Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, juni 23, 2019

De week voorbij

Het werk dat ik doe vereist minstens 38 werkuren per week. Ik heb er 24. Dus soms voel ik mij als Lucille Ball in de chocoladefabriek.



Inmiddels heb ik geleerd om niet meer te doen dan ik kan en mij niet bovenmatig in te spannen om het werk toch af te krijgen. Dan is de kans op mentaal en fysiek instorten namelijk groot en thuis zitten met een burn out is niet tof. Bovendien heeft ook mijn werkgever dan niets meer aan mij. Voor beide partijen zou het dus goed zijn als ik óf meer werkuren krijg óf een collega erbij op de afdeling Administratie waar ik nu in mijn eentje ben.

Maandag was er op de brouwerij een hartelijk weerzien met een collega die een tijdje afwezig was geweest. Bovendien trakteerde een andere collega op zelfgemaakte cake vanwege zijn verjaring. Het was weliswaar niet in alle opzichten een feestdag maar in deze wel. Het was in nóg een opzicht een feestdag. Namelijk omdat die avond bij ons in de club de Zomer Zonnewende werd gevierd.


Het werd extra bijzonder omdat er Broeders van diverse andere Loges kwamen visiteren; uit Engeland, België en zelfs uit het verre Kampen!

Dinsdag zou ik gaan werken in mijn mogelijke nieuwe bijbaan maar ontving die ochtend de melding dat ik die dag vrij was. Althans, ik hoefde mij niet te melden op kantoor. Dus ik werkte thuis aan de betreffende opdracht, zat met een buurvrouw en een drankje op de stoep

van ons eigen gekwebbel en de heerlijke zomerzon te genieten waarbij wij met diverse buurtgenoten en postbestellers in gesprek raakten, liet een doos vol overbodige spullen ophalen door een aardige mevrouw, kookte (wraps. Op de foto de inhoud) voor mijzelf en een vriend,

ging even bij een buurvrouw op visite en deed het verder lekker rustig aan. Met lezen van nieuws bijvoorbeeld.

Vol verbazing over ouders die 'geen tijd' hebben om te helpen met schoolklusjes als het schoonmaken van de speelhoek of als begeleiders meegaan met schoolzwemmen. Gek genoeg hebben diezelfde ouders wél tijd om leraren te vertellen hoe die les moeten geven:

https://www.nu.nl/binnenland/5942712/onderzoek-schoolreisjes-geschrapt-omdat-ouders-minder-willen-helpen.html

Woensdag las ik dat volgens het kabinet de gemiddelde koopkracht voor de gemiddelde burger is gestegen ten opzichte van vorig jaar. Toch wel gek, want de kosten voor energie,wonen, telecom, boodschappen en verzekeringen zijn gestegen. Welke kosten zijn er dan zoveel gedaald? En wie is die 'gemiddelde burger' eigenlijk? Bent u dat?

Ook werd deze dag nóg duidelijker dat het wel degelijk 'de Russen (klik)' waren die achter het neerhalen van vlucht MH17 zaten. Ondanks de suggestie van een vooraanstaand lid van Forum voor Democratie dat het best de Oekraïeners geweest konden zijn. Het betreffende onderzoeksteam ('Bellingcat') werd een dag eerder 'toevallig en per ongeluk' geblokkeerd op Youtube. Bijna alsof er instanties zijn die niet willen dat de waarheid boven tafel komt...Na een paar uren was de blokkade opgeheven. Dat duizenden mensen aan de bazen van Youtube vroegen naar het waarom heeft daar vast niets mee te maken.

Er was ergens in de stad een opstopping want ik stond woensdagochtend lang op de bus te wachten en toen kwamen er twee direct achter elkaar. Daardoor miste ik mijn aansluiting. De buschauffeur reageerde adequaat door zijn nieuwe passagiers een 'goedemiddag' in plaats van een 'goedemorgen' te wensen.

Goed nieuws is dat ik door de langere reistijd boek nummer vijf van dit jaar kon uitlezen:

The Dark Forerst van Cixin Liu is een science fiction verhaal over wat er zou kunnen gebeuren wanneer een buitenaardse mogendheid op het punt staat de mensheid te onderdrukken of zelfs uit te roeien en wij 'slechts' 150 jaar de tijd hebben om te reageren op de dreiging. Investeren wij in bewapening of in vluchtmethodes? Niet iedereen zou de vluchtschepen in kunnen dus wie bepaalt wie er mee mag en op basis van welke criteria? Interessant gedachtespel! Intussen moeten overheden omgaan met burgers die apathisch worden of juist gaan rebelleren.

