Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.
Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!
Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie verrichten. Elke bijdrage is welkom!
Helaas heb ik regelmatig last van verlamming. Niet dat er is mis is met mijn spieren maar mensen met ADHD hebben vaak last van een verlammend gevoel: je wil iets wel maar iets houdt je tegen.
Misschien te vergelijken met een verslavende gewoonte: je wilt wel stoppen met roken, met alcohol drinken of door filmpjes scrollen en fysiek zal dat geen probleem zijn. Je hoeft alleen maar die sigaret niet aan te steken, dat glas niet aan je lippen te zetten of niet op dat ene icoon op je mobiel te klikken.
Toch is er 'iets' dat je daarvan weerhoudt. Maar wat dat 'iets' is?
Dus nee, als je 'ADHD-verlamd' bent en je daardoor niet op een taak kunt concentreren is de opdracht 'je moet je gewoon focussen' net zo'n goed advies als tegen een dove vertellen dat-ie 'gewoon moet luisteren'; het kàn gewoon niet.
Kunt u makkelijk met een gewoonte stoppen? Hoe pakt u dat aan?
De oplossing voor concentratieproblemen is niet beter leren focussen. Net zo min als beter leren luisteren de oplossing is voor slechthorend zijn.
Mensen met ADHD ogen vaak erg onrustig omdat hun aandacht verspreid is over meerdere onderwerpen. Tegelijk.
Zoals
Mede omdat zij hun brein maar moeilijk kunnen 'uitzetten' om te ontspannen, zijn mensen met ADHD ook vaak moe. Rustig een boek zitten lezen is een behoorlijk lastige opgave voor hen.
Mensen met ADHD zijn ook maar mensen en de ene persoon is de andere niet. Zij vertonen de verschillende kenmerken van ADHD dan ook in verschillende mate. Soms merkt de buitenwereld weinig aan hen en wordt de diagnose pas later in het leven vastgesteld. Of helemaal niet.
Als iemand behoorlijk slordig en chaotisch is, zou het zomaar kunnen dat die persoon ADHD heeft en niet zomaar lui is of zo.
Gelukkig zijn er methodes ontwikkeld om met ADHD om te gaan. Naast medicatie is daar bijvoorbeeld de 24-uurs methode: voordat je een belangrijke beslissing neemt, wacht een dag zodat je de beslissing niet vanuit een opwelling neemt.
ADHD'ers komen namelijk nog wel eens in de problemen omdat zij erg impulsief kunnen zijn. Het is voor hen dan ook erg moeilijk om hun mond te houden. Ook daarom komen zij als 'druk' over.
Met ADHD is prima te leven. Zeker als mensen in de directe omgeving er wat begrip voor kunnen opbrengen.
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Het leven is niet altijd leuk. Dat hoeft ook niet maar de ogen sluiten voor ellende doet die niet verdwijnen. Of het nu gaat om gevoelens van verlatenheid en eenzaamheid na een groot verlies, het idee van ouder worden of ellende in de wereld. Ook minder fijne dingen horen nu eenmaal bij het leven en we moeten het er mee doen. De ogen sluiten voorkomt ook dat wij lichtpuntjes zien. Terwijl die er eigenlijk altijd wel zijn. Ook als je het even niet ziet zitten.
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Maandag werd ik gewekt door verbouwingsgeluiden; buren waren flink in de weer met boor- en zaagmachine. Hun goed recht natuurlijk en glimlachend mijn tijdelijke ergernis van mij afschuddend, stond ik op uit bed, deed mijn dagelijkse oefeningen, zette koffie en las krantenkoppen, af en toe eentje open klikkend.
Zo las ik dat Oekraïne een grote aanval uitvoerde in de regio Moskou, waarbij vooral een olierafinaderij werd getroffen. Helaas kwamen er ook twee burgers om bij de grote drone aanval, nota bene op de dag van de Russische parlementsverkiezingen. Al viel er weinig te kiezen want het was de oppositie van de partij van Poetin verboden mee te doen.
Blij in Nederland te wonen, waar de democratie nog enigszins werkt. Ook al lijkt dat niet altijd zo, in Nederland ben ik in elk geval vrij om - zoals begin van deze middag - een praatje te maken met een buurvrouw en een vriend van haar.
Nadat ik een half uurtje berichten had zitten beantwoorden, deed ik wat aan het huishouden en bedacht ik wat ik verder zou kunnen doen. Hoewel er meer dan voldoende te doen was, kon ik mij er niet toe zetten om actie te ondernemen.
Terwijl de Turkse overheid actie ondernam om de lhbtqia+-gemeenschap verder te marginaliseren. Ik citeer: Volgens Erdogan is de queergemeenschap een "virus" en "pervers". Hij omschrijft mensen die er deel van uitmaken als "ketters" en "afvalligen".
Het lijkt mij vreselijk om in een land te wonen waarin je je gevoelens verborgen moet houden. Omdat je baan kwijtraken het minst erge is dat je kan overkomen wanneer je handelt naar je gevoelens.
Al met al waren mijn gevoelens van wat sombere aard en dus telde ik maar weer eens mijn zegeningen terwijl ik bewust even wat afstand nam van (sociale) media. Te veel negativiteit. Overweldigend zelfs.
Goed idee dus om die avond rustig bij een vriend te gaan eten die ik mocht helpen met een klein computerprobleem. Vreemd genoeg was ik daarna opeens erg moe dus moest helaas een avond in mijn vrijmetselaarsloge aan mij voorbij laten gaan ten faveure van een vroege bedtijd.
Dinsdag werd ik gelukkig uitgerust wakker, al diende de zaagmachine van één van mijn buren dienst als wekker. Deed mijn dagelijkse oefeningen,
veegde de keukenvloer en maakte mijn welkomstmat schoon.
Na een praatje met een buurvrouw en een vriend van haar, las ik dat de tolerantie voor homoseksuelen in Nederland verder was afgenomen
en vermoedde dat dat deels kwam omdat een aantal vooraanstaande politici gelijke rechten tegenwoordig minder belangrijk vindt.
Het waarom is mij niet geheel duidelijk maar ook onder Islamitische Nederlanders is homo-acceptatie niet vanzelfsprekend. Wel werd duidelijk dat niet alleen Nederland een minder tolerant land is geworden. Zie bijvoorbeeld ook de recente verkiezingswinst van de extreemrechtse AfD in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.
