Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, juli 15, 2018

De week voorbij

Het lijkt er op dat ik op mijn best ben in chaotische situaties. Zowel op het toneel als op kantoor als in mijn dagelijks (privé-) leven. Wanneer alles precies gaat zoals ik dat vooraf in mijn hoofd had krijg ik al snel het gevoel dat er 'iets' niet klopt. Misschien dat ik daarom wel eens iets doe wat andere onconventioneel zouden noemen en is het daarom ongebruikelijk wanneer een weekoverzicht vrijwel identiek is aan een eerdere week uit mijn leven. Volgt u een zich wekelijks herhalend leefpatroon? Bevalt dat?

Maandag heb ik iets geleerd: voor dansen gebruik je andere spieren dan voor boekhouden. Toch was het erg leuk om onder leiding van een heuse choreografe heuse danspassen te leren voor een heuse rol in een heuse musical. Dansen (en uithijgen) is ook een prima manier om collega's beter te leren kennen. Behalve danspassen leerden wij ook liedjes. In een musical wordt tenslotte ook gezongen. Onderweg naar de repetitieruimte kwam passeerde ik de Amstel:

Een van mijn nieuwe collega's bracht mij met de auto een heel stuk richting bewoonde wereld. Dat scheelde mij toch wel een half uur reistijd. Fijn!

Onderweg naar huis sprak ik een buurman. Weet niet meer precies wat ik die avond deed (kop thee met een buurvrouw waarschijnlijk) maar weet wel dat ik erg moe was.

Dinsdag was ik nog steeds moe toen ik naar kantoor ging. Daar kon ik helaas niet alles doen wat ik van plan was te doen dus dat was jammer. Toch was het al met al een goede werkdag. Bijna thuis zag ik dat het ook in het park om de hoek zomer was:

Was nog maar net thuis toen een buurvrouw zich aandiende. Samen een pot thee gedeeld, samen even gedanst op foute oude disco en zij stond mij bij in het maken van de wekelijkse pizza.

Na het avondmaal direct door naar een bewonersvergadering. Daar mocht ik nog een buurvrouw van een stuk pizza voorzien en tegen het einde van de vergadering nog een andere.

Eenmaal weer thuis zag ik nog hoe het team van België Frankrijk zag doorschuiven naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal.

Na wat huishoudelijke klusjes (zoals afstoffen en zo) las ik nog even een script door en ging naar bed.

Woensdag deelde ik het laatste stuk pizza voor de brunch met een buurvrouw. Prima te eten, zo vlak na de koffie. Keukenvloer gezwabberd, wat mailtjes verstuurd en teksten zitten leren. Verder visite van een aannemer die kwam kijken wat er precies gedaan moet worden aan de achterzijde van onze woningen. Zoals gebruikelijk zijn wij over eventuele werkzaamheden niet vooraf ingelicht door woningcorporatie Ymere. Het bezoek van de meneer was dus een complete verrassing. Dus ik vroeg onze contactpersoon bij Ymere wat hier precies aan de hand is en vroeg een paar leden van de VvE of zij meer wisten. Een buurvrouw wist te melden dat zij had aangegeven dat er in haar buitenmuur een flinke scheur zit. Misschien dat men die zal repareren? Zou kunnen, hoewel de aannemer sprak van meerdere woningen.

Omdat het mooi weer was nam ik mijn script mee de tuin in. Het is namelijk een draagbaar script en dat is erg handig. Helaas hebben mijn buren hun kinderen onlangs speelgoedfluitjes gegeven en bovendien wordt er bij de overburen een muur uitgebroken om plaats te maken voor een schuifpui. Tekst leren met hindernissen (Fluit, slijptol, voorhamer, fluit, drilboor, geschreeuw, fluit, cirkelzaag) dus.

Des te fijner dat ik die avond at bij een vriend: even verlost van de herrie. Bij thuiskomst bleken de kinderen van de buren naar bed en was men aan de overkant voor deze dag gestopt met slopen. Zo kon ik mij weer aan mijn studie wijden.

U mag raden op welke wijze de dag werd afgesloten.

Donderdag bleef ik 's ochtends even thuis. Met een goede reden: na enig aandringen was het mij gelukt om via Ymere een elektricien te laten langskomen. Hij constateerde een paar brandplekken binnen in de wandcontactdoos bij mijn aanrecht.

