Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

vrijdag, april 19, 2019

In bed (een verhaaltje)

Zeventig procent van onze herinneringen zijn vals.
Door onze hersenen bedacht
om gaten in de tijdlijn van ons leven op te vullen
en enkele gebeurtenissen te verklaren.

Maar deze herinnering was echt.
En zo niet dan toch een verrekt goede imitatie.
De herinnering was zó echt dat ook zij zelf
daarvan overtuigd was.

Bovendien: als de herinnering níet echt was,
wie lag er dan naast hem in bed?

=======================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, april 17, 2019

Bent u tevreden?

Wij mensen lijken zelden tevreden: hebben wij een auto, dan willen wij een mooiere auto, hebben wij een baan, dan willen wij een baan die meer voldoening geeft, hebben wij comfort, dan willen wij meer comfort en hebben wij een partner, dan willen wij een partner die ons beter aanvoelt. Kortom: wij hebben altijd wel wat te wensen.

Is dat erg? Niet per sé.

Stelt u nu eens dat wij snel tevreden waren, dan hadden wij genoegen genomen met een uitstekende rotspunt die ons beschermt tegen regen, een bessenstruik op loopafstand en de resten van een dood konijn om onszelf in leven te houden.

Over het algemeen ben ik redelijk tevreden maar ik heb wel een paar wensen. Soms heb ik tegenstrijdige gevoelens omdat ik over een onderdeel van mijn leven intens tevreden kan zijn terwijl ik over een ander onderdeel graag klaag dat het toch echt wel beter kan. Zacht gezegd.

Woonsituatie, werk, financieel, relationeel, gezondheid, sociaal,...allemaal punten waarop wij in meer of mindere mate tevreden kunnen zijn.

Terwijl de ene persoon tevreden is als hij of zij na maanden op zee ronddobberen een schone onderbroek krijgt aangereikt van een Rode Kruis medewerker, is de ander ontevreden als een fabrikant van onderbroeken de onderbroeken met zijn favoriete print niet langer produceert.

Met andere woorden: het is onmogelijk om te zeggen 'Als je...dan ben je pas tevreden.' De definitie is namelijk voor ieder individu anders en ook per individu kan de zin 'Ik ben tevreden' per dag of situatie iets anders betekenen.

Daarom is het zo moeilijk om antwoord te geven op de vraag: 'Ben je tevreden?'

=================================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, april 16, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws in de wereld van de wetenschap is natuurlijk de ontdekking van een Zwart Gat:


Billy de Kat kijkt graag uit het raam


De lolcat van deze week:
'Wat als prettig voelen een plicht wordt?'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, april 14, 2019

De week voorbij

Vroeger vond ik andere dingen belangrijk dan nu. Ik vond vooral meer dingen belangrijk. Inmiddels heb ik mijn prioriteiten beter op een rijtje. Denk ik.

Boek nummer drie van dit jaar (ja, drie pas maar dit was wel een dik boek...) is Judas van Astrid Holleeder en gaat over haar beruchte broer. Wat met name opvalt is dat het voor sommige mensen ontzettend normaal lijkt om anderen te bedreigen, te intimideren, te bestelen, te vermoorden en op te lichten. 'Ja, maar anderen doen dat toch ook?'

Maandag mocht ik mij weer melden op een brouwerij waar ik de afdeling financiële administratie ben. Vooral klanten de rekening gestuurd voor door ons geleverd bier. Best praktisch want als er bij de brouwerij geld binnen komt kunnen er weer leveranciers worden betaald. En zo verder. Maar één kink in de kabel en complete betaalstromen komen tot stilstand. De kans dat het altijd goed gaat met elke schakel in een financiële stroom is niet erg groot dus er is altijd wel ergens in de keten een betaalachterstand. Het is mede aan mij om dat te helpen voorkomen, dan wel op te lossen. Best een verantwoordelijke taak. Dus fijn ende prettig dat een snuffelstageloper ons trakteerde op pandan cake:

's Avonds in de Loge kwamen wij tot de conclusie dat je hoop beter los kunt laten dan laten varen. Voorbeeld: in een periode van werkloos zijn kun je hopen dat je snel weer werk hebt en het naar vinden dat je tijdelijk een lager inkomen hebt. Wat je ook kunt doen is blij zijn dat je nu eindelijk meer tijd hebt voor vrienden, hobby's en gezin. Doe je dat laatste dan sta je positiever in het leven waardoor de kans op aangenomen worden tijdens een sollicitatiegesprek toeneemt. Wie zou u liever aannemen: iemand die zichtbaar moe is van het solliciteren en praat met een houding van 'Ach, ik zal wel weer worden afgewezen.' of iemand die open en eerlijk het gesprek ingaat met de pretlichtjes nog in de ogen van het in het park ravotten met z'n zoontje?

