De week voorbij

Wat als ik nog samen was geweest met mijn eerste vriendin? Nog werkte in mijn eerste baan en nog woonde in mijn eerste huis? Zou mijn leven nu er dan heel anders uitzien dan het nu is? Zou ik wellicht gelukkiger zijn of in elk geval meer tevreden? Mogelijk had mijn leven een wending genomen die ik niet eens kan bedenken of hadden alle andere paden mij in dezelfde situatie gebracht als waar ik nu in zit.

Het is maar een gedachtenspel, natuurlijk want wij kunnen (nog?) niet naar het verleden reizen en met terugwerkende kracht andere beslissingen nemen. Het zou ook een zooitje worden als iedereen dat zou kunnen.

Dus laat de tijd maar verlopen zoals die verloopt en laat de mens maar volop gebruikmaken van de vrije wil. Dan ben ik benieuwd wat archeologen over 20.000 jaar van ons terugvinden en hoe zij over ons denken. Mits er voldoende van ons overblijft om te kunnen beschouwen.

Mogelijk weten wij nu meer over mensen die 20.000 jaar geleden leefden dan dat men over 20.000 jaar van ons zal weten. Al is het maar omdat bekraste stenen langer meegaan dan microchips. 

====================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer

Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.

Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.

Meer lezen? Mijn boeken

===========================

Maandag besloot ik op te ruimen. Zo verwijderde ik drie gigabyte aan oude zooi uit mijn Google account: foto's, filmpjes en documenten waar ik nooit meer wat mee zou doen ruimden het veld om plaats te maken voor nieuwe digitale herinneringen.

Met een opgeruimd gevoeld reisde ik een half uurtje naar een kantoor van het UWV. 

Daar sprak ik mijn klantmanager, een jobhunter èn een jobcoach. Samen bespraken wij de mogelijkheden van een bijna 59-jarige man op de Amsterdamse arbeidsmarkt. Dankzij het netwerk en de kennis van de drie semi-ambtenaren kom ik vast eerdaags weer aan de bak.

Natuurlijk draag ik zelf mijn steentje bij. Bijvoorbeeld door het leesbaarder maken van mijn CV. Want een CV van vijf kantjes gaat echt geen enkele HR-medewerker lezen. Nog best een uitdaging om mijn werkervaring en dergelijke terug te brengen tot een A4'tje.

Ik zal niet zo grondig te werk gaan als het IDF. Het 'meest morele leger ter wereld' richt inmiddels de Amerikaanse raketten bewust op kinderen die met vliegers spelen want zij voelen zich daardoor bedreigd. 

Misschien kan de Nederlandse regering - Nederland is nagenoeg de grootste handelspartner van Israël - een beroep doen op hun kunde om een èchte bedreiging in Nederland aan te pakken. Echte voetbalsupporters, noch spelers, zijn veilig voor de hooligans die tijdens voetbalwedstrijden met explosieven gooien. 

Rechts Nederland vindt dat iedereen die de wet overtreedt gearresteerd moet worden. Dat geldt natuurlijk óók voor agressievelingen in voetbalstadions, toch?

In de VS werd de vader van een militair gearresteerd. Terwijl zijn zoon diende op het inmiddels beruchte vliegdekschip Abraham Lincoln, ondermeer vanwege de bestaande regeling dat ouders van militairen recht hebben op een verblijfsvergunning, wacht Luis Manuel Aviles wellicht deportatie 'want iedereen met een kleurtje die illegaal de VS binnenkwam moet weg!'

Het Trump-regime is streng tegen iedereen die illegaal de VS in kwam. Behalve een witte miljonair uit Afrika die binnenkwam op een studentenvisum. En een Sloweens model dat binnenkwam op een visum voor mensen met bepaalde intellectuele eigenschappen. Waarna haar echtgenoot (een miljonair die president werd) twee nieuwe intellectuele eigenschappen voor haar kocht. 

Koffie hoefde ik niet te kopen maar alleen maar te zetten voor een buurvrouw die op visite kwam deze middag. Ook zij weet het een en ander van (tijdelijk) zonder betaald werk zitten en het gesprek kwam op de moeilijkheden op de huidige arbeidsmarkt voor 50+'ers.

