"Het wordt je zo opgedrongen! Je ziet bijna geen blanke heterostellen meer op tv!" "Joh. Goh. Noem dan eens één televisieserie zonder blank heteroseksueel stel daarin." Wat blijkt? Het is vooral onze perceptie die onze mening bepaalt. En onze perceptie kan eenvoudig worden beïnvloed.
Vooral simpele zielen zijn vaak slachtoffer van beeldvorming. Daarom geloven zij dat alle sociale huurwoningen naar asielzoekers gaan en alle homoseksuele mannen een dag per jaar halfnaakt rondvaren in de Amsterdamse grachten. Terwijl ook asielzoekers en homoseksuelen gewoon mensen zijn. Met elk hun eigen wensen en voorkeuren.
Maar zelfs de grote filosoof Immanuel Kant was daar niet van overtuigd. Hij vond dat homoseksuelen zich gedroegen tegen de natuur in en gaf de nazi's gelijk dat die homoseksuelen als Untermenschen behandelden. Een kant(...)tekening daarbij: in zijn tijd was nog niet algemeen bekend dat homoseksualiteit volstrekt normaal is en niet alleen bij de mens voorkomt maar ook bij veel andere diersoorten.
Wordt uw perceptie makkelijk beïnvloed van buitenaf of denkt u regelmatig: "Klopt dat eigenlijk wel?"
======================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/TerrebelAuthortainer
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
=============================
Maandag was het wasdag en terwijl de was draaide, draaide ik mijn gebruikelijke ochtendritueel af.
Wat wèl veel aanwezig is in de regio is olie.
Was met opzet wat vroeg de deur uit om wat te halen voor de lunch. In de supermarkt kwam ik een collega tegen met hetzelfde plan.
Bij de artiesteningang zag ik een andere collega dansend aankomen. Blijkbaar klonk er een fijn muziekje door haar oordopjes. Of ze was gewoon blij.
Zoals weer een andere collega blij werd van de massage die ik haar gaf toen wij eenmaal in kostuum en make up zaten voor de eerste voorstelling van de dag.
Kon haar vertellen dat onze massage-sessies ervoor zorgden dat mijn grip op het pikhouweel was verstevigd en dat de vrijkomende endorfine van ons huid-op-huid contact mijn gemoedstoestand had verbeterd. Terwijl zij minder pijnklachten had en mij een deel van haar levensverhaal opbiechte.
Wij bleken opvallend gelijke ervaringen te delen. Wat mogelijk onze sterke band verklaarde: "Normaal duurt het maanden voor ik iemand knuffel maar met jou voelde ik direct een vertrouwensband".
Opmerkelijk hoeveel mensen van zichzelf blootgeven als je hen masseert, hun haren knipt of drankjes inschenkt. Masseurs, kappers (klik. Interessant) en barlieden zijn vaak opvallend goede luisteraars.
Poetin is geen goede luisteraar. Niet alleen Oekraïeners willen een einde aan de Russische agressie maar ook veel burgers.
En masse schaffen die (illegaal) een Roemeens paspoort aan. Alles om uit Rusland weg te kunnen komen.
Hooggeplaatste militairen maar ook sponsors uit bijvoorbeeld de olie-industrie die kritiek durven te uiten op het beleid van hun Grote Leider hebben de neiging te worden gesuïcideerd. Ook wel bekend als 'ge-Epsteined'.
Bij ons in Rotherham werd niemand meer 'vermoord' in het spel Traitors want dat was afgelopen.
Maar de acteur die gastvrouw 'Claudia' speelde had voor deze dag wat anders georganiseerd: een heuse prijsuitreiking!
Beste improvisatie, beste invalbeurt, grappigst kostuumongelukje, opvallendste technische fout, leukste valpartij, grappigste gebeurtenis achter de schermen...
Iedereen won een prijs. Zo ook ik.
Zo spraken wij in de kleedkamer over de huidige situatie in Iran.
Waar een collega van ons is geboren. Ook bereidden wij elkaar voor op de verwachtte terugkeer van onze (zieke?) collega. Die net iets te vaak tegen ons heeft gelogen om nog vertrouwd te worden.
Vertrouwt u makkelijk weer mensen die in het verleden vaak tegen u gelogen hebben?
Niet gelogen is dat het heerlijk wandelweer was op de weg terug naar huis. Ik nam een kleine omweg via een straat met diverse kleine eettentjes, deed mij tegoed aan een wrap en aan het uitzicht op de centrale kerk.
