De week voorbij

Wij hebben het ontzettend goed. En velen lijken dat niet te beseffen maar nemen het als vanzelfsprekend aan. Sterker nog, als 'verdiend'.

Hebben wij in Nederland echt zelf hard gewerkt voor het voorrecht op vakantie te kunnen gaan en ook bij thuiskomst de voordelen te genieten van warm en koud stromend water? Hoe hard hebben wij gestreden om jaarlijks vakantiegeld - als een der weinigen in de wereld - te ontvangen?

Vooral aan onze voorouders hebben wij onze leefstijl te danken. Ook de overheid deed een flinke duit in het zakje: door mensen in andere landen voor het karretje te spannen (lees: uit te buiten) werd Nederland een van de welvarendste landen ter wereld.

Toch hebben wij voortdurend kritiek op de overheid en lijkt die het nooit goed te kunnen doen. Samengevat is onze houding zeer dubbel:

'De overheid moet zich zo min mogelijk met ons bemoeien en alles voor ons regelen!'

Voorbeeld: de overheid heeft niets te zeggen over mijn gezondheid. Ik bepaal zelf wel of ik rook, mij laat vaccineren en regel alles zelf wel. Maar als mijn gezondheid achteruit gaat, moet de overheid alles voor mij regelen.

Misschien zijn wij te afhankelijk geworden van de overheid en vertrouwen wij te weinig op onszelf en onze naaste omgeving.

=================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer

Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.

Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.

Meer lezen? Mijn boeken

=====================================

Maandag had ik nog steeds last van het vervelende gevoel dat door sommigen in mijn vriendenkring 'verveling' wordt genoemd. Verklaart dat mijn gebrek aan daadkracht, energie en creativiteit? Geen idee want kan mij niet herinneren mij ooit eerder in mijn leven te hebben verveeld. Ook pre-internet wist ik mij altijd bezig te houden. Al dan niet met puzzelen, bijvoorbeeld.

Internet bracht ons een enorm grote bron van activiteiten om verveling tegen te gaan. Kon mij ooit prima vermaken met Facebook. Tegenwoordig houd ik het bij reageren op iemand's vakantiefoto's of als een bekende deelt dat hun kind net de eerste schooldag had beleefd en dergelijke. Veel verhalen die via sociale media worden verspreid tegenwoordig blijken nep. 

Hoe mooi, aangrijpend ze ook zijn, de gebeurtenissen in de verhalen op Facebook hebben nooit plaatsgevonden en de genoemde personen hebben nooit bestaan. Ook lijken al die verhalen geschreven te zijn door een en dezelfde persoon. Wat ook zo is: in het geval van Facebook is dat de A.I. bot die steeds meer van Facebook's eigen werknemers boventallig maakt. 

Wij leven in een wereld waarin mensen bewust meewerken aan een systeem dat hen overbodig maakt. 

Gaan wij richting een toekomst waarin de mensheid in twee groepen is opgedeeld als in Wells' klassieker The Timemachine? Met aan de ene kant de Eloi, mensen die leven in luxe en alleen maar spelen en verveeld rondhangen zonder ooit een fysieke of intellektuele uitdaging aan te gaan en aan de andere kant de Morlocks, mensen die ondergronds en achter de schermen het voedsel en de spullen produceren die de Eloi in staat stellen in luxe te leven?

Vanwege mijn eigen toekomst meldde ik mij deze morgen bij de Sociale Dienst. De mevrouw stelde voor dat ik een reïntegratietraject zou gaan volgen. Vast met de beste intenties maar het voelde alsof het gesprek voortkwam uit verzamelde data. Ik voelde mij niets meer dan een nummer.

Wat de afspraak een beetje leuker maakte was dat ik onderweg erheen een buurvrouw sprak. Gewoon, over het weer, de planten in de tuin, gezondheid...een verademing om met even met een gewoon iemand over normale dingen te praten. Even niet denken aan hoe slecht de mens de planeet en elkaar behandelt.