Na wat huishoudelijke klusjes ging ik op de thee bij een andere buurvrouw. Met haar sprak ik ondermeer over het ouderschap, ouder worden en pensionering. Omdat wij nog niet waren uitgepraat, besloten wij samen te gaan eten. Aangezien wij beiden te lui waren om te koken, haalde ik een lekker hapje bij een eetgelegenheid aan een plein in de buurt. Je kunt rond het plein kiezen uit Grieks, Spaans, Turks, Italiaans, Hollands, Iraans, Thais...Heel fijn buurtje dus voor wie van wat afwisseling qua eten houdt.

Ik houd van science fiction. Vooral omdat het betreffende boek, serie of film vaak draait om hedendaagse maatschappelijke kwesties. Zo gaat The Expanse over miljardairs die arbeidskrachten uitbuiten terwijl een drietal machtsblokken ruzie maakt over wie er meer macht verdient. 

Beetje jammer dat ik het nog steeds moeilijk vond te ontspannen tijdens het kijken van een aflevering van deze serie maar heb hoop dat het mij eerdaags weer lukt om te genieten van de kleine geneugten in het leven.

Dinsdag lukte het tot mijn genoegen de dagelijkse woordpuzzel op te lossen en ik leerde een paar nuttige zinnen in het Indonesisch via DuoLingo.

Tijdens de ochtendkoffie was het lachen om het idee dat een zekere Amerikaanse president de Straat van Hormuz tot Amerikaans grondgebied heeft verklaard. Dat leidt tot de situatie dat elk kind dat daar geboren wordt automatisch Amerikaans staatsburger is, want dat is de wet.

Althans, totdat het Trump-regime besluit dat de wet (waaronder het 14e Amendement) moet worden genegeerd om uiting te kunnen geven aan Project 2025, de leidraad om van de VS een fascistische staat te maken zoals weerspiegeld in The Handmaid's Tale.

Ondanks dat zelfs de meerderheid van zijn eigen aanhang vindt dat de Epstein dossiers ongecensureerd moeten worden vrijgegeven, 

weigeren Trump en zijn ja-knikkers aan die oproep gevolg te geven en leidt men het volk en de media af met bijvoorbeeld een oorlog met Iran en gedoe rond een balzaal annex bunker bij het Witte Huis. Als hun doel is bereikt en de VS een fascistische staat onder heerschappij van een klein groepje rond een dictator, wordt het nòg makkelijker voor de Grote Leider om bijvoorbeeld te sjoemelen met aandelen.

Lastigheidje van Trump's plannen is dat een aantal van zijn kinderen moet worden gedeporteerd als het 14e Amendement wordt ingetrokken. Bijvoorbeeld Barron Trump werd weliswaar in de VS geboren maar toen zijn moeder nog geen Amerikaans staatsburger was. 

Sinds mijn geboorte ben ik Nederlands staatsburger, evenals de twee vrienden die ik kort na elkaar telefonisch sprak deze dag. Ondermeer over mogelijk toekomstige - betaalde! - entertainmentopdrachten. Maar ook voor de gezelligheid.

Had ook een gezellig praatje met een buurvrouw die ik tijdens het boodschappen doen tegenkwam.

Voor zover je het gezellig kunt hebben met iemand die drie maanden eerder haar partner verloor.

Later op de dag zag ik dezelfde buurvrouw weer. Toen wij samen een andere buurvrouw hielpen bij haar tuinonderhoud. Zoals het snoeien van een vlinderstruik en het opruimen van stenen.

Een aantal van die stenen krijgt een nieuw leven als de rand van mijn vijver.

Tijdens het werk rustten wij veel, alledrie op leeftijd zijnde. Waarbij wij spraken over - natuurlijk - ouderdom en dat je zo oud bent als je je voordoet, maar ook het verlies van partners en hoe fijn het is om in Amsterdam een huis met een tuin te hebben.

Na gedane arbeid belde en appte ik met een aantal vrienden om uiteenlopende redenen voordat ik ging koken en eten. Gebakken aardappeltjes met spek en bloemkool.

Na het ophangen van de was keek ik een aflevering van The Expanse en ging naar bed.