Dinsdag loste ik de dagelijkse Connection puzzel van The New York Times met gemak op
Omdat Europese immigranten hen wilden laten voelen wat een goede, witte Christenen zij zijn. En hoe vredelievender de westerse versie van een godheid is dan de godheid van 'barbaren'.
Wat vindt u van immigranten die gewelddadig hun religie en achterlijke gewoontes opleggen aan de oorspronkelijke bevolking? Zoals Engelse 'christenen' deden met de Aboriginals.
Typerend voor nep-christenen: met geweld anderen ervan overtuigen dat hun god de vredelievendste is van allemaal.
'Gij zult geen andere goden voor mij hebben' is niet alleen nogal aanmatigend maar impliceert óók dat er meerdere goden zijn.
Hangt u een god aan die vindt dat alleen Hij belangrijk is en niets of niemand anders? Als u een evangelische christen bent dan doet u dat.
Een echte christen herken je aan hun gedrag, christo-fascisten aan hun abominabele bijbelkennis.
Als je nep-christenen vraagt naar argumenten voor het niet bestaan van andere goden, komen zij met argumenten die aantonen dat ook hun favoriete god niet bestaat.
Als je nep-christenen vertelt dat hun godheid wezenlijk onzijdig is, vinden zij het gebruik van de juiste 'pronouns' (voornaamwoorden) opeens superbelangrijk.
Een goede sfeer in het theater is óók belangrijk. Helaas is die wat minder met een onvolwassen collega in de buurt. Het is triest maar velen van ons hoopten dat zij na haar vermeende ziekte niet terug zou komen.
In de pauze tussen show 1 en 2 keerde ik terug naar mijn nieuwe gewoonte: collega's masseren. Met als resultaat dat een danseres, de actrice die de Boze Koningin speelt en één van de zeven zich meer ontspannen voelden.
In ruil kreeg ik complimenten: "Why are you so kind and always helping people?" "Because I'm selfish and feel happy making others happy." Het grootste compliment was wellicht dat één van mijn 'cliënten' bijna in slaap viel. Ondanks het lawaai en de felle TL lichten in de Green Room waar ik vooral een onwillige spier in haar rug onder handen nam.
Mensen die anderen het leven bemoeilijken mogen van mij op een andere manier onder handen worden genomen. De herrieschoppers rond Oud en Nieuw bijvoorbeeld. En nee, vuurwerk is niet de grootste oorzaak van ellende.
Consumentenvuurwerk illegaal maken werkt maar een beetje tegen overlast. Alcohol verbieden zet meer zoden aan de dijk.
Niet volgens mij maar volgens hulpverleners.
"Ja, maar overlast komt niet door alcohol maar door mensen die er niet mee kunnen omgaan!"
Vervang nu het woord 'alcohol' met 'vuurwerk'.
Nu is gebleken dat alcohol de voornaamste oorzaak is van overlast, zou het goedje volgens u verboden moeten worden?
In het theater was alcohol verboden. Volkomen terecht natuurlijk want zelfs maar één glas alcohol verlaagt al het reactievermogen en dat kan voor ongelukken zorgen.
Ook stress kan voor ongelukken zorgen. Dus ik was blij nog meer collega's te mogen helpen ontspannen. Door deze dag tussen show 2 en 3 nog een paar collega's masseren. Waaronder de actrice die de titelrol in onze Sneeuwwitje productie voor haar rekening nam maar ook de jongedame van de volgspot; urenlang gespannen door een vizier staren terwijl je een vrij zwaar apparaat bedient leidt geheid tot klachten aan nek en schouders.
"Dankjewel! Ik heb nu minder pijn en voel mij zelfs een beetje stoned; de wereld is opeens een stuk mooier!", bedankte zij mij. Erg fijn compliment. Het 'stonede' gevoel was waarschijnlijk het gevolg van de dopamine boost die de massage haar gaf.
Zelf mocht ik een massage ontvangen van de acteur die 'Muddles, de hofnar' speelde maar ook het typetje 'Claudia' uit Traitors. Terwijl wij ons tegoed deden aan chocolaatjes van Quality Street.
maar na drie voorstellingen spelen had ik geen zin in de omweg van 8 minuten die door een gezelliger wijk loopt.