Dinsdag was het een prachtig zonnige dag

en volgde ik op het werk een webinar waarin een mevrouw uitleg gaf over bepaalde aspecten van het administratief systeem waar ik tegenwoordig mee werk. Heb er aardig wat van opgestoken en sommige zaken zijn mij opeens duidelijker. Tel daarbij op dat ik met een paar collega's fijne gesprekken voerde waarbij hartelijk werd gelachen. De bus op de weg terug naar huis deelde ik stomtoevallig met een buurvrouw. Wij besloten samen te koken, te eten en thee te drinken. Waarin wij werden bijgestaan door een vriend. Voor je het weet is het middernacht en dus bedtijd.

Woensdag de dag begonnen met het openen van de gordijnen en concluderen dat het een prachtige zonnige dag was. Vanaf gene zijde zit Gerda (klik) vast mee te genieten van het zonnetje. Met een buurvrouw deelde ik een pot koffie. Nadat die leeg was maalde ik bonen voor een tweede pot (tot zover de ochtengymnastiek van die dag). Die wij vervolgens nuttigden. Fijne gesprekken gevoerd over werk, weer en leven. In het trappenhuis nog even met een andere buurvrouw staan kletsen. Daarna even voor de Loge gewerkt en aan het opruimen geslagen. Tot aan de komst van mijn nicht met mijn achternichtjes.


Het was best fris maar toch zijn wij lekker de binnentuin in gegaan waar de meisjes meteen dikke vrienden werden met de dochters van een paar buren van iets verderop. Schommelen, trampoline springen, huilen vanwege een geblesseerde knie en cake eten. Een heerlijke middag derhalve!

's Avonds at ik bij een vriend en samen zagen wij op televisie dat wetenschappers er in geslaagd zijn een foto te produceren van een heus Zwart Gat. De vraag of het fenomeen echt bestaat is nu definitief beantwoord en de filmmakers van de SF-film Insterstellar hadden het bij het juiste eind toen zij beelden produceerden gebaseerd op jaren van wetenschappelijk onderzoek.


Op 4 minuten in het clipje hieronder ziet u de interpretatie een Zwart Gat door filmmakers:


Fascinerend! Totale kosten van dit project om ons universum beter te leren begrijpen: 32 miljoen euro (de film was misschien wel duurder). 'Schande! Dat geld kun je ook in de Zorg steken!' Ik vind het onbegrijpelijk dat diezelfde mensen die dat roepen de schouders ophalen wanneer zij horen dat een voetbalclub (Juventus) 115 miljoen euro betaalde voor één enkele (toegegeven, erg goede) voetballer (Ronaldo).

Thuis de filterpomp van het aquarium schoongemaakt en de stofzuiger ter hand genomen voor er een pot thee werd gedeeld met een buurvrouw. 'Ik mis Gerda', zei ik op gegeven moment. 'Nee hoor', antwoordde zij. 'Want zij is nog steeds in jouw gedachten.'

Zag verder hoe mensen met goed samenspel verder komen dan vooraf gedacht en genoot van het meegenieten van vrienden van een stel buren van de wedstrijd Ajax-Juventus. Dankzij de slechte geluidsisolatie van ons oude woonpand. Had vooraf een avondje uit gepland maar een avondje bank hangen heeft ook wel eens wat.

Donderdag was ik naar de tweede auditieronde voor een rol in een nieuw televisieprogramma. Bij het Amsterdamse Station Zuid stapte ik van een tram over op een metrolijn om op locatie te komen:

Het was reuzegezellig. Serieus. Onderweg naar huis kwam ik langs een bankfiliaal waar ik voor een internetloze buurvrouw vroeg naar enveloppen voor bankoverschrijvingen. 'Die hebben wij niet meer op onze filialen liggen meneer maar u kunt die nog wel bestellen.' 'Waar dan?' 'Via onze website. Daar kan uw buurvrouw op inloggen, naar het juiste scherm gaan, daar haar IBAN invoeren, €2,50 betalen voor de verwerking van de opdracht en vervolgens binnen een week gratis enveloppen ontvangen.' 'Iets is niet gratis wanneer daar €2,50 voor betaald moet worden en hoe gaat mijn buurvrouw inloggen op jullie site als zij niet kan of wil internetbankieren?' 'Zij kan ook bellen om de enveloppen te bestellen maar ik weet het nummer niet uit mijn hoofd.' 'Prima oplossing. Hoe kan mijn buurvrouw dat nummer achterhalen?' 'Dat staat op onze website meneer.' Soms vind ik het jammer dat er wetten bestaan die het slaan van mensen verbieden...

Wilde van alles doen bij thuiskomst maar voelde mij wat zwak en vooral heel moe. Geen idee waarvan. Maar toch maar even een uurtje plat. Daarna boodschappen gedaan, wat administratie verwerkt, een paar Amerikaanse familieleden aan de telefoon en een buurvrouw op de thee gehad.

Vrijdag bij het wakker worden wat last van allergie. Het zullen de pollen zijn. Of zo. Op het werk een paar uitdagingen gegaan. Wat niet altijd makkelijk gaat in de samenwerking met collega's met een mentale handicap. Mijn ervaring als mede-organisator van psychiatrie café's en het samenleven met een schizofrenie-patiënte komen dan goed van pas. Een Broeder van mijn Loge kwam samen met een vriend bier proeven en ontving van mijn werkgever een rondleiding. Ik deed gezellig een biertje mee. Leuk!