Woensdag las ik enkele van de vele loftuitingen aan het adres van de pas overleden zangeres Dolly Parton. Behalve goed in haar vak was zij ook een inspiratiebron en een filantroop. Opgewerkt van zeer arm tot zeer rijk en dat vooral op eigen kracht. Haar jeugd niet vergetend, gebruikte zij een groot deel van haar inkomsten om anderen - met name kinderen - te helpen. Bewonderenswaardig en een voorbeeld voor andere miljonairs.

Waarom zou je als multimiljonair uitsluitend streven naar meer geld voor jezelf en niet anderen dezelfde mazzel gunnen die je zelf hebt ervaren?

Het overlijden van het country-icoon droeg niet bij aan het verminderen van het gevoel van verlies waarmee ik deze dag wakker werd. Misschien had ik de laatste tijd wat te veel gesprekken gehad over het na jaren samenwonen met iemand op een dag in je eentje te moeten ontbijten. 

Wat de reden ook was, ook mijn dagelijkse routine kon mijn gemoedstoestand niet verbeteren.

Ik word er ook somber van dat extreemrechts blijkbaar gewoon z'n gang kan gaan. Zij kunnen ongestraft herdenkingsmonumenten van mensen die geen fan zijn van het fascisme vernietigen. Of op nationale televisie verkondigen dat Hitler gelijk had toen hij 'de globalistische elite' als het ultieme kwaad neerzette. Voor wie dat niet weet: met die term bedoelen fans van het fascisme 'de joden'. 

Uiteraard sprak iedereen met een Israëlisch vlaggetje in het sociale media profiel direct schande van de jodenhaat bij een publieke omroep. Toch? Nope. 

Dezelfde mensen die graag geweld plegen tegen mensen die willen dat iedereen in vrede samenleeft (met andere woorden: 'woke' zijn), doen niets tegen jodenhaat. Zij gaan pas huilen en schreeuwen bij uitingen gericht tegen extreemrechts, zoals het huidig beleid van de regering Netanyahu.

Wie zich afzet tegen hun Geliefde Leiders moet van radicaal rechts monddood worden gemaakt, al schreeuwen zij voorstanders te zijn van vrijheid van meningsuiting. 

Zelf maakte ik deze dag weinig gebruik van mijn recht op vrijheid van meningsuiting. Alleen toen ik een uurtje in de tuin werkte, sprak ik een buurvrouw. 

Oké, en ik sprak er eentje aan de telefoon. En eentje per app. En een buurvrouw van verderop in de straat toen ik een blokje om liep.

Verder sprak ik niemand. Al wisselde ik een paar berichtjes uit met een vriendin die mij meldde dat een held van ons was overleden; acteur Tim Curry heeft na tachtig jaar het aards tranendaal verlaten.

Wat mijn gevoel van verlatenheid óók al niet verminderde. Was er misschien iets leuks in het nieuws dan? Nauwelijks. Een ijslawine in Nepal vernielde veel en kost uiteindelijk waarschijnlijk duizenden mensenlevens door de eropvolgende modderstromen; CIA-directeur John Ratcliff vloog namens zijn baas naar Moskou voor 'geheime' onderhandelingen. Waarop Rusland direct aan bondgenoot Iran doorspeelde dat de VS Rusland met sancties dreigt als het niet Amerikaanse oliemagnaten helpt door de Straat van Hormuz te laten heropenen.

In de VS (waar anders?) schoot een man acht mensen (waaronder vier kinderen) dood tijdens een familie-etentje. Tja, hadden die óók maar gewapend moeten zijn want als iedereen een wapen is, zal nooit iemand dat gebruiken, toch?

Ik werd zelfs een beetje cynisch van het bericht dat acteur Rupert Grint andermaal Ron Weasley zal spelen. Ditmaal op het toneel. 
 

De aflevering van The Expanse die ik die avond keek hielp een beetje om een beter humeur te krijgen omdat die ging over hoop en doorzettingsvermogen. 

Donderdag had ik niet al te veel moeite met de dagelijkse woordpuzzel

en kreeg ik wat hoop dankzij mensen die zich uitspreken tegen onrecht. Zo liepen Palestijnse en Israëlische vrouwen samen in een mars voor vrede

en sprak Lodewijk Asscher zich uit tegen mensen als Raisa Blommestijn die op televisie verkondigde dat het best meeviel met het antisemitisme van Hitler. 

