Een paar

Okee. Dit is misschien wel de vreemdste zoekterm ooit die mensen naar deze site heeft geleid:

nasa badeendjes "ministerie van defensie"

"Ach, ik kan wel tegen een beetje pijn, vraag maar aan m'n ex-en". De orthopeed kon wel om mijn antwoord lachen. Hij vroeg zich hardop af waarom mijn heup niet veel méér pijn deed als hij mijn been op een bepaalde manier draaide of boog. "Zo'n vergaande slijtage heb ik nog nooit eerder gezien bij iemand van onder de 60" zei die ook nog.

Ik heb't gemakshalve maar opgevat als compliment...;-)

Hij raad mij af om aan een kunstheup te gaan omdat daarvan de gevolgen nogal ingrijpend kunnen zijn. Mede gezien mijn jonge ("Dankuwel, dokter!") leeftijd. Zolang ik nog mobiel ben, niet al te veel pijn heb en doorga met bijvoorbeeld Pilates kan ik beter nog een jaar of tien wachten voordat ik m'n heup laten vervangen.

M'n moeder was zo lief om mij mentaal te steunen en samen haalden wij iets lekkers bij de Indische Toko.

Het was wel een opluchting om de arts dat te horen zeggen want na al die jaren samenzijn zijn m'n heup en ik toch wel aardig aan elkaar gehecht geraakt...

De angst dat ik voor minimaal een paar maanden zou zijn uitgeschakeld werd in een paar minuten weggenomen.

Wij worden geregeerd door angst maar het is de overheid die die (al dan niet bewust?) aanwakkert.

Natuurlijk is de Mexicaanse Griep in potentie dodelijk. Net als alle andere griepvarianten fataal kunnen zijn voor hen met een verlaagde weerstand. Het is jammer dat de overheid paniek probeert te zaaien maar ergens wel begrijpelijk. Angstige mensen zijn nu eenmaal een stuk makkelijker te manipuleren dan mensen die helder (en voor zichzelf!) kunnen nadenken.

Wie nadenkt, namelijk, weet dat tientallen andere oorzaken vele malen dodelijker zijn dan die vermaledijde Mexicaanse Griep die iedereen binnen tien jaar vergeten zal zijn. Neem mijn -inmiddels in sommige kringen beruchte- voorbeeld van het keukentrapje dat gemiddeld 38 doden per jaar op het geweten heeft. In Nederland alleen al. Een grotere veroorzaker van onvrijwillige levensbeëinidiging is ouderdom en de daaraan gerelateerde kwalen.

Karin Spaink kwam onlangs in een stukje over kanker met een oplossing aan: (Ik geef hier even mijn eigen draai aan de woorden van de betreffende columniste) Aangezien de meeste doden die door kanker overlijden ouder zijn dan 65 kun je het aantal kankerdoden drastisch verlagen door mensen voor die tijd te laten sterven.

Zo kun je het aantal doden door een vliegtuigongeluk nagenoeg halveren door vrouwen verbieden te vliegen. Een minister had eertijds het plan opgevat om het aantal 16-jarige doden door brommerongelukken omlaag te brengen door de leeftijd waarop men mag brommer-rijden te verhogen tot 17.

Tsja, zo kennen we er nog wel een paar...

Vandaag kreeg ik reakties op m'n brieven aan respectievelijk Minister Plasterk en woningcorporatie Stadgenoot.

Gitaarles

"The Partner" van John Grisham is boek nummer 26 van dit jaar en speelt zich af in de schimmige wereld tussen illegaliteit en recht.

Etentjes zijn doorgaans niet illegaal en het eten gisteren bestond uit een Mozerella-salade gevolgd door een kom pompoensoep en een verse forel. Met ijs toe. Een vriend van de dame die mij had uitgenodigd bleek een oud-collega.

Gisterochtend kwam ik ook al een oud-collega tegen en wel toen m'n zoon en ik wat gingen eten na zijn bezoek aan de orthodontist. De dame die hem een beugel mag aanmeten bleek een jaargenote van de zoon van de man die indertijd mijn gebit rechtzette

Ook bij het GAK UWV eergisteren raakte ik in gesprek met een oud-collega.

Gistermiddag haalde ik m'n recht bij de HEMA na een schrijven van meneer of mevrouw Klantenservice. (Persoonlijik vind ik het onbeleefd om te weigeren met een naam te ondertekenen maar te volstaan met de omschrijving van de afdeling. Maar dat zal wel aan mij liggen) En ook daar kwam ik weer een bekende tegen.

Het is zo dat ik zeer geregeld een bekende tegenkom. Nu heb ik dan ook vrij veel oud-collega's omdat ik inmiddels zoveel banen heb gehad.