Met name hebzucht is debet aan de vele doden door droogte, hittegolven, overstromingen en mislukte oogsten. Veel regeringen kiezen hierin partij voor de vervuilers en dat is erg dom.

Als Wanneer er later een film wordt gemaakt over de huidige staat van de wereld met al de financiële en morele corruptie daarin, zal die in verschillende landen niet mogen vertoond. Veel te eng, de absolute macht die fascisten naar zich toe trekken. 

Diverse complotten beweren dat de Vrijmetselaren stiekem de macht hebben. Iedereen die nadenkt weet dat de werkelijke machthebbers niet stiekem handelen. Letterlijk. In het openbaar kopen zij doodleuk media en bepalen daarmee wat de burger denkt. Maar zie bijvoorbeeld ook Trump die en plein public in aandelen handelt, vaak voordat die in waarde dalen of juist stijgen omdat hij weer een of ander besluit neemt.

Denkt u dat het toeval is dat de oudste Trump-zoons zich inkochten in een (wolfraam) mijnbouwbedrijf in Kazachstan, de dag voordat het bedrijf een lucratieve deal ontving van de Amerikaanse overheid? 

In de naborrel van de avond in mijn Loge was dit één van de vele besproken onderwerpen. Tijdens de avond zelf bespraken wij louter bestuurlijke zaken want het was de avond van de jaarlijkse algemene ledenvergadering. Een agendapunt was het invulling geven aan de komende Avond voor Belangstellenden. Wie interesse heeft in Vrijmetselarij: maandag 1 juni is in Amsterdam onze Avond voor Belangstellenden.

Onderweg naar het clubgebouw kijk ik vaak met interesse naar dit gebouw in de buurt:

Op de weg terug naar huis bleek het heerlijk wandelweer dus liep ik het half uur naar huis in plaats van met de tram te gaan.

Dinsdag merkte ik al vrij snel dat de Aarde en de mensheid nog bestonden; een ruimterots scheerde de voorgaande nacht rakelings langs de beste planeet in ons zonnestelsel en had ons niet de dino's achterna gestuurd. Met de kans dat een asteroïde ons ooit goed raakt en ziende hoe dom wij met de planeet omgaan, denk ik dat het geen gek idee is om na te denken over een toekomstige vlucht naar een of andere verre planeet.

Met die gedachte had ik een dagje huishouden ingepland. Heel rustig aan veegde ik de slaapkamervloer, maakte de airfryer schoon, ruimde de gestreken en gevouwen was weg en probeerde te bedenken wat ik met enkele tientallen sleutels aanmoest. 

Allemaal wegdoen omdat ze duidelijk al een tijd niet waren gebruikt? Controleren op welke deuren, kasten en vervoermiddelen ze passen?

Mijn puzzel- en nadenkenergie was ook deze dag helaas snel op 

dus ik liet het bij het schoonmaken van het zakje waar de sleutels in zaten.

De sleutel tot wereldvrede heb ik niet. Wel maak ik mij zorgen om het toegenomen antisemitisme en de toegenomen moslimhaat. Dat laatste leidde tot de dood van vijf mensen (inclusief de twee jonge daders) bij een islamitisch centrum in de Amerikaanse plaats San Diego. 

Van haat was geen sprake bij de communicatie die ik deze dag voerde via tekstberichten en telefonisch. Nog niet zo lang geleden had ik contact met een stuk of acht mensen per dag. Sinds kort is dat minder dan de helft. Hoop nog steeds weer op mijn oude energieniveau te komen want ik mis de tijd dat mijn leven wat gevulder aanvoelde.

Eten helpt om energie aan te vullen. Dat deed ik deze avond bij een vriend. Als dankjewel voor het helpen met zijn nieuwe computer gaf hij mij een boek, eten en gezelligheid.

Op de weg terug naar huis kwam ik langs het pleintje waar zijn en mijn zoon als kinderen ooit speelden, vlakbij de school waar hij en ik elkaar leerden kennen toen wij bij het hek stonden te wachten tot de school uitging.

