Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, juni 11, 2017

De week voorbij

Leest u dit via Facebook? Met deze link http://terrebel.blogspot.com/2017/06/de-week-voorbij_11.html komt u bij het origineel. In een beter leesbare lay-out en met alle plaatjes en filmpjes zichtbaar.

================

Natuurlijk voel ik mij niet geweldig nadat mijn zoon op zichzelf ging wonen, mijn relatie werd beëindigd en mijn moeder overleed, binnen enkele maanden na elkaar. Maar het is nu eenmaal zo dat jongvolwassenen hun eigen weg zoeken, elke dag worden relaties beëindigd en oude zieke mensen sterven uiteindelijk.

Dat wetende maakt het verdriet er niet minder om. Maar de scherpe kantjes gaan er af en mijn leven gaat door.

Was fijn om maandag wat te kunnen uitslapen na een drukke dag helpen op de markt zondag. Vooral in huis lopen werken: de stapel met spullen die weg kunnen wordt steeds groter.

's Avonds werd het bankstel opgehaald waar een paar maanden geleden een slaapbank voor in de plaats is gekomen. Ik had dus maandenlang twee bankstellen staan in mijn woonkamer van 4 x 5m. Het stond er dus best vol. Eerdaags komt mijn zoon wat van zijn oude spullen ophalen en gaan er ook spullen van mijn moeder zaliger de deur uit. Met een 'yard sale': een kleedje op het grasveld in de gemeenschappelijke tuin en buren en vrienden kunnen uitzoeken wat er van hun gading is. Vrijwillige financiële bijdragen gaan naar een lokale stichting.

Intussen ga ik door de spullen heen die van mijn vriendin terug kwamen naar mij toe. In ruim vijf jaar tijd zijn er stiekem nog best veel van mijn spullen (vooral kleren) bij haar terechtgekomen. Daar sta je eigenlijk niet zo bij stil.

Samen met een buurvrouw stond ik even stil bij het verlies van onze respectievelijke moeders: samen treuren is minder pijnlijk dan in je eentje.

Dinsdag dacht ik even wat vrijwilligerswerk aan te kunnen maar toen ik op locatie kwam en een collega een arm om mij heen sloeg barstte ik in huilen uit. Blijkbaar gaat het dus nog even niet zo goed. Die middag had een buurvrouw door dat ik het even niet zag zitten en besloot spontaan mij te helpen met het opruimen en schoonmaken van mijn keuken.

Zo werd er plek ingeruimd voor de verzameling Boerenbont servies van mijn moeder:

Twee vuilniszakken vol met niet meer houdbaar voedsel en diverse prullaria gingen de deur uit en een flinke boodschappentas werd gevuld met kinderspulletjes waar mijn kinderen van 15, 16 en 21 toch echt al veel te groot voor zijn. In familie- en kennissenkring zijn er nog wel jonge kinderen te vinden.

's Avonds at ik bloemkool bij dezelfde buurvrouw en was blij dat ik haar even kon helpen met opruimen.

Woensdag toch weer wat gedeprimeerd wakker geworden. Maar met naast mij een slapende kat die een pootje had gelegd op mijn blote schouder. Lief!

Dankzij een buurvrouw die op de koffie kwam en later een andere buurvrouw die thee kwam drinken voelde ik mij weer wat minder eenzaam. Ook door lieve berichten van vrienden die graag zouden zien dat het weer wat beter met mij gaat. Met hulp van een buurvrouw verder gekomen met het opruimen en schoonmaken van de keuken. Een opgeruimd huis betekent een opgeruimd hoofd. Of zo.

's Avonds at ik bij een vriend en ik ging vroeg naar bed.