Woensdag las ik over de dreigende uitzetting van een illegale immigrant. Volgens regels die in veel landen - waaronder de VS - gelden, heeft de 19-jarige Audrey Morris de regels overtreden en moet zij dus het land uit. Je zou denken dat figuren als Elon Musk de beslissing van de regering toejuichen: verblijf je illegaal in een land, dan moet je opzouten.
Vindt u ook dat alle illegalen terug moeten naar het land van herkomst, of vindt u - net als een bekende Afrikaanse racist - dat zij mogen blijven als zij een lichte huidskleur hebben?
Denkt u dat wij van Elon Musk hadden gehoord als hij een donker- en niet lichtgekleurde Afrikaan was geweest?
Voor seksisten als Musk en zijn blinde schapen hoeven wetsovertreders niet te worden gestraft als zij jong, blond en vrouw zijn.
Dat ben ik allemaal niet. Omdat ik niet jong, blond en vrouw ben kan ik nooit een Ivanka Trump of Erika Kirk worden maar zal op een eerlijke manier aan inkomsten moeten komen.
Met werken dus. Zoals ook op de laatste dag van het jaar 2025. Dat een mooie dag bleek te zijn. En dan bedoel ik niet alleen qua weer.
Had een fijn gesprek met een oudere dame die een stukje dezelfde kant op liep. In die vijf minuten vertelde zij mij een deel van haar levensverhaal maar luisterde ook naar mij: "O, wat een leuk idee om met de kleinkinderen te gaan doen deze vakantie! Ik neem ze mee naar het theater om jou te zien spelen!"
Vaste lezers weten dat ik graag speel. En niet alleen op het toneel. Door met mensen te spelen voelen zij zich even wat minder alleen. Een gevoel dat veel mensen wel eens hebben. Ook ik. En net als anderen vind ik het geen heel fijn gevoel. Dus als ik de kans zie anderen en mijzelf even gehoord en gezien te laten voelen, dan pak ik die kans.
Luistert u wel eens naar onbekenden?
Een manier om anderen te laten merken dat zij gezien worden is door hen kleine cadeautjes te geven. Zoals een collega deed die mij een muffin gaf.
Een onverwacht cadeautje kregen wij op het toneel. In onze eerste scène verraste de Musical Director ons met een ander geluidseffect dan wij gewend waren te horen. Daarbij genoot hij zó van onze verraste reacties dat hij vergat op een knop te drukken om een muziekje te starten. Met totale chaos tot gevolg. Dat mijn naaste collega en ik ongepland over elkaar heen vielen droeg bij aan het spelplezier deze morgen.
Mensen die ik schaar onder de noemer 'domrechts' hebben volgens mij weinig plezier in hun leven. Hun plezier bestaat vooral uit het vergallen van het plezier van anderen. Neem BBB-minister Femke Wiersma: door keihard te liegen en doelbewust informatie achter te houden heeft zij de boeren voor wie BBB zegt op te komen een hoop extra ellende bezorgd.
Vooral domme mensen accepteren slechte ideeën van politici vooral als de betreffende politicus zionisten toejuicht. Wappies vinden het geweldig dat kinderen letterlijk sterven van ellende omdat in opdracht van de Israëlische regering hen broodnodige hulp wordt onthouden.
Het fascistisch regime verbood organisaties als Artsen Zonder Grenzen hun werk te doen 'want zij helpen Untermenschen!'
Vindt u dat iedereen recht heeft op hulp of mogen alleen witte Joden en dito Christenen ondersteuning krijgen?
Als u vindt dat 'Untermenschen' zoals Palestijnen of Oekraïners allemaal verdienen te sterven bent u geen fijn mens. En zeker geen echte Moslim, Hindoe, Jood of Christen.
Zo is een collega geen echte Christen. Een weggevertje daarbij is dat zij zichzelf meerdere malen per dag Christen noemt. Wat bijdraagt aan mijn antipathie is dat zij mij vaak stoorde tijdens het lezen, schrijven en mijn voorbereidingen op de volgende te spelen scène: "Ik zie dat je geconcentreerd bezig bent en dan niet gestoord wil worden. Maar ik dacht dat je vast de foto's wilde zien van het kerstdiner van een kerkvriendin van mij."
Dacht er even over mijn nep-christelijke collega te vertellen dat de eerste 'echte christenen' in de VS het vieren van kerstmis als verachtelijk 'want heidens' beschouwden en daarom verboden.