Naast die hoopgevende berichten was er gelukkig weer wat te lachen. Vooral om een president met een overduidelijke voorkeur voor fastfood. 

Behalve om zijn leugens en racistische en vrouwonvriendelijke gedrag staat de bekende haarstukjesdrager óók bekend om zijn onbeschaamdheid. Zo schreef hij een decreet uit waarin hij het Canadeze Ontariomeer hernoemde in Amerikameer. Hij is boos omdat men in delen van Canada Frans spreekt en bozer omdat Canada zich niet door hem laat intimideren met (de dreiging van) een handelsoorlog en weigert de tweetaligheid op te geven.

Óók grappig: via hun advocaten hebben de Tate-broertjes hun schijn van onmetelijke rijkdom opgegeven. Volgens de verdediging kunnen zij de aan hen opgelegde boetes niet betalen 'want al die jaren deden Andrew en Tristan alleen maar alsof zij rijk zijn. Zo leenden zij dure sportwagens om mee op de foto te gaan.'. 

Kortom: via hun advocaten gaven de broertjes Tate toe dat liegen een belangrijk deel is van hun verdienmodel. 

Mijn verdienmodel bestaat uit solliciteren. Tot ik weer betaald werk heb, zie ik mijn uitkering als betaling voor het werk verschaffen aan de half dozijn ambtenaren die aan mijn dossier zijn verbonden. Met twee van hen was ik deze dag verbonden via telefoon en e-mail. 

Liefde voor de drank koffie verbond weer een buurvrouw en mij. Twee uren lang spraken wij over werk, gezondheid en wat al niet meer. Ook kon ik haar een plant meegeven die zij had gekregen van de buurvrouw met wie ik later op de dag boodschappen zou gaan halen en bij wie ik zou blijven eten.

Met haar sprak ik mijn zorgen uit over de normalisering van fascistisch gedachtegoed in Nederland. Dat knokploegen van rechtse lieden die opkomen voor de Nederlandse taal en zich 'Defend' noemen de kermis van 's Hertogenbosch gaan 'beveiligen' tegen agressievelingen stelt niet gerust. 

Ook het bericht dat in Stadskanaal een meisje van vijf maandenlang ernstig werd mishandeld stelde mij niet gerust. "Zo'n asielzoeker zeker weer, hè?". Nee. Tot teleurstelling van racisten is het meisje mishandeld door haar moeder en een vriendin, ene Sharona B.  

Hoe moeilijk ik het ook vind om mijn ogen te sluiten voor onrecht - zoals bijvoorbeeld de mishandeling van Evyatar David door gijzelnemers van Hamas -, voor mijn geestesgesteldheid neem ik af en toe bewust afstand van het nieuws. 

Bijvoorbeeld door te kijken naar een aflevering van Star Trek: Strange New Worlds

Vrijdag mocht ik na mijn ochtendroutine direct aan de bak. 

Een medewerker van het UWV belde mij over een interessante vacature en vroeg mij wat extra gegevens te sturen. Ook vroeg hij mijn CV wat bij te werken zodat die beter aansloot bij de betreffende vacature.

Wat mij altijd opvalt bij contact met uitkeringsinstanties, is dat men ervan uitgaat dat de betreffende werkloze geen sociaal leven en/of afspraken heeft. Kortom: een leven. Alsof iedere werkloze niets doet dan wachten op nieuw werk. 

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de laatste tijd een stuk minder afspraken heb dan bijvoorbeeld in mei 2007. 

Bij het opruimen vond ik een uitdraai van mijn agenda van toen twee of drie afspraken op een enkele dag de norm was. Nu zijn dat er twee of drie per week. 

Hoe dan ook: wellicht mag ik eerdaags op gesprek komen en vind men het goed dat ik eerst even proefdraai en na het paar weken werken in Engeland eind van het jaar daadwerkelijk aan de slag ga in de mogelijk nieuwe baan. Heb geen al te hoge verwachtingen omdat dat teleurstellingen voorkomt. Na ruim tachtig sollicitaties waarbij ik drie keer op gesprek mocht komen maar er geen baan aan overhield, hou ik graag een flinke slag om de arm.

