Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, mei 21, 2017

De week voorbij

Voor wie dit via Facebook leest: Klik op deze link (klik) voor een beter leesbare layout inclusief foto's en eventuele filmpjes.
-------------------------------------------------
Wanneer je kind op eigen benen gaat staan en dus na (vaak) ongeveer twee decennia opeens niet meer dagelijks in je directe nabijheid is, is dat best even slikken. Velen gaan door zo'n periode heen samen met een partner. Dat is lastig wanneer je die niet hebt.

Wanneer je relatie wordt beëindigd is het voor velen gebruikelijk om even uit te huilen bij hun moeder en zich sterk te houden voor hun inwonende kind. Dat is lastig als je moeder ernstig ziek (en inmiddels dood) is en je kind net het huis uit.

Wanneer je moeder overlijdt gaat men vaak met steun van de partner en samen met een (klein)kind door het rouwproces. Maar dat is lastig als...U heeft het beeld.

Maandag zocht ik gegevens over het ledental van de PVV bij een onafhankelijke bron. Die meen ik hier gevonden te hebben. Speciaal voor hen die moeite hebben met geloven dat uitsluitend Geert Wilders lid is van de Partij voor de Vrijheid en vrouwen, Joden en negers geen lid kunnen worden.

Nog in bed las ik die ochtend boek nummer 6 van dit jaar uit: The Long Mars van Terry Pratchett en Stephen Baxter. Intermenselijke relaties tegen een achtergrond van een schier oneindig aantal werelden. Boeiend!

Op het Coolsingel in Rotterdam was een feestje waar zo'n 150.000 mensen op af kwamen. Geen idee waarvoor...;-)

Een buurvrouw was op de thee en ik heb kilo's aan spullen verzameld om weg te geven of te verkopen. Nog even en mijn huis stijgt op, zó licht wordt het!


(Wie bovenstaand filmpje ziet weet dat er nog veel moet gebeuren. Heel veel.)

Het hele huis in één keer opruimen is onbegonnen werk maar ik ben flink opgeschoten. En heb mij geschoren. Want ik ging naar de film. Vlak bij dit gebouw:

Met een vriendin. Monty Python and the Holy Grail.

Het leven gaat door. Kennissen tegenkomen is nog wel 'een dingetje'. 'Hoe is't met je vriendin?' -'Het is uit.' 'O, hoe is jouw zoon daar onder?' -'Die is het huis uit.' -'O, maar je krijgt zeker wel veel steun van je moe...' 'Die is dood.'

Natuurlijk, pijn hoort erbij. Maar overdrijven is óók een vak.

Dinsdag lekker gedoucht en met frisse tegenzin verder gegaan met opruimen, inruimen, wegdoen, sorteren. Misschien eerdaags maar even een weggeef-feestje organiseren: er zijn vast wel mensen in mijn vriendenkring die wat oude spullen van mij of van mijn kinderen kunnen gebruiken. Weggooien vind ik zonde.

's Avonds trad een vriendin van mij op tijdens een evenement waarbij geld werd opgehaald voor 'planned parenthood'. Omdat een zekere Amerikaanse president besloten heeft dat zorg voor vrouwen voor en rond een bevalling maar niet meer gedekt moet worden door de zorgverzekering 'want als een vrouw zwanger wordt is dat de wil van God'. Gek genoeg zit Viagra nog wél in het ziekenfonds in Amerika en is het niet meer stijf worden van een piemel níet de wil van God. De 'stem' achter het filmpje 'The Netherlands first' was er ook. Het was mij een genoegen Greg Shapiro de hand te schudden!

Woensdag was ik 's ochtends met een vriend in de bioscoop voor 'I am not your negro', een aangrijpende film die mij niet heel erg geschikt lijkt voor tere (kinder)zieltjes. Maar een goede documentaire over de strijd die Amerikanen met een donkere huidskleur blijkbaar moeten voeren om als 'mens' en niet als 'neger' te worden gezien. Heb ik nooit begrepen, een hekel hebben aan een ander puur en uitsluitend omdat hij of zij een andere kleur huid heeft dan jijzelf. Mensen zijn raar.

Daarna even een vriendin gezien en samen even gepraat over het verlies van mijn moeder en zo. Later op de middag luisterde ik het antwoordapparaat af van mijn vaste telefoon. Er zijn er maar weinigen die nog naar dat nummer bellen. Mijn moeder was daar één van. Natuurlijk even gehuild toen ik haar stem hoorde: 'Slaap lekker, lieverd. Ik hou van jou!' En weer eventjes toen ik die vorige zin typte.

Ook vandaag lukte het om meer op te ruimen dan meer troep te veroorzaken. Zo kom ik er uiteindelijk wel.