Bij het lezen van het nieuws bekroop mij het gevoel dat wij binnenkort alleen nog maar koffiehuizen, hamburgerrestaurants en plantenbakken zullen aantreffen in winkelcentra: Intertoys, Sissy-boy, CoolCat, Hudson's Bay, V&D, Kijkshop, Scapino, Perry Sport,...Niet alleen kleine zelfstandige schoenverkopers gaan failliet maar opvallend veel grote ketens. Bij schoenenwinkels is het duidelijk: mensen komen schoenen passen, maken er een foto van en bestellen dezelfde schoenen goedkoper online. Maar geldt dat voor alle winkels? Ik denk dat er meer aan de hand is. U?

Omdat het vrijdag was publiceerde ik een verhaaltje. Dit keer voor het eerst met een naam er in. Voor Gerda (klik).

Had 's avonds nog gezellig een buurvrouw op visite en ging tijdig naar bed.

Zaterdag begon met koffie drinken met diezelfde buurvrouw. Zij ging werken en ik kreeg vanaf een tramhalte
een lift van een vriendin naar Breda waar wij de verjaardag van een vriend vierden. Ons groepje begon als middelbare schoolkameraden en in wezen zijn wij dat nog steeds. Zo'n 35 jaar na dato. Gezellig!

Terwijl het 'vroeger' voor ons normaal was om hele weekenden door te halen lag ik dit keer keurig tegen een uur 's nachts in mijn bedje.

Zondag begon met koffie drinken met een buurvrouw. Bij het ophangen van de was luisterde ik een 'podcast' die ik ooit 'hoorspel' zou hebben genoemd maar 'podcast' is tegenwoordig de hippe term. Die gaat over 'De Brand in het Landhuis' en is reuze spannend!

Ik schreef een paar toekomstige blogstukjes (heb graag een voorraadje voor wanneer de inspiratie mij even in de steek laat) en verrichtte een paar huishoudelijke klusjes. Verder werkte ik de notulen uit van twee vergaderingen van de maandagavondclub want vrijwilligerswerk hoort er ook bij.


Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/03/yeah-more-free-time.html

In de serie 'Onbekende Helden' dit keer Hermannus van Tongeren. In de tijd van de invasie van de Nazi's was hij behalve militair ook Grootmeester van de Orde der Vrijmetselaars. Hij wist de ordekas (ruim 600.000 gulden. Een voor die tijd astronomisch bedrag) uit handen van de vijand te houden en grotendeels door te geven aan zijn dochter die in het verzet zat. Helaas werd hij alsnog gepakt en stierf hij in concentratiekamp Sachsenhausen. Als een van de 200.000 vrijmetselaren die in die tijd waren vermoord.

'Hands up I love you' van Madrugada is de muziek van deze week:



And nothing stays the same
And nothing ever happens to you that will happen to you again

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, april 12, 2019

Voor Gerda (een verhaaltje)

Met een brok in de keel
en een pen in de hand
zette hij zich aan zijn bureau
en aan een zware taak:
het schrijven van een verhaal.
Voor haar.
Als hij nog rookte zou hij nu
achterover leunen, de ogen sluiten
en diep inhaleren.

Voor de vorm zette hij een asbak
op zijn bureau, projecteerde haar
op zijn geestesoog en dacht
aan hun gezamenlijke liefde
voor taal en hun kinderen.

Hij glimlachte bij de gedachte
aan een door haar gemaakt
woordgrapje en werd zich bewust
van een leegte
in zijn agenda.

Eerdaags zouden zij elkaar ontmoeten.
Voor het eerst.
Nu stelde hij zich voor
dat hij haar zou schrijven.
Voor het laatst.

Het moest een brief worden
maar werd een verhaal.
Dat begon met de woorden:
Dit is een verhaal
voor Gerda.



Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, april 10, 2019

Waarover ik mij verbaas

Ben een stukje over de vijftig maar nog steeds kan ik mij verbazen:

Waarom denken mensen dat zij die absurd veel geld hebben daarmee het recht hebben verworven om de rest van hun leven niet te hoeven betalen voor normale zaken als parkeerplek, voedsel en bijvoorbeeld een nieuw televisie? Zo hoeft de directeur van een ziekenhuis niet te betalen voor een parkeerplek op het terrein van het ziekenhuis maar moet een onderbetaalde co-assistent dat wel.

Een beroemdheid krijgt voortdurend producten gratis aangeboden en mag dagelijks kiezen in welk restaurant hij of zij gratis zal dineren maar een dakloze die geen paar euro kan neertellen voor een eenvoudige maaltijd mag sterven van de honger.

De overheid vindt dat vaders van pasgeboren baby's meer tijd met hun kroost moeten doorbrengen maar weigert hen meer dan een paar verlofdagen te geven.

Er zijn mensen die vinden dat Nederland uit de Europese Unie moet stappen maar ook blij zijn met de subsidie die hun bedrijf ontvangt dankzij de Europese Unie.

