Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

maandag, januari 07, 2013

Leuk

Op diverse terreinen in de hoofdstad van de provincie Groningen kwam ik diverse bekenden tegen: een cameraman uit een 12 jaar geleden in Maastricht opgenomen film, een oude vriend die ik voor het laatst 15 jaar geleden op een feest in Amsterdam zag en collega-weblogster Novy.

Vannacht kwamen wij terug uit het hoge noorden en vanmorgen mocht ik naar de Mensendiecktherapeut om vervolgens een allergieprik te halen. Daarna wilde ik achterstallige e-mails beantwoorden, facturen opstellen en versturen, m'n jaaradministratie afmaken en de aangifte omzetbelasting regelen.

Om dan 'even tussendoor' boodschappen te doen, te stofzuigen, te koken, een hapje te eten met m'n zoon, hem overhoren voor een proefwerk, naar een vergadering te gaan en een was te draaien.

Morgen gaat dat allemaal niet want dan is het weer tijd om les te geven en bovendien zijn wij daarna een paar dagen de stad uit.

Het liep allemaal anders want ik kreeg een telefoontje vanuit het ziekenhuis: m'n moeder zou met spoed worden geopereerd vanwege een stolsel in haar nieuwe ader.

Erg veel haast had men blijkbaar niet want na enkele uren wachten kwam een verpleegster met de mededeling: 'Nee, ik weet ook niet hoe lang u in het ziekenhuis moet blijven of wat er precies gaat gebeuren. Bovendien kunnen wij uw gegevens niet vinden want u staat in de patiëntenadministratie en niet in de afdelingsadministratie. Is alles duidelijk zo voor u?'

Nu dient gezegd dat men kampte met onderbezetting in het ziekenhuis in verband met een feestje. Maar toch. Mijn moeder's dossier bleef onvindbaar terwijl het toch keurig digitaal is opgeslagen. Maar ja, hadden artsen ooit geen tijd om een papieren dossier bij te werken; nu hebben diezelfde artsen geen tijd om een elektronisch dossier bij te werken. In plaats van patiënten hadden zij vandaag een feestje.

Op het feest waar ik met Nieuwjaar werkte (en waarvoor ik 'misschien volgende week' betaald krijg) stond er een dame bij de deur die mij niet herkende omdat ik niet op de flyer stond. Ik pakte er dus één van de stapel, legde die op de grond en plaatste er mijn beide voeten op met de mededeling: 'Kijk, nu sta ik op de flyer!'

Zo mocht ik toch naar binnen op het feest waarvoor ik had geregeld dat ik pas na middernacht hoefde te beginnen zodat ik de start van het nieuwe jaar kon meemaken met hen die mij na staan.

Ik breng graag tijd door met m'n moeder, m'n zoon, m'n dochters, m'n vrienden en m'n vriendin. Maar soms voelt het alsof ik moet kiezen. En dat is geen fijn gevoel. Ben ik bij de één dan voelt het bijna als verraad aan de ander. Dat is het natuurlijk niet want ik heb hen allen lief.

Maar als één van hen mij kwalijk neemt dat ik tijd aan anderen besteed dan kan ik gewoonweg kwaad worden want niemand mag van een ander al diens extra energie opeisen. En al helemaal niet onder het motto: 'Als je om mij geeft dan doe je dat.'

Opvallend vaak zijn het diezelfde mensen die een 9 tot 5 baan 'werken' noemen maar dagenlang in de kou op een plein in Groningen staan niet als werk beschouwen 'want dat vind je toch leuk?'

De bonus van vandaag is een interview met mijn 'broertje' en wie oplet ziet ook ondergetekende een paar keer voorbijkomen in onderstaand filmpje:

8 opmerkingen:

  1. Haha: nu sta ik op de flyer.

    Ik vond het erg leuk om je in levende lijve te zien.
    Maar dat zei ik geloof ik al elders.
    :)

    Hoop dat het allemaal goed gaat met de operatie van je moeder. (Want die komt er?)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je bent nu wereldberoemd in heel Groningen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Owh.. hoe gaat het nu met je moeder dan. Is het toch nog gelukt. Grappig je zo op het filmpje te zien.

    Love As Always
    Di Mario

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo ken ik jou lieve Terrebel: altijd ad rem, ook wat die verdomde flyer betreft! Heel goed gevonden hoor!
    Wat jammer voor je moeder, niet alleen dat ze nu onder het mes moet maar ook dat ze blijkbaar daar in het ziekenhuis een feest belangrijker vinden dan hun patiënten... schande is het! Wens haar heel veel courage van me toe wil je?
    Maar wat lees ik? Je bent nog maar net terug en je bent alweer riebedebie? Nu ja, het belangrijkste is dat je plezier aan je leven beleeft, en dàt hoop ik zo voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Een stolsel in een nieuwe ader klinkt toch best alsof er haast bij is. Is alles helemaal goed gekomen.
    Oude bekenden tegenkomen is altijd leuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. als het zo verder gaat word je nog wereldberoemd in mijn woonkamer.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hopelijk zijn de problemen rond je moeder nu opgelost lieve Terrebel en kunnen jullie opgelucht adem halen omdat de diagnose én hopelijk de oplossing er is!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik hoop dat het et je moeder weer helemaal in orde komt, at jij hier schrijft is precies waarom ik tégen een EPD ben, het voorkomt n.l. géén fouten ( wat de motivatie is voor het EPD) omdat de fouten nou juist door de mensen gemaakt worden.Er wordt héél veel geschreven in de medische wereld maar niemand leest, geen tijd voor of de spullen zijn zoek!
    De "hoge zije" staat je goed ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie wordt zeer op prijs gesteld. Mits die netjes blijft. Dus zonder beledigingen en scheldpartijen en zo. Bedankt!

Deel dit bericht