Meestal kan ik op mijn lip bijten en vriendelijk knikken en glimlachen maar soms kan ik mij niet inhouden: "Erg blij voor jouw 'christelijke' vriendin - die behalve christen een heuse dierenvriend is - dat er dieren zijn gemarteld en op gruwelijke wijze vermoord zodat zij een vredig samenzijn kan vieren. Maar ik ben niet geïnteresseerd in het zien van tientallen foto's van in stukjes gehakte dieren. Hartelijk dank."
Liever dan omgaan met haar sta ik op het toneel. Waar wij deze ochtend dachten dat er geen ongelukjes meer zouden gebeuren. Tot tijdens het slotapplaus de 'Dame' (een collega in drag) één van zijn valse wimpers verloor. Tot groot vermaak van iedereen die het zag gebeuren.
Tussen de voorstellingen in at ik mijn lunch in de buitenlucht
en zagen collega's het in de Green Room gebeuren dat ik - tijdens het bespreken van onze gezamenlijke diner plannen - een collega masseerde. Haar voeten dit keer. Tot haar zichtbaar genoegen. "Mag ik straks óók?", vroeg een van de dansers. Natuurlijk.
Net zo natuurlijk voelde het contact met een collega. Vanaf dag één hadden wij een 'klik'.
Heeft u het ook wel eens dat u iemand voor het eerst ontmoet en er direct een wederzijdse connectie is?
Met haar ging ik uit eten
The Housemaid zou ik niet categoriseren als gezellige familiefilm. Maar wie een ex heeft die behoorlijk gestoord was en/of graag aan gaslighting deed, zal er veel in herkennen.
In de auto onderweg naar mijn tijdelijke woning zetten mijn collega en ik ons in het restaurant begonnen gesprek voort. Erg fijn om met iemand te praten die aan een half woord genoeg heeft. Alsof wij elkaar al decennialang kenden. Terwijl het pas een paar weken was.
Half elf namen wij afscheid van elkaar en 2025 met een stevige knuffel. In bad weekte ik mijzelf los van de ellende van het afgelopen jaar en toen ik uit de badkuip klom was het alsof ik vuurwerk hoorde.
Mijn collega merkte hetzelfde op, appte zij mij. Toen ik uit het raam keek zag ik waar het geluid vandaan kwam.
Anderhalf uur later had ik nieuwjaarsgroeten uitgewisseld met enkele tientallen bekenden.
Donderdag (na het uitslapen) reageerde ik op een tiental eerder gemiste berichten, dacht 'o ja, heb die ene tante nog geen gelukkig nieuwjaar gewenst' en las het laatste nieuws.
Even slikken toen bleek dat de monumentale Vondelkerk was afgefikt.
Gelukkig met niemand daarin. Ook al was de kerk pas 150 jaar oud en - net als veel kerkgebouwen - al decennia niet meer als kerk in gebruik, veel Amsterdammers waren geschokt: 'Boehoehoe! Ik kwam altijd langs dat prachtige gebouw tijdens het joggen. En nu moet ik huilen. Whêh!'
Was best een lollig gebouw maar er ging sowieso al bijna niemand meer naar de kerk. Vasthouden aan hoe het vroeger was is zó 2025... vooruit kijken terwijl we in het nu leven is wat praktischer.
Zo was ik blij met de enkeling die was wakker geschud door de kerkbrand: Stel dat vrijwel dagelijks een monumentaal en/of heilig pand wordt vernietigd. Met daarin mensen die je kent. En dat jarenlang? Mensen in Nederland zijn al weken van slag als een vrij nieuw en ongebruikt kerkgebouw wordt vernietigd, hoe zouden zij reageren bij èchte ellende?
Laten wij in 2026 eindelijk eens ècht omkijken naar anderen en wat minder klagen dat wij zo zielig zijn omdat het nieuwe Nespresso apparaat niet naar behoren werkt.
Werken hoefde ik deze dag niet. Ja, aan mijzelf. Met nog een paar volle werkdagen voor de boeg, leek het mij verstandig rust te pakken.
Na op bed blijven liggen totdat mijn blaas zei dat ik eruit moest, nuttigde ik een eenvoudige brunch.
Intussen kwamen ook deze dag zo'n 28.000 mensen om van honger. Die dagelijkse doden zijn allemaal arm en hebben een donkere huidskleur. Dus een westerse minister-president zal nooit op sociale media zijn medeleven betuigen.