Iemand die een rekening van €100 niet kan betalen moet als boetedoening meer dan €100 betalen. Waarom zijn er mensen die ervan overtuigd zijn dat iemand die €100 niet kan betalen blijkbaar wél €120 kan betalen?

Een voetbalclub krijgt 75 miljoen euro voor de verkoop van een voetballer en bijna iedereen vindt dat goed 'want voetbal is cultuur' maar orkesten moeten verdwijnen 'want aan cultuur heb je helemaal niets'. Wie heeft bepaald welke cultuur wel en welke cultuur niet mag blijven? Denken mensen wel eens na over de gevolgen van bezuinigen op kunst?



Zijn dat dezelfde mensen die vinden dat overheidssubsidie moet worden afgeschaft, behalve wanneer voetbalclubs en huiseigenaren subsidie (hypotheek rente aftrek) krijgen?

Mensen die liever hun kleinkinderen opzadelen met onherstelbare (en onbetaalbare!) schade aan de planeet dan nu een klein deel van hun inkomen opgeven voor het schoonmaken en onderhouden van het milieu. Zouden zij dan ook liever over twintig jaar een nieuw huis kopen voor een half miljoen euro dan nu 10.000 euro te investeren in onderhoud van hun huidige woning? Mag ik dat dom noemen? Ik vind van wel.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, april 09, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws voor kattenliefhebbers die geen fan zijn voor het schoonmaken van de kattenbak. Maak kennis met de Lavviebot:



Bij het ontwaken zie ik regelmatig
Billy de Kat aan mijn voeteneind zitten:
Hier de lolcat van deze week:
'Geen wind, geen energie?
Maar wanneer de laatste kolen zijn verstookt
verschijnen er nieuwe op magische wijze?'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, april 07, 2019

De week voorbij

Binnenkort zijn er in Nederland én een miljoen vacatures én een miljoen mensen die werk zoeken. Kat in het bakkie, zou je denken. Helaas sluiten de markten niet op elkaar aan. Gek genoeg zijn er weinig ziekenhuizen die een werkloze bouwvakker willen inzetten als psychiatrisch verpleegkundige. Bijvoorbeeld. Omscholen lijkt een goede optie maar dat stuit op twee bezwaren: hoeveel werkloze bouwvakkers willen zich laten omscholen tot psychiatrisch verpleegkundige (bijkomend: moet je dat willen?) en wie betaalt al die cursussen?

Maandag had ik bijzonder slecht en weinig geslapen want een groot deel van de nacht bracht ik door op het toilet. Noodgedwongen meldde ik mij dus ziek en deed mijn best tussen de toiletbezoeken door wat rust te pakken. Lastig want er werd een paar keer aangebeld: er waren pakjes voor buren en er kwam zelfs een collectante aan de deur. Van de gemeente mocht ik dat werk ook eens doen: 'Je bent lekker veel in de buitenlucht, mag met zeer diverse mensen praten, doet iets voor het goede doel én je mag je bijstandsuitkering houden! Nou, is dat niet aardig?' Nee mevrouw, dat is niet aardig maar heet dwangarbeid. Vervolgens 'mocht' ik aan de slag als telemarketeer maar werd daar (gelukkig!) al na een paar dagdelen werken ontslagen: 'Weijnschenk, gesprekken mogen niet langer duren dan 3 minuten. Het gesprek waarmee jij zojuist geld binnen haalde voor het onderhoud van verwarmde hondenhokken voor zwerfhonden in Noord-Oost Canada* duurde 3 minuten en zes seconden. Je mag gaan!' Ik wilde haar eigenlijk knuffelen maar deed maar alsof ik erg teleurgesteld was.

*Dit is niet verzonnen.

Na het afzeggen voor werk meldde ik mij ook afwezig voor de Loge die avond en sliep veel overdag. Dat droeg er aan bij dat ik mij later op de avond fit genoeg voelde om in te gaan op de uitnodiging van een vriend om een magische avond te beleven. Letterlijk want het ging om een bijeenkomst van goochelaars.



Daarna bij mij thuis nog even een pot thee gedaan met de vriend en een buurvrouw. En toen nog een pot thee. En opeens was het half drie 's nachts. Dus bedtijd.

O ja, omdat het 1 april was wilde ik een grapje uithalen met een collega maar omdat ik overdag ziek thuis zat bedacht ik in plaats daarvan maar deze grap die ik op Facebook en Instagram plaatste en waar een paar mensen intuinden:
'Als FVV naar de verkiezingen.
Wilders en Baudet samen verder
als Forum voor Vrijheid'

Dinsdag wakker gebeld door de postbode met een pakje: de nieuwe aquariumlamp was gearriveerd! Niet veel later kon ik een drietal vissen (en de kat) blij maken door hun zichtbaarheid te vergroten.

Een vriend kwam op visite, gevolgd door een buurvrouw met wie ik samen door het open slaapkamerraam met een buurman sprak waarna zich gezellig nog een buurvrouw aandiende. Tsja, zo komt er weinig van werken op je 'vrije' dag. Maar werken aan je sociale netwerk is ook een vorm van werken, toch?