In mijn straat sprak ik nog even twee buurvrouwen en bij het openen van mijn computer zag ik op Facebook dat een vriend de foto van onze eerste schoolreünie had geplaatst. Fijne herinneringen kwamen daardoor bovendrijven. Herinneringen van zo'n 40 jaar oud. Ik heb vrienden van die leeftijd.

Ook minder fijne herinneringen vormen ons tot wie wij zijn en de laatste tijd heb ik regelmatig 'Wat als...?" en "Stel dat...?" gedachten. Het verleden is echter (nog?) niet te veranderen en leven in het hier en nu met de blik op de toekomst is praktischer.

In het kader daarvan probeerde ik mijn melancholie te verdrijven met een aflevering van The Expanse voor het slapengaan.

Woensdag kwam ik in het nieuws weer berichten tegen die (deels) verklaren waarom ik de laatste tijd niet erg vrolijk ben. Dus besloot er maar om te lachen. Bijvoorbeeld om het idee dat volgens zionisten hummus 'een traditioneel Israëlisch gerecht' is. Eeuwenoud. Sinds 1948. 

Ben ervan overtuigd dat als de eerste zionisten het plan hadden doorgevoerd om van Oeganda Het Beloofde Land te maken, dan luwombo nu een 'traditioneel Israëlisch' gerecht was geweest.

Mijn traditionele eerste eten van de dag was een broodje met een stuk fruit. 

Hij mag dan 'orange' zijn, 'oranges' (sinaasappels) of wat voor fruit dan ook eet Trump naar verluidt niet. Zijn favoriete dieet bestaat uit biefstuk en fastfood. Ieder z'n meug natuurlijk maar het is één van de redenen dat mensen hem uitlachen om zijn niet geringe omvang en gebrek aan conditie. Zijn blinde schapen lachten indertijd Biden uit omdat die een keer struikelde over een traptrede en een keertje van zijn fiets viel tijdens een van zijn vele fietstochtjes. Dat de oranje held van domrechts in bijna 80 jaar nog geen fiets vond die zijn gewicht wil dragen is een feit dat zijn aanhangers negeren. 

Zijn beleidsplannen zijn pas sinds kort reden voor zorg onder Trump's fans en zijn populariteitscijfers haalden een record: nog nooit werd een Amerikaanse president zo slecht gewaardeerd door zijn volk. 

In de VS zegt 35% van de bevolking dat Trump een goede president is. In Israël vindt 99% hem geweldig.

Ook in Nederland zouden veel mensen Trump toejuichen als hij zijn leger zou sturen om ons land te bevrijden van homo- en transseksuelen, mensen met een donkere huidskleur en joden...pardon...moslims. De praatjes van 80 jaar geleden worden gewoon herhaald. Met als enige verschil dat het woord 'joden' is vervangen door het woord 'moslims'. 

Je kunt het ontkennen tot je een ons weegt maar veel 'echte Nederlandse patriotten!' stonden de nazi's juichend en met gestrekte rechterarm welkom te heten toen die ons kwamen 'bevrijden' van 'zigeuners en andere Untermenschen':

Behalve om de hernieuwde populariteit van het fascisme, maak ik mij ook zorgen om de planeet. Terwijl wereldwijd de natuur ongeveer 28% aan biodiversiteit heeft ingeboet, is dat in Nederland ongeveer 50%. Nog maar een paar decennia geleden waren er veel meer (soorten) insecten op plekken als het parkje om de hoek van waar ik woon.

Na een half uurtje wandelen ging ik op de thee bij een buurvrouw.

Tijdens onze gesprekken begon ik te begrijpen waarom ik tegenwoordig zo moeilijk vooruit kom: de moed is mij in de schoenen gezakt. Vandaar de term 'zwaarmoedigheid' natuurlijk.

Zij kon er om lachen. Samen konden wij lachen om de opmerkingen van een buurman die ook nog even langskwam maar wij drieën bespraken ook serieuzere onderwerpen als discriminatie.