De Nederlandse regering is ook erg op de hand van zakenpartner Israël en zal dus nooit zeggen hoe erg het is dat men in Gaza geen nieuwjaar vierde maar dag 817 van een genocide doormaakte.
Ik had mij weer voldoende druk gemaakt. Tijd om een uurtje te wandelen.
Had met diverse mensen fijne, diepgaande, online gesprekken voordat ik een dutje deed en mij voor het avondeten bij een lokale grillbar vervoegde.
Want in een leeg huis een magnetronmaaltijd nuttigen voelde voor mij wat pathetisch.
Vrijdag was de eerste werkdag van het nieuwe jaar. En het was een mooie - hoewel koude - dag.
De kans dat zij ooit nog wordt gevraagd voor een professionele productie werd door haar gedrag tot nihil gereduceerd.
Ook het prestige van het Kennedy Center of Performance Arts is tot nihil gereduceerd. Want Trump maakte zichzelf de baas van dat instituut. En voegde er zelfs zijn naam aan toe.
Vlak nadat het door hem benoemde bestuur de regels veranderde om dat mogelijk te maken.
Trump is de hoofdfiguur in De Nieuwe Kleren van de Keizer; geen van zijn getrouwen durft hem tegen te spreken en hij heeft zich omringd met slijmballen. Want niemand gelooft ècht dat hij een van de meest gezonde mensen ooit is.
Om te voorkomen dat het publiek ons naakt zou zien, trokken wij onze kostuums aan voor de eerste van drie voorstellingen van de dag.
Op het toneel was het zó koud dat ik even bang was dat mijn vingers zouden vastvriezen aan mijn pikhouweel. Dus in de pauze aan de koffie.
Al was het maar om mijn handen op te warmen aan de mok.
Dat was eigenlijk het enige negatieve aan de morgen. Verder was die behoorlijk positief. Zelfs het niet afgaan van de wekker waardoor Sneeuwwitje wat moest improviseren om de Dwergen wakker te maken voelde positief.
Desgevraagd door een collega die fan is van Trump 'want hij is een echte christen!' ('Als Trump een christen is, ben ik Madonna's zus', verbeet ik mijzelf te antwoorden) kon ik zelfs iets positiefs bedenken over haar held:
"Kun je dan niets positiefs zeggen over Donald Trump?" Oké: hij hielp een paar arme vrouwen uit Oost-Europa aan een verblijfsvergunning. Door hen veel geld te beloven om hun uiterlijk te verbouwen en voor hem te werken. Bijvoorbeeld als echtgenote.
Altijd fijn, nieuwe vrienden te maken. En natuurlijk roep je 'gezondheid!' als een vriend(in) niest. Diverse collega's waren wat snotterig deze dag dus diverse keren moest ik hen eraan herinneren dat de rol van 'Sniffly' van mij was: "Please stop stealing my lines, will 'ya? Tss!"
Mensen stelen ook graag meningen. Vooral omdat zij niet in staat zijn tot zelfstandig nadenken en begrijpend lezen. Domrechts neemt simpelweg een uitspraak van een fascist als Eva Vlaardingerbroek over als 'mijn eigen mening':
"Het afbranden van de Vondelkerk was een aanval van moslims op christenen!", plantte Vlaardingerbroek als idee in de zielige breintjes van haar volgelingen. Dat het gewoon een vuurwerkongeluk was interesseert racisten niet. De schapen lopen blindelings achter mensen als Chay Bowes aan.
De Ierse zakenman Chay Bowes staat op de loonlijst van de Russische staatsmedia en wordt betaald om te polariseren om daarmee het Westen te destabiliseren.
Met succes. Want mensen als mijn evangelische collega geloven rechtspopulisten blindelings. Vooral omdat zij homofoob, transfoob en islamofoob zijn.
Angst laat mensen rare dingen denken. Velen zijn daardoor willige slachtoffers van propagandisten die betaald krijgen om te polariseren.
Maar na een goed gesprek zag ik mijn collega proberen na te denken. Zij verwijderde zelfs het bericht: "Islamitische immigranten plegen aanslag op christelijke kerk in Amsterdam!" van haar Facebookpagina.
Tussen show 1 en 2 voegde ik wat collega's toe als Facebook vrienden, at ik een broodje in de buitenlucht en een muffin en banaan in de Green Room.