Die avond vervaardigde ik een vegetarische enchilada ovenschotel, gebaseerd op bonen die lekker zacht waren gemaakt.

Zij waren zinvol geweld.

Woensdag bleek dat ik niet de enige was die (tijdelijk) last had van een virus. Ook de tijdelijke collega was noodgedwongen vriendjes geworden met het kleinste kamertje in huis. Zonder haar hulp mocht ik nog harder werken dan gebruikelijk. Maar deed dat niet. Jezelf over de kop werken werkt namelijk uiteindelijk averechts, zo heb ik inmiddels geleerd. Dus je doet maar wat je kunt. Een foto maken van de Molen van Sloten die naast ons bedrijfspand staat, bijvoorbeeld:

Na het werk samen met een collega 'even een uurtje' op visite bij een oud-collega.

En voor je het weet is het half twaalf en dus bedtijd.

Donderdag wat spulletjes in een 'gratis op te halen' doos gestopt en wat andere klusjes verricht voordat ik op tram en metro stapte voor een auditie voor een rolletje in een televisieprogramma. Bij deze metrohalte stapte ik uit om een klein stukje te lopen naar het betreffende bedrijfspand:

Duimt u voor mij? 's Middags wat werk verricht als secretaris en het avondeten genuttigd bij een vriend. Een kop thee en een fijn gesprek met een buurvrouw maakte deze dag voor mij compleet.

Vrijdag wat brak wakker geworden. Blijkbaar nog wat energie op het toilet achtergelaten, een paar dagen terug. Kan gebeuren. Op het werk diverse tegenslagen overwonnen (oké: collega's die wilden helpen. Maar ongehinderd door een overschot aan boekhoudkundige kennis. Zij hebben mij dus geholpen. Maar vooral aan meer werk. Toch lief bedoeld. Niet land gebleven op de vrijdagmiddagborrel

want ik wilde graag tijdig thuis zijn.

Na het eten een pot thee gedeeld met een buurvrouw en daarna samen met een vriend de dag afgesloten met een paar uren dansen in een gelegenheid in de buurt. Er was zelfs een heus burlesque optreden!



Heerlijk!

Zaterdag vroeg op (volgens mijn lichaam té vroeg) om de trein te halen naar Den Haag. Daar met een tweetal Broeders, een oud-tante en een vriendin van haar genoten van een dagje in de regeringszetel. Begonnen met een lekker hapje en kopje koffie bij tante thuis

en daarna een bezoek gebracht aan het Vrijmetselaarsmuseum (klik).


Aanrader! Wist u bijvoorbeeld dat in 1893 voor het eerst vrouwen werden toegelaten? Decennia eerder dan de invoering van vrouwenkiesrecht! Dat de echtgenoot van Aletta Jacobs haar aanspoorde op te komen voor vrouwenrechten en vrijmetselaar was?

Die avond gezamenlijk heerlijk Indisch gegeten en uiteindelijk was ik iets na middernacht thuis. Bedtijd.

Zondag werd ik wakker met nieuws dat in weblogland insloeg als een bom: door zeer velen zeer geliefd blogster Gerda Yd (klik) bleek de dag ervoor plotseling te zijn overleden. Ruim een decennium geleden begonnen wij met het lezen van en reageren op elkaars weblog en een uitvoerige correspondentie ontwikkelde zich per e-mail. Sommige e-mails haalden makkelijk de drie A4'tjes in lengte! Volgende maand zou zij met haar reisgezelschap en haar man als gids de stad bezoeken waar ik woon. Dan zouden wij elkaar voor het eerst in levende lijve zien. Het heeft niet zo mogen zijn. Brok in mijn keel terwijl ik dit schrijf. Het biedt troost de reacties te lezen van mede-bloggers die ook waren geraakt door haar positieve inslag en haar oprechtheid.

Er kwam een buurvrouw langs om een plantje op te halen dat bij haar uit de vensterbank was gekukeld en opgeknapt door een andere buurvrouw. In de binnentuin las ik wat terwijl ik een broodje at en wat babbelde met een tweetal buren.

In huis kleine klusjes opgeknapt, mijn BTW-aangifte gedaan, een uurtje voor de Loge gewerkt en zitten schrijven. Omdat het prachtig weer was deden een buurvrouw en ik ons kopje thee op een stadsbankje in de buurt
waar wij spraken met een jongeman die als kind bij ons in de straat woonde. Fijn te weten dat het goed met hem gaat. De buurvrouw en ik kookten en aten samen voordat wij ieder ons weegs gingen. Maar niet voordat zij mij had getroost. Ja, mensen die je nooit 'in het echt' hebt gezien kun je intens missen.

Bij het afsluiten van dit stukje vraag ik mij vooral af hoe Gerda gereageerd zou hebben. Mogelijk iets van: 'Je had weer een interessante en volle week, lieve Terrebel. Bovendien wist je die op te smukken met een aantal mooie foto's. Dat museum in Den Haag zal ik beslist eens bezoeken.'

Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/04/why-didnt-i-think-of-it.html

De muziek wordt deze week verzorgd door Ennio Morricone. Uit C'era una volta il west:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Gerda Yd

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, april 05, 2019

Geleden (een #verhaaltje)

Het was sterker dan hij.
Liever was hij niet verliefd geraakt.
Maar gevoelens laten zich niet verdrukken.
Dus was hij verliefd.

Helaas was de liefde niet wederzijds.

Dat was niet de enige reden
waarom het nooit iets kon worden:

Hij kende haar alleen
van foto's en verhalen
want zij leefde
ruim 100 jaar geleden.

=============================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, april 03, 2019

De Gele Hesjes zijn ontevreden

De Gele Hesjes zijn ontevreden. Dat is de enige overeenkomst die ik kon vinden tussen de verschillende groepen mensen die een geel hesje aantrekken om op de openbare weg hun onvrede te uiten. Dat, en dat de meesten moeite hebben met de beheersing van hun eigen taal. En dat zij elkaar en zichzelf veelvuldig tegenspreken. En bovendien doorgaans geen idee lijken te hebben van waar zij nu eigenlijk voor of tegen zijn.

Zo vinden de meeste Gele Hesjes dat de belastingen omlaag moeten én dat de overheid meer geld moet besteden aan onderwijs en ouderenzorg. Zouden de Gele Hesjes dan echt niet weten dat onderwijs en ouderenzorg vooral worden betaald uit de belastingopbrengsten?

Niet dat ik de Gele Hesjes belachelijk wil maken maar kan iemand hen alsjeblieft vertellen dat je heel wat serieuzer overkomt wanneer je als groep én één lijn trekt én goed leert spellen. Zeker wanneer je in interviews vertelt dat je tegen buitenlanders bent 'want se sprekuh geeneens goet Hollants!'

Ik overdrijf nu wel een beetje maar het valt op, die slechte beheersing van de Nederlandse taal door Gele Hesjes. In Engeland is dat trouwens niet anders met de Yellow Vests:


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, april 02, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat er overal mensen zijn die verbazen, verwonderen dan wel gewoon een glimlach veroorzaken. Zelfs in dat kleine landje dat men kent als 'Nederland'. In Utrecht bijvoorbeeld waar Jan is de Man (niet zijn echte naam) wijkbewoners vroeg naar hun favoriete boeken en die informatie gebruikte voor een kunstwerk dat hij maakte samen met graffiti artiest Deef Feed (niet zijn echte naam. Denk ik.):



Billy de Kat zit graag op mijn muis.
Werken aan de computer is dan lastig
en er rest weinig anders dan een foto maken.
Helaas iets bewogen want Billy zit zelden stil.

De lolcat van deze week:
'Waar ik echt bang voor ben?
Mensen die denken dat hun angsten feiten zijn.'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, maart 31, 2019

De week voorbij

Het is vrij normaal om de gedachten te richten op wat er niet goed gaat in ons leven. Met wat oefening kun je dat omdraaien en je richten op wat er wél goed gaat in het leven. 'Balen dat ik mijn linkerbeen kwijtraakte in een auto-ongeluk.' wordt bijvoorbeeld: 'Fijn dat ik mijn rechterbeen nog heb en nooit geweten dat ik zo goed was in rolstoelbasketbal.' Wat je ook kunt doen is de zaken accepteren zoals die zijn en letterlijk besluiten dat je eigenlijk best tevreden bent.

In welke fase verkeert u?

Maandag was het flink doorzetten op het werk: er was een nieuwe (tijdelijke) collega die ons wat administratieve ondersteuning komt bieden. Als voormalig directiesecretaresse is zij geen onbekende van administratieve processen en als haar iets is uitgelegd (ik vertel mensen die ik iets mag aanleren niet alleen hoe iets gedaan wordt maar leg vooral het idee erachter uit. Zodat zij weten waarom. Dat lijkt te helpen.) pikt zij dat razendsnel op. Heel fijn! Tijdens het inwerken van mijn nieuwe collega diende de reguliere dagelijkse boekhouding te worden gedaan en moesten overzichten worden gemaakt ten behoeve van de kwartaalafsluiting.

Op de maandagavondclub kwamen uitspraken voorbij als 'De werkelijkheid is nooit af' en hadden wij een interessante gedachtewisseling (wij doen niet aan discussiëren. Het gaat niet om 'welles' of 'nietes' maar om van elkaar leren door te luisteren naar valide argumenten.) over de verschillen tussen generaties. Erg interessant weer!

Er was een Broeder jarig dus daar moest op geklonken worden!


Dinsdag werd ik ruw gewekt. Door werklieden die vroeger dan gepland mijn woning binnentraden voor poging nummer weet-ik-niet-meer om mijn huisje te voorzien van een werkende CV-installatie. Woningcorporatie Ymere vindt dat elke huurder meer huur moet betalen van de gaskachel af moet en aan de centrale verwarming 'want dat is veiliger en wij geven om uw welzijn'. Lief, niet?