Discriminatie is van alle culturen en alle tijden. Zo kwam het ook voor in de jaren zeventig en tachtig in het centrum van Amsterdam. Ook binnen de kringen van de hoofdstedelijke penose, de 'boefjes' die regeerden op de Wallen en directe omstreken. In de documentaire Het Hart van Amsterdam wordt dat mooi in beeld gebracht. Niet geromantiseerd maar keihard en oprecht. 

44 Jaar deden de makers erover om hun droom waar te maken: de creatie van een beeld van een bijzondere tijd. De tijd van Zwarte Joop, Blonde Greet, Charlie Vlug, Frits van de Wereld, Pistolen Paultje en veel andere bijnamen. In de 4 decennia dat zij mensen interviewden is een warme band ontstaan tussen de makers en hun onderwerpen. Dus geheel objectief is de documentaire niet. 

Terwijl de genoemde personen toch echt criminelen waren. Te merken aan de bezoekers van de première van de film. Een vriendin van mij was daarvoor uitgenodigd en mocht iemand meenemen. Zo dronk ik na afloop een glaasje bubbels in een zaal 'met 1000 jaar aan lik', 

verwijzend naar een uitspraak in de film die doelde op het totaal aantal jaren in celstraf van de aanwezigen bij de begrafenis van een vooraanstaand figuur op de Zeedijk.

De saamhorigheid van de jaren van kruimeldiefstal van de jaren zeventig werd helaas kapotgemaakt met de komst van de maffia, harddrugs en moord en begin jaren tachtig werd de Zeedijk officieel tot rampgebied verklaard door Burgemeester en Wethouders: 'Betreden op eigen risico'. Eind jaren tachtig kwam ik er voor een tijdje te werken en hoorde verhalen over de tijd dat ook mijn moeder er regelmatig kwam. Begin jaren zeventig, soms haar toen jonge zoontje meenemend. 

De documentaire en de nagesprekken namen mijn gedachten mee naar de tijd dat ik bekenden verloor aan Aids en andere nare aandoeningen zoals zelfmoord en (al dan niet opzettelijke) overdosis. Over bekenden gesproken: verwachte er misschien drie tegen te komen. Het werden er acht en vreemd genoeg deed de mengeling van sentiment en wederzijds interesse tonen mij goed.

Vol gedachten lag ik iets na middernacht op bed.

Donderdag was ik nog steeds wat vol van de ervaring van de voorgaande avond. Dus het was fijn erover te kunnen praten met een buurvrouw die kwam koffiedrinken. Vanzelf spraken wij over het Amsterdam van 'toen' en 'nu'. De verwachting is dat de stad 'straks' een miljoen inwoners telt. De groei is vooral te danken aan immigratie en niet aan het geboortecijfer. "Zeker allemaal van die islamitische, criminele asielzoekers!?" Nou, nee. Ik citeer: Nieuwe inwoners die in 2025 naar de stad immigreerden kwamen voornamelijk uit de Verenigde Staten, Italië, Duitsland, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, India en Turkije. 

Ik begrijp de angst van racisten; zo zijn immigranten in met name Israël inderdaad verantwoordelijk voor een hoop crimineel gedrag. Niet zo vreemd want het land bestaat uit bijna uitsluitend (kinderen van) immigranten. Die onlangs nog het internationaal recht overtraden door in internationale wateren schepen te enteren en de opvarenden hardhandig te arresteren. Één van de slachtoffers is een Nederlandse journalist. Dus uiteraard sprongen Rob Jetten en de leden van zijn kabinet direct op om verhaal te halen bij de betrokkenen. Toch? Neuh. Het internationaal incident vond ons kabinet nauwelijks de moeite waard om te bespreken. Terwijl zelfs Netanyahu er schande van sprak dat zijn minister Ben Gvir illegaal gearresteerde actievoerders liet martelen en hoogstpersoonlijk vernederde.