Wat zeer waarschijnlijk verklaarde waarom ik bij tijd en wijle een schok kreeg bij het aanraken van dat aanrecht. 'Maar geen zorgen meneer want er is geen enkel risico. Voor mensen met een sterk hart.' Fijn. De meneer heeft de wandcontactdoos vervangen door eentje zonder brandplekken in het binnenwerk. Hoera!

Met blij gemoed dus naar het werk. Gelukkig miste ik mijn aansluiting waardoor ik staand in een heerlijke ochtendzon nog even wat teksten kon oefenen uit een zeker meegenomen script. Op het werk helaas nog steeds een bijzonder trage internetverbinding maar daarin had ik voorzien: een aantal boekhoudkundige lastigheden had ik reeds op papier staan. Daarmee konden de visiterende externe boekhouder en ik flink aan de slag. Dit alles ten behoeve van de BTW-aangifte van het afgelopen kwartaal. Beiden zaten wij goed in de tijd dus al met al was ik half acht thuis.

Daar wachtte mij een verrassing: een heuse excuusbrief van Ymere (klik)! Men had mij 'een verkeerde brief' gestuurd en bood excuses aan voor 'de ontstane verwarring.' Goh. Voorlopig einde van het liedje: 'Na 20 augustus' wordt mijn woning geïsoleerd en 'vervolgens' wordt er een CV-installatie aangelegd. Nog steeds wat vaag maar zou het dan toch...? Het zou kunnen dat men bij Ymere hoopte na het versturen van de excuusbrief niets meer van mij te vernemen. Als dat zo is dan kennen zij mij slecht...http://vragen.blogspot.com/2018/07/ymere-en-de-cv-excuus-en-oplossing.html

Terwijl ik blij was waren de ouders van de uit een grot geredde jongens in Thailand dat zeker ook. En volkomen terecht natuurlijk. Wat ik wel mis is dat de media niet veel stilstaat bij de tientallen mensen die verdronken bij een veerboot-ongeluk in Thailand in dezelfde week of bij de honderden mensen die omkwamen omdat zij in Nigeria het waagden in opstand te komen tegen een dictator. Ook zijn er ruim honderd doden te betreuren bij recente aanslagen in Pakistan. Maar blijkbaar is dat niet 'belangrijk' of 'spectaculair' of 'bijzonder' genoeg. Jammer.

Vrijdag hard gewerkt op de brouwerij. 's Ochtends vooral samen met een externe adviseur en 's middags vooral aan de crediteuren- én aan de debiteuren administratie. Een biertje op het einde van de werkdag was dan ook verdiend.

Toevallig in de lunchpauze ontving ik een onverwachte knuffel. Van een vroegere klasgenoot die tegenwoordig 'in het bier' zit en daarom de brouwerij bezocht. Na ruim 30 jaar wist hij mij nog te herkennen! Het zullen mijn sprekende ogen zijn... Dankzij een collega (die het trouwens opviel dat ik was afgevallen!) was ik keurig om zeven uur thuis.

Onderweg naar het werk had ik - vooral in mijn hoofd - nog liedjes zitten oefenen voor de musical en op het werk kreeg ik een telefoontje in verband met een komende entertainment-opdracht. Op dat telefoontje ondernam ik 's avonds nog wat actie terwijl ik ook wat werk verrichtte als secretaris van de maandagavond club. In de tuin babbelde ik nog wat met een buurvrouw.

Zo kom ik mijn dagen wel door.

Zaterdag even in de tuin met een buurvrouw gebabbeld en daarna met een andere buurvrouw en haar vriend door het open raam aan de voorkant van onze woningen staan kletsen. Vervolgens op de trein gestapt om een paar uren te werken op het festival 'Ultrasonic' bij Maarssen. Hier een foto van het treinstation:

Prachtig weer, leuke mensen. Waaronder mijn collega:

Leuk ook om te zien dat mensen zich prima weten te vermaken met muziek, mooi weer, een luchtkussen, een zweefmolen en schommels. Het hoeft allemaal niet modern en 'high tech' te zijn. Het festivalterrein grensde aan het water van de Maarsseveense plassen. Tegen zonsondergang was er een heuse heteluchtballon te zien:

Bij station Amsterdam Amstel stapte ik over van de trein op de tram:

Die avond niet lang na thuiskomst naar bed want ik was best wel moe.

Ook zondag even in de tuin met een buurvrouw gebabbeld. Samen met een buurman heeft zij mijn tuin opgeknapt. Erg lief!
Bijzonder ook dat het haar gelukt is een eenjarige plant uit mijn moeder's nalatenschap weer aan het bloeien te krijgen:

Daarna naar een vriend om hem te helpen met een computerprobleem en - omdat ik toch in de buurt was - een uurtje (oké, bijna twee uren) zitten bijkletsen met mijn vroegere bibliotheekjuf die woont in het hofje waar mijn moeder zaliger nog mooie jaren heeft mogen beleven.