Met een kleine slag om de arm is duidelijk geworden dat de veel te snelle klimaatverandering heeft bijgedragen aan de enorme ramp in Nepal, op de grens met Tibet; het ijs dat rotsblokken bijeenhield smolt waardoor tonnen aan rotsen en sediment complete dorpen wegvaagde.

In het Midden Oosten wordt een volledig volk weggevaagd. Door mensen die zichzelf superieur vinden, geholpen door vastgoedhandelaren die grond en nog te bouwen appartementen verkopen terwijl nog niet alle oorspronkelijke bewoners zijn vermoord of verdreven. 

Vooral kinderen zijn de dupe van racisme en hebzucht. 

In plaats van op geld, vielen mijn visite en ik aan op de koffiepot. Een buurvrouw, haar vriend en een buurman van hem deden zich tegoed aan de inhoud en het was fijn babbelen. 

Ik hou ervan om met mensen om te gaan dus weet niet zo goed waarom ik mijn vrienden wat heb verwaarloosd, de laatste tijd. Is het misschien dat ik bang ben vrienden te verliezen nadat de afgelopen jaren een aantal vrienden is overleden?

Ben blij dat een buurvrouw die in de loop der tijd een goede vriendin is geworden er nog is. Met haar haalde ik een pakket bijna-overdatum voedsel op bij Guerilla Kitchen en dat verdeelden wij bij haar thuis. 

Met een kopje thee erbij spraken wij over het leven en de invloed daarop door soms onverwachte gebeurtenissen.

Wij waren net op tijd binnen voordat een flinke regenbui losbarstte. Fijn dat het daardoor wat minder benauwd werd en ook de planten en bloemen in de gezamenlijke binnentuin werden er blij van.

Geïnspireerd door de fijne gesprekken deze dag, nam ik na het avondeten de telefoon ter hand en sprak af met verschillende vrienden. Een paar ervan nodigde ik uit voor mijn komende verjaardagsborrel. Ik hou tegenwoordig graag het gezelschap behapbaar zodat ik elke aanwezige wat tijd en aandacht kan geven. De feesten met twintig tot dertig gasten laat ik in mijn herinnering druk zijn.

Misschien hoort dat wel bij het ouder worden, minder behoefte aan feesten met mensenmassa's en liever rust dan drukte hebben. Anderzijds mis ik de tijd dat ik veel deed enorm. Al draaide mijn leven rond mijn agenda en had ik nauwelijks tijd om na te denken over wat ik wilde.

Deze avond wilde ik een aflevering kijken van de SF-serie Silo: tienduizenden mensen zitten voor honderden jaren in ondergrondse bunkers, gebouwd door een excentrieke miljardair ("Ik ben geen robot, hoor", vertelde de 'fictieve' verkoper van ondermeer camerabrillen) omdat die een armageddon verwachtte. Niet zo gek, want hij was één van de oorzaken van het einde van het leven op Aarde zoals men dat kende. 

Beetje somber makend misschien maar er komt ooit een einde aan. Of dat wordt ingeluid door een Derde Wereldoorlog, het neerstorten van tienduizenden satellieten, een asteroïde-inslag, door losgeslagen A.I. losgelaten nanobots, klimaatrampen of hoe dan ook.

Zaterdag werd ik met een somber gevoel wakker. Misschien had ik niet vlak voor het slapengaan moeten denken over het einde der tijden. Ook had ik even last van de frustratie die hoort bij het besef dat het onmogelijk is om te doen wat je nog had willen doen. Hoe ouder je wordt, hoe minder tijd er overblijft om dingen 'later' te doen. 'Later' is namelijk 'nu'. 

Misschien niet ontzettend nuttig maar ik begon de dag met een meditatie, een woordpuzzel en twintig minuten op DuoLingo. De app wist dat ik mij wat 'gevangen' voelde; alsof ik niet kan ontsnappen uit mijn huidige situatie. 

Tijdens de koffie nam ik kennis van het laatste nieuws en bedacht ik wat ik deze dag per se gedaan wilde hebben. Zou graag een einde hebben aan oorlog. Het bestaan ervan gebruikte Sartre als argument voor het niet bestaan van (een) God: 'God tolereert oorlog niet. Die is er toch. Ergo: God bestaat niet.'

Misschien bestaat God wel en is Hij ontzettend boos op ons wegens het misbruik van de vrije wil die Hij ons gaf en stuurt Hij daarom verwoestende hagelbuien en andere stormen op ons af. 

