Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie
verrichten. Elke bijdrage is welkom!

zondag, maart 04, 2012

Tsjechië 2012

Voorgaande jaren was't m'n moeder die ons uitzwaaide. Dit keer kon zij helaas niet en in haar plaats stond mijn vriendin klaar met wat laatste adviezen en een zwaaihandje.

In de bus werden de volgende kranten gelezen: NRC, Het Parool en Het NRC-Handelsblad; een aantal jongelui vermaakte zich prima met het spelen van het antieke computerspel 'Pong' op een nogal moderne iPad.

Bij een tussenstop midden in de nacht viel het op hoe mooi een sterrenhemel eruitziet bij weinig lichtvervuiling.

Niet iedereen gebruikte de nacht om te slapen en half uitgerust stonden wij om negen uur des ochtends bij een groot winkelcentrum in Tsjechië. Tot verdriet van vrijwel iedereen onder de 18 was de KFC nog dicht. Al stond de Wi-Fi verbinding open. Ook de supermarkt, de bakker en diverse andere winkels waren open en zo konden alsnog maag en psyche worden gevoed.

Bij het hotel aangekomen was het verdelen der kamers snel geregeld.

Men was moe en daarom gingen verreweg de meeste Tsjechië-gangers deze eerste middag nog niet naar de piste. De eerste avond werden wij vergast op een optreden van een heuse stripper die een vrijgezellenfeest luister bijzette en de laatste van onze groep ging 'pas' om tien uur naar bed.

De eerste 'echte' dag in Spindleruv Mlyn werden er ski's gehuurd, dagkaarten gekocht en skiles geregeld. Het was prachtig skiweer en de jongedame van de après-ski herkende mij nog, net als eerder op de dag de dame van het hotel-restaurant.

Vrijwel zonder ongelukken kwamen wij de dag door en iedereen leek het naar de zin te hebben, ook al was de een wat meer vermoeid dan de ander.

Zelf heb ik mij vooral vermaakt met foto's maken, het steunen van leshebbende groepsgenoten en het leren van nieuwe woorden in het Tsjechisch. De combinatie van (kortstondige) sneeuwstorm en de vreugde van het probleemloos functioneren van m'n nieuwe heup deed mij een titel bedenken voor een nieuwe bioscoopfilm: 'Snow Wars: A New Hip'.

Op de tweede volle dag scheen de zon uitbundig. Althans, tot aan een tijdstip tegen de middag toen donkere wolkten zich samenpakten. Toch kon dat een aantal van onze meest fanatieke skiërs en snowboarders er niet van weerhouden om dertig seconden voor sluitingstijd nog gebruik te maken van de skilift. Helaas leverde deze dag ook een gebroken bot op. Natuurlijk valt het in een gezelschap van 39 mensen te verwachten dat een paar van hen een ski-ongeluk zullen oplopen maar toch is het erg sneu voor degeen die het overkomt.

Helaas ligt er bij het ontbijt maar één mandje met gekookte eieren dus het grapje van de omgewisselde bordjes 'hardgekookt' en 'zachtgekookt' kan dit jaar niet worden uitgevoerd. Schrijver dezes had een rustdag ingevoerd want dat kijken naar menselijke activiteit is toch wel erg vermoeiend...Deze dag dus maar ansichtkaarten geschreven, gelezen en - bijkans per ongeluk - gewerkt aan een nieuwe roman. Daarnaast een handwasje gedaan en gepoogd de zoomlens van het meegebrachte fototoestel weer geschikt te maken om vergezichten mee te fotograferen.

Met de internetverbinding is het wat pover gesteld dus 'cold turkey' bekom ik van mijn Twitter-verslaving.

Een groepsgenote raadt wat Thomas de Locomotief in het Tsjechisch zegt wanneer hij een bocht nadert...'Toet, toet!'

Praag is nog steeds een prachtige stad. Dat vonden ook de duizenden toeristen waar ons groepje van 17 hotelgasten toe behoorde. Het werd een heerlijke woensdag en mede dankzij het prachtige wandelweer genoten mensen van ondermeer De Burcht en de Joodse Wijk. Wel vreemd hoe het menselijk geheugen werkt: terwijl ik namen van groepsgenoten vergat, viel mij opeens de naam te binnen van de jonge gids die een groep begeleidde waar ik ruim 25 jaar geleden toe behoorde: Vaclav. De diverse groepjes waren keurig op tijd bij de bus en wij verlieten Praag bijtijds, laverend door de buitenwijken die een toonbeeld bleken van Oostblok-beton. Over de helft zijn we nu maar we hebben er nog steeds zin in!

Ook op donderdag is het uitstekend ski- en wandelweer en beide activiteiten worden dan ook graag ondernomen. Maar vermoeiend is het toch wel. Toch zetten de meesten stug door...chapeau! Het is een nieuwe dag dus ik mag weer een envelop openen van de negen die mijn vriendin mij meegaf. Hartverwarmend!

De laatste dag is aangebroken en de weergoden zijn ons zeer gunstig gezind: des morgens staat een prachtig heldere zon ons op te warmen en tegen de middag is het dankzij lichtgrijze wolken voloende afgekoeld om niet het hele skigebied direct in een massa zachte grijze pulp te veranderen. De langzaam ondergaande zon doet in samenwerking met de luchtvervuiling z'n best om ons prachtige landschappen voor te schotelen, onderweg terug naar het hotel.