Van haar hoorde ik dat er helaas weer een paar bewoners zijn overlijden. Zo gaat dat met mensen. Die gaan wel eens dood. Met name op het einde van hun leven. Toch triest. Anderzijds goed om te horen dat de naam van mijn moeder zaliger nog niet is verstorven bij de dames en heren in het hofje. Bij de 'Weet je nog..?'- gesprekken komt zij nog regelmatig over de tong.

Onderweg kwam ik langs deze gracht:

Boodschappen gedaan en een pot thee gedeeld met een buurvrouw. Even staan kletsen met een buurman die mij er aan herinnerde dat de finale van het WK voetbal was begonnen. Het is maar een spelletje natuurlijk. Maar soms wel een spannend spelletje. Aardig weetje: als Frankrijk een Hongaars of Amerikaans immigratiebeleid had gevoerd, was de uitslag misschien heel anders geweest: van de 23 spelers van het Franse team zijn er namelijk maar liefst 19 immigranten of zonen van immigranten.

's Avonds met een buurman overleg gepleegd over de naderende Burendag, daarna nog even staan praten met een buurvrouw en een andere buurman.

Het was half tien toen ik besloot nog even een uur of zo teksten te gaan leren om bij volgende showrepetities goed beslagen ten ijs te komen.

Het Engelstalige blogstuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/07/double-standards.html

De muziek wordt deze week verzorgd door Bettie Serveert. Hier is 'Kid's allright'



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Nancy Sinatra en Wibo van de Linde.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, juli 13, 2018

Aan haar (een #verhaaltje)

Ook met zijn gezicht in zijn handen
kon hij de wereld niet weren.



Gedachten en gevoelens kwamen,
werden verwerkt en verdwenen.
Hoewel enkele bleven,
hangend aan een geraamte
van herinneringen.
Aan haar, aan hen, aan haar.


====================
Meer lezen? https://www.bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, juli 11, 2018

Rekening houden met anderen

In een samenleving houdt je rekening met elkaar. Dus de werkgever houdt rekening met de werknemer, de ouder houdt rekening met het kind maar ook buren en levenspartners houden rekening met elkaar.

Eenvoudig voorbeeld: een vriendin van mij gaf aan het vervelend te vinden dat ik mijn nagels knipte in haar bijzijn. Dus dat doe ik niet meer. Anderzijds geeft zij mij wel eens een knuffel hoewel zij zelf niet van knuffelen houdt. Rekening houden met anderen is voor mij dat je af en toe voorbij gaat aan je eigen noden en wensen en tegemoet komt aan die van een ander.

Nog een voorbeeld:
Je kunt zin hebben om laveloos achter het stuur te zitten en met ruim 200 kilometer per uur over de weg te scheuren binnen de bebouwde kom. Maar je houdt rekening met mensen die niet graag worden doodgereden door een dronken idioot dus doet het toch maar niet.

Voor mensen die het moeilijk vinden rekening te houden met een ander is het een lastige wereld om in te leven. Vaak vinden zij namelijk dat anderen rekening moeten houden met hen maar vinden zij dat zij geen rekening hoeven te houden met anderen.

Dat kan een tijd lang goed gaan maar uiteindelijk zullen zij in een isolement terecht komen. Want niemand is graag samen met iemand die geen rekening houdt met anderen.

Bij de ene persoon leidt het isolement tot depressie ('Niemand vindt mij lief!') terwijl het bij een ander leidt tot agressief gedrag. U weet wel: 'Jij moet mij respecteren want anders...!'

Dus als u nu iemand kent of iemand ooit tegenkomt die geen rekening houdt met u, wees dan aardig want hij of zij heeft het erg moeilijk.

Maar hoe doe je dat, rekening houden met anderen? Hier een paar ideeën:
(Klikken=vergroten)

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, juli 10, 2018

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is natuurlijk dat Scott Pruit (klik) is opgestapt als hoofd van de Amerikaanse milieudienst EPA. Hoewel zijn opvolger vooral bekend is als lobbyist van de olie-industrie is het toch goed te weten dat publieke druk werkt. Scott Pruit was vooral bezig met zelfverrijking en het terugdraaien van maatregelen die het milieu moeten beschermen. Terwijl hij werd betaald voor het beschermen van het milieu.