Donderdag vertelde mijn baas onderweg naar het werk dat mijn inbreng nodig is op de brouwerij. Vond ik fijn om te horen. Op kantoor bleek inderdaad dat zonder mij de administratie...eh...geen prioriteit heeft. Heb mij dus fijn nuttig kunnen voelen door lekker hard te werken. Een collega bracht mij naar huis en ik at pizza mee met een buurvrouw. De rest van de avond was ik vooral bezig met mijzelf oppeppen en letterlijk op te schrijven waar ik dankbaar voor ben, wat er goed gaat in mijn leven. Hard bezig met leren dat je goed voelen eigenlijk net zo makkelijk gaat als je slecht voelen. Bijvoorbeeld via dit soort inspirerende filmpjes:

Onze herinneringen hebben wij vaak gedramatiseerd. Als je er op terug kijkt blijken gebeurtenissen uit het verleden vaak veel minder erg te zijn dan dat zij voelen. Hoewel het niet altijd makkelijk is, helpt het om te kunnen relativeren: 'Ja, natuurlijk is het bijzonder verdrietig om een geliefde te moeten missen en natuurlijk voel je je daardoor rot. Maar hoe voel jij je wanneer je bewust gaat denken aan de leuke momenten die jij met hem of haar hebt beleefd?'

Vrijdag kon ik dus de psycholoog vertellen dat ik na de paar nare dingen die mij vlak achter elkaar zijn overkomen bezig ben met het vinden van een nieuwe balans in mijn leven. Dat ik geleerd heb dat je niet altijd vrolijk hoeft te zijn maar dat de mensen in je omgeving het ook best mogen weten wanneer je chagrijnig bent of je verdrietig voelt. Dat is nieuw voor mij want mijn hele leven heb ik gedaan alsof alles goed ging en dat niets mij kon deren. Deels uit noodzaak en deels uit gewoonte.

Daarna dronk ik even een kopje koffie bij een buurvrouw om mij de rest van de middag bezig te houden met mijn huishouden. Ook best wel eens nuttig om te doen. Net als bij een telefoonreparatiewinkel langsgaan. En daar helaas te horen krijgen dat de data van mijn verdronken mobieltje helaas niet meer te redden is. Dág foto's en berichtjes! Gelukkig had ik veel ervan al bewaard. Al is het maar in mijn hersenpan.

's Avonds waren een vriendin en ik in het altijd weer sfeervolle De Melkweg voor een concert van Will and the People.

Heerlijk om weer eens een avondje nergens aan te denken maar gewoon te genieten. Gewoon, omdat het kan. En mag. Op de weg terug naar huis maakte ik een foto van de Looiersgracht:


Zaterdag voelde ik mij niet helemaal fris en fruitig maar toch maar boodschappen gedaan, met vier verschillende buurvrouwen gekletst en wat aan het huishouden gedaan. Erg vermoeiend met al dat lood in de schoenen. Maar uiteindelijk de moeite waard. Op het einde van de dag voelde ik mij een stuk beter dan vlak na het wakker worden.

Zondag voelde ik mij bij het wakker worden aanmerkelijk beter dan 24 uur eerder. Ik had een buurvrouw op de koffie, twee andere buurvrouwen kwamen even langs, ik ruimde iets verder op in huis en nodigde mensen uit voor mijn komende 'yard sale' waarbij ik overbodige spullen gratis weggeef aan buren en vrienden.

Ik maakte pisang goreng als bijdrage aan het etentje ter ere van de 40ste sterftedag van mijn moeder.

 Mijn nicht geniet van de door haar zelfgemaakte klepon
 Diverse mensen maakten diverse heerlijke gerechten
 Hier de traditionele tumpeng, gemaakt door twee lieve tantes:
Nasi Kuning in kegelvorm. De top was voor mijn moeder.
Met haar foto op de achtergrond.
Zo ziet zo'n bord vol lekkernijen er dan uit:
Rempejek, kroepoek, emping, boontjes, nasi kuning,
pisang goreng, gebakken uitjes, seroendeng en klepon. 
Als drankje erbij een glas rozenwater met kokos slierten.

Bij thuiskomst ging ik nog even langs bij een jarige in de buurt. Het was nog heerlijk weer dus wij zaten lekker in de tuin.

Een Engelstalig stukje: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/06/whats-you-definition-of-freedom.html

En nog eentje: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/06/amazing-news.html


Candles van Daughter is de muziek van deze week:

'Things cannot be reversed
We learn from the times that we are cursed'
(Dingen kunnen niet worden teruggedraaid.
Wij leren van de tijden dat wij worden vervloekt.)

Maar natuurlijk krijgt u van mij ook een liedje van Will and the People voorgeschoteld. Hier is The Game:

I miss you like hell,
my open friend.
You are my light
in the tunnel at the end.