Toch gek dan dat de meeste doden en gewonden door koolmonoxide-vergiftiging te betreuren zijn door slechte ventilatie van de woning maar dat Ymere 'geen geld' heeft om huurwoningen van betere ventilatie te voorzien. Ook heeft men bij Ymere blijkbaar het rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid niet gelezen. Daarin staat namelijk dat mensen met een nieuwe CV-ketel vaker in het ziekenhuis liggen met koolmonoxidevergiftiging dan mensen die thuis een gaskachel hebben.

Hoe dan ook: toen de heren met koffiepauze waren bij hun bestelbus kwam een buurvrouw mij koffie brengen en samen met mij opdrinken. Lief! Tja, zelf kon ik even geen bonen malen en water laten koken:

Toen zij weg was en de mannen weer aan het werk, ging ik van de weeromstuit ook maar aan het werk: er dienden verslagen geschreven te worden, lijsten met data te worden bijgewerkt, printerinkt te worden besteld, stukken gearchiveerd en nog zo wat vanuit mijn functie van secretaris. Nam ook de tijd om stukjes te schrijven om dit blog mee te vullen en om telefonisch een vraag te beantwoorden van mijn reguliere werkgever.

Iets na vier uur 's middags mocht ik de heren de hand schudden en danken voor hun inspanningen. Zij lieten mij achter met een aangesloten en naar behoren opererende CV-installatie.
Of het keukenraampje ooit nog open kan
om mijn kookluchtjes te laten ontsnappen
is een vraag voor later.

Het heeft wat voeten (klik) in de aarde gehad maar dan heb je ook wat. Het is even wennen dat het in mijn beide kamers nu even warm is. Ook keek ik even raar op toen ik de douche voluit aanzette en de douchekop naar het plafond draaide, de straaltjes water meer dan twee centimeter omhoog kwamen.

's Avonds mocht ik mee-eten met een buurvrouw en haar man. Daarna nog lopen schoonmaken en opruimen en naar bed.

Woensdag traditioneel begonnen door een pot koffie te delen met een buurvrouw. Vervolgens voor het eerst sinds tijden weer eens een 'rondje blogs' gedaan, nagels geknipt, mailtjes beantwoord en een stapel papieren aangepakt. Langzamerhand wordt het nog eens ordentelijk in mijn woning en mijn leven!

Een nieuwe aquariumlamp gehaald voor mijn goudvissen en mijzelf getrakteerd op de meest recente strip in de serie 'De Rode Ridder'. Boodschappen gedaan en een uurtje voor de Loge gewerkt.

's Avonds at ik bij een vriend die vlakbij deze gracht woont,

waarna ik met een vriendin naar de bioscoop toog voor een vertoning van de rolprent 'Dumbo' van Tim Burton. Dat werd dus niet de familiefilm die ik verwacht had te zien maar al met al was de film vermakelijk. Bovendien werd ik na afloop getrakteerd op een ijsje. Wat wil een kind nog meer? :-)

'Fijn hoor, zo'n dag dat je niet naar kantoor hoeft en dus lekker de hele dag thuis zit te niksen.'

Donderdag fijn gewerkt aan het verwerken van de achterstand in mijn werk op de brouwerij. Mede dankzij de hulp van een tijdelijke collega die administratief goed onderlegd blijkt te zijn. Fijn! Bij de voordeur van het pand stond een asbak (een bak gevuld met grind) op een standaard. De standaard is er nog maar de bak is na hevige rukwinden nog slechts een herinnering:

Een buurvrouw kwam gezellig mee-eten waarna ik mij achter mijn laptop zette om diverse werkzaamheden te verrichten alvorens de buurvrouw terugkwam en samen met een collega van haar en mij aan de thee ging. En voor je het weet is het 11 uur en dus bedtijd.

Vrijdag genoten van het zonnetje. Voor zover ik mij buiten kon begeven. Een collega trakteerde op de lunch en ik wist een paar boekhoudkundige uitdagingen (Hoe verwerk je in een systeem een betaling waarvan de factuur via een ander systeem is opgesteld? En meer) het hoofd te bieden. Het heeft er schijn van dat het nieuwe systeem en ik aan elkaar beginnen te wennen.

Ik bleef maar kort op de vrijdagmiddagborrel want er stond een gezellig avond gepland. Met een buurvrouw samen genoot ik van fijn gezelschap en optredens van verrassend hoog niveau van muzikanten, dichters en verhalenvertellers.
 'Gekke' foto's mogen er ook zijn, natuurlijk.




Zaterdag begonnen met kleine huishoudelijke klusjes als het zwabberen van de keukenvloer en dergelijke. Met een buurvrouw deelde ik een pot koffie en het mooie weer spoorde mij aan om eindelijk eens mijn tuinvijver weer eens schoon te maken. Een buurvrouw was er bij toen ik ontdekte dat de enige onlangs nog levende vis inmiddels - net als zijn voorgangers die door een buurtkat voor lunch werden gehouden - ook het loodje had gelegd. Toevallig was zij net bezig met het ingraven van een nieuwe plant in de gemeenschappelijke binnentuin en zo had de overleden vis een prima graf.