Nik Spencer ontwikkelde een machine, ongeveer zo groot als een wasmachine, die direct thuis huishoudelijk afval omzet in energie. Stelt u zich een wereld voor waarin iedereen zo'n apparaat thuis heeft staan! Je zou bijna meer afval willen produceren...



Even geen foto van mijn eigen kat
maar van een kat van een buurvrouw:


De lolcat van deze week:

'Waarom zou je maar één droom hebben?

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juli 08, 2018

De week voorbij

Zoeken naar de juiste balans kan je je hele leven kosten. Denk aan de geluidstechnicus bij een concert die de juiste balans zoekt tussen vocalen en instrumenten. Zit die daar een paar minuten, roept: 'Hebbes!' en loopt vervolgens weg? Nee, die zit daar de hele avond en blijft constant zoeken. Balans verandert namelijk voortdurend. Of dat nu balans in muziek is, de balans tussen werk en gezin, de balans tussen 'druk zijn' en 'niets doen' of de letterlijke balans wanneer je als koorddanser werkt. Het blijft balanceren in het leven. 

Maandag was ik een uurtje later de deur uit dan gebruikelijk voor een maandag. Omdat ik niet naar de brouwerij ging maar naar de eerste lezing van een heuse musical. Het gebeurde in een studio achter dit hek:

Daar krijg ik een rol in. Dus. Het is een volkomen nieuwe (Nederlandstalige) productie, gebaseerd op een oud verhaal. Dat van The Elephantman. U weet wel: over een niet erg grote, wat misvormde man wiens relaties alleen maar mislukken en die zich laat betalen om zich te laten uitlachen. Er was sprake van echte typecasting want ik kreeg de rol van kastelein.

Het duurde allemaal langer dan verwacht en op advies van mijn collega ('het heeft weinig zin om voor twee uurtjes werken naar kantoor te komen.') ging ik deze stap in mijn acteer carrière maar even vieren. Hier vindt u meer informatie (en kunt u kaartjes kopen. Hint.): https://the-elephantman.nl

Thuis bleek de zon nog lekker te schijnen in de tuin dus daar zat ik een uurtje. Binnen deed ik mijn maand-administratie, knipte mijn nagels, chatte met een paar mensen, at de bami die een lieve buurvrouw mij in een bakje bracht en streek wat kleren tijdens het bekijken van een voetbalwedstrijd in het kader van het wereldkampioenschap en zag blije Belgen.

Later op de avond - het was inmiddels bijna nacht - een pot thee leeggedronken. In mijn eentje? Natuurlijk niet! Samen met een buurvrouw.

Dinsdag was ik nog niet helemaal klaar met Ymere. Er gaat erg veel mis bij die woningcorporatie. Deze dag kwam een aannemer mij vertellen dat hij de gaten in mijn keukenplafond zal dichten. Gaten die eerder zijn gemaakt door een andere door Ymere ingehuurde aannemer ten behoeve van de toekomstige installatie van Centrale Verwarming. Het plafond zal dus weer open moeten wanneer ik later CV krijg. Praktisch. NOT. Mijn meest recente correspondentie met Ymere vindt u hier. (klik) Ik belde een contactpersoon bij Ymere en deze vertelde mij het een en ander voor mij te zullen uitzoeken. Nu is mij dat - in de loop der jaren - tientallen keren (niet overdreven) eerder beloofd maar vooralsnog is mijn woning nog niet geïsoleerd, zijn mijn oude klachten nog steeds niet verholpen en ben ik nog steeds afhankelijk van een gaskachel voor verwarming.

Was dus al een tikje chagrijnig toen ik op het werk aankwam en dat ook daar een en ander niet volgens plan ging deed niet veel goeds met mijn humeur. Dat zijn zo van die dagen. Maar het bedrijf staat naast een molen en dat is toch altijd weer een mooi gezicht:

Onderweg naar huis nog telefonisch overleg gepleegd over een naderende ludieke actie van de lokale afdeling van de Socialistische Partij en bij thuiskomst trof ik de eerste gast van de avond al voor mijn deur aan. De vriend stond mij bij in het maken van de pizza (Ja, Di Mario, het is waar: ik maak en eet elke week pizza. Werd daartoe uitgedaagd door een buurvrouw en probeer elke week verbeteringen en/of variaties aan te brengen in de receptuur.) van die avond. Uiteraard weer een met een bloemkoolbodem.

Samen met een buurvrouw gingen wij aan de knabbel in de gemeenschappelijke binnentuin. Niet veel later bijgestaan door een andere buurvrouw.