Daar had ik het ook over met mijn oudere buurvrouw die ik even belde: ondanks dat je mensen mist gaat het leven door.
Terwijl nieuwe vragen zijn gerezen over het eventueel nog in leven zijn van de bekende kinderhandelaar en pederast Jeffrey Epstein.
Zo bleek ondermeer de betrokken Officier van Justitie te hebben gelogen: een camera in het cellencomplex waarvan eerder werd beweerd dat die toevallig stuk was rond de tijd dat Epstein 'zelfmoord' pleegde, bleek achteraf wèl te werken.
Denkt u dat Epstein zelfmoord pleegde en dat rond dat tijdstip stomtoevallig negen van de tien camera's in het cellencomplex stuk waren?
In de pauze van de tweede voorstelling van het stuk dat wij speelden mocht ik weer een collega masseren. Als elke goede kapper masseur vroeg ik haar naar haar vakantieplannen. Waar zij uitgebreid en interessant over vertelde. Waardoor ik bijna de oproep miste om op te draven in de openingsscène van de tweede akte.
Het blijft lastig, meermaals per dag dezelfde voorstelling spelen; spieren en hersenen blijven doorgeven 'je hebt deze scène al eerder gespeeld vandaag'.
Het was dus fijn dat tussen de tweede en derde voorstelling van de dag de routine werd doorbroken. Niet alleen omdat wij instructies ontvingen over wat te doen tijdens de aankomende 'relaxed performance'. Speciaal voor mensen die snel overweldigd zijn zou er een voorstelling zijn met minder licht- en geluidseffecten. De Boze Koningin zou het publiek laten weten dat zij slechts een rol speelt en in het echt heel aardig en de zaallichten zouden aan blijven, ook tijdens de verschillende 'black outs' waarin normaliter scènewisselingen zouden plaatsvinden.
De routine werd ook doorbroken omdat ik een collega die dat nog nooit eerder ervaren had een voetmassage mocht geven. Er zat bijna twee uren tussen het einde van het matinee en de avondvoorstelling. Tijd genoeg dus om nog twee collega's te helpen. Waaronder eentje die last had van terugkerende schouderpijn na een ski-ongeluk jaren eerder.
Dankbare collega's hebben is fijn want daardoor voel je je gewaardeerd.
Voelt u zich regelmatig gewaardeerd? En heeft u wel eens een voetmassage ontvangen?
Volgens mij zijn dictators nog nooit gemasseerd door iemand die hen oprecht aardig vindt en maken zij uit puur chagrijn anderen het leven graag zuur.
Nou, jammer dan. Ik hoop dat Netanyahu een flinke spierpijn overhield aan het dansen met zijn schoothondje Trump op diens nieuwjaarsfeest op Mar-a-Lago.
Het zou mij niets verbazen als de diverse dictators in de wereld, ondanks hun openbare schermutselingen, jaarlijks samenkomen om tips over het onderdrukken van minderheden uit te wisselen.
Bijvoorbeeld in het - tot voor kort geheime - luxeverblijf van Poetin op de Krim.
Wat vindt u van regeringsleiders die een luxeleven leiden terwijl veel van hun burgers in armoede leven?
Ik ken mensen die vinden dat hun favoriete Grote Leider verdient in luxe te leven. Zo lang hij maar mensen met een donkere huidskleur en bijvoorbeeld homoseksuelen mensenrechten onthoudt.
Zoals een collega van mij in Rotherham. Die behalve racist ook sociaal onhandig is. Rustig lezen of schrijven is onmogelijk voor wie naast haar zit. "Ik ga nu lezen en wil daarbij niet gestoord worden." is blijkbaar geen duidelijke instructie voor mijn collega dus je kunt er op wachten. Na twee of twaalf minuten (maar altijd onverwacht èn ongewenst) tikt ze je aan: "Zeg, wat vind jij van het weer vandaag/het nieuwe kapsel van die ene presentatrice?"
Vooral creatief schrijven vind ik erg lastig wanneer ik 100% zeker weet dat iemand mijn concentratie zal verbreken.
Erg irritant.
Je hebt je collega's niet voor het uitkiezen. Gelukkig is met verreweg de meeste mensen prima samen te werken.