Blijkbaar laten veel mensen hun meningen bepalen door nepnieuws. Zoals - vaak met hulp van A.I. geschreven - artikelen die worden toegeschreven aan mensen met invloed. Zoals dit stuk over antisemitisme dat door Woody Allen geschreven zou zijn. Dat er onzin in staat over zijn vermeende familiegeschiedenis werd niet door iedereen opgemerkt. Wellicht omdat het een vrij goed stuk was.
Een vriendin en ik merkten op dat de Guiness weer goed smaakte in onze favoriete Ierse pub.
Al was de sfeer lang niet hetzelfde als onder het oude management. Verandering is niet altijd ten goede maar onomkoombaar. Daarnaast was natuurlijk lang niet alles 'vroeger' beter. De gesprekken waren echter als vanouds en gingen over werk, vakanties, ouder worden en nog zo wat.
Terwijl de vriendin naar huis ging, maakte ik een wandeling van tien minuten om mij aan te sluiten bij een andere vriendin die op een nabijgelegen terras met mij een drankje en fijne en minder fijne gebeurtenissen deelde.
Amsterdam is toch echt een heel fijne stad, merkten wij ook tijdens de wandeling naar huis en tevreden zocht ik mijn bed op.
Woensdag kortte ik mijn dagelijkse oefeningen
een stukje in omdat ik niet te laat wilde komen op een koffieafspraak met een vriend. Die een heuse koffieconnaisseur is en andermaal niet teleurstelde. Onderweg naar zijn woning kwam ik langs diverse plekken waar ik herinneringen aan heb. Overwegend mooie.
De vriend woont in een fijne buurt met een interessante geschiedenis. Waar toevallig onlangs een stukje over was op lokale televisie.
Wij hadden elkaar een tijdje niet gezien dus flink bij te kletsen. Over alleenstaand ouderschap en over vriendschap; echte vriendschap kan er tegen wanneer vrienden elkaar een tijdje niet zien. Het leven gebeurt nu eenmaal en soms heeft dat invloed op de inhoud van je agenda.
Ook al zien wij elkaar niet zo heel vaak, wij blijven contact houden en als wij elkaar weer zien, kunnen wij verder praten alsof er bijna geen tijd verstreken is.
Dertien jaren verstreken er voordat Hyves een comeback maakte nadat het ooit populaire sociale mediaplatform het veld moest ruimen voor het machtige Facebook.
Best lollig nieuws dat mensen weer kunnen 'krabbelen', maar grappiger vond ik het nieuws dat een groots aangekondigd 'MAGA-evenement' werd afgelast. Vanwege tegenvallende kaartverkoop. Alles zes (...) betalende bezoekers zullen zwaar teleurgesteld zijn dat zij Kid Rock niet konden zien optreden.
Ook de buurvrouw bij wie ik eind van de middag thee dronk, mag graag lachen om de trouwe aanhangers van de meest oranje president ooit. Ongelooflijk dat mensen graag een president hebben die zichzelf en zijn naasten verrijkt ten koste van vele anderen, oorlogen begint, bevriende naties tegen de VS in het harnas jaagt, het verschil niet weet tussen Engeland en Groot-Britannië en A.I. de vrije teugels wil geven.
Mijn Engelse agent gaf mij de vrije teugels (en een handige link) om mijn werkvisum in orde te maken opdat ik over enkele maanden legaal een aantal weken in Engeland kan werken. Het kostte mij maar een uur om het betreffende 'dit kost maar tien minuten' formulier in te vullen.
Onderdak ter plaatse is ook al geregeld. Geen moderne studio van 22 vierkante meter zonder keuken en ook geen krappe ruimte waar de bedstee gedeeld wordt door vijf huisgenoten zoals vroeger, maar een keurige hotelkamer.
Mijn woning is geen keurige hotelkamer maar toch sliep ik comfortabel.
Donderdag meldde een buurvrouw zich af dus dronk ik in mijn eentje koffie. Wat ik wel vaker doe. Net als dat ik wel vaker een woordpuzzel maak en Indonesische woorden leer.
Ook deze dag verbaasde ik mij over mensen die zich 'christen' noemen maar niet leven volgens de leer. Zo gaan zij vreemd of doen kinderen nare dingen aan. Zoals een 63-jarige voormalig ouderling van een Hervormde kerk uit Woudenberg.
Wat het geloof of de geboorteplaats ook is van een crimineel, het gedrag is niet goed te praten.
Overal camera's - al dan niet met gezichtsherkenning - ophangen helpt weinig tegen crimineel gedrag. Het zou ook geen fijne wereld worden als iedereen voortdurend met een camerabril op rond zou lopen om anderen in de gaten te houden. Er zouden alleen maar meer beelden zijn van bejaarden die elkaar doodslaan over het gebruik van een ligstoel aan het strand.
Zelfs strenge wetten helpen nauwelijks voorkomen dat criminelen hun gang gaan. Denk maar aan een bekende crimineel die doodleuk de uitspraak van hoge rechters negeerde en elke journalist die de waarheid over hem vertelt de mond snoert. De facto is in de VS daarmee persvrijheid afgeschaft.
De gewoonte om thee te drinken met een buurvrouw heb ik nog niet afgeschaft maar de buurvrouw was helaas ziek dus ook de middagthee dronk ik in mijn eentje.
Toch werd voldaan aan mijn behoefte aan menselijk contact. Al ging dat via mijn telefoon. Zo deelde ik met een vriendin onze gedachten over de jaarlijkse toespraken van wereldleiders bij de VN. In het kader van hoor- en wederhoor was de delegatie van Palestina niet welkom. Het is blijkbaar logisch om een conflict maar van één kant te bekijken. De helft van de aanwezigen verliet uit protest de zaal toen de premier van Israël het spreekgestoel omvatte en huilie huilie deed omdat velen geen interesse hadden in zijn verkiezingstoespraak, uitsluitend gericht op de eigen achterban: "De wereld moet ons dankbaar zijn dat mijn grote vriend Trump en ik voorkomen dat Iran nucleaire wapens ontwikkelt!"
Ik ben dat slachtoffergedrag een beetje zat dus richtte mij op leuker nieuws. Zoals de terugkeer van de bekende Droste-flikken. Dat is fijner nieuws dan de vondst van weer eens een martelkamer. Dit keer in Spanje.