Bewijs voor die stelling zijn de weersomstandigheden in de Verenigde Staten; God is duidelijk niet blij met Trump. Of Hij stuurde Trump om de mensheid te straffen. 

De betreffende president doet geen enkele moeite om te verhullen dat hij niet de burgers van Venezuela te hulp kwam door hun president te ontvoeren maar dat hij en zijn sponsors gewoon uit waren op de Venezolaanse olie. 

Zoals de mensen achter Project 2025 ook hun oog hebben laten vallen op Groenland en IJsland, al weet de Oranje Leider niet dat dat twee verschillende landen zijn. De IJslandse bevolking is niet gesteld op Trump's 'grapje' om hun land als staat toe te voegen aan de VS en dus is het pro-EU kamp groter dan ooit. Deze dag mochten bijna 400.000 IJslanders zich uitspreken over een voorstel om gesprekken rond eventuele toetreding tot de EU voort te zetten. 

Aangespoord door mensen als Mona Keijzer, zetten ook ophitsers hun acties voort. Net als bijvoorbeeld de boeren maar ook Extinction Rebellion. "Kijk, deze ambulance wordt gehinderd door die linkse klimaatactivisten!", huilden domrechtse typetjes nadat één van hun leiders op een hondenfluitje blies. Waarschijnlijk omdat hun ogen vol tranen van frustratie stonden, zagen zij niet dat de ambulance niet werd gehinderd door de auto's die allemaal netjes opzij waren gegaan. 

Op een stuk snelweg waar XR helemaal niet was. De auto's stonden stil omdat zij wachtten voor een verkeerslicht. XR voerde haar actie uit op een oprit aan de andere kant.  

Aan de andere kant van het trappenhuis woont een buurvrouw die deze dag even bij mij op visite was. Wij spraken over zaken als het weer en gezondheid en hoe die twee soms met elkaar verbonden zijn.

Mensen als Mona Keijzer en bijvoorbeeld Milo Yiannopoulos doen niet graag aan verbinden maar polariseren liever. Erg origineel is radicaal rechts zelden: "Wij moeten de grenzen sluiten, de kleine ondernemer beschermen, de overheid moet kleiner en het is allemaal de schuld van...!" 

Enige hypocrisie is radicaal rechts ook niet vreemd. Zo vinden zij dat mensen niet hun later gekozen naam mogen gebruiken, maar moet Jake Lang huilen als iemand hem bij zijn geboortenaam 'Jeremy' noemt. De bekende ophitser Yiannopoulos roept dat alle immigranten uit de VS moeten worden gedeporteerd. Maar is als half Brit en half Griek zèlf zo'n 'criminele immigrant!' In 2019 verliep zijn tijdelijke verblijfsvergunning en dus werd Yiannopoulos onlangs opgepakt en binnenkort gedeporteerd door de Amerikaanse immigratiedienst ICE. Ik vind dat grappig. 

Minder grappig was dat ik eind van de middag nog niet over mijn sombere bui heen was. Een stukje wandelen hielp een beetje,

net als een hapje eten. Al kookte ik met tegenzin omdat ik ook daar (nog) geen zin in had. In het verleden had ik ook wel eens ergens geen zin in maar deed ik het toch want ik had in elk geval daadkracht. Nu ook dat ontbreekt kost het veel energie om dingen te doen. Waardoor ik voortdurend moe ben. Maar niet fysiek dus meer slapen helpt niet. In beweging blijven wel. 

Dus ik deed wat fysieke oefeningen voordat ik lui op de bank ging hangen en een aflevering van The Expanse keek voor het slapengaan.

Zondag begreep ik dankzij dit artikel iets beter waarom ik mij de laatste tijd voel zoals ik mij voel; het komt regelmatig voor bij gepensioneerden, met name bij mannen. Lusteloosheid, niets leuk vinden, niet weten wat te doen...Na decennia van een druk (werk)leven is er opeens rust en de geest moet daar aan wennen. Actief blijven en er een ritme op nahouden helpt tegen dat gevoel van depressiviteit. 

Nieuwe routines opbouwen en in beweging blijven dus. Het hebben van een sociaal netwerk helpt ook tegen 'het zwarte gat'. 