Alles bij elkaar opgeteld heeft onze groep duizenden botten in het lijf en toch is er maar ééntje daarvan gebroken! Een schrale troost voor de jonge groepsgenote wiens bot het betreft maar het geeft toch maar even aan wat een ervaren groep skiërs, snowboarders, langlaufers en wandelaars wij zijn...*ahum*.

Ons galgenmaal in Hotel Astra bestond ondermeer uit 'slurpnoedels' waar sommigen van genoten en anderen...eh...ook. Traditioneel wordt de organisatie in het zonnetje gezet. Omdat mijn naam onderaan de rondgaande mailtjes stond wacht ook mij een presentje. En dat terwijl ik feitelijk niets gedaan heb! Het was een ander die contact onderhield met de touroperator en formulieren rondstuurde. En weer een ander bemiddelde tussen de buschauffeur en de groep in verband met het dagje Praag. Haar geef ik een deel van mijn cadeautje: een kristallen borrelglas.

De laatste nacht is kort. Voor sommigen tè kort. Toch staat iedereen keurig op tijd en met volle bepakking langs de kant van de weg en hoeft chauffeur Henk maar een kwartier lang de doorgaande weg te blokkeren. Lokale Tsjechen blijken geduldige mensen en serveerster Shárka vraagt mijn e-mail adres en geeft mij - ongetwijfeld als symbolisch gebaar van het hotelpersoneel richting de groep - een warme knuffel terwijl zij mij influistert naar Amsterdam te zullen komen zodra haar werk het toelaat.

Om vijf over negen verlaten wij het enige land ter wereld waar restaurants dicht zijn vanwege lunchpauze.

Verstuurd vanaf mijn iPad

vrijdag, maart 02, 2012

Komen (Een verhaaltje)

(Deze week op vakantie geschreven en niet geredigeerd)

De zon was een mysterieuze verschijning; bleek, immens groot en veel te fel voor de tijd van het jaar. Hij keek om zich heen naar de anderen maar leek de enige te zijn die het opviel. Het bevreemde hem dat niemand zich druk scheen te maken om de naderende gebeurtenis. Daarom voelde het voor hem alsof hij als enige op haar stond te wachten. Zijn verwachtingen waren hooggespannen maar hij wist dat hij zich nergens zorgde om hoefde te maken. Alles zou vanzelf goedkomen. Zo had zijn vader hem dat immers beloofd?

Natuurlijk vond hij het jammer dat zijn vader deze mijlpaal in zijn leven niet kon meemaken maar zo hoorde dat nu eenmaal. Terwijl zijn vader aan diens laatste avontuur begonnen was, stond de jonge Mavek op het punt te beginnen aan zijn eerste eigen grote avontuur: het vinden van een geschikte partner. Maar Mavek hield helemaal niet zo van avontuur; als de andere jongens muziek maakten hielp hij zijn vader in de keuken. Soms hielp hij zijn moeder met hout hakken of water dragen maar het liefst stond hij te koken. Zijn vaders recepten hadden geen geheimen meer voor hem en dat vond hij wel goed zo. Uitdagingen waren aan hem niet besteed. Maar nu moest hij wel.

Eén voor één zouden jongedames langs de rij jongemannen lopen waar hij ook toe behoorde. Hij zou zich moeten onderwerpen aan beproevingen die dagen konden duren en de ene zou zwaarder zijn dan de andere. Het gerucht ging dat Helga van De Winterzonen ook langs zou komen dit seizoen en hij herinnerde zich hoe hij als kind was verdwaald en een stoere blonde meid hem terugbracht naar zijn eigen stam. Sinds die dag sprak hij vaker met haar af. Stiekem natuurlijk want eh...Tsja, waarom eigenlijk? Hoe dan ook: Helga was ruim een jaar ouder dan Mavek maar leek wel tien jaar wijzer. En fantasie had zij ook!

Zo vertelde zij haar maatje verhalen over grote vogels met onbeweeglijke vleugels waar wel duizend mensen op konden zitten! Onzin natuurlijk want zulke grote vogels bestonden niet. En trouwens, zoveel mensen waren er niet eens! Mavek hoorde ook van mensen die elkaar het leven beëindigden om het bezit van stukjes papier die zij konden ruilen tegen voedsel en kleding en voor kastjes waarmee je kon praten met mensen ver weg.

Het kind genoot van de sprookjes van het mooie meisje en als jongeman verheugde hij zich erop haar eindelijk weer te zien nadat zijn moeder vijf jaar geleden het contact had ontdekt en verboden.

Vandaag was de dag dat hij haar zou weerzien!

Zijn moeder gaf hem een harde por in de zij omdat hij weer'ns stom stond te grijnzen en dit een serieuze aangelegenheid was. Wat zouden de anderen wel niet denken? Een groep kinderen kreeg opdracht met zelfgesneden stokken op boomstammen te slaan ten teken dat het ritueel nu snel zou beginnen.

Gespannen keek Mavek vanuit een ooghoek naar het voorhang van de tent waaruit mogelijk zijn toekomstige vrouw straks tevoorschijn zou komen.

Deel dit bericht