Intussen leren Nederlandse strandtenthouders Spaans want eerdaags is het in Spanje te warm in de zomervakantie en komen Spanjaarden in Nederland vakantie houden. Misschien niet zo slim van Nederlandse gelukszoekers om juist nu een huis in Spanje te kopen. Gek genoeg is het dan opeens niet erg dat buitenlandse investeerders de problemen op de lokale huizenmarkt verergeren.
Hoe zorgwekkend ook dat het nu wel erg snel gaat met de opwarming van de planeet en bijvoorbeeld bloembollentelers op zoek zullen moeten naar ander emplooi, best fijn dat eind september de kachel nog niet aan hoeft.
Dus in t-shirt hing ik op de bank te kijken naar de seizoensfinale van Star Trek: Strange New Worlds. Een hoopgevende tijdreis-aflevering met de boodschap: het verleden is geweest, de toekomst is onzeker dus probeer te genieten van het hier en nu.
Vrijdag begreep ik bij het wakker worden pasgeboren babies. Huilend lijken die te willen uitroepen: "Nee hè, niet wéér!" Alsof zij het prettig vinden in het voorgeborchte en liever niet weer een leven op Aarde willen leiden. Gekkigheid natuurlijk maar dat was mijn eerste gedachte toen ik werd wakker getrild door de zaagmachine van de buurman.
Mijn ochtendritueel onderbrak ik ten faveure van het koffiebezoek van een buurvrouw. Met haar praten leverde mij zowaar wat daadkracht op en na wat huishouden haalde ik papieren op voor mijn aankomende werkverblijf in Engeland en een vers pakket bijna-overdatum voedsel bij de aardige vrijwilligers van Guerilla Kitchen.
Bij heerlijk nazomerweer was de wandeling van ruim een half uur geen straf.
Erg fijn dat nog steeds de kachel niet aan hoefde want de gasprijzen stijgen bijna sneller dan het vermogen van de aandeelhouders van bedrijven in de fossiele industrie.
Opvallend genoeg wordt de fossiele industrie van harte gesteund door extreemrechts. Terwijl mensen als FVD-Eerste Kamerlid Eric Kemperman zeggen tegen 'de elite' te zijn. Als er één groep tot de elite behoort, zijn dat toch wel de hoge omes van bijvoorbeeld Shell.
Hoewel wel oom, ben ik zeker geen 'hoge ome'. Maar gewoon een man die het fijn vond deze middag een paar uren in het gezelschap van een vriendin te verkeren.
Samen koffiedrinken in mijn tuin, een uurtje wandelen...
later werden wij ook nog bijgestaan door een buurvrouw van mij. Fijn. Net als het weer en de daarmee gepaarde lichtval die mij deed wensen fotograaf te zijn.
Meerdere fotograven zagen Rob Jetten spreken in New York. Tot ongenoegen van het gastland verkondigde hij dat elk land zich aan het Internationaal Recht hoort te houden. 'Handen af van het ICC!' viel niet in goede aarde bij de regering Netany...pardon...Trump.
Op de Aarde van het jaar 1982 liepen dinosaurussen mensen op te eten in de film The End of Oak Street, de afleiding die ik keek voor het slapengaan.
Zaterdag begon voor mij weer een beetje saai en voorspelbaar
Al was het grappig dat de vriend die mij indertijd op de dagelijkse woordpuzzel in The New York Times wees, de puzzel in exact dezelfde volgorde oploste.
Een oplossing tegen geweld heb ik helaas niet, wel vind ik het verschrikkelijk dat zelfs in 'mijn' Amsterdam mensen op klaarlichte dag worden doodgeschoten. In dit geval betrof het een cipier die door een voormalig gevange werd vermoord. Dat die dader in Somalië is geboren is alleen voor sommige mensen belangrijk. Normale mensen maakt het niet uit waar een criminel is geboren.
Dus zelfs Warren Gregory moet worden gestraft voor het overtreden van de wet. The Flowerbikeman wordt (samen met zijn invalide vrouw en hun kat) teruggestuurd naar het derdewereldland waar hij indertijd zijn eerste 'flowerbike' maakte: de Verenigde Staten van Amerika.
Vreemd genoeg hoeven politici zich blijkbaar níet te verantwoorden voor verboden gedrag. Terwijl u en ik op z'n minst een flinke boete ontvangen als door hun schuld een vlucht wordt onderbroken, komt Camiel Eurlings er vrij makkelijk af. De voormalig CDA-minister van Verkeer- en Waterstaat die leuke voordeeltjes voor KLM realiseerde en zomaar toevallig en opeens directeur werd van de vliegmaatschappij, laadde ondanks een duidelijk verbod zijn powerbank op in het vliegtuig.
Geen van de benadeelde passagiers (de vlucht werd met ruim een dag vertraagd en tientallen vluchten werden geannuleerd) ontvangt van KLM een (financiële) compensatie.
Ik zag het niet als compensatie, toch vond ik het fijn een kop thee te ontvangen van de buurvrouw die ik wat lekkers kwam brengen uit het 'gered-pakket' aan voedsel dat ik een dag eerder mocht ophalen.
Had mijn hart ook kunnen ophalen aan gezelligheid tijdens de viering van Burendag in een belendende wijk, maar had het betreffende bericht volledig gemist. Dus ik miste de paar jaar geleden overleden buurman die als voorzitter van de Bewonerscommissie zeer betrokken was bij de buurt en dat tot op de dag van zijn overlijden bleef; hij werd dood gevonden terwijl op zijn aanrecht een grote pan soep stond die hij zou langsbrengen op het wekelijks soepuurtje in het buurthuis.
Na het avondeten (soep) liep ik een rondje door de buurt. Omdat dat goed schijnt te zijn voor de spijsvertering, maar ook om een ruilkastje te vullen en even te babbelen met deze of gene buurtgenoot. Een buurtgenoot sprak ik maar het kastje bleek helaas verdwenen. Misschien komt het nog terug. Anders zal ik voortaan mijn heil moeten zoeken bij buurtkastjes die minder goed op één van mijn routes liggen.
Een paar huishoudelijke karweitjes, een aflevering van The Expanse en tijdig naar bed.
Zondag werd ik moe wakker. Ondanks negen uren slaap. Mogelijk een geval van mentaalmoeheid; alsof mijn geest - net als op den duur metaal - scheurtjes begint te vertonen en daardoor niet meer zo sterk is als voorheen.
