Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

vrijdag, november 15, 2019

Kleur (een verhaaltje)

Sinds kort wist hij hoe verdriet klonk.
Het was het niet meer tikken van een oude tafelklok
die niet meer opgewonden wordt.

Verdriet zag er uit als een plant
die een paar weken geen water heeft gehad
en verdriet rook
als de etensresten in het bakje
van een oude kat
die naar het asiel is gebracht
en daar op zijn einde wacht.

Zo voelde het verdriet
in de zwart/wit film van zijn leven.

Tot zij het voorzag van kleur.


========================
Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

6 opmerkingen:

די מריו zei

Sommige dingen moet je gewoon weer wat extra kleur toevoegen.

Love As Always
Di Mario

Walter zei

Mooi verwoord, Terrence!

Lutje zei

verdriet zit in ieder van ons,
maar jij hebt dat ooi geschreven
.* Een @->- voor jou.

rietepietz zei

Zo'n klok hadden mijn ouders vroeger ook. geen verdriet maar wat nostalgie voor mij.

Mirjam Kakelbont zei

Wij hebben zo'n zelfde klok. Van mijn opa gekregen, maar we vinden de klok prettiger zonder geluid. Een mensch kan zomaar een anders leven kleuren, en soms moet je het zelf doen...
Mooi geschreven, Terence. Ik proef de weemoed en het verdriet.

Morgaine zei

Liefste heeft net aangegeven dat hij erg blij is met mij, en mijn kleuren.. en ik ben blij met de zijne ;-)

X