Bij het wakker worden bleef ik dus niet op bed liggen maar deed mijn dagelijkse oefeningen 

en bereidde het bezoek van een vriendin en haar vriend voor. 

Je wilt het huis toch een beetje netjes hebben voor de visite. Dingen doen dus. Wat vanzelf ging toen ik nog voortdurend in overdrive was en constant bezig. Bijvoorbeeld met blogstukken schrijven naar aanleiding van wat ik las of hoorde. Al voelt het alsof weinig mij nog interesseert, ik dwing mij erzelf toch maar toe. Want ik vind mijzelf te jong om naar de geraniums te staren terwijl ik treur om het verleden.

Als ik tachtig ben, wil ik zijn als Midas Dekkers: tevreden en redelijk gezond.

Minder gezond zijn helaas Warren Gregory en zijn vrouw Michelle. Dat 'The Flowerbikeman' waarschijnlijk wordt gedeporteerd omdat hij niet over de juiste verblijfspapieren beschikt helpt niet. Dat hij sinds 2018 Amsterdam wat mooier maakte met zijn bloemrijke fietsen die door de stad verspreid staan is niet voldoende om te mogen blijven.

Wie wel mogen blijven zijn veel mensen uit het Midden Oosten, vaak in bezit van een dubbel paspoort. Nederland wordt momenteel overspoeld door mensen die het niet meer zien zitten in het thuisland.

Nederland is een prima thuisland en - hoewel ik wel eens klaag - heb ook ik het er goed. Als mijn inspiratie weer terug is, zal het nog beter gaan met mij. Ooit maakte ik voortdurend aantekeningen om die later uit te werken tot bijvoorbeeld een blogstuk. 

Zo kwam ik - tijdens het opruimen terwijl ik op mijn visite wachtte - een velletje aantekeningen tegen uit 2007. Met daarop een wijze uitspraak van mijn toen tien-jarige zoon: "Uit een lege zak kun je geen druiven halen". 

Dankzij de - gemiddelde - opwarming van de Aarde doen druiven het nu goed in Nederland. Helaas zijn er verder weinig voordelen aan klimaatverandering. Kijk maar bijvoorbeeld naar Nepal waar nog steeds duizenden mensen vermist zijn nadat ijs smolt en tonnen aan modder gebouwen, bruggen en mensen wegvaagde. Al na een paar dagen zijn de doden die nog worden gevonden uitsluitend te identificeren via hun DNA. Uiterlijke kenmerken zijn na een paar dagen ontbinding verdwenen. Dat is alleen maar 'leuk' voor toekomstige archeologen die over duizenden jaren opgravingen doen die wellicht de mens van dan anders doen denken over de mensen van nu.

Zoals wij nu nog dingen leren over hoe bijvoorbeeld de Homo Floresiensis leefde, zo'n 80.000 jaar geleden.

Ongeveer 25 jaar geleden raakten de vriendin die op visite was en ik met elkaar bevriend en het was fijn bijkletsen en haar redelijk verse vriend beter te leren kennen. Ook hij maakt zich zorgen over de toenemende invloed van A.I. Zo verloren investeerders in drie dagen tijd 30 miljard dollar omdat het door een jongeman, Leopold Aschenbrenner, gebruikte A.I. model alleen in naam geen fouten kon maken. 

Terug naar een leven zonder A.I. is waarschijnlijk niet meer mogelijk. Tenzij A.I. ons terugwerpt in het Stenen Tijdperk en wij weer moeten wennen aan leven zonder electriciteit en andere luxe.

Het was weer wennen om opeens alleen te zijn maar een half uurtje theedrinken bij een buurvrouw maakte de overgang wat kleiner.

Toen na het avondeten een andere buurvrouw een potje thee en ideeën met mij deelde, was mijn behoefte aan menselijk contact voldoende verzadigd om rustig aan dit blog te werken en wat huishoudelijke klusjes te verrichten. Zonder de kenmerkende onrust die mij al een tijdje plaagt.

Met enige rust in mijn lijf ging ik langzaam de nacht in. 

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Dolly Parton, Tim Curry, Ratko Mladić, Yayoi Kusama, Koning Harald V

De muziek van deze week is Solaar Pleure van MC Solaar: