ons? Je lezers mogen best weten dat ook wij wel eens ruzie hebben.' Oké.

Heb voor weinig mensen geheimen maar keek er toch een beetje van op toen zij kwaad werd op mij vanwege een vraag die ik op Twitter stelde over een kinderachtige collega: 'Waarom schrijf jij dat ik kinderachtig doe?' Alsof alles wat een ander doet of zegt op jezelf betrekken dan níet kinderachtig zou zijn. Maar goed. Tsja, waarom kijkt zij op Twitter en Instagram wat ik daar zoal doe en met wie terwijl zij er zelf geen accounts heeft? En waarom loopt zij 'per ongeluk' af en toe langs mijn woning en kijkt zij 'per ongeluk' naar binnen om later te appen: 'Waarom neem jij wel tijd voor werk en vrienden en zo weinig voor mij?' Tsja, het helpt als zij op mijn voorstellen om samen iets te doen was ingegaan maar elk voorstel van mij om samen iets te doen werd door haar afgewezen. Letterlijk élk voorstel in de afgelopen acht maanden. Het kan aan mij liggen maar ik vind het dan vreemd om te klagen dat ik zou weigeren tijd voor haar vrij te maken. Zij werd kwaad toen ik haar vroeg waarom zij zo jaloers was op mijn sociale contacten en mijn (vrijwilligers-, betaald- en schrijf-) werk: 'Ik bén niet jaloers maar wil gewoon dat jij minder tijd aan anderen besteed en meer aan mij!'

Omdat het vrijdag was schreef ik een vers verhaaltje. Dit keer met als titel: Goed Zat (even klikken. Leuk. Echt waar). 

Normaliter kijken twee ex-geliefden elkaar even in de ogen wanneer zij dingen doen als elkaar huissleutels teruggeven. Erg jammer dat zij dat niet kon opbrengen. 'Je sleutels liggen bij je in de gang', appte zij. Beetje jammer. Maar goed, sommige situaties zijn een beetje ongemakkelijk en sommigen gaan die daarom graag uit de weg.

Een vriendin kwam mij helpen met het fysiek en emotioneel afscheid nemen van een aantal spullen van de moeder van mijn zoon. Heel geduldig: 'Ik begrijp dat je het wilt bewaren want het is van haar geweest. Maar wat ga je er zelf mee doen? Heeft het voor jou een emotionele lading of kun je het alleen maar moeilijk wegdoen omdat het van haar is geweest?' Ik had een flesje wijn in huis en zij had broodjes meegenomen. 


Pas na middernacht liet zij mij alleen met mijn herinneringen, emoties en wat overgebleven spulletjes.

Zaterdag werd ik rond half twaalf wakker gebeld door een buurvrouw. Nadat ik voor de zoveelste keer even was weggedommeld na een nacht met veel pijn. Wilde net weer wegdoezelen toen mijn ex-vriendin belde: 'Ik wil over de relatie praten.' 'Die jij maandag hebt verbroken met een app-bericht en nadat wij gisteren telefonisch én via app-berichten hebben afgesproken de zaak even te laten rusten en over een week of wat weer af te spreken?' 'Ja, maar ik heb nu behoefte om er over te praten.' 'Ik niet. Ik had namelijk zojuist nog de behoefte om te slapen maar nu opeens de behoefte om jou te vragen waarom jij je weer niet aan een gemaakte afspraak houdt.' 'Ja maar het gaat mij niet om jouw behoeftes, het gaat mij om de mijne!' Helder.

Voor mensen die negatief willen reageren op dit stukje over mijn liefdesperikelen: doe maar even niet. Heb even genoeg van negativiteit. En ik hou van haar dus wie kwaadspreekt van haar, krijgt met mij te maken. Dus.

Ik was blij met de afleiding die een uitstapje met een buurvrouw mij bood: samen met haar naar een telefoonwinkel om een probleempje met haar mobieltje (PUK-code kwijt) te laten oplossen. Dat kan ook online. Maar dan moet je via 'mijnKPN' eerst inloggen in je account. Een onderdeel van zo'n account aanmaken is dat er een code wordt gestuurd naar je mobieltje dat je dient in te vullen in 'mijnKPN' om vervolgens via 'mijnKPN' je PUK-code te kunnen oproepen. Maar ja, om die code te kunnen ontvangen moet je met de PUK-code eerst je mobieltje ontgrendelen...Wie deze constructie bedacht heeft mag van mij een week lang last hebben van jeuk en te korte armpjes. 😉

Nadat de klus geklaard was - en de bijzonder vriendelijke loketbeambte haar ter plekke hielp aan een goedkoper abonnement - trakteerde zij mij op lunch: poffertjes!
Met een vlaggetje. En chocomel.
De serveerster kwam opvallend vaak langs ons tafeltje om iets te vragen en stuurde op gegeven moment een collega langs om mij een vraag te stellen die ik eerder al aan haar beantwoord had. Daarna hoorde ik hen samen giebelen en de Griekse schone haar collega vragen: 'What do you think of him?' Zij leerde mij een paar woorden Grieks en ik hielp haar met haar uitspraak van een paar Nederlandse woorden. Zij vroeg mij mijn telefoonnummer, zogenaamd omdat het onderdeel is van haar werk om in, verband met Corona, klanten hun nummer te vragen maar ik weet wel beter...😎 Er viel mij iets op terwijl ik op het terras een paar woordjes Grieks leerde van de serveerster: elk Grieks woord dat eindigt op een 's', eindigt op een 's'. Wát een ontdekking!

Wij (de buurvrouw en ik. Niet de serveerster en ik. Helaas) kwamen langs een tatoeage-zaak en even dacht ik een klein grapje uit te halen:

'U kunt echt elke tatoeage zetten waar de klant om vraagt?' 'Ja meneer, wij kunnen alles zetten wat u maar wilt.' 'Mooi. Kunt u dan ook een punt achter een relatie zetten?'

Wij kwamen ook langs de Dam waar op dat moment een pro-Palestina demonstratie aan de gang was:


Hoewel het mij maar met mate kan boeien, keek ik een uurtje naar de uitzending van het Eurovisie Songfestival. Best aardige liedjes, erg leuk om even te kijken en luisteren naar 'artiesten van toen' die tijdelijk aan de mottenballen waren ontsnapt en mijn complimenten voor de regie en presentatie. Met uitzondering van een stem-commentator die het grappig leek te vinden om mensen te beledigen. Van die 'Veronica Inside' humor zeg maar. 'Met die muts op lijkt zij wel een...' en 'Ik hoorde laatst een kraai die minder vals zingt'. Dat soort 'grappen'. Haha. Dat is geen humor maar een gebrek eraan. Ik weet ook vrij zeker dat hij dat soort 'grappen' over zichzelf absoluut niet kan velen. Dat is een kenmerk waaruit je kunt afleiden dat zo iemand dus echt niet grappig ís. 

Zondag met hoofdpijn wakker. Word liever wakker met een leuke vrouw maar soit. Je kunt niet alles hebben. Behalve het hoogstnoodzakelijke qua huishouden, wat 'chatten' met vrienden en blij zijn met een e-mail van mijn ex-vriendin ('Gisteren schold ik jou uit per app. Dat was niet netjes van mij.') deed ik verder weinig. Goed, even een rondje lopen, 

wat boodschappen halen, waaronder kattenvoer voor mijn eigen kat en voor die van een buurvrouw en een uurtje wat taken uitvoeren vanuit mijn functie van Secretaris van een lokale Vrijmetselaarsloge dan. Maar dat is normaal.

Op straat kwam ik langs een openbaar boekenkastje. 

Handig! Want dat betekende dat ik niet voor niets een drietal boeken had meegezeuld uit de overbodige voorraad van drie volle kratten aan boeken die ik  - door opruimen in mijn eigen boekenkast en uit de nalatenschap van mijn vroegere buurvrouw - thuis nog heb staan. 

In dit tempo - ervan uitgaande dat ik dit zo'n drie keer per week doe - ben ik over een jaartje of vijf van al mijn boventallige boeken af. Joepie.