Soit. Even de geest aanscherpen met wat oefeningen,
koffiedrinken met een buurvrouw en met haar goede gesprekken voeren over zingeving, gezondheid en nog zo wat. Altijd fijn, van gedachten wisselen met iemand die je al een tijdje kent. Dan hoef je niet al te veel te zeggen voordat de ander weet wat je bedoelt.
De volwassen mannen die een afspraakje maakten met een meisje van 15 hadden vast de bedoeling om Pokémonkaarten met haar te ruilen of zo. In elk geval liep de date niet goed af en werden zij slachtoffers van een stel oplichters. Zij hadden vast minder brute intenties met de 15-jarige dan indertijd seriemoordenaar Willem van Eijk.
Kijkend naar het gedrag van sommige mensen, denk ik wel eens: 'Doe mij maar goudvissen.' Om die een beetje tevreden te houden, maakte ik ook deze zondag het aquarium schoon.
Eind van de middag bracht ik een bezoek aan een buurvrouw die - net als ik - het onbegrijpelijk vindt dat Donald Trump president van Amerika is.
Terwijl Trump en zijn team vrijwel alleen nog goodwill hebben bij China, Noord-Korea, Israël en Saoedi Arabië, voelde ik mij wat koortsig en ging ik daarom vroeg naar bed.
Return van Deine Lakeien is de muziek van deze week:
Het pleonasme van de week is: persoonlijk dagboek.
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Sjoerd Kuyper en James Sloyan
In 1964 diende een bedrijf een patent in nadat hen door het Amerikaanse leger was gevraagd onderzoek te doen naar condenssporen: Hiding Condensation Trails (Patent US3289409A). Voor mensen die moeite hebben met begrijpend lezen - ietwat denigrerend ook wel 'wappies' genoemd - hèt bewijs dat 'ze' onze hersenen willen beïnvloeden met 'chemtrails', door de lucht verspreidde chemicaliën.
In werkelijkheid werd met het patent een methode beschreven om de luchtverontreiniging door vliegtuigen te verminderen.
Wappies die een YouTube filmpje hebben gezien met de titel 'owning the weather', gebruiken die kennis om collega-andersdenkenden ervan te overtuigen dat 'ze' met opzet het weer beïnvloeden om 'ons' te laten geloven dat klimaatverandering bestaat.
Het betreffende rapport uit 1996 onderzoekt de theoretische mogelijkheid om het bijvoorbeeld te laten regenen in droge gebieden. Het is geen handleiding voor een methode om menselijke hersenen te vergiftigen.
'Ze' ontdekten al snel dat je geen chemische hulpmiddelen nodig hebt om mensen te laten denken wat je wilt dat zij denken: radio en televisie bleken vele malen effectiever en goedkoper.
De opkomst van internet en met name sociale media als Tik Tok deed 'hen' juichen: het was nu nòg makkelijker om grote groepen mensen tegelijk in een bepaalde richting te laten denken. Na een tijdje gemanipuleerd te zijn, denken mensen vanzelf in een bepaalde richting. Zo denken racisten niet zelfstandig na over het verschil tussen 'immigrant' en 'expat':
Racisten zijn eenvoudige slachtoffers voor mensen die anderen willen manipuleren maar uiteindelijk zijn wij allemaal vatbaar voor manipulatie. Kijk eens goed naar wat u zoal gelooft: had u dat ook gelooft als een ander u niet een zetje in de 'goede' richting had gegeven?
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Minder dan twee jaar geleden was ik een stuk actiever dan tegenwoordig. Als ik geen betaald werk had, werkte ik toch nog zo'n 24 uren per week als vrijwilliger bij diverse organisaties, schreef daarnaast aan nieuwe verhalenbundels en zelfs een kinderboek en was behoorlijk actief op sociale media. Daar kwam de klad in na het overlijden van een goede vriend. Met name na het helpen uitruimen van zijn woning. Je ziet en voelt wat een mens allemaal gedaan heeft in zijn leven en ziet fysieke herinneringen letterlijk verdwijnen. Naar de kringloop, buren en familieleden en helaas ook de vuilcontainer in. Vragen als: 'Waar doe je het eigenlijk allemaal voor?' en 'Wat is de zin van het leven?' begonnen mijn leven te beheersen en ik verloor mijn gevoel voor zingeving. Alles wat ik deed leek voortaan nutteloos en ik had nergens meer zin in. Niet in schrijven, lezen, series kijken...niets kon mij meer boeien.
Pas sinds een maand of twee begin ik mijzelf te herpakken, weer wat vaker mensen te zien en actiever te solliciteren. Meer levend in het hier en nu en de blik gericht op de toekomst.
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Maandag werd ik keurig rond half negen gewekt. Als wekker fungeerde de boormachine van één van mijn buren. Navraag leerde dat een keuken werd verbouwd. Het zij zo. Nu ik toch wakker was kon ik mijn dagelijkse oefeningen doen,
het toilet schoonmaken en andere huishoudelijke klusjes verrichten. Bovendien had ik de tijd om te reageren op enkele tientallen verjaarswensen die diverse mensen mij stuurden naar aanleiding van het feit dat ik 59 jaar geleden geboren was.
Ook kon ik nog even de vacaturetekst doornemen naar aanleiding waarvan ik een motivatiebrief schreef en werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek dat deze dag zou plaatsvinden. Had al meerdere sollicitatiegesprekken gevoerd in de laatste twee jaar en daar kwam helaas niets uit. Wat natuurlijk geen garantie biedt voor latere sollicitaties dus ik ging het gesprek open aan vanuit de gedachte: 'Nee heb je, ja kun je krijgen'.
In de eventuele nieuwe baan zou agendabeheer een van mijn taken worden. Fijn dat daar nog mensen voor gevraagd worden want inmiddels kan A.I. ook dat werk mensen uit handen nemen.
De bus erheen kwam langs mijn middelbare school en de locatie bleek prima bereikbaar. Niet onpraktisch.
Was nog maar net thuis toen een buurvrouw zo lief was mij als verjaarscadeau te trakteren op een warme chocolademelk.
Fijn om een paar uurtjes niet te denken aan ellende in de wereld. Zoals het ongeluk met een veerboot in de Javazee waarbij op het moment van schrijven ongeveer de helft van de 243 passagiers nog vermist was.