(Ik mis je verschrikkelijk,
mijn open vriend(in).
Jij bent mijn licht
in de tunnel op het end.)


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Sandra Reemer, Sam Panopoulos en Adam West

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

8 opmerkingen:

kliefje zei

Wat fijn dat je zoveel (lieve!) mensen om je heen hebt...

Natasja zei

Wat een lieverd je buurvrouw, en natuurlijk is het fijner met zijn tweeen te rouwen. Herkenbaar ook om altijd ye zeggen dat het goed gaat, ik kan het nog steeds niet goed om te verwoorden hoe ik mij voel, dan is goed lekker makkelijk. Het opruimen is denk ik wel fijn, schept letterlijk en figuurlijk ruimte denk ik. Sterkte... en bloggen over je verdriet werkt ook helend hè?

Rebbeltje ★ zei

Zelf zit ik midden in het rouwproces en kan je zeggen dat ik weet hoeveel pijn dat gemis kan doen. Maar we slaan ons erdoorheen en je bent goed bezig.
Heel fijn om te lezen dat je zoveel fijne mensen om je heen hebt die je kan laten zien dat het niet zo goed met je gaat.
Ga ervoor...doen wij ook!
Groetjes

rietepietz zei

Aan aardige buurvrouwen heb je gelukkig geen gebrek, fijn voor je.

robalberts zei

Aan aandacht en liefde van de vrouwen uit jouw buurt ontbreekt het jou niet.
Toch zal jouw verdriet nog even blijven?

Meelevende en bemoedigende groet,

די מריו zei

Het is niet erg dat je je minder voelt, maar ik hoop wel dat je je snel beter voelt.

Dat boerenbont is wel nostalgisch, daar moet je zuinig op zijn. De rest recyclen inderdaad, er zijn zat mensen die het kunnen gebruiken.

Mooi dat er mensen zijn in je omgeving die laten merken dat je belangrijk bent, want dat ben je als persoon altijd.

Elke emotie die je hebt, moet je kunnen uiten, maar ik doe het niet altijd. Als klanten bij mij in de winkel vragen hoe het met me gaat is het maar zelden dat ik laat merken als het niet gaat, maar er zijn er wel diverse waar ik me wel kan uiten.

Het eten ziet er geweldig uit

Love As always
Di Mario

Morgaine zei

Ohhhhhhhh rozenlimonde met jonge klapper, jaaaaaaaaaaaaa sliertjes, volgens mij heb ik ze nog liggen in de vriezer, maar die zijn dan wel al erg oud, even kijken straks.

Wat ik fijn vind, is dat je rustig aan, aan het ruimen bent, je schrijft het zelfs, voor wie tussen de regels door kan lezen, je stond niet zo helder op, of fijn, en aan het einde van de dag voelde jij je een stuk beter, dit stukje is voor mij meer dan herkenbaar! tot zelfs vaak, ik wil starten maar ik draaide mij dan om, stelde het uit, tot ik begon en dan kon ik niet meer stoppen vaak ;-) Zo heerlijk, ruimte in je huis, is ruimte in je hoofd en tijd om verder te verwerken en door te gaan. Stapje voor stapje natuurlijk.

En de huilbui, ook dat, zal nog gerust vaker gebeuren, zelfs uit het niets omdat... wat voor reden dan ook, een geur die je ineens oppikt, iets te zien wat je doet denken aan...

En ja, zelfs van je zoon en op zichzelf gaan, en de verliezen, dat had ik toen ook.. zo'n jaar, kind was net de deur uit, Merlijn zag ik niet was onvindbaar reageerde nergens op, en toen moest ik Felix mijn vorige kat ook nog in laten slapen, man... ik stortte in, ik zakte gewoon door mijn knieën ergens tegen de muur aan in mijn slaapkamer en kon het niet meer stoppen zo leek het... het komt goed, het gemis zal blijven, maar de mooie herinneringen winnen het echt!

X

gerdaYD zei

Het gaat precies heel wat beter met je hé en dat is een hele overwinning na alles wat je hebt meegemaakt. Ik ben zo blij voor jou want als je deze ingeslagen weg verder opgaat wordt je zeker en wel heel snel weer gelukkig. Dat hoop ik uit de grond van mijn har!