Het pleonasme van de week is te danken aan een 'wappie' op sociale media die beweert dat vaccins leiden tot massale sterfte 'want kijk maar naar de Spaanse Griep van 1918. Ook toen gingen mensen dood door het dragen van mondkapjes en vaccinaties!': grootschalige genocide

'The Weeping Song' van Nick Cave & The Bad Seeds is de muziek van deze week:



vrijdag, mei 21, 2021

Goed zat (een verhaaltje)

Het was een feest in het kader van Halloween.
Zij was er als
'De jonge maagd waar de vampier verliefd op wordt';
zijn kostuum heette:
'De vampier die verliefd wordt op de jonge maagd'.
Zij kwam bij hem eten.
Hij liet de aardappelen aanbranden.
Zij zei dat zij het eten lekker vond.

Toen wist hij dat het goed zat.

=======================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

woensdag, mei 19, 2021

Kennen wij in Nederland echte vrijheid?

Onlangs vroeg iemand mij: 'Welke vrijheid vierden wij eigenlijk in Nederland op 5 mei 2021?' De overheid legt ons beperkingen op! Dus dan zijn wij toch niet vrij?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Dit was mijn antwoord:

Wat dacht je van de vrijheid om bewindslieden te bedreigen en uit te schelden en hooguit een boete te krijgen in plaats van levenslang goelag of de strop? De vrijheid om te zeggen wat wij willen en wanneer zonder bang te hoeven zijn voor repercussies? De vrijheid om te klagen dat de overheid ons geen vrijheid geeft? De vrijheid om homo, kunstenaar, moslim, racist te zijn zonder bang te hoeven zijn om baan, huis of leven kwijt te raken? Die vrijheden zijn niet vanzelfsprekend. Daar is voor gevochten. 

Als teken van respect voor hen die ervoor gevochten hebben (en in veel streken helaas nog steeds voor moeten vechten) klaag ik niet als ik tijdelijk niet naar de kroeg kan of als mij gevraagd wordt anderen te helpen beschermen (ook al is de bescherming niet voor 100%) door een relatief kleine persoonlijke opoffering als mensen niet meer knuffelen en voorkomen dat ik met niezen of hoesten een zeer gevaarlijk virus verspreid dat meelift op mijn niesdruppeltjes. 

Mensen niet mogen molesteren, niet mogen stelen, kinderen verbieden te roken en zuipen en dergelijke zijn ook allemaal overheidsbeperkingen. Ben jij daar ook tegen?

Ook een autogordel moeten dragen is een beperking die door de overheid is opgelegd. Maar dat is vooral ter bescherming van de drager. Mensen die makkelijk accepteren dat de overheid hen persoonlijk beschermt maar niet willen dat de overheid van hen vraagt anderen te beschermen zijn in feite egoïsten. Vind ik. Waarbij ik gebruik maak van de vrijheid van meningsuiting die ook mij dierbaar is. Al is het maar omdat ook daar voor gevochten is.

Gek genoeg vinden mensen die niet willen dat de overheid hen vrijheden afneemt het geen enkel probleem wanneer diezelfde overheid andere mensen beperkingen oplegt. Denk aan een vuurwerkverbod zodat hun hondje geen last meer heeft van knallen, het verbieden van roken op een terras omdat zij niet graag andermans sigarettenrook inademen terwijl zij een wijntje innemen, het door de overheid niet toelaten van asielzoekers en zo verder. 'Ja maar dat is wat anders!' Nou, nee.

Laten wij eens dankbaar zijn dat wij in een land als Nederland of België wonen en genieten van de vrijheid die ons is gegund nadat duizenden mensen lijf en goed opgaven om ons die te bezorgen.


dinsdag, mei 18, 2021

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat er nog steeds mensen zijn die ontdekken dat 'die muziek van vroeger'
helemaal zo slecht nog niet was. Neem deze jongeman die intens geniet van het voor het eerst in zijn leven luisteren naar 'Child in Time':


Bij het schieten van dit plaatje van een plaatje van een kat,
schoot ik onbedoeld een selfie:

Deze lolcat laat zich niet bang maken door samenzweringstheorieën:

'Nu kunnen zij mij niet meer controleren!'
'Ik geef de voorkeur aan samenzweringstheorieën
die mij laten glimlachen en mij geen angst aanjagen.'