Vergeleken met verwoestende natuurbranden was het ongeluk met de veerboot een relatief kleine ramp. Meer dan een miljoen mensen kampen met ademhalingsproblemen door de ergste bosbranden in Indonesië in lange tijd, mede veroorzaakt door El Niño. Met de naderende komst van 'de Godzilla onder de El Niño's' ziet het er zeer zorgelijk uit voor de flora en fauna van het land van mijn voorouders.
Het probleem doodleuk bagatelliseren en wetenschappers als David Gaveau het land uitzetten zoals de vorige president, Joko Widodo, deed helpt niet. Dat doet je kop in het zand steken nooit.
Zelfs miljarden steken in het verspreiden van nepnieuws houdt de waarheid niet altijd verborgen. Het is nogal wat om te ontkennen dat tienduizenden onschuldige burgers doelgericht werden vermoord. Helemaal als je beweert dat dat 'per ongeluk' was of 'aan zichzelf te danken'. Terwijl er duidelijke beelden van zijn, veelal gemaakt door de daders zelf. Waarvan er eentje (anoniem) verklaarde: “De nazi’s beschouw ik als kwaadaardig. Maar wat ben ik dan?”
De makers van de film Naza zijn volgens officiële bronnen antisemitische Israëliërs. Volgens onofficiële bronnen zijn Yuval Abraham en Rachel Szor helden.
Die avond vermeed ik het onderwerp liever en liet ik het desgevraagd bij: "Ik hoop dat er snel vrede komt". Omdat het de maandag was na Rosj Hasjana, het Joods Nieuwjaar en er tussen mijn Broeders in de Vrijmetselarij een aantal is dat zich als 'joods' identificeert terwijl er natuurlijk ook binnen het jodendom zeer diverse richtingen en dus ook meningen te vinden zijn. En ook al behoort iemand tot dezelfde richting, dan kan die persoon nog heel anders denken over bepaalde zaken dan geloofsgenoten. Niet elke katholiek denk hetzelfde als elke andere katholiek en dat geldt net zo goed voor elke soenniet en elke zionist.
Het was een mooi begin van het nieuwe werkjaar dat wij samen vierden met de Broeders van een andere loge. Met lekker eten. Voor wie meer wil weten over Vrijmetselarij: maandag 28 september is er een avond voor belangstellenden in Amsterdam.
Behalve lekker eten hadden wij deze avond ook goede gesprekken. Over de herfst, het leven en samenzijn.
Eenmaal thuis zag ik dat ik inmiddels ruim 100 berichten voor mijn verjaardag had mogen ontvangen maar besloot (het was inmiddels na enen) te gaan slapen en daar de volgende dag aandacht aan te besteden.
Dinsdag reageerde ik op enkele tientallen verjaarsberichten, vooral als dat bericht kwam van iemand die niet actief is op sociale media. Voor een groot deel mensen plaatste ik een dankjewel op Instagram en Facebook. Niet dat ik geen tijd had om op elk individueel bericht te reageren maar meer omdat ik nog steeds weinig daadkracht had. Luiheid lijkt het niet te zijn want hoe dat voelt weet ik nog. Het doen van mijn dagelijkse oefeningen gaf weer enige voldoening.
Heb meer dan voldoende tijd om te lezen, series te kijken of andere dingen te doen die 'luie' mensen zoal doen maar om een of andere reden onbreekt mij de lust. Had zelfs geen trek in het ontbijt, al was de koffie best lekker. Kunnen genieten blijkt niet vanzelfsprekend. Dat bleek ook indertijd uit psychotherapeutische sessies die ik mocht ondergaan. Welke vorm van psychotherapie ook wordt gehanteerd, allen hebben die gemeenschappelijk dat alleen al het praten over een probleem helpt om het leed te verzachten.
Het was dus fijn om via app-berichten te praten met deze en gene maar zeker ook met mijn broer. Die beeldbeldde mij voor mijn verjaardag toen ik net op het punt stond om met een buurvrouw een ijsje te gaan eten 'want het is misschien wel de laatste warme dag van het jaar'.
De gestegen gemiddelde temperatuur wordt mede-veroorzaakt door een Nederland dat doodleuk 'duurzame biomassa' in de fik steekt om warmte op te wekken in energiecentrales. 'Duurzame biomassa' is newspeak voor 'Bomen uit Maleisië'. Nederland heeft er ervaring mee om een deel van Azië in de ellende te storten om zelf wat meer comfort te hebben.
Misschien wel omdat Nederlanders zo goed zijn in stelen, zien zij de mensen van wie zij stelen als inferieur. Waardoor zij de neiging hebben die anderen hun wil en gewoontes op te leggen. Daarom mogen islamitische vrouwen van racisten geen hoofddoekjes dragen. Christelijke en joodse vrouwen mogen het hoofd bedekken, maar islamitische vrouwen niet. Blijkbaar.
"Ja, maar bijvoorbeeld leerkrachten en politieagenten moeten neutraal zijn en hun religieuze of politieke overtuiging niet uiten!" Toch heeft rechts geen moeite met een leerkracht die rondrijdt met een bumpersticker met de politieke tekst 'remigratie nu'.
Opvallend, die dubbele moraal op radicaal rechts; als boeren worden gestraft omdat zij de wet overtreden dan 'leven wij in een dictatuur!', maar overkomt klimaatactivisten dat, dan roepen racisten graag hun grote voorbeelden na met 'Ordnung muss sein!'
Rechts had deze avond nog geen mening want het was nog niet duidelijk wie opzettelijk het treinverkeer in grote delen van het land had gesaboteerd, onder meer door ijzeren staven op het spoor vast te lassen. Justitie kon nog geen verdachte groep aanwijzen want dat instructies voor het uitvoeren van de sabotageactie aan het spoor werden gedeeld via een appgroep van boze boeren zegt natuurlijk helemaal niets.
Wat ongeveer was wat premier Jetten zei over de kwestie in een interview naar aanleiding van Prinsjesdag, het jaarlijkse festijn rond de opening van het parlementaire nieuwe jaar. Met grootse gebaren wordt bekend gemaakt wat voor het komende jaar de plannen zijn die het kabinet niet of slechts deels gaat uitvoeren.