Met name de zeer rechtse partijen vinden het geweldig als de wet wordt geschonden. Niet voor niets zijn zij aanhangers van figuren als Trump, Poetin en Netanyahu. Want - net als de nazi's - strijden die tegen 'woke'. 

Altijd leuk om de aanhangers van radicaal rechts te vragen naar de beleidsplannen van hun favoriete partij. Het is namelijk een kenmerk van die partijen dat zij geen daadwerkelijke beleidsplannen hebben. Hun aanhangers kunnen er dus nooit eentje noemen. En nee: "Weg met de islam!" is gewoon dom geroep en geen beleidsplan. 

Door hun instelling zie je wappies zelden in de bioscoop die een Star Wars film vertoont: zij moeten namelijk huilen als Het Grote Keizerrijk verliest en de rebellen (die door domrechts 'terroristen' worden genoemd) een overwinning behalen. 

Ik acht de kans dan ook klein dat er wappies in de bioscoopzaal zaten waar een vriend en ik deze middag de nieuwste Star Wars film zagen: The Mandalorian and Grogu. Wie een hoop schietpartijen, achtervolgingen, bijzondere wezens en een flinterdun verhaal verwacht zit goed. De film was wat mij betreft vooral vermakelijk. Genoot ook van het gezelschap: een vriend uit de entertainment-scene die ik deze dag een beetje beter leerde kennen.

Met name tijdens het verorberen van het diner bij een lokaal etablissement na afloop van dik twee uren in het donker naar een groot scherm kijken:

Zowel op de heen- alsook op de terugweg kwam ik een bekende tegen en gelukkig had ik nog wat sociale energie over om met hen een babbeltje te maken.

De rest van mijn energie gebruikte ik om op de bank te hangen met een aflevering van The Expanse.

Vrijdag had ik weliswaar voldoende geslapen maar kwam nog steeds energie tekort. 

In bewegen komen is goed om weer voldoende energie te krijgen om te kunnen bewegen. Eerst mentaal (met een woordpuzzel en woorden leren in een andere taal), dan fysiek met wat rek- en strekoefeningen en dan door wat te eten.

Zo verkreeg ik voldoende energie om racisten uit te lachen. Met name die van 'Defend Netherlands'. Ze zijn tegen 'buitenlands!' maar hun naam is Engels, de gezichtsbedekkende kleding die zij dragen komen van Chinese webshops als Temu, hun hash komt uit Libanon en Marokko en ook het broodje kebap dat zij gezellig eten na een middagje matten met de pliesie is niet authentiek Nederlands.

Bij het ophalen van een pakket bijna-overdatum voedsel van Guerilla Kitchen 

kwam ik toevallig dezelfde vriend tegen met wie ik een dag eerder naar de film was geweest en op straat sprak ik een kwartiertje met een buurman.

Ook hij bleek zich zorgen te maken over de veel te snelle klimaatverandering. Al is het maar vanwege het welzijn van de bloemen en planten in de gemeenschappelijke buurttuintjes die zwaar zullen lijden onder steeds heftiger hittegolven. 

Hield mij verder vooral bezig met nog maar eens wat schoonmaken en opruimen in huis en deed weer eens een poging tot solliciteren. Waarbij ik moest opzoeken wat men bedoelde met de zinsnede Als Concern Controller ondersteun je De Verandermotor.

Met name op latere leeftijd blijkt het in Nederland lastig nieuw werk te vinden. 

Een - vrij jonge - buurman vertelde mij wat zijn huidige werk feitelijk inhield. Ons gesprek had zomaar op deze manier kunnen verlopen:

-Ik verkoop data. 

O, mag ik van jou een 12 oktober? 

-Je hebt geluk want als je 8 april er bij koopt, krijg je die voor de helft van de prijs. 

Nee, ik bedoel niet data als in kalenderdagen maar als in stukjes informatie. 

Goed, dan wil ik graag informatie over de schooljaren van Amelia Earhart. Wat kost mij dat? 

-Nee, ik bedoel cijfers. Statistieken, periodes en tabellen en zo. 