Als U mij nu wilt excuseren (helaas weer geen tijd om op andere blogs te reageren; sorry guys!); Ik ben voor een dagje naar Spijkenisse en hoop op tijd thuis te zijn voor gitaarles.

Vandaag staan wij stil bij het overlijden van Robert Enke en dat van John Allen Muhammed

Doet U mee?

Gisteren herdacht men de val van de Muur. Tientallen mensen werden vermoord voor iets dat "wij" heel normaal vinden: (Even) ergens anders willen zijn dan waar je was; je pasgeboren nichtje opzoeken, je zieke moeder willen spreken voordat ze sterft, de Eiffeltoren willen zien...of gewoon de drang om ergens anders te zijn.

Alleen al het idee dat er een muur staat die mij verhindert te doen wat ik wil doen brengt de neiging in mij naar boven eroverheen te klimmen. Onvoorstelbaar dat mensen decennialang met het wangedrocht hebben moeten leven.

Het heeft ontzettend lang geduurd voordat "men" luisterde naar de internationale oproep de muur te slechten maar uiteindelijk is het gelukt! Natuurlijk zijn er mensen die vinden dat het "vroeger" allemaal beter was. Op sommige punten zullen die mensen ook best gelijk hebben. Maar als ik moest kiezen tussen "rijk en opgesloten" en "arm en vrij" zijn, dan wist ik het wel. Ik begrijp heel goed dat velen teleurgesteld zijn dat gevangen zitten in een kapitalistisch systeem ook een vorm van gevangenschap is.

Misschien zou "de politiek" eens naar die mensen moeten luisteren en het verhaal niet bagatelliseren met "Ja maar, je kunt nu toch vrij reizen?"

Vandaag mocht ik, samen met acht andere cliënten, een aantal managers en beambten van het UWV naar mij laten luisteren. Men had mij uitgenodigd voor een gesprek naar aanleiding van een klachtenbrief die ik schreef. Men toonde zich bereid te luisteren naar de ideeën die ik had waarmee het UWV haar service kan verbeteren. Wij kregen niet alleen een lunch en een luisterend oor maar zelfs een bos bloemen, een cadeaubon én een reiskostenvergoeding! Eerdaags kan ik all 92 eurocenten die de trip mij gekost heeft op mijn rekening verwachten...

Mijn wantrouwen naar het UWV toe is ietwat afgenomen.

Renesmurf merkte het gisteren op: Ik kan soms behoorlijk wantrouwend zijn. Maar dat is alleen maar naar (semi) overheden en commerciële bedrijven toe, hoor! Naar individuele mensen toe ben ik vaak zelfs te goed van vertrouwen. Dat compenseert dan weer, zullen we maar zeggen.

Het is mij eenvoudigweg regelmatig opgevallen dat overheden en commerciële bedrijven niet het beste voor hebben met de gewone burger. Dat heeft vermoedelijk van doen met groepsgedrag.

Als voorbeeld geef ik U het groepje jongemannen van Noord-Afrikaanse komaf dat een beetje loopt te hangen en heibel loopt te schoppen. Als groep volledig onbetrouwbaar. Spreek je echter één van de jongens zonder dat zijn roedel in de buurt is dan blijkt hij zeer aimabel, lief voor zijn oma, behulpzaam, etcetera.

Het is dan ook reuze jammer dat de verschillende overheidsorganen van mening zijn dat burgers er zijn om voorgelogen te worden. Ook is het jammer dat commerciële bedrijven elkaar ophitsen in wie het beste in staat is de consument geld uit de zak te kloppen.

Stuk voor stuk blijken veel van die bedrijven niets anders te willen dan mensen blij te maken met hun producten en lijkt geld verdienen bijzaak.

Nu nog op zoek naar een manier om een mentaliteisverandering teweeg te brengen. Iemand enig idee hoe wij dat kunnen aanpakken?

Ik geloof namelijk zelf in een gezamenlijke aanpak.

Misschien wordt het tijd voor het oprichten van een soort van burgers/consumenten-vakbond? Als we nu eens massaal weigeren mascara te gebruiken die ooit is getest op dieren, bijvoorbeeld? Dan worden producenten vanzelf genoodzaakt die niet meer te maken, wordt er meer geld gestoken in de ontwikkeling van diervriendelijke make-up, wordt daar meer van geproduceerd en gaat de prijs bijna vanzelf omlaag.

Doet U mee?

De link van vandaag is naar een ander weblog van me waar ik vandaag de antwoorden publiceerde, tezamen met verse vragen aan Albert Heijn en woningcorporatie Stadgenoot