Rond middernacht was de visite de deur uit en kon ik nog even een uurtje aan het werk in mijn functie van secretaris van een vereniging: e-mail verzendlijsten aanmaken. Best nuttig. Vooral wanneer je regelmatig berichten per e-mail verstuurt aan verschillende groepen mensen.

Woensdag dus nog een tikkeltje moe bij het wakker worden en of het daar door kwam weet ik niet maar ik miste mijn bus en dus de aansluitende bus. Dan sta je dus 28 minuten lang op een saaie bushalte je zonden te overdenken. Maar dat blijkt te kort...Werken was lastig deze dag want de internetverbinding viel uit, niet lang na de lunchpauze. Gelukkig waren een paar belangrijke taken al verricht. Tja, dan is het mooi weer, werken in de administratie zonder internetverbinding is tegenwoordig nagenoeg onmogelijk, een paar toeristen komen wat biertjes proeven en wat doe je dan? Dan neem je een paar collega's mee en doe je met ze mee!

Bij een vriend genoot ik van een babbeltje en het avondeten en thuis werd de dag - heel origineel - beëindigd met het delen van een pot thee met een buurvrouw.

Donderdag bleek 's ochtends de internetverbinding nog steeds tegen te vallen maar een handige collega loste het euvel op. Hoera! Mijn directe collega en ik togen aan de arbeid en er werd aardig wat werk verricht. Bijna jammer dat ik een uurtje eerder weg ging van kantoor want ik was net lekker op dreef. Maar anders had ik zangles gemist. De zangjuf toonde zich erg verheugd met het nieuws dat ik een rol in een musical heb bemachtigd. Toen ik op het bankje bij de tramhalte bij haar in de buurt zat en omhoog keek zag ik dit:

Onderweg sprak ik de moeder van een vroegere kleuterklasgenote van mijn zoon. Leuk haar weer even te zien!

Thuis mocht ik genieten van een bakje eten dat een lieve buurvrouw bij mij in de koelkast had geplaatst. Met een buurman besprak ik zaken voor de Bewonerscommissie en zo, ik reageerde op een paar e-mails, pleegde een paar telefoontjes en dronk thee bij een buurvrouw. Nog even een kleine handwas en hup, naar bed!

Vrijdag was ik keurig op tijd op het werk waar weliswaar niet alles vlekkeloos ging maar toch gaf het werken voldoening. Misschien had ik daardoor ook weer de energie om woningcorporatie Ymere aan te pakken. Er zijn in een enkele dag twee medewerker bijgekomen die mij beloofden 'volgende week' alles in orde te maken. Die toezeggingen ontving ik sinds minstens november 2015 dus inmiddels heb ik er weinig fiducie in. Heel gek. Toch weidde ik er maar weer eens een brief aan: http://vragen.blogspot.com/2018/07/nieuwe-ontwikkeling-betreffende-ymere.html

Tegen het einde van de middag was helaas de internetverbinding uitgevallen dus werd boekhouden lastig. Gelukkig kwam er afleiding in de vorm van een vriendin van vroeger die de brouwerij (en mij!) met een bezoek vereerde.

Bij thuiskomst bleek het zomaar opeens negen uur 's avonds te zijn. Prima tijdstip voor het delen van een pot thee met een buurvrouw.

Zaterdag bijtijds op want de avond daarvoor lag ik er redelijk op tijd in. In bed had ik nog boek nummer elf van dit jaar uitgelezen: 'Afvaart om Middernacht' is een klassieke SF-bundel van Fritz Leiber. Onderhoudend en zelfs enigszins educatief. Prettig. Voor de broodnodige afwisseling begon de dag met het delen van een pot koffie met een buurvrouw.

Bij een uurtje huishoudelijke klusjes verrichten kwam ik een verloren gewaande sok tegen. Nu is het stelletje dus weer compleet en heb ik geen weessokken meer in huis! Hoera!

Mijn zoon sprak ik toen wij samen zijn moeder bezochten. Altijd fijn hem te zien en met eigen ogen te zien dat het hem goed gaat.
Zowel op de heen- alsook op de terugweg rijdt de betreffende tram over de Amstel. Deze twee foto's maakte ik respectievelijk op de heen- en de terugweg:


Op de weg terug kwam ik een buurvrouw tegen en ook in de wachtruimte bij de kapper bleek zich een buurvrouw te bevinden. Thuis in de gemeenschappelijke binnentuin dus ook maar even met een buurvrouw staan babbelen, samen met een meegenomen buurman die met haar wilde kennis maken.