Ook (eindelijk) mijn foto-album van april 2017 (klik) online gezet. Misschien wat minder foto's dan u van mij gewend bent maar daar waren de omstandigheden dan ook naar. Met de nadruk op 'naar'.

Los van elkaar twee buurvrouwen op visite en mijn was weggestreken, al was het daar eigenlijk te warm voor.

Donderdag ontving ik het bericht dat de moeder van een vriend was overleden. Dat draagt nu niet echt bij aan mijn levensvreugde na het recente overlijden van mijn eigen moeder. Anderzijds: er over kunnen praten met een ervaringsdeskundige is vaak best prettig. Lekker pakbonnen zitten omzetten in facturen op het werk en 's middags ging de officiële eerste paal de grond in van de nieuwbouw van de brouwerij waar ik werk: binnen een jaar zullen wij 30.000 liter bier per maand kunnen brouwen! Dat is best veel.
Onze directeur: 'Achter mij ging de eerste paal de grond in: dáár is het bier!'

's Avonds ging ik uit eten met een vriend

om daarna nog een afzakkertje te nemen bij hem thuis. Heerlijk mijn hart kunnen luchten (en ja, ook gehuild) over wat mij dan ook zoal ervan weerhoudt gewoon weer tevreden - en bij vlagen zelfs gelukkig! - te kunnen zijn. Fijn.

Vrijdag eindelijk eens uitgerust wakker geworden. Ruimte gemaakt in huis en daarmee ook in mijn hoofd en hart, uitgebreid met de kat gespeeld die daar zichtbaar blij van werd en langsgegaan bij een buurvrouw van mijn moeder zaliger nadat ik diens gebruikte desktop computer had laten ophalen door mensen van een project dat 'mensen met een psychiatrisch ongelukje' aan werkervaring helpt.

'Gehavend' van Johan Maes is boek nummer 7 van dit jaar en behandelt rouwverwerking. De ene persoon geeft als advies: 'Neem je tijd, rouwen doe je niet 'zomaar even tussendoor'. De ander zegt: 'Na een groot verlies zo snel mogelijk weer aan het werk gaan want de routine van het leven helpt jou verder te gaan met jouw leven.' Allemaal goed bedoeld, ongetwijfeld. Maar rouwen is heel persoonlijk: iedereen doet het op zijn of haar eigen manier en geen enkele manier is 'fout' of 'goed'. Zoals je ook geen goed of fout antwoord kan geven op de vraag: 'Hoe voel jij je nu?'

Het boek gaf ik door aan iemand die het kan gebruiken.

Op straat sprak ik een vroegere schoolmoeder: haar dochter en mijn zoon zaten ooit samen in de kleuterklas. Hoe haar dochter heet wist ik nog wel maar haar eigen naam? Poe hé! Dan moet ik toch diep in mijn geheugen graven.

Daarna het centrum in voor een afspraak.
In een Ierse Pub deed ik een biertje met een vriendin en een vriend van haar vriend kwam ons gezelschap houden. Was fijn. Nog geklonken op 'absent parents' ('op ouders die er niet meer zijn').

Bij mij om de hoek raakte ik in gesprek met een mevrouw. Waarover het gesprek ging weet ik niet meer. Wel prettig om te merken dat ik toch weer zover ben dat ik met relatief vreemden zomaar een praatje kan aanknopen. Dat werkt goed tegen de eenzaamheid: intermenselijk contact. Vooral dat contact maken is belangrijk want ook met een heleboel mensen om zich heen kan iemand zich ontzettend eenzaam voelen. Heb ik van horen zeggen...

Zaterdag rustig aan gedaan: ruimte gemaakt in mijn huis en in mijn hoofd. Ruimte maken in mijn hart gaat nog moeizaam. 's Avonds gewerkt op een verjaardagsfeest.
In deze omgeving wordt volop gebouwd.
Op sommige plekken staan tijdelijke uitgaanscentra.
Bij één daarvan was het feest.

Voelde goed om weer onder de mensen te komen.

Zondag even naar het huis van mijn moeder dat eerdaags leeg en schoon moet worden opgeleverd: er stonden nog een paar plantjes die gered wilden worden en verder eigenlijk helemaal niet zo veel meer. Was toch blij dat een buurvrouw mee was want om er in mijn eentje rond te lopen voelt toch nog wat onwezenlijk.

's Middags kwam een andere buurvrouw een ladenkastje ophalen dat ik leeg kon halen omdat de oude commode van mijn moeder een mooie vervanging is. Ook kwam zij thee drinken, praten en muziek luisteren. Erg prettig.

Intussen belde een Broeder met de mededeling dat ook zijn moeder inmiddels het tijdelijke met het eeuwige had verruild.

's Avonds at ik bij de eerder genoemde buurvrouw en haar man. Alleen zijn kan ik wel maar met anderen samen zijn vind ik meestal prettiger dus wanneer dat kan...