Meteen maar mijn nog wél levende vissen verzorgd door hun aquarium schoon te maken, nieuw voer voor ze te halen en een nieuwe lamp te bestellen nadat ik ontdekte dat de eerder gekochte nieuwe lamp niet de juiste fitting had.

Had die avond nog kunnen uitgaan maar besloot te doen alsof ik verstandig ben geworden en thuis te blijven. In mijn eentje thuis zitten gaat mij steeds beter af. Dat is een prettige wetenschap.

Zondag een raar gevoel bij het wakker worden: 'O, ja, het is 'langer licht'.' Wat onzin is natuurlijk want het enige dat gebeurde is dat de klok een uur is verzet. Als een kind dat roept 'Kijk eens mama, ik ben gegroeid!' terwijl het net heeft ontdekt dat je als je op je tenen staat iets verder weg kunt zien. Of je ogen dichtdoen en dan zeggen: 'Nee hoor, ik zie het niet en wat je niet ziet is er niet.'

Korte babbeltjes met diverse buren in de tuin en op straat op weg van en naar de supermarkt, aan mijn administratie gewerkt en aardig wat lopen opruimen. Voorjaarsschoonmaak?

Had 's middags even een buurvrouw op visite en later in de dag (zeg maar tegen bedtijd) een andere buurvrouw uitgebreid op de thee. Hoe vaak wij elkaar ook zien, er blijft blijkbaar altijd wat te vertellen. En soms zitten wij samen gewoon stil te zijn. Dat mag ook.

Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/03/positive-people.html

Flowers on the Wall van Eric Heatherly is de muziek van deze week:



Smokin' cigarettes and watchin' Captain Kangaroo
Now don't tell me I've nothin' to do

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jan-Michael Vincent en Shane Rimmer

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, maart 29, 2019

Zijn Hard (een #verhaaltje)

Soms dacht hij haar te zien
maar vaker niet.

Het kon ook immers niet
want zij was er niet meer.

Een paar jaar geleden was zij
verhuisd.

Zij was het met wie hij graag speelde,
die hij zijn geheimen kon toevertrouwen.
Wandelen, vrijen en zelfs werken
deed hij het liefst met haar
en niemand anders.

Maar koken was niet haar sterkste punt:
Nee schat, als iemand zachtgekookte eieren wil
kun je die niet tien minuten laten koken.

Die eieren zijn hard.


=============================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, maart 27, 2019

Zijn buitenlanders welkom in Nederland?

In 2018 kwamen er maar liefst een paar honderd van deze buitenlanders naar Amsterdam. Natuurlijk eisten zij allemaal een woning en bovendien pikten zij de banen in van hardwerkende Amsterdammers. Of anders trokken zij wel een uitkering zonder daar ooit premie voor te hebben betaald in Nederland! Schande! Vindt u niet?

Had ik trouwens al gemeld dat het hier gaat om (vooral blanke) Amerikanen?

Hoe dacht u na het lezen van de eerste alinea over deze buitenlanders? Veranderde die mening toen ik liet weten om welke groep het daadwerkelijk ging?

Zo ja, dan ben ik erg benieuwd waarom u van mening bent veranderd.
Mag de ene buitenlander wel en de andere niet met voorrang een woning krijgen in Nederland? Mag de ene buitenlander wel en de andere niet een baan 'afpakken' van een Nederlander? Mag de ene buitenlander wel en de andere niet een Nederlandse werkloosheidsuitkering ontvangen? En zo ja, wat zijn dan de criteria? Moet de buitenlander in kwestie een bepaalde religie aanhangen, een bepaalde huidskleur hebben, onze 'normen en waarden' (noemt u uit het hoofd eens twee waarden en drie normen) respecteren, een bepaald minimum inkomen hebben? Kortom: is elke buitenlander welkom, zo lang hij of zij maar geld uitgeeft in onze economie? Of zijn er andere criteria?

'Ja maar dit zijn expats en die gaan weer terug naar hun land. Immigranten nooit!' Dat is inderdaad de gangbare aanname en een verklaring voor het gegeven dat blanke buitenlanders vaak 'expats' worden genoemd en donker huidige buitenlanders 'emigranten'. Klinkt als een goed argument maar in de praktijk blijkt precies het omgekeerde aan de hand te zijn: heel veel expats willen graag in Nederland blijven en heel veel immigranten willen het liefst terug naar hun moederland.

O, voor wie denkt dat immigranten 'van alles' gratis krijgen: expats betalen in Nederland geen belasting over 30 procent van hun inkomen.

Brandt u maar los in de commentaarsectie!

Nog even een interessant weetje: er wonen 31.000 Amerikanen in Nederland (klik) tegenover ruim 100.000 Nederlandse 'gelukszoekers' (mensen die naar een ander land verhuizen uit puur egoïstische motieven, in de hoop op meer welvaart voor zichzelf namelijk) in Amerika. Dus stelt u zich eens voor dat alle 'gelukszoekers' terug keren naar het land van oorsprong: waar moeten wij die 100.000 mensen dan allemaal laten?

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/