Periodes zijn dagen op de kalender, toch? Dus je verkoopt die wèl! 

Gekkigheid, natuurlijk. Werk - en de inhoud ervan - verandert voortdurend. Ooit stond je als vuistbijlmaker in hoog aanzien en hoeveel molenaars en mandenvlechters zijn er nog?

Met het huidig tekort aan arbeidskrachten in veel sectoren en het lage geboortecijfer in 'het westen', is het niet vreemd dat de huishoudrobot aan een versnelde opmars bezig is. Nog dit jaar verwacht men dat mensen robots zullen kopen die voor hen stofzuigen, koken en de was doen. Voor de prijs van een goedkope auto heb je al een SeelLight S1 die je bed voor je zal opmaken. Omdat je zelf te druk bezig bent met werkloos zijn omdat je voor Facebook werkte en een A.I. hielp ontwikkelen die jouw taken overnam. 

Met de virtuele wereld van het Metaverse - waarbij mensen hun avatar dingen virtueel dingen konden laten doen - was Zuckerberg iets te vroeg en het project werd geschrapt. En daarmee duizenden banen.

Velen zijn uren per dag te vinden in de wereld van het internet. Kortgeleden heb ik daar bewust wat afstand van genomen want ik kon er uren in verdwalen. Uren die ik besloot liever te besteden aan andere zaken. Aam contact met mijn buren, bijvoorbeeld.

Zo at ik deze avond bij een buurvrouw. Samen eten is - in mijn ervaring - prettiger dan alleen. Een andere buurvrouw kwam melden dat zij sinds de dag ervoor alleen is: haar man was - na een lang ziekbed maar toch nog onverwacht - overleden. Daarmee is de buurt een fijne buurtgenoot kwijt. Hij stond graag een praatje te maken als hij de planten en bloemen in de geveltuin verzorgde en was nooit te beroerd zijn niet geringe kennis op allerlei vlakken te delen. Altijd met pretlichtjes in de ogen. 

Het is mij een voorrecht hem gekend te hebben. 

Een beetje teneergeslagen ging ik tijdig slapen.

Zaterdag las ik dat Tulsi Gabbard was opgestapt als hoofd van de Amerikaanse inlichtingendiensten. Officieel om voor haar zieke man te kunnen zorgen maar volgens insiders omdat zij geen ja-knikker meer was en Trump openlijk tegensprak. Ondermeer over zijn illegale aanval op Iran. 

Vast ook illegaal is Trump's opdracht aan de belastingdienst om de aangiften van hem en zijn familieleden nooit meer te controleren. 

Analisten zien dat zijn dictatoriale gedrag zich nu al tegen hem begint te keren. Steeds minder mensen accepteren het gedrag van de meest criminele en corrupte Amerikaanse president ooit. 

'Dozy Don' waant zich vooralsnog ongenaakbaar en pleegt zijn corruptie nu openlijk. Wie dat gedrag aan de kaak stelt of over hem of zijn gedrag grappen maakt, kan het berichten verwachten 'You're fired!' Wat ook gebeurde met komiek Stephen Colbert. Trump's persmoment waarbij hij een tas eten kreeg aangereikt van een bejaarde bezorgster van DoorDash? Die zorgde voor een flinke waardestijging van de aandelen in dat bedrijf die hij stomtoevallig de dag ervoor had gekocht. 

Deze dag had ik nog niets gekocht. Wel had ik weken eerder een pak koffiebonen gekocht. Die mocht ik malen voor een buurvrouw die op visite kwam. Heel fijn, want ik hou van menselijk contact en hele dagen op de bank hangen afwisselen met woning opknappen als werkloze gaat vervelen. 

Of het kwam door de gesprekken met de buurvrouw of bijvoorbeeld de hogere buitentemperatuur weet ik niet. Wel weet ik dat ik wat energie had. Voldoende om het aquarium schoon te maken 

en verder te gaan met het uitruimen van de boekenkast. Een zestal boeken ging in de weggeeftas en een half dozijn boeken legde ik op een stapel bij de bank. Met de intentie er twee per maand van te lezen. Wat hopelijk tenminste één per maand zal worden want net als veel anderen ben ik de laatste jaren minder boeken gaan lezen. 

Bij het lezen van het nieuws leek het weer alsof de wereld bol staat van geweld. Iets waar de media natuurlijk een rol in spelen. Media die opvallend vaak in handen is van de aanstichters van al dat geweld. Zoals Robert Maxwell, vader van de beruchte Epstein-partner Ghislaine. Eigenlijk Ján Ludvík Hoch was deze Tsjechoslowaakse Mossad-spion eigenaar van toonaangevende media in ondermeer het VK en Israël. Ook bepaalde hij persoonlijk wat wel en niet in belangrijke wetenschappelijke publicaties kwam te staan. Zoals de familie Murdoch bepaalt wat in de New York Post staat. 

Recent viel een krantenkop op waarin de New York Post de schuld van de moord op drie moslims niet bij de islamofobe daders legde maar bij de betreffende moskee want 'een moskeeganger had mogelijk banden met de kapers van '9/11'!'.

Alsof je bij een schietpartij in een kerk beweert: "Ja, maar een vroegere priester van die kerk was betrokken bij kindermisbruik!"

Gelukkig laten u en ik zich nooit leiden door aanmatigend taalgebruik in krantenkoppen. Toch?

Een krantenkop deze dag deelde mee dat 82 mijnwerkers omkwamen bij een mijnbouwongeluk in China. Een cynicus zou positief melden dat het in elk geval ging om Trump's stokpaardje 'clean coal' en de wereldwijde levering van steenkool geen moment in gevaar was.

Had ik nog een kolenkachel gehad zoals de man die voor mij mijn huidige woning bewoonde, dan had ik er deze dag niet een kooltje hoeven te verbranden; het werd de warmste dag van 2026 tot dan toe.

Geen wonder dat veel mensen besloten het strand te bezoeken. De dag ervoor was ik door vrienden uitgenodigd met hen mee te gaan maar ik had al twee afspraken staan. Zo niet deze dag. Terwijl velen puften in de hitte in een file en tijdens een concert van Harry Styles, had ik het koel in mijn 130 jaar oude woning. 

Minder koel dan ooit is het in het hoge noorden. Voordeel van het - veel te snelle - opwarmen van de planeet is dat door het smelten van eeuwenoude ijsvlakten boeiende archeologische vondsten kunnen worden gedaan. Nadeel is dat het ijs de afbraak voorkomt van de kleding, tassen en andere objecten die ons kunnen leren hoe onze voorouders zo'n 4.500 jaar geleden leefden.

Het besef dat over 5000 jaar vrijwel niets eraan herinnerd dat je ooit bestaan hebt, maakt een mens nederig. 'Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?' kun je je dan afvragen. Of je begint gewoon aan het avondeten omdat hoe dan ook het leven verdergaat.

Begin van de avond wist een buurvrouw mij te verleiden tot het samen een stukje wandelen.

Onderweg spotten wij een aantal exoten: halsbandparkieten. Daarvan zijn er inmiddels tussen de 4000 en 5000 in Amsterdam. Hoe zij daar zijn gekomen en waarom het er zoveel zijn is voer voor speculatie.

Zo is het ook speculeren hoe wij zo'n 40.000 jaar geleden zijn gaan onderscheiden van andere diersoorten. Terwijl zij gezinnen, dammen, heuvels en tunnels bouwden, begonnen wij met het bouwen van wapens om elkaar te kunnen vernietigen. In steeds grotere hoeveelheden. Wrang genoeg noemen wij dat 'beschaving'. 

Vanaf mijn bank zag ik die avond beelden van jonge soldaten die van jongs af aan was ingeprent dat de vijand lelijk was en stonk, onbeschaafd was en het niet waard was om te leven. Die (vooral denkbeeldige) vijand moest worden uitgeroeid om te voorkomen dat die zou tornen aan onze superieure levensstijl. Na een aantal massale slachtpartijen beginnen een paar soldaten wakker te worden en te beseffen dat zij zijn voorgelogen en feitelijk een genocide uitvoeren op wezens die wezenlijk niet veel verschillen van henzelf. Voor wie nu denkt dat het gaat om de soldaten van het IDF...ik besprak hier het verfilmde boek Ender's Game van Orson Scott Card.

Zondag werd ik uit mijn remslaap gerukt door een autoalarm. Een afgaand autoalarm. Het voorval droeg niet bij aan mijn stemming die toch al niet opperbest was. Blijkbaar kwam het plotseling overlijden van een buurman harder aan dan gedacht. 

Wie had gedacht dat de Amerikaanse interventie in Venezuela was om de arme bevolking te helpen, had het mis; Trump schepte op dat dankzij uit Venezuela gestolen olie 'zijn' VS de oorlog met Iran kan bekostigen. 

Dit pinksterweekeinde trouwde zijn oudste zoon, Don Jr. op de Bahama's. Don Sr. verklaarde er niet bij te kunnen zijn 'want ik ben druk bezig met Iran'. In werkelijkheid hield de president zich bezig met het plaatsen van tientallen memes en stukjes nepnieuws op TruthSocial en laten de Bahama's geen geregistreerde zedendelinquenten toe. 

Gelukkig voor mij liet de supermarkt mij wel toe want mijn brood was op. Nam direct de gelegenheid te baat om een half uurtje aan de waterkant te vertoeven, 

een lokale weggeefkast bij te vullen en een kaartje in de bus te doen om de buurvrouw die onlangs haar man verloor een hart onder de riem te steken. 

Een andere buurvrouw en ik steunden elkaar door naar elkaar te luisteren en sommige momenten stilzwijgend voor ons uit te kijken, kop thee in de hand. In mijn tuin in plaats van in haar woonkamer want het was warm. En zal nog warmer worden dankzij klimaatverandering.

Ook voor wie klimaatverandering ontkent is het stijgen van de wereldwijd gemiddelde temperatuur een groot probleem. Groter nog dan de 'Doomsday Glacier', de Thwaites gletsjer op Antarctica.

Zelfs volgens De Telegraaf - het lijfblad voor mensen die niet in wetenschap geloven en opvallend vaak ook racistisch zijn - kan het smelten van de gletsjer over tien jaar al zorgen voor een wereldwijd gemiddelde zeespiegelstijging van ruim 3 meter. Dahaag, Zandvoort. Dahaag, Ibiza. 

Terwijl onze regering in Den Haag het probleem van een stijgende zeespiegel zit te ontkennen, zal het water ook de kabinetsleden aan de lippen komen te staan. 

"Ja, maar drie meter zeespiegelstijging is toch te overzien?" Neuh. Al is het maar omdat dat scenario uitgaat van het smelten van een enkele gletsjer. Er zijn er 20.000. 

20.000 Is maar een fractie van het aantal door mij over de jaren bewaarde artikelen en YouTube-filmpjes 'om later wat mee te doen'. Inmiddels besef ik dat 'later' zelden komt en bovendien mis ik tegenwoordig de 'puf' (creativiteit, zin en daadkracht) om bewaarde informatie om te zetten in blogstukken.

In de hoop eerdaags weer wat meer puf te hebben, zette ik mij na het avondeten op de bank voor mijn televisietoestel. Om in elk geval een paar van mijn eerder bewaarde YouTube-filmpjes te kijken.

Dankbaar dat ik niet hoef te slapen in een lekke tent in een vluchtelingenkamp, wanhopig proberend wakker te blijven om ratten die mij en mijn kinderen dreigen te bijten te kunnen verjagen.

Het pleonasme van de week is: futuristische toekomst

Orchestral Manoeuvres In The Dark levert met Maid Of Orleans de muziek van deze week:

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Michael Keating en Marjan Minnesma