Wat tegenwoordig ook kan is foto's over elkaar heen plaatsen in een mobiel appje. Vind ik leuk om te doen. Hier een foto van de Rijn en eentje van de Amstel over elkaar heen in een plaatje:

De Engelstalige stukjes van deze week:

http://terrebelius.blogspot.nl/2017/05/why-is-it-so-funny-to-make-fun-of.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

https://www.linkedin.com/pulse/why-do-we-perceive-fake-real-news-terrence-weijnschenk-entertrainer?published=t

De muziek van deze week wordt verzorgd door Eels: 'Last stop: this town'


'You're dead but the world keeps spinning'

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Roger Ailes, Chris Cornell en Elske ter Veld

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

5 opmerkingen:

די מריו zei

Ja ik heb een beeld. Maar die had ik al voordat je dit hier neerzette.

Ik neem het je niet kwalijk dat je niet weet wat voor feestje in Rotterdam was, dat komt omdat je in een stad woont die denkt.. nee laat maar, ik verlaag me niet tot dat niveau ;-)

Opruimen lijkt wel een ziekte, je probeert het uit te roeien, maar het komt elke keer weer terug. Maar zonder opruimen kunnen we ook niet.

Ja.. weggeven, dan doen wij ook vaak. Maar het nadeel is, als je weggeeft, krijg je ook vaak weer dingen. Komt er nog geen einde aan.

Greg Shapiro, owh, dat had ik moeten weten, dan had je de groeten kunnen doen van me. Leuke vent.

Apart om dat haar weer te horen zeggen, normaal zijn de tranen. Die moeten allemaal een plekje krijgen. Dat is normaal T.

30.000, dat krijg ik in mijn hele leven niet eens weg. Gelukkig maar. Al hoewel, ik bereken net, als ik 80 word, vanaf mijn 20ste reken, dan elke dag zo'n 1.33 liter per dag. Er zijn mensen die dag redden. Man....wat een partij.

Rouwen is ook persoonlijk en neem daar je tijd voor. Een fout antwoord is er nooit op die vraag. Een goed antwoord wel, als je je gevoel laat spreken.


Ik ben wel benieuwd hoe dat appje heet, want ik kom hem zo niet vinden.

Love As Alwyas
Di Mario

Sylvia zei

Heftig, die alles, keer 3 :(
Ik heb het na driekwart minuut opgegeven, jouw filmpje. Ik als opruimgoeroe kreeg het even te kwaad ;)
Goeie week daar!

Morgaine zei

Ja dat is erg heftig, als dan ook nog anderen komen dat hun moeder is overleden, pfffffff je wordt telkens weer terug getrokken, en het is ook nog zo vers voor jou nu.

Stiekem, en ik weet, ooit zul jij dat ook hebben, moest ik even een lach laten gaan om het kennissen stukje, ja dat is hard... en zelfs na 20 jaar kan dat je nog overkomen dat mensen vragen naar... Omdat je ze al jaren niet hebt gezien.

Opruimen, ja daar moet nog wat gebeuren, als ik nu dichterbij had gezeten had ik je graag geholpen hiermee, ja dat kan ik, heb ik vaker gedaan, in gesprek, samen doen, soms is dat makkelijker omdat er dan met een frisse blik gekeken wordt, en het is echt zo Ter, zet door, want een opgeruimd huis, is een opgeruimde geest.

Waar ik ook blij om ben, iedereen rouwt anders, dat jij zoveel mooie mensen om je heen hebt die er zijn voor jou. Ik hoop dat ik voor jou ook mijn steentje kan bijdragen op afstand.

Heel veel sterkte, en een nieuwe week staat voor de deur, stap voor stap, dan komt het ergens goed.

X

rietepietz zei

Inderdaad, rouwen is voor iedereen anders en dat maakt ook niets uit.
Ruimen is ook niet zo mijn ding maar ik grijp toch wel wat eerder in dan jij blijkbaar maar... als je klein woont héb je natuurlijk veel makkelijker een hoop rommel.

gerdaYD zei

Goede morgen lieve Terrebel en een even goede, zonnige week gewenst.
Wat een drukke week heb je achter de rug, met heel veel leuke maar ook droevige momenten want wat jij de laatste tijd allemaal hebt meegemaakt gaat niet in je koude kleren zitten!
Wat je foto's betreft, ik zou niet zeggen dat het er niet veel zijn, ik heb ze met stijgend plezier bekeken. Ze geven een goed beeld van wat je allemaal zag en knap in beeld gebracht hebt ook.
Ik hoop zo voor jou dat je weldra vrede in je hart zal krijgen en de herinneringen een plaats daarin zal geven waar het minder pijn doet...