Overigens - en dat maakt het misschien nog wel grappiger - gaat het om een bestaand product
dat daadwerkelijk gekocht wordt door mensen die hun kat willen beschermen tegen 5G-straling of gedachtenbeïnvloedingsexperimenten van de Annunaki of 'de Geheime Wereldregering'. Eigenlijk een beetje triest maar ik lach er maar om. Voelt prettiger.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

zondag, mei 16, 2021

De week voorbij Een Corona-dagboek)

Iedereen voelt zich wel eens lamlendig. Ik ook. De meesten nemen dan hun toevlucht tot 'niets doen'. Dat vind ik moeilijk. Voor mij is het namelijk belangrijk mij aan mijn toezeggingen te houden. Dat houdt ook in dat ik graag een toezegging aan mijzelf nakom. Ook doe ik gewoon de afwas en zo. Zelfs wanneer ik daar geen zin in heb.

Hoe is dat voor u? Wanneer u zich 'lui en lamlendig voelt', komt u dan maar gewoon uw toezeggingen niet na en vindt u dat anderen dat maar moeten begrijpen? Komt dan ook uw huishouden tot stilstand?

====================================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
=====================================================

Maandag had ik een telefonisch onderhoud met een coach die door de gemeente is ingehuurd om mensen die vanwege de pandemie minder werk en/of inkomsten hebben steun te bieden. Een heel fijn gesprek was het, waarbij ik nuttige tips ontving en mij aanmeldde voor een-op-een contact met een gespecialiseerde werkcoach en voor twee workshops om de doelstelling van mijn entertainmentbedrijf te herzien. Ook word ik in contact gebracht met mensen die mij kunnen helpen om een parttime baan in loondienst te vinden, nu het er even niet zo rooskleurig uitziet met mijn werk voor de brouwerij.

Daarna liet ik mij van de wachtlijst afhalen van het ziekenhuis waar ik mogelijk een nieuwe heup zou krijgen. Een ander mag mijn plek op de lijst hebben nu nagenoeg vaststaat dat een particuliere kliniek eerdaags de operatie zal verrichten. 

Uit een berichtenwisseling met mijn vriendin bleek helaas dat wij nog steeds moeite hebben met elkaar altijd te begrijpen. In mijn ogen is het onmogelijk om altijd precies te weten wat een ander bedoelt terwijl zij ervan overtuigd is dat dat een vereiste is voor een goede liefdesrelatie. Erg jammer vind ik dat.

Een vriend nodigde mij uit mij te begeleiden tijdens mijn bijna-dagelijkse wandelingetje door de buurt en wij hielden even halt bij mij favoriete koffiezaak. 

De afleiding was zeer welkom en gaf mij voldoende energie om mij daarna enkele uren bezig te houden met mijn werk als secretatis van de Geheime Jongensclub:
een verslag (af)schrijven, een vergadering voorbereiden, een (virtueel) bezoek aan een andere club logistiek in orde maken, mailtjes met vragen van Broeders beantwoorden en wat dies meer zij.

Als afleiding deed ik een handwas. Wat prima gaat, geleund tegen de wastafel. Ook maakte ik mijn stoffer en blik schoon. Zo'n exemplaar met twee lange stelen. Erg handig wanneer bukken moeizaam gaat en pijnlijk is. Het was een tijdje niet gedaan dus jelui begrijpt dat ik daar een aantal minuten zoet mee was.

Op Twitter maakte ik een nieuwe vriendin: een dame in Amerika met wie ik veel overeen blijk te hebben. Altijd leuk, nieuwe vrienden maken!

Dinsdag ging ik weer even in energie-bespaar modus. Een buurvrouw kwam gezellig op de thee, het aantal 'voor later' opgeslagen Youtube-filmpjes bracht ik van ruim 1000 terug tot 975, een tiental opgeslagen bladwijzers verwerkte ik tot toekomstige blogstukjes, ik vouwde de was en strompelde een rondje door de wijk.

Ik maakte een paar afspraken en dankzij een tip van een Twitter-vriend ontwikkelde ik in vijf minuutjes een (voorlopig?) logo voor Wappiepedia
('Met hooivorken ten strijde trekken' en een gestileerde letter 'W', met een stiekeme verwijzing
naar de variaties op de swastika waar vooral 'kale wappies' 
- zie Wappiepedia voor de betekenis - zich van bedienen)

En - ook via Twitter - ontving ik het wellicht grootste compliment dat ik ooit kreeg met betrekking tot mijn online schrijfsels:
Omdat ik toch bezig was met het opschonen van mijn communicatie-kanalen onderzocht ik even of er toevallig een bericht zou staan in mijn inbox op foto-website Flickr. Jawel! Een Canadese mevrouw vroeg mij netjes of zij een foto van mij mocht omzetten in een heus schilderij. Wij wisselden wat berichten uit met als voorlopig resultaat dat zij enthousiast is geworden om volgend jaar samen met mij door het Rijksmuseum te wandelen om de Grote Hollandse Meesters te bewonderen. Leuk, niet?

Het gaat om deze foto van een huisje op een vakantielocatie van een aantal jaren geleden:

's Avonds gezellig een half uurtje aan de telefoon gehangen met een geliefde tante waarna ik, geïnspireerd door haar verhalen en uitgesproken interesses, mij vol stortte op een half uurtje Franse les via DuoLingo.

Woensdag fysiek moe (door die rare heup van mij kom ik niet echt goed aan rust toe) maar mentaal behoorlijk 'bij' aan de slag gegaan. Met schrijven, aandacht geven aan mijzelf en mijn huisdieren en wat dies meer zij.  Nog even nagenietend van enige aandacht die mij ten deel viel nadat ik was uitgeroepen tot 'Wappieoloog'. Waarom? 'Vanwege je verdiensten op het gebied van 'wappies' leren begrijpen. Leuk, niet?
's Middags met een buurvrouw op pad om voor het eerst in tijden weer eens zelf ons wekelijkse voedselpakket te halen. 

Onderweg naar huis raakten wij in gesprek met een andere buurvrouw. Over Covid-19 onder meer. Logisch, dunkt me. Daar hebben wij namelijk allemaal - op onze eigen manier - mee te maken.

Begin van de avond keek ik samen met dezelfde buurvrouw onze favoriete Duitse quiz: Wer weiss denn  so wass? Ongelooflijk maar waar, maar ik had een hele vraag meer juist beantwoord dan de buurvrouw en dat terwijl haar kennis van de Duitse taal omvangrijker is dan de mijne.

Zij werd afgelost door een vriend van mij die kwam helpen een deel van het voedsel te consumeren dat ik die middag ontvangen had. Had nog wat meel (meergranen- en kikkererwtenmeel) en zo in huis dus ik kneedde deeg. De ontstane bol 
met bier, ei, knoflook en diverse kruiden werd geplet door de vriend omdat het mij niet meer lukte kracht te zetten. Bodem bedekken met tomatenprutje, diverse ingrediënten er op, het geheel de voorverwarmde oven in 

en genieten van het resultaat.

Verder hielden wij ons bezig met het bespreken van wereldvraagstukken zoals: 'Hoe zit dat nu eigenlijk tussen de Israëliërs en de Palestijnen?' - waartoe wij een filmpje keken van Trevor Noah - en  'Waarom hebben tijdens concerten van rockbands gitaristen vaker contact met de drummer dan zangers?' Waartoe wij enkele live optredens van diverse bands (zie als voorbeeld de 'muziek van deze week' onderaan dit blog) bekeken via Youtube, doorgestraald naar mijn televisietoestel.

Donderdag hield ik mij 's ochtends bezig met sociale media: reageren op Tweets en Facebookberichten, reageren op foto's op Instagram, het einde van de Ramadan én het gegeven dat het Hemelvaartsdag was, het inplannen van twitter- en instagramberichten en mijzelf op de hoogte brengen van wat er zoal speelt in de wereld van vandaag. Als vanzelf kwam ik via diverse kanalen weer eens bij corona-ontkenners en anti-vaxxers terecht. Opvallend vaak zijn dat ook racisten. Van elk van die groepen blijkt ongeveer 70% zeer laag opgeleid. Wat mede verklaart dat iemand die lid is van de ene groep, vaak ook lid is van de andere twee en wat zich op twee punten uit: zij hebben vaak geen idee van wat 'een argument' is en hun kennis van de Nederlandse taal is abominabel. 

U weet wellicht dat er onlangs op een *ahum* 'geheime' locatie in Baarn een demonstratie werd gehouden tegen de corona-maatregelen. Omdat ik van verschillende kanten verschillende verhalen vernam bekeek ik meerdere bronnen. Waaronder een door een meeloper zelfgemaakt filmpje. Wat ik daarop zie is geen demonstratie maar een uitgelaten groepje domme mensen dat een reden ziet voor een feestje en glundert wanneer zij iemand in de groep ontdekken die óók het NSB logo trots op het shirt draagt. Wel met een jasje er half overheen natuurlijk want hoewel je je nergens voor schaamt wil je toch liever niet dat je moeder ziet dat je feitelijk een fascist bent. 

Honderden mensen zijn er die zichzelf 'realist' noemen omdat een racist een racist noemen niet netjes is. Dat valt dan ook zeker niet onder Vrijheid van Meningsuiting. Natuurlijk liepen er ook weer nep-verpleegkundigen mee zoals die ook te zien waren op het Museumplein in Amsterdam, niet lang geleden. Foutje: een paar 'verpleegsters' hadden geen doktersjas aan maar een zogeheten 'labcoat'. Zo eentje die in tientallen buiten het scheikundelokaal op het VMBO hangt. Eentje zelfs haar witte jas van haar werk op de groenteafdeling van de supermarkt op het plein. Ook werd veelvuldig het logo van het Rode Kruis misbruikt.

In Baarn waren ook *ahum* 'actieve militairen en veteranen'. 
Die helaas niet heel erg veel moeite hadden gedaan om in de dumpzaak de juiste kleding te zoeken die bij de rol zou moeten passen. Het aantal gympies en spijkerbroeken was erg hoog onder de 'volledig geüniformeerde militairen', bij 'Geef acht!' waren er 'miliairen' die zich duidelijk zichtbaar afvroegen: 'Waarom acht? Mag het ook negen zijn? Of vijf?' en iemand merkte terecht ook dit op:

'Schaamteloos!' mag ik wel zeggen. Want deze harde kern van idioten (mensen die zich als idioot gedragen mag je zo noemen, vind ik) lijkt zich maar voor weinig te schamen met hun omschrijvingen van zichzelf op sociale media als: 'Liever een realist dan een landverrader!'

Toch is er een groepje mensen dat opkijkt tegen deze groep mensen vanwege hun hogere *ahum* intelligentie: de leden van groepjes zich te pletter vervelende jongelui dat Engelstalige namen aanneemt en zich 'Defend' noemt. Variaties: 'Dutch Defenders', 'Dutch Defence League' en 'Farmers Defence Force'.

Zou 'Defend' écht niet inzien dat het ontzettend lachwekkend is om je gezicht te bedekken terwijl je protesteert tegen het dragen van mondkapjes en te beweren dat je je inzet voor de Nederlandse taal en cultuur?

Ik heb nu al medelijden met de kleinkinderen van de huidige 'vrijheidsstrijders' die later op familiefeestjes moeten horen: 'Opa zat in het verzet! Opa was er tegen dat van hem werd gevraagd om andere mensen te beschermen. Daarom plaatste opa een filmpje op Facebook om te zeggen dat hij van Facebook geen filmpjes mocht plaatsen. Stoer, niet? Ooit moest hij eens bijna een boete betalen omdat hij probeerde een politieagent te vermoorden met een baksteen. Het was de eigen schuld van die baksteen...ik bedoel de politie, want die agent had opa's mooie knuppel afgepakt die hij speciaal voor die vreedzame demonstratie had gekocht. Wees maar trots op opa!' 

Behalve wat licht huishoudelijke klusjes en e-mails beantwoorden stuurde ik een kaartje aan een vriendin en maakte ik wat afspraken. Met een Broeder zat ik even aan de computer om het een en ander te regelen ten bate van onze Loge. Om te vieren dat gelukt was wat wij voor ogen hadden, nam ik hem (of eigenlijk omgekeerd) op sleeptouw mee naar mijn favoriete uitgaansgelegenheid die sinds het sluiten van de horeca tijdelijk een winkeltje in brocanterie is. 
                                        

De Broeder scoorde er een leuk ding voor een tientje en ik genoot van een praatje met andere mensen dan de drie à vier dan ik normaliter zie in een reguliere week.

De medebeheerder komt eerdaags bij mij langs om mij af te helpen van flink wat spullen uit de nalatenschap van de moeder van mijn zoon: een deel zal in zijn winkel een plek krijgen, een deel gaat naar Vluchtelingenwerk en wat er over blijft gaat naar een kringloopwinkel in de buurt of simpelweg - hoe triest ook - naar het grofvuil.

Op de weg terug naar huis schoot ik een foto van een buurtkat. Onbedoeld zette ik ook mijzelf op de gevoelige microchip:

Eenmaal weer thuis ontving ik bericht van een vriendin die aanbood mij - vooral emotioneel - te helpen met het afscheid nemen van de fysieke herinneringen aan mijn ex, een vroegere buurvrouw, de moeder van mijn zoon. Erg lief!

Vrijdag had ik eindelijk weer eens een beetje normale hoeveelheid energie: voor het eerst in weken goed geslapen! 's Nachts er even uit voor een plasje maar verder bijna elf uren gewoon goed en pijnvrij geslapen. Het helpt blijkbaar om mijzelf fysiek uit te putten. Beetje jammer dat ik al uitgeput ben na het maken van twee wandelingetjes in twee dagen, het schrobben van een paar pannen en het maken van pizza, maar toch. Hoera!

Had een buurvrouw op de thee, wisselde berichtjes met mijn vriendin met wie de relatie 'op pauze' staat, vooral omdat het mij ontbreekt aan de energie om haar de aandacht te geven die zij verdient. Voor ons beiden niet makkelijk maar soms zijn de dingen gewoon zoals die zijn.

Een kwartiertje kijken naar de goudvis en proberen te beseffen dat er grotere problemen zijn in het leven kan helpen voorkomen dat je gaat piekeren.

's Avonds kwam de buurvrouw even terug om samen met mij onze favoriete Duitse spelshow te kijken en werd opgehaald door haar man. 

Een bijeenkomst van een Geheime Jongensclub voor die avond zegde ik af want de fut was er weer uit. Had in elk geval wat voorbereidend werk gedaan voor twee vergaderingen en een verhaaltje bedacht en gepubliceerd. Dat is toch iets. 

Zaterdag kwam ik een filmpje tegen op Twitter waarbij ik het niet kon laten wat commentaar te leveren:

Waar het precies aan ligt weet ik niet maar mensen lijken een jaar vanaf het begin van de pandemie dommer te zijn geworden dan ooit. Zie ook dit voorbeeld:

En wie zijn toch 'die zus van een collega van mijn man' en bijvoorbeeld 'de nicht van een buurman van mijn tante die verpleegster is'?

Daar had ik het met een buurvrouw over die bij mij gezellig aan de thee zat deze dag. En over Danny Kay, grapjes over mijnwerkers en wat al niet meer.

Verder deed ik weinig deze dag. Had helaas weer slecht geslapen door mijn &*#! heup. Daardoor was het ook niet makkelijk om mij te concentreren op het uitwisselen van berichten met mijn vriendin. In elk geval zaten er een paar hartjes- en knuffel emoticons tussen de berichten.

Ik nam wat rust om te lezen en las boek nummer...weet je wat? Ik tel ze niet meer. Veel te deprimerend omdat het net iets minder is dan één boek per maand...uit van dit jaar: 'Unleashing the ideavirus' van 'marketinggoeroe' Seth Godin behandelt de vraag: 'Waar moet een goed idee aan voldoen om verspreid te worden en tot wasdom te kunnen komen?'

Die avond zag ik een aflevering van Star Trek: DS9 die in feite samenvatte wat de kern is van het Israël/Palestina conflict. In beide kampen zijn er geen mensen die een tijd kenden dat de twee groepen in vrede samenleefden. Geweld is het enige dat zij kennen. Elk voorstel dat tot vrede kan leiden zal dus worden afgewezen: wat je niet kent, dat wil je niet.

Zondag viel mij weer eens op hoe lui sommige mensen kunnen zijn: 'Voor wanneer hadden wij ook alweer afgesproken?' 'Dat staat in een appje van twee dagen geleden. Je hoeft dus alleen maar vijf appjes terug te scrollen voor het antwoord.' 'Weet ik, maar het leek mij makkelijker om jou even te appen om te vragen wanneer wij ook alweer hadden afgesproken.' 'Je had echt geen tijd om 4 seconden lang je vinger op het scherm van je mobieltje te houden? Of de afspraak in je agenda te zetten?' 'En dan een agenda bijhouden zeker! Denk je soms dat ik tijd teveel heb of zo!?' 'Nee, maar ik denk dat jij je te pletter verveelt en elke kans aanpakt om geen zweetdruppel te veel te verspillen en ik denk ook dat jij zó egocentrisch bent dat jij vindt dat anderen er alleen maar zijn om jou van dienst te zijn. Je mag best zelf eens wat doen.' Klaar. Ik doe niet meer aan de 'fluwelen handschoentjes' tactiek.