Zoals ook tijdens de laatste voorstelling van de dag. Wangedrag van de onprofessionele collega (nee, tijdens een scène de muts van het hoofd trekken van een collega is niet grappig. En de toneelvloer is niet de plek om je collega's te vertellen wat jij en je partner de nacht daarvoor hebben gedaan. Ondanks de pijnlijke nek die je zei te hebben opgelopen na een val van de trap waarvoor je je eerder had ziekgemeld) wisten wij goeddeels te negeren.
Diverse kleine fysieke klachten kon ik niet negeren dus na een hete douche ging ik tijdig naar bed.
Zaterdag merkte ik tijdens het uitvoeren van mijn ochtendritueel
dat de kleine pijntjes niet helemaal voorbij waren. Logisch. Het lichaam kan namelijk in je agenda kijken en zag de laatste werkdag om de hoek spieken: "A, we zijn er dus deze spieren zijn niet meer nodig." Maar je moet nog even.
Dus goed om een half uurtje te wandelen en in het theater een kwartiertje te rekken en strekken met de collega's. Mocht gelukkig een paar minuten in de nek- en schouderspieren van een collega knijpen om de bloedsomloop in mijn vingers weer op gang te brengen. Het was ijzig koud.
Tot onze verrassing was de collega die normaliter een half uur te laat was dit keer slechts tien minuten te laat.
Dus net op tijd om wat laatste instructies te ontvangen voor de eerste voorstelling van de dag.
Samen met een gebarentolk die slechthorenden hielp en eentje die voor mensen met speciale behoeften de voorstelling helpt begrijpen met de Makaton methode dronk ik een kopje koffie.
Daarbij wisselden wij ervaringen uit in het werken met mensen voor wie communiceren erg moeilijk is.
Hoe gaat u om met mensen voor wie communiceren niet vanzelfsprekend is? Bijvoorbeeld omdat zij slechthorend zijn, neurodivergent of traag van begrip door bijvoorbeeld een hersenaandoening?
En nee, mensen die traag van begrip zijn, zijn niet allemaal lief, zielig en aandoenlijk. Neem bijvoorbeeld een zekere oranje president. Trump is niet alleen zeer traag van begrip maar ook een vrouwonvriendelijke racist die zijn machtspositie misbruikt om zichzelf en zijn zakenpartners te verrijken.
Bijvoorbeeld door onrust te stoken in het Midden Oosten en een onuitgelokte oorlog met Venezuela te beginnen.
"Ja, maar Trump bestrijdt de drugshandel in Venezuela want drugs zijn slecht!" Onzin. Als de Oranje Man ècht anti-drugs zou zijn en het drugsprobleem met grof geweld wil bestrijden, zou hij al lang het huis van Charlie Sheen hebben laten bombarderen. En Wall Street. En Hollywood.
Als Trump ècht tegen drugs zou zijn, zou hij proberen een einde te maken aan drugsgebruik in Het Witte Huis. Ook hijzelf maar met name Don Jr. is geen onbekende van harddrugs.
Bent u tegen harddrugs? Ook als mensen met geld en macht het gebruiken?
Helpt het volgens u om de leider van een land te arresteren om drugshandel een halt toe te roepen? Zoals de Amerikanen deden met Nicolás Maduro?
Opvallend genoeg zijn diverse van de 'Venezolaanse' drugssmokkelaars Amerikaanse staatsburgers.
Tijdens de 'relaxed' voorstelling leek het alsof wij aan de softdrugs zaten; nog niet eerder speelden wij zo kalm en 'chill'. Met opzet. Omdat dat ons was gevraagd. Om rekening te houden met ons speciale publiek.
Onze aangepaste manier van spelen werd duidelijk gewaardeerd. Opvallend vond ik dat ook na 70 voorstellingen spelen de Stage Manager nog steeds moest omroepen: "Als je van het toneel af stapt kan je microfoon nog aan staan dus hou je nog even stil en zeker niet vloeken graag."
Sommige collega's zijn blijkbaar net zo traag van begrip als sommige bezoekers deze dag. Maar die bezoekers hadden in elk geval een goede reden.
"Wij gaan jullie bombarderen om jullie demonstranten te beschermen!" is geen goede reden om Iran aan te vallen. Maar dat is na Venezuela
het volgende land waarvan de VS de olievoorraad van zal inpikken.
"Ja, maar Iran staat op het punt atoomwapens te ontwikkelen!" 1) Waarom zouden alleen de VS en haar bondgenoten die mogen hebben? 2) Onzin. Dat Iran atoomwapens zou ontwikkelen wordt al eeuwenlang beweerd.