Bij een vriend bij wie ik die avond at, zag ik een samenvatting van de traditionele tocht met de koninklijke koets, de troonrede, de hoedjesparade en de presentatie van de inhoud van 'het koffertje' door de Minister van Financiën. Eerlijk gezegd kon het mij maar weinig boeien. Wat meer aan mij lag dan aan het gebeuren en de presentatie ervan.
Was er ook niet helemaal bij toen ik die avond een aflevering keek van het vijfde seizoen van The Expanse voor ik naar bed ging.
Woensdag begon de dag op vrijwel dezelfde manier als de dagen van de voorgaande maanden. Met dit keer wat onrust erbij. Alsof ik de drang voelde wat van mijn leven te gaan maken nu ik met 59 jaar bijna de zestig aantik; 'Later' is 'nu'. Alles wat ik ooit wilde doen daadwerkelijk gaan doen, daar ontbreekt simpelweg de tijd (en het geld) toe. Het zij zo.
Maar naar het plafond of de muur zitten staren is ook zo wat en dus deed ik toch maar wat mij deze dag nuttig leek. Zo verwerkte ik aantekeningen tot toekomstig te plaatsen blogstukjes, beantwoordde een aantal berichten en verwerkte een stapel papieren voordat ik - tussen twee regenbuien door - wat boodschappen haalde waarbij ik onderweg wat overtollige huisraad in een buurtweggeefkast plaatste.
In elk geval fijn dat ik nog mobiel ben.
Wat niet gezegd kan worden van de Amerikaanse senator Mitch McConnell. Meer dood dan levend werd hij de raadszaal ingerold om voor het eerst sinds maanden zijn stem te laten horen.
Althans, zijn stem tijdens een zitting uit te brengen, want praten kan hij na een beroertje niet meer. Persoonlijk denk ik dat een politicus die nagenoeg hersendood is diens zetel hoort in te leveren en terug mag treden om de korte tijd die hem rest met geliefden door te brengen.
Best hypocriet ook om de Senator die fel tegen doorbetaald ziekteverlof is maandenlang thuis op doorbetaald ziekteverlof te houden.
Ondanks dit 'Weekend at Bernie's' trucje van de Republikeinen en zelfs het houden van een 'Trumpapalooza' om de achterban op te jutten te gaan stemmen voor de 'Midterms', zullen zij waarschijnlijk hun meerderheid verliezen. Zij - en met name hun Grote Leider - hebben er een flink zooitje van gemaakt en ook de kiezers weten dat: nog nooit was een Amerikaans president zo impopulair.
Ik ben ook niet heel erg populair maar heb in elk geval echte vrienden, in plaats van mensen die met mij omgaan vanwege mijn geld en macht. Zo sprak ik er deze dag eentje op straat, eentje via beeldbellen en eentje tijdens het delen van een potje thee, eind van de middag. Fijn om met een aantal mensen je niet te hoeven inhouden en alles te kunnen zeggen op de manier waarop je het wilt zeggen.
Het stelt een mens in staat om wat grof in de mond te worden bij het bericht dat ruim twintig mensen omkwamen omdat het flatgebouw waar zij in woonden instortte nadat het zwaar was beschadigd bij bombardementen, gericht op het doden van burgers. Bijvoorbeeld.
Ook in de franchise The Walking Dead worden mensen gedood. Doorgaans op gruwelijke wijze. Deze avond keek ik een aflevering van de prequel Fear the Walking Dead: Passage. Die neemt de kijker mee naar het begin van alle ellende. Toen experimenten met vaccins per abuis dode mensen trek liet krijgen in de hersenen van nog levenden. Vermakelijk. En een beetje eng.
Donderdag liet ik de Algemene Beschouwingen aan mij voorbijgaan. Ooit was ik erg geïnteresseerd in het politiek gekonkel in Nederland maar mijn belangstelling ervoor is wat afgenomen. Misschien heb ik daardoor wat gemist. Dat de VVD onder Dilan Yeşilgöz 'links' is geworden, bijvoorbeeld.
Sinds wanneer is anti-immigratie zijn 'links'? Tornen aan sociale zekerheid en het bevoordelen van de allerrijksten, is dat dan 'links'?
Traditioneel is de Nederlandse regering niet erg daadkrachtig. Dat blijkt ook bij Jetten's aarzeling om te kiezen voor een beleid dat over links of over rechts gaat. Met als gevolg dat zijn minderheidskabinet steun tekort komt voor vrijwel alle plannen die het heeft. Nederland veiliger maken, bijvoorbeeld. Zodat het in de toekomst minder vaak gebeurt dat vrouwen van hun fiets worden getrokken. Zoals vijf vrouwen rond Delft onlangs overkwam. De dader bleek een jongeman van 19.
Bij Johannesburg, Zuid-Afrika gingen daders helaas een heel stuk verder en werden negen vrouwen deels ontkleed maar vooral dood aangetroffen.
Daarbij vergeleken is brandstichten en het spoor saboteren bijna saai nieuws. Dat een beetje smeuïg werd toen Mark van de Oever van Farmers Defence Force de daders opriep het bewijsmateriaal van hun telefoons te halen 'want de politie gaat onderzoek doen'. Dat het oproepen tot vernietigen van bewijsmateriaal verboden is, doet er niet toe voor het FDF. Dat blijkbaar denkt dat alles mag wanneer je 'arme boeren' vertegenwoordigt.
Een vertegenwoordigster van de politie belde mij deze ochtend, toen ik net mijn oefeningen had gedaan.
Schrikken? Nee hoor. Naar aanleiding van mijn recente sollicitatiegesprek bij de hoofdstedelijke gendarmerie hoorde ik dat ik niet de enige kandidaat voor de functie ben en 'binnen enkele weken' zal weten of de keus al dan niet op mij is gevallen.
Het koffiedrinken met een buurvrouw bracht iets minder spanning en dat was prima. Ik begin een beetje te wennen aan rustig aandoen. Zoals ik ook zal wennen aan een nieuwe (werk)situatie. Wij mensen zijn namelijk erg flexibel.
Kijk maar naar de leiders van de EU die lonken naar Canada. Terwijl dat jonge land toch echt niet in Europa ligt. Speciaal voor het Canada van premier Mark Carney bedachten von der Leyen en co de term 'associatief lid'.