De tuinplanten van water voorzien omdat de weergoden vooralsnog andere plannen hadden en de die morgen gedraaide was opgehangen.

's Avonds zitten en liggen relaxen op een terras met een paar vriendinnen.


Was fijn.

Zondag bij het wakker worden nog even blijven liggen. Gewoon, omdat dat kon. Mailtjes verstuurd vanuit diverse functies (secretaris van een vereniging, entertainer en lid van de bewonerscommissie), in de binnentuin mij even in het script voor de komende musical verdiept

, kennisgemaakt met een nieuwe buurvrouw, koffie gedronken bij een buurvrouw, thuis de goudvissen verzorgd, BTW-aangifte ten behoeve van mijn eigen bedrijfje gedaan en tot besluit van de week een pot thee gedeeld met een buurvrouw.


Het Engelstalig stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/07/a-positive-world.html

===============================================


De muziek deze week is het nummer 'Candy' van Iggy Pop:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Armando en Steve Ditko

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, juli 06, 2018

Krullen (een #verhaaltje)

In de duistere deuropening zag hij niets meer
dan een stel priemende kattenogen.

Omdat de deur open stond bereikte hem de geur
van een naderende zomer.
Het zou een bijzonder warme worden.
De kat wist dat ook.

Terwijl hij opstond en richting deur liep,
probeerde hij zich voor te stellen
hoe het leven zonder haar zou zijn.

Misschien dat de dokter het hem straks kon vertellen.

Hij zou het erg jammer vinden haar te verliezen
want mensen kenden hem vooral
vanwege zijn weelderige krullen.

==============================================
Meer lezen? http://bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, juli 04, 2018

Is Nederland braaf?

Nederland presenteert zich graag als het braafste jongetje van de klas. Maar die houding van onschuld past niet bij de werkelijkheid van Nederland als belastingparadijs voor multinationals.

En ook niet bij de waarheid van Nederland als een van de ergste slavenhandelaren.

Of Nederland als een van de grootste wapenexporteurs ter wereld. 'Maar wij verkopen niet aan dictators of regimes die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten, hoor!'

https://decorrespondent.nl/7834/nederlandse-artillerievoertuigen-worden-ingezet-in-jemen-en-meer-uitkomsten-van-ons-wapenonderzoek/675000424956-21b42f3a

Alsof het Nederlandse Ministerie van Defensie niet weet dat dat de aan de Verenigde Arabische Emiraten geleverde houwitsers worden ingezet om de burgers in Jemen te vermoorden.



======================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, juli 03, 2018

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat wij steeds meer kunnen met onze hersenen. Autorijden bijvoorbeeld. Men hoopt deze techniek ooit te kunnen inzetten in bijvoorbeeld de gezonheidszorg:

Goed nieuws is ook dat een stel creatievelingen er in is geslaagd autorijden een nuttig bijproduct te laten opleveren: windenergie! Dankzij deze windturbines zorgen automobilisten zelf voor de stroom om bijvoorbeeld de wegverlichting te laten branden.

Billy de Kat en een tuinvriend
bepalen hun territorium in dit filmpje:


De lolcat van deze week:

'Ik haat buitenlanders!'
-'Hoe bedoelt u dat, meneer Woshowski?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juli 01, 2018

De week voorbij

Alles wat je zegt, doet, niet zegt of niet doet heeft consequenties. Soms zijn dat vervelende consequenties. Soms zelfs voor jezelf. Voordat je iets al dan niet doet of zegt kan het daarom goed zijn om te bedenken wat de consequenties zouden kunnen zijn. Is het niet voor jezelf, dan wel voor een ander.

Maandag hield ik mij op kantoor bezig met het administratief bijwerken van de voorraad bier. Dozen bier uit het magazijn hebben verschillende bestemmingen. Sommige flessen eindigen als onderdeel van een cadeaupakket, andere flessen dienen als proefflessen voor potentiële klanten terwijl andere flessen per pallet of doos worden verkocht aan supermarkten, slijterijen en café's. Best lastig om bij te houden. Als er dan een procedure is afgesproken dan valt het nog steeds niet mee om elke medewerker er van te overtuigen dat de gemaakte afspraak ook voor hem of haar geldt. Ja, ook als er 'geen tijd' is om een streepje op een lijst te zetten.

Vrijmetselaars kennen net als politici en leraren een zomerreces. Toch kwamen wij met een groepje bij elkaar om samen na te denken over de plannen voor het komende 'werkjaar'. Op weg er heen mocht ik over deze regenboogbrug lopen richting trein:


Daarna vertoefden wij een in inspirerende omgeving.


