Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

maandag, augustus 19, 2013

Weblog

Zondag hadden wij thuis geen internetverbinding. Natuurlijk belde ik daarover met provider UPC. Na het gebruikelijke modem uit/modem aan/resetten/wachten tot de modemlichtjes weer knipperen zei de dame mij 'binnen tien minuten' terug te bellen. Verbaas ik u met de mededeling dat zij dat niet deed? Na een uur belde ik zelf weer met UPC en een meneer vertelde mij dat hij in het geautomatiseerde systeem zag dat er aankomende dinsdag een monteur zal langskomen. Waarom mij dat niet was verteld en zijn collega mij niet had teruggebeld wist hij niet te vertellen. Uiteraard eiste ik een vergoeding voor de gemaakte gesprekskosten. Die werd mij keurig toegezegd.

Mijn zoon pakte dus zijn laptop op en ging naar een vriend terwijl ik mijn nagels knipte, een was en muziek draaide (CD's rippen blijkt niet te gaan zonder internetverbinding: de database met namen en titels staat namelijk online), het huis opruimde, de badkamer schoonmaakte en de vloer veegde. Bovendien wat oude rotzooi weggegooid en 's avonds geen televisie gekeken (Dat doen wij - net als bellen en internetten - via UPC) maar een potje zitten kaarten met vrienden. Vandaag bleken wij opeens weer internetverbinding (en vaste telefonie en televisie) te hebben en dus kon de monteur worden afgezegd.

Vrijdag zaten wij in de buitenlucht de film 'Mobile Home' te kijken, een Belgische Franstalige roadmovie. Dat deden wij gezellig met vrienden in het kader van Pluk de Nacht.
Ook zaterdag keken wij een film. Dit keer in een reguliere bioscoop. De keuze was gevallen op Red2, een bijzonder grappige actiefilm met ondermeer John Malkovich.

Bij thuiskomst bleken onze goudvissen Toos of Moos en Koos te zijn overleden. Vermoedelijk door zuurstofgebrek. Anderen zeggen misschien: 'Joh, het zijn maar goudvissen. Daar zijn er miljoenen van!' maar zeggen zij ook bij het stukgaan van hun eigen laptop: 'Joh, het is maar een laptop. Daar zijn er miljoenen van!' Ik denk van niet.

Ik denk dat ik daar nooit aan zal kunnen wennen, dat meten met twee maten. Misschien heb ik daarom indertijd wel geweigerd afdelingschef te worden: anderen vertellen wat zij moeten doen en zelf niet
het goede voorbeeld geven. Ik ben dan ook niet zo'n vader die zijn kinderen verbiedt te snoepen voor het eten maar intussen zijn lege Marswikkels tijdens het koken verstopt in de keukenla.

Ik zou het ook niet over mijn hart kunnen verkrijgen om iemand te vertellen dat-ie de baan heeft om dan een paar dagen later doodleuk te zeggen: 'O nee, toch niet.'
Toch is dat precies wat mij overkwam. U herinnert zich wellicht dat ik vorige week maandag auditie deed voor een rol in een reclamefilmpje en dinsdag te horen kreeg dat ik het definitief geworden was?
Welnu, zondag belde men mij met de mededeling: 'O nee, toch niet. ' Misschien voor sommigen begrijpelijk want een dossiernummer is natuurlijk geen mens. Dat vandaag per e-mail werd bevestigd dat ik het weekend van 14 september mag werken op het Trezart-festival in Mol, België vindt ik dan ook nog moeilijk te geloven.

Kan de conclusie worden getrokken dat medemenselijkheid ophield te bestaan toen men geautomatiseerde systemen ging gebruiken?

Om vliegreizen betaalbaar te houden worden ook steeds nieuwe systemen bedacht...