Ik was ooit lid van een pencak silat club. Bewijs daarvan vond ik in een stapel oud papierwerk. In de vorm van een kalender met bij elke maand een paar foto's van clubgenoten. Waaronder van ondergetekende (in lichtblauwe broek).
Leuke herinnering maar ook de kalender mocht weg. Tezamen met zo'n twee kilo aan oude strippenkaarten, een uitdraai van een maandkalender met een volbeschreven achterkant uit een voller leven,
concertkaartjes, facturen, scripts, wenskaarten, krantenknipsels en nog zo wat.
Met een enigszins opgeruimd gevoel, meldde ik mij eind van de middag bij een buurvrouw voor de thee. Waarbij wij spraken over verlies, wonen en tevreden zijn.
Tevreden keek ik een aflevering van Star Trek: Strange New Worlds voor het slapengaan. Over het aanvaarden van de duistere kant in jezelf.
Vrijdag merkte ik iets te weinig geslapen te hebben. Wat kwam omdat ik met maagpijn kampte. Mede daardoor namen sombere gedachten hun kans om mij lastig te vallen: 'Waar doe ik het voor?' 'Wat is het nut van de dingen die ik doe?' Irritant. Gelukkig viel ik weer in slaap want bij het wakker worden waren zowel de fysieke alsook de mentale pijn nagenoeg verdwenen. Kon dus met frisse moed aan mijn dagelijkse uurtje ochtendoefeningen.
Mocht ik worden aangenomen in de functie waarvoor ik onlangs op was, zal dat waarschijnlijk een half uurtje worden zodat de wekker niet om zes uur hoeft af te gaan. Het werk en de reis naar kantoor zal dan een deel van de functies vervullen die nu nog worden vervuld met puzzelen, een vreemde taal leren en rekken en strekken.
Altijd leuk hoe complotdenkers de waarheid rekken en strekken om gelijk te krijgen. "Wie filmde het vertrek van de Apollo missie die de Maan verliet na een succesvolle landing?" lijkt een goede vraag maar is simpel te beantwoorden: ook in 1969 was men al in staat camera's van afstand te bedienen. Het is dat òf er zit in elke snelheids-, Ring-deurbel- en mobieltjescamera een heel klein persoon die 24 uur per dag klaarzit om op een sluiterknop te drukken.
Een buurvrouw en ik maakten geen foto's maar grapjes. Bovendien kwam zij niet met lege handen op de koffie maar met een praktisch verjaarscadeau: een stel heerlijk warme soksloffen. 'Om mee door het appartement te lopen waar je zit als je eind van het jaar in Engeland werkt.'
Helaas kon ik vanwege het zeven weken in Engeland werken eind van het jaar niet ingaan op een mogelijk werkaanbod. Voor de eventuele baan bij een grote instelling zou ik in diezelfde periode een trainingstraject moeten volgen, wist de mevrouw aan de telefoon te vertellen. Voor een andere eventuele baan is dat gelukkig geen probleem dus ik ben nog steeds in de running voor betaald werk.
Had het zowel met de buurvrouw alsook met een vriend die deze middag op verjaarsvisite kwam over werk en werkloosheid.
En zelfs over dakloosheid. Gelukkig wonen wij in Nederland en is de kans op dakloos worden niet zo groot als in veel andere landen. Al komt dat helaas voor en kan het op zich iedereen overkomen.
Nadat de vriend weg was, deed ik wat aan het huishouden, vond in een stapel papieren bewijs dat ik ooit aan LARP'en deed,
prepareerde en at mijn avondmaal en bereidde de komst voor van nog wat verjaarsvisite.
Van bevriende buren en van vrienden die ik ruim veertig jaar geleden leerde kennen via school. Wij spraken over ouder worden, dat het leven vaak onverwachte wendingen in petto heeft en de kracht en pracht van vriendschap.
Het was heel fijn om een dag nauwelijks bezig te zijn met de ellende in de wereld, zoals bijvoorbeeld de opkomst van extreem rechts. Dat geweld een geoorloofde methode vindt om de voor hen ideale wereld te scheppen.
Ik begrijp nog dat mensen 'rechts' zijn, maar van extreem rechts begrijp ik helemaal niets. Zo vindt dit deel van het volk dat iedereen die de wet overtreedt het land moet worden uitgezet. Behalve zij zelf. Onbegrijpelijk ook dat mensen racistisch kunnen zijn, anderen minder waard vinden dan zichzelf en met 'gelijke rechten voor iedereen' bedoelen dat mensenrechten alleen moesten gelden voor mensen als zichzelf.
Nederland is al een stuk gezakt op de emancipatieranglijst en toch vinden mensen dat Nederland nog wat verder mag zakken. Een mens krijgt bijna zin om - net als 1 op de 10 AOW-gerechtigden - in het buitenland te gaan wonen.
AOW'ers is maar één groep die niet werkt. Terwijl de groep werken nagenoeg gelijkblijft, stijgt het aantal niet-werkenden. Reden te meer om blij te zijn dat ik eerdaags weer werk heb. Al is dat maar voor zeven weken.
Zo lang duurde het niet om de afwas te doen nadat de visite was vertrokken. Waarop ik kort daarna - na het beantwoorden van felicitaties die waren binnengekomen via LinkedIn - vertrok naar dromenland.
Zaterdag verheugde ik mij op het bezoek van mijn zoon, later die dag. Blij dat ik wat hem betreft geen last heb van ouderverstoting. Het zal je maar gebeuren dat kinderen één van de ouders niet willen zien omdat zij na een scheiding zijn opgehitst door de andere ouder.
Ook fijn als kinderen op school les krijgen in hun eigen taal en niet - zoals bijvoorbeeld in Tibet - verplicht de taal van de overheerser moeten leren. Er is in Nederland zelfs ruimte voor onderwijs in verschillende geloofsrichtingen. Zelfs voor de geloofsrichting 'wij moeten terug naar vroeger' en jongetjes niet mogen breien en punniken en meisjes niet mogen schilderen en timmeren. Daartoe ontving de 'Forumschool' in Almere een subsidie van een half miljoen. Per jaar. Rechtse subisidie dan want 'linkse' subsidie is slecht. Voor het lesgeven aan welgeteld vier kinderen. Terwijl die subsidie voor een stuk meer leerlingen is bedoeld. Hoe kreeg FvD dan tòch al dat geld? Heel verrassend: door te sjoemelen.