Met heerlijk eten.
Een Broeder gaf mij na afloop een lift naar een treinstation en vanaf daar vervolgde ik mijn reis met de tram. Hier kwam ik langs:

Al met al was ik rond elf uur 's avonds thuis. Prima tijd voor een kopje thee bij een buurvrouw.

Dinsdag begonnen met het uitwerken van het verslag van de bijeenkomst de avond ervoor voor het koffie drinken met een buurvrouw waarna ik naar Rotterdam vertrok.

Een paar collega's en ik werden van daar opgehaald om onze opwachting te maken op een feest in België: een Bat Mitswa met name. Een bijzondere eer!
 Het versierde plafond
Backstage met collega artiesten
Mijn directe collega's en ik

Gegeten, gedanst, gevierd en laat naar huis.

U kunt dus begrijpen dat ik woensdagmorgen na vijf uurtjes slaap nog niet erg fit aan het ontbijt zat met een buurvrouw. Ik verrichtte wat administratieve (in mijn functie van secretaris van een vereniging) en huishoudelijke werkzaamheden (keuken schoonmaken en zo), sprak in de supermarkt kort een andere buurvrouw en had nog een uurtje weer een andere buurvrouw en kort ook een buurman op visite. Verwerkte wat informatie ten behoeve van de Bewonerscommissie en ruimde plek in in mijn agenda voor diverse afspraken, variërend van 'samen koffie drinken' tot 'met andere acteurs gezamenlijk script lezen voor een musical'.

Een buurvrouw kwam bij mij samen de pizza eten die ik die avond had bereid (van onder meer bloemkool en paprika) en thee drinken. Na haar bezoek nog even wat e-mails verstuurd en vervolgens tijdig naar bed gegaan. Half elf 's avonds is een vooruitgang ten opzichte van half zes 's ochtends.

Donderdag onderweg naar het werk had ik alle tijd om mijn schouders op te halen over het gegeven dat het team van Duitsland voor het eerst sinds 1938 de voorrondes van een WK-voetbal niet heeft overleefd. 'Die Mannschaft' is uitgeschakeld door het team van Zuid-Korea. Ook kwam mij ter ore dat het keihard aanpakken van uitkeringsfraude (klik) weliswaar werkt maar vooral averechts. Het nieuws werd gebracht alsof dat een verrassing was. Geen verrassing was te lezen dat dezelfde mensen die vinden dat 'het volk' zelf de burgemeester moet kiezen om mensen als Henk Bres (klik) een kans te geven tegelijkertijd vinden dat Femke Halsema geen burgemeester van Amsterdam mag worden 'vanwege een gebrek aan bestuurlijke ervaring'.

Vanwege een busstaking mocht ik een pittig stukje wandelen

en bracht mijn tijd door met diverse overdenkingen, waaronder bovenstaande.
Op kantoor hield ik mij bezig met de dagelijkse administratie en met een stukje debiteurenbeheer. Daarbij leerde ik een nadeel kennen aan een groeiend klantenbestand: het aantal klanten dat laat is met betalen neemt natuurlijk ook toe. Op kantoor was het vrij rustig. Sterker nog: het grootste deel van de werkdag zat ik in mijn eentje op kantoor.

Op het einde van de werkdag bleken alleen de directeur en ondergetekende nog aanwezig in het pand. Prima tijd dus voor een biertje en elkaar een beetje beter leren kennen.

Fijn!

Van de werklocatie ging ik direct door naar een feestje van een vriendin in Amsterdam-Noord. In haar winkel (klik) stond een podium en diverse artiesten brachten diverse teksten ten gehore.
 Deze man bespeelde zelfs een 'Cigar box guitar'


Vers meloensap erbij en genieten maar!

Bij thuiskomst natuurlijk eerst even aan de thee met een buurvrouw. Daarna (inmiddels iets na middernacht) notulen uitwerken en versturen en een verhaaltje bedenken om het 'verhaaltje op vrijdag' plekje te vullen op dit blog.

Vrijdag vroeg de deur uit want om de ellende met de voortdurende busstaking te omzeilen had ik met de directeur van de brouwerij afgesproken dat hij mij een lift zou geven. Erg fijn! Zo kon ik mij tijdig storten op de altijd weer ondankbare taak van debiteurenbeheer. Ofwel: klanten verzoeken om hun achterstallige rekening te betalen. Meestal is er trouwens een bijzonder goede reden voor waarom die nog niet betaald is dus zelden leidt een herinnering tot vervelende toestanden. Gelukkig maar!