Geen idee waarom de Veiligheidsraad van de VN weigert in te grijpen in welk gewelddadig conflict dan ook. Zijn ze hun doel vergeten?
De overeenkomsten tussen de Amerikaanse bemoeienis met Irak en die met Venezuela zijn groot:
Het enige verschil met Saddam Hoessein lijkt te zijn dat Maduro gewoon door zal gaan met leven in luxe.
Ook bestaat er zoiets als internationaal recht. En had Trump zich aan de Amerikaanse wet moeten houden. Alleen dictators handelen op eigen houtje en zonder toestemming van een democratisch gekozen parlement.
Vindt u dat elke regeringsleider zich aan internationaal recht moet houden of geldt er een uitzondering voor Israël en de VS?
Agressief kolonialisme heeft nog nooit een burgerbevolking vooruit geholpen.
Door ons te ondersteunen als dansgroep hadden lokale kinderen ons vooruit geholpen. Dus gingen wij met hen op de foto na de tweede voorstelling van de dag. Zo ook met de twee jongelui die eerder voor een paar van 'de Zeven' waren ingevallen.
Daarna belde ik een buurvrouw, at een wrap, plaatste een vers stuk proza en beeldbelde met een vriendin.
Het toetje na mijn avondeten bestond uit baklava, gekregen van een collega.
Die avond zaten we met een stuk of tien van ons in de kroeg, met leden van cast en crew.
Het door 'de Boze Koningin' geïnstigeerde spel
'Rose and Thorn' ('Leukste en minst leuke herinnering?' hielp daarbij.
De partner van een crewlid zat er wat verloren bij maar had toch wat inbreng:
'Echt waar? Een vrouw deed dat!?'
Veel mensen verkeren blijkbaar in de veronderstelling dat vrouwen zich niet slecht kunnen gedragen. Dus ik liet hem een voorbeeld zien: het verschil tussen de zitplek van een man en een vrouw in de kleedkamer. Tot wie van de twee (man of vrouw) behoort de minst nette plek, denkt u?
Zondag was de laatste werkdag in Rotherham. En prachtig weer voor de wandeling naar het theater die ik ondernam na mijn laat begonnen ochtendritueel.
Van één collega namen wij onverwacht en voortijdig afscheid; zij had zich ziek afgemeld deze ochtend. Dus waren - op de laatste dag - nog maar vijf van de oorspronkelijke zeven 'dwergen' over. Alsof je speelt in een stuk van Agathie Christie.
In de echte wereld gebeuren dingen die ook Agatha Christie niet had kunnen bedenken. Zoals troepen van Delta Force die een dictator en diens vrouw ontvoeren. Niet om de macht over te dragen aan de oppositieleider in Venezuela maar om een dictator op de troon te zetten die de Venezolaanse olierechten aan sponsors van het Trump regime zal geven.
Dan ben je minstens net zo slecht. Ook tegen Netanyahu loopt een internationaal arrestatiebevel. Maar hij kreeg een feestje in Mar-a-Lago. En een zetel in de VN. De ene dictator is blijkbaar de andere niet; de ene wordt gefêteerd en de andere geëxecuteerd.
Dankzij de twee kinderen die invielen ging de executie van het matinee deze dag voorspoedig. In de pauze daarna vertelde de directeur van het productiebedrijf zó tevreden te zijn over mijn optreden op en achter het toneel dat hij mij via mijn agent heeft gevraagd het komende jaar terug te komen in een nieuwe voorstelling "want ik werk graag met professionals als jij".
Ook een collega was erg lief voor mij: "Omdat jij last heb van koude handen nadat je buiten was geweest en wat last hebt van stress, mag jij je handen opwarmen aan mijn nek en in mijn spieren knijpen." Wie ben ik om zo'n vriendelijk voorstel af te wijzen?
Bovendien gaf zij mij lekkers terwijl zij mij influisterde: "Ik kom graag eens voor een paar dagen naar Amsterdam. Kan ik dan bij jou logeren?" Vooruit. Ik ben de beroerdste niet. En zij is fijn gezelschap.
Een paar laatste foto's,
en de run eindigde (onder luid gejoel van het zeer enthousiaste publiek) met het spelen van de allerlaatste voorstelling.
Applaus, licht, doek.
Popular van Nada Surf is de muziek van deze week:
Posts