Onlangs hoorde ik van een vriendin het verhaal dat zij tijdens een vliegreis de piloot niet alleen hoorde vertellen welke steden zij allemaal via de lucht passeerden maar ook dat zijn overhemd was gewassen met Robijn wasmiddel. Een geintje, dacht ik nog. Een gebbetje. Een piloot moet zich toch uitsluitend bezighouden met vliegen en voor zijn passagiers zorgen? Maar nee hoor! Even later kregen voornoemde vriendin en haar collega-passagiers handzame wasbuideltjes uitgereikt, 'Handig voor de vakantiewas!' Kijk, dat je op zo'n goedkope toerbus-dagtocht wordt 'vermaakt' met het vertelsel dat je echt niet kunt zonder deze vernieuwende pannenset kunt waarvan je de deksels ook nog eens als hoofdkussen kunt gebruiken wisten we al. Maar piloten die - tijdens de vlucht! - reclame gaan maken voor wasmiddelen? Zo zout had ik het nog niet gegeten. Natuurlijk, zo'n piloot wordt ongetwijfeld zwaar onderbetaald en is altijd op zoek naar een extra zakcentje maar waar stopt de lange arm van de commercie? Dat de loodgieter die uw toilet komt ontstoppen u en passant mededeelt dat u uw kinderen beter brood met Bona kunt geven dan margarine van een ander merk? En nee, het betreft geen geïsoleerd incident maar anderen viel het ook al op, getuige dit stukje op een ander weblog.

De bonus van vandaag: onze foto's van de vakantie in Frankrijk (ondermeer Dijon, Flavigny en Metz) staan online! Facebook-vriendjes kunnen hier en hier klikken en voor mensen die mij niet kennen via Facebook heb ik deze verzameling:











vrijdag, augustus 16, 2013

Hoge Hoed (Een Verhaaltje)

Oom Arthur vertelde mij dat hij indertijd was ingevroren en pas recent
was ontdooid. Als één van zijn nazaten mocht ik hem leren
hoe de voor hem nieuwe wereld werkte.
Hij zag er voortdurend erg moe uit en liep de eerste tijd nog met een loopkruk.
Hij stond erop gekleed te gaan in kleding die hij 'pyjama' noemde.
Vreemd. Gelukkig vonden wij een setje in het oudheidkundig museum.
Later ging het beter met hem en hij begon zich steeds meer thuis te voelen
in onze tijd. Van zijn arts hoorde ik dat hij niet was ontwaakt uit cryo-slaap
maar - door een speling van de natuur? - écht ruim 400 jaar oud was!
Stel je eens voor om geboren te zijn in 1973!

Nu begreep ik ook waarom hij altijd zo droevig uit zijn ogen keek;
hij heeft al zijn vrienden, zijn vrouwen, kinderen, kleinkinderen
en zelfs achterkleinkinderen zien sterven van ouderdom.
Zelfs de gebouwen die in zijn jeugd zo vertrouwd waren bestonden niet meer.
Maar nu was hij gelukkig. Nu had hij mensen om zich heen
die hij familie mocht noemen.

Zoals bij ons gebruikelijk mocht hij vier vrouwen zwanger maken
en hij verheugde zich op een spannend avontuurtje
toen hij de vier jonge vrouwen ontmoette
die wij voor hem hadden uitgezocht.
Gek, want wat is er nu zo spannend aan een buisje sperma afgeven
aan een arts die daarmee vier vrouwen insemineert?
Zijn kennis van oude apparaten maakte hem nuttig
maar toen hij een pomp maakte en daarmee een stroperige vloeistof
uit de grond haalde die hij 'olie' noemde lachten wij hem natuurlijk uit.
Wat heb je dáár nu aan!?

Wij waren hem dankbaar dat hij een vervoermiddel uitvond
dat hij 'automobiel' noemde want nu konden wij verder van huis werken.
Erg handig! Thuis even een nachtje aan de oplader en hopla:
de volgende dag kon je twintig kilometer heen en twintig kilometer terug rijden
met een snelheid van maar liefst 35 kilometer per uur!
Dat haalde zelfs onze snelste loper niet!

Hoewel ik had uitgezocht dat dat zelfs in zijn tijd niet gebruikelijk was,
bleef hij vasthouden aan het dragen van een hoge hoed.
==================
Meer lezen? http://www.lulu.com/spotlight/Terrebel

Deel dit bericht