Deze dag vroeg weg van kantoor om een trein te halen. Met name naar Middelburg. Een Broeder en ik bezochten daar een vrijmetselaarsloge om ook daar het bij ons al eerder uitgevoerde ritueel rond de zomerzonnewende mee te maken.

'Vergeving is bevrijding en komt uit jezelf: je hebt er niemand anders voor nodig.' En: 'Er zijn maar twee soorten situaties: situaties waar je niets aan kunt doen en situaties waar je wel iets aan kunt doen. In beide gevallen heeft het geen zin je er druk om te maken.' Erg bijzonder! Het valt mij altijd weer op bij het bezoeken van collega-vrijmetselaars: ook al heb je elkaar nog nooit ontmoet, het voelt alsof je familie opzoekt. Wellicht door de aanwezigheid van een gezamenlijk verleden en een aantal gemeenschappelijke gewoontes en tradities.

Ik logeerde er bij vrienden en genoot van het weerzien.


Zaterdag na het ontbijt (met - uiteraard - echte Zeeuwse bolussen) kregen wij een kleine rondleiding in die prachtige eeuwenoude stad.
Uiteraard diende er een lokaal biertje geproefd te worden.

Vanwege diverse werkzaamheden aan het spoor en stakingen van personeel duurde het langer dan verwacht voor wij terug waren in Amsterdam. Ik kwam heerlijk tot rust door met een buurvrouw samen te genieten van een verkoelend briesje aan het water van het kanaal achter onze woningen. Wij waren niet de enigen die het er even van namen:

Samen dronken wij daarna een kopje koffie en deden boodschappen.

Na het eten maakte ik nog even door het versturen van een e-mail (klik) mijn ongenoegen duidelijk aan een vertegenwoordigster van woningcorporatie Ymere. Men heeft nu bedacht mij een CV-installatie op te dringen zonder daarvoor mijn woning te isoleren. De opgewekte warmte zal door kieren en gaten dus doodleuk mijn woning verlaten zonder te zorgen voor comfort. Zeer onpraktisch. Opeens blijkt dat de Vereniging van Eigenaren toestemming moet geven voor het isoleren van huurwoningen. Althans, volgens deze mevrouw. Zo lang deze zaak speelt heeft mij deze informatie nog niet eerder bereikt. Uiteraard vroeg ik naar het waarom.

Ter ontspanning deed ik even een handwas.

Zondag wilde ik eigenlijk na het wakker worden nog even in bed blijven liggen maar was daar voor iets te onrustig. Misschien door het warme weer maar waarschijnlijk door de duizend-en-een dingen die door mijn hoofd speelden. Even chatten met een paar vrienden en vriendinnen en aan de slag!

De prachtige gelegenheid om later op de dag in de tuin in de zon te zitten lezen mocht ik niet aan mij voorbij laten gaan.

Zo las ik boek nummer tien van dit jaar uit: 'Gek met Geld', over financiële psychologie van Jaap van Ginneken: onze hersenen houden ons voor de gek over kansen op succes en 'slimme' mensen maken daar misbruik van. Aandelenhandel is niets meer of minder dan gokken, behalve voor hen die handelen met voorkennis: Amerikaanse senatoren halen een duidelijk hoger rendement uit aandelenhandel dan reguliere burgers. Heel gek. Je zou bijna denken dat beleidsmakers vooraf weten welke grote bedrijven (belasting)voordelen krijgen waardoor de prijzen van hun aandelen stijgen. 

De keuken- en woonkamervloer zwabberen, ramen lapen (voor en achter), opruimen en een vervolg schrijven op mijn brief aan Ymere...ik deed het allemaal. Bovendien was ik even bij een buurvrouw op visite, sprak ik kort met een buurman in de tuin en met een andere buurvrouw werd besloten de dierenambulance te bellen voor het opvangen van een jonge gevederde vriend die waarschijnlijk een pootje had gebroken bij een mislukte poging tot vliegen.
De week werd beëindigd door samen met een buurvrouw een pot thee te delen.

Het Engelstalige stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/06/should-we-learn-forget-or-both.html 'Moeten wij leren, vergeten of beide?' Daarbij doelend op daden van mensen die in eerste instantie werden vereerd en pas later veroordeeld.

Deze week is de muziek van Earth & Fire. Hier is 'Weekend':



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Harlan Ellison en Joe Jackson (vader van Michael, niet die andere)

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/