Tijdens de lunch met mijn zoon gingen de gesprekken over de fratsen van rechts, met name die van de Trump-regering,
maar ook over zijn recente vakantie, onze komende gezamenlijke reis naar Indonesië, de ontwikkelingen rond en van A.I., favoriete series en nog zo wat. Het werd een fijne middag.
Eentje waar ik graag over vertelde bij een buurvrouw voor wie ik wat kleine boodschappen had gehaald en bij wie ik thee dronk.
Ook in de gesprekken met haar bleek dat iederen wel een 'rugzakje' heeft. Bij sommigen zijn de trauma's fysiek, bij anderen meer emotioneel maar allemaal hebben wij wel eens een nare tijd meegemaakt.
Het perfecte leven bestaat niet, net zo min als de perfecte mens bestaat. Wij maken allemaal fouten en nemen allemaal beslissingen die anders uitpakken dan verwacht.
Wat geen reden is om dan maar niets te doen, uit angst fouten te maken.
Ooit - nog niet zo lang geleden - was ik daar veel minder bang voor en daardoor een stuk avontuurlijker. Zo pakte ik vaker kansen en handelde een stuk spontaner. Tegenwoordig zie ik vooral veel beren op de weg, wat mij er helaas van weerhoudt om een beetje risico te nemen. Lekker veilig, maar wat saai. Niet dat ik jaloers ben op vrienden die tevreden zijn met een zeer rustig leven met weinig afspraken want wat voor de ene prettig is, hoeft dat voor de ander niet te zijn.
Ik ben blij met vrienden en buren die er voor mij zijn. Zoals een paar vrienden die mij deze dag via berichten lieten weten echte vrienden te zijn. In het kader van onderhoud van mijn vriendschapsrelaties, maakte ik afspraken met een paar van hen. Appen is leuk, maar elkaar in het echie zien is prettiger, in mijn ervaring. Gelukkig ben ik nog in staat tot reizen dus ook vrienden die niet in Amsterdam wonen kan ik blijven zien.
Voor ik voor de beeldbuis ging hangen in een poging te ontspannen voor het slapengaan, zag ik nog dat Het Hart van Amsterdam op (lokale) televisie zou komen. Ik was indertijd bij de première en kan de documentaite over de Wallen in de jaren '80 van harte aanbevelen.
Zondag zag ik de VS weer verder afglijden naar het soort staat waar wij al 80 jaar voor worden gewaarschuwd en waar men in Italië en Duitsland het een en ander aan ervaring mee heeft. De Grote Baas heeft verder de persvrijheid ingeperkt; journalisten die niet positief over De Dierbare Leider berichten worden 'gecanceled'.
Maar schrijf maar eens positief over iemand die onlangs weer onder valse voorwendselen een oorlog begon. Door deze gedachten - en vanwege de herdenking van Operatie Market Garden - schreef ik een toekomstig te plaatsen stukje over oorlog. Althans, over enkele aspecten ervan want een enkel blogstuk is veel te weinig om te schrijven over alles dat met oorlogvoeren te maken heeft.
Zo noem ik in het stuk geen conflicten bij naam. Zoals dat in Soedan. Waar ooit bondgenoten de RSF, de Rapid Support Forces en de SAF, de Sudanese Armed Forces elkaar bevechten en namens hun sponsors uit vooral Egypte en de VAE vele burgerslachtoffers maken. Vrijwel uitsluitend met het eigenaarschap van (goud)mijnen als prijs.
Burgers van Soedan komen niet alleen om door gevechten in het kader van een bloedige burgeroorlog, maar ook door honger, dorst en instortende goudmijnen.
Het sluiten van alle goudmijnen en waardeloos maken van goud zou wat kunnen oplossen. Maar ja, dan moeten wij voortaan leven zonder televisietoestellen, haardrogers, wasmachines en mobieltjes. Wat hebben wij ervoor over om het leven van mensen in andere landen minder ellendig te maken?
Heb zelf geen ellendig leven. Zo hoefde ik ook deze dag mij geen zorgen te maken over eten of onderdak en was het een voor mij normale zondag: uitslapen, oefeningen doen,
nagels knippen, aquariumonderhoud en andere huishoudelijke klusjes. Het koffiedrinken met een buurvrouw (en haar vriend) geschiedde aan de voorzijde van onze woningen:
Daarbij maakten wij kletspraatjes met diverse passerende buurtgenoten. Wij wonen in een fijne buurt en het was ook nog eens heel aardig weer.
Muzikant Ed Sheeran deed ook heel aardig. Beetje 'damage control' nadat hij had toegegeven aan de druk van de Amerikaans joodse miljardair Robert Kraft om Macklemore te schrappen uit het voorprogramma van zijn tournee. Je mag je blijkbaar niet uitspreken tegen de moord op tienduizenden mensen. Zo werden ruim 20.000 kinderen slachtoffer van een 3000 jaar oude 'belofte'.
De Israëlische overheid probeert met man en macht de reputatieschade te beperken maar het lijkt te laat. Zelfs de (Israëlische) makers van de documentaire NAZA persona non grata verklaren zal niet mogen baten; de goodwill is op en zelfs hasbara weet de harde waarheid niet langer te verdoezelen.
Geen enkel argument verklaart waarom het goed is om tienduizenden burgers te vermoorden en verjagen. Ja, natuurlijk hebben Israëliërs bestaansrecht. Maar dat hebben Palestijnen ook. Evenals Oekraïners, Russen en welk volk dan ook. Zelfs wanneer men tornt aan het bestaansrecht van anderen, zoals de aanvallen gericht tegen Oekraïne aantonen. Door Oekraïne beantwoord met geweld gericht tegen de belangrijkste Russische inkomstenbron: olie.
Ook de buurvrouw met wie ik eind van de middag samen boodschappen deed en sprak over de Nederlandse taal, geopolitieke situaties, kinderen en (overleden) dierbaren heeft bestaansrecht.
Net als natuurlijk ook Bert en Ernie. Na het in juni overlijden van de stem van Ernie, Wim T. Schippers, stopte onlangs Paul Haenen met het inspreken van de karakters Bert en Grover. Het einde van een tijdperk.
De muziek van deze week is The Force van The Droids
Deze week staan wij stil bij het overlijden van Ben Saunders, Tara Singh Varma, Henk Kroes en Gerrit Graham
Posts