Ook niet wanneer mensen zogenaamd zelf niets aan hun kwalijke houding kunnen doen. Omdat zij 'een slechte jeugd' hebben gehad, gediagnosticeerd zijn met een psychische aandoening of gewoon alcoholist of anderszins gehandicapt. Smoesjes interesseren mij niet meer: in de omgang met anderen dien je je te gedragen. De meeste kinderen kunnen dat, dus wij volwassenen ook. 

Over alcoholisme en smoesjes gesproken: ik heb u toch wel eens verteld van de buurman 'die best zonder alcohol!' kan 'want twee jaar geleden heb ik eens drie dagen achter elkaar niet gedronken!'? Alcoholisten hebben vaker totaal onlogische smoesjes: 'Hé buurman, waarom stuur je je zieke moeder geen kaartje?' 'Kaartjes zijn onzin. Het kost moeite, iemand kijkt er even naar, gooit het dan weg en het kost nog geld ook.' 'Maar dat geldt niet voor bier? Je moet er de deur voor uit, drinkt het flesje leeg, kijkt er even naar en stort de inhoud vervolgens in het riool. En het kost nog geld ook. Behalve dat het slecht is voor je gezondheid.' 'Ja...eh...maar dat is wat anders.' 'Want?'

Veel mensen die ik 'wappie'* noem blijken nogal zwaar aan de alcohol en vaak ook andere drugs te zitten. Dat verbaast mij niets want dat spul doet nare dingen met je hersenen. Zo kun je net als Tinus en zijn vriendin Marjon zomaar opeens op een #FreePalestine demonstratie staan met je Israëlisch vlaggetje in je sociale media profiel en geen idee hebben van waar de demonstratie over gaat. 'Over het recht op demonstreren, toch?' 'Nee, Marjon, Lees eens wat anders dan het etiket van een wijnfles.'
*Een wat denigrerende term, ik weet het. Niet netjes van mij. Maar ja: 'Volslagen idioot voor wie je een tijdmachine wil uitvinden om in het verleden zijn of haar vader een condoom te geven' is ook weer zo wat. Lang vooral. 'Wappie' is dus handiger.

Een nadeel van dat 'nietsdoen' is dat ik een achterstand oploop in de dingen die ik gedaan wilde hebben. Hartstikke fijn en prima hoor, mensen helpen met het instellen van hun mobieltje, een computerprobleem, relatieperikelen, muziekjes luisteren en theedrinken met een buurvrouw, zonlicht happen op mijn dagelijkse wandeling 
Dat torentje in de verte? Dat is de Westertoren.

en daarbij met twee buurtgenotes babbelen en zo, maar intussen hoopt het werk zich op. Maar soit.

Ik stuurde een e-mail aan een collega over de gang van zaken op de brouwerij waar ik officieel werk maar waarvoor ik sinds februari al nauwelijks kán werken omdat het Grootboek 2021 nog steeds niet af is. Zowel van de directeur alsook van de ingehuurde boekhouder krijg ik maar geen bericht daarover. Dus dan maar een collega vragen naar de stand van zaken. Ik wil mij niet vervelen tenslotte...;-)

Dus ik stelde wat e-mails op vanuit mijn werk als Secretaris van een Loge, realiseerde een zelfgemaakt covid-kapsel (staat die term al in de van Dale?) 
(Ik een vers kapsel en u een gratis inkijkje in mijn badkamer!)

veegde mijn woonkamervloer zo goed als dat ging met mijn onwillige heup, appte met deze en gene en verrichte nog een paar kleine zaken. Het kan best handig zijn om te doen wat je anderen en jezelf hebt toegezegd te zullen doen.

Net zo handig als een pizza van de supermarkt die je alleen maar in de oven hoeft te schuiven alvorens die te eten en te delen met een buurvrouw.

Het Pleonasme van de week is: een live concert

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

Doll$boxx verzorgt met Take My Chance de muziek deze week:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jacky van Dam en Norman Loyd

Deel dit bericht