Het werd een prettige werkdag die werd beëindigd door prettig een prettig biertje te drinken met mijn werkgever

die mij ook nog eens een slinger gaf naar het treinstation annex tramhalte. Er tegenover staat dit gebouwencomplex:

Ik at lekker bij een vriend en zat met hem even op zijn balkon te genieten van het mooie weer en de naderende donderwolken.

Thuis had ik even een buurvrouw op visite.

Donderdag hield ik mij op kantoor vooral bezig met uitzoekklusjes: boekhoudkundige problemen oplossen, vragen van klanten en leveranciers beantwoorden, opruimen van administratieve rommel, gestroomlijnder maken van administratieve processen en dergelijke. Daardoor bleef het dagelijks werk liggen. Dat is dan maar zo. De stapel klusjes paste namelijk niet meer in het daartoe bestemde laatje dus diende aangepakt te worden. Het was druk maar ik voelde mij gewaardeerd. Door collega's, mijn werkgever én door mijzelf.

Na afloop van werktijd kregen wij een cursus bierproeven dat werd afgesloten met een hapje en een drankje.



En voor je het weet ben je pas negen uur 's avonds thuis. Even werken voor de Loge en voorbereidingen treffen voor de opnames van een promofilmpje ten behoeve van een nieuwe entertainment-act en naar bed.

Vrijdag mocht ik mij met twee kostuums melden in een theater. Twee collega's en ik speelden en dansten stukjes uit een familievoorstelling die nog in ontwikkeling is met de bedoeling het ontstane promofilmpje te gebruiken om de act te verkopen aan diverse geïnteresseerde partijen. Hier het trappenhuis van het theater:
 En hier ikzelf in een van de kostuums die ik aan mag voor de show:

Mijn lichaam is niet gewend om veel te bewegen dus 's avonds kon ik niet veel meer dan onderuit op de bank hangen en een film kijken. Dat werd 'The Road': na de verwoesting van de planeet door een voor de kijkers onbekende ramp proberen een vader en zijn zoon te overleven. Lekker luchtig filmpje voor het slapengaan. Dus maar goed dat een buurvrouw even wat vrolijkheid kwam brengen.

Zaterdag een en ander in het huishouden gedaan voordat ik mij naar Bunde begaf.

Had er nog nooit van gehoord maar de plaats bleek in Limburg te liggen, zo'n drie kwartier met de trein vanaf Roermond. Ik ging via Eindhoven omdat ik in eerste instantie vanaf daar zou kunnen meeliften maar de lift ging niet door. Jammer want tussen Eindhoven en Roermond reden deze dag geen treinen. Er gingen wel bussen gelukkig maar de reistijd werd er niet door bekort. Uiteindelijk was ik na vijf uren reizen slechts een half uur te laat op de werkplek van die avond.
De kleedkamer voor mijn collega en mij was bijna helemaal bovenin dus daarom hadden wij dit uitzicht:

Zondag een paar klusjes als secretaris voor de Loge verricht en mij bezig gehouden met het huishouden. Hoewel het weer eigenlijk meer geschikt was om op het strand of in de tuin te vertoeven hield ik mij bezig met stofzuigen, de goudvissen verzorgen, nagels knippen, boodschappen doen en koken voor twee buurvrouwen, twee buurmannen, een vriend en mijzelf. Mijn bijdrage aan een bescheiden buurtbarbecue. Als zodanig. Dus.
Terwijl ik de pizza bereidde (deeg kneden voor de bodem, et cetera) had de vriend zijn slijptol ter hand genomen om het oude niet meer werkende slot van mijn fiets te slopen. Nu kan ik het nieuwe slot er op zetten!

In de gemeenschappelijke binnentuin bespraken wij politiek, geschiedenis, kunst, buurtgenoten, planten en televisieseries. Prettig.

Het pleonasme van de week is: 'Preventief voorkomen'.

Het Engelstalige stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2019/06/fox-entertainment.html

Manu Chao verzorgt de muziek van deze week. Hier is Bongo Bong:



Nobody likes to be
in my place instead of me

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, juni 21, 2019

De juiste noot (een verhaaltje)

Voor hem voelde het leven
als een muziekstuk
gespeeld door een pianist
met negen vingers:










Interessant, bij vlagen mooi
met een enkele dissonant
maar altijd boeiend.

Vooral met haar in de buurt.
Hoe zij het deed wist hij niet
maar zij raakte altijd de juiste noot.

======================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, juni 19, 2019

Waar bent u bang voor?

De meesten van ons (ik ook) laten zich leiden door angst. Wij zijn bang om de baas te vertellen hoe wij echt over hem denken ('Want dat kost mij mijn baan!'), bang om iets negatiefs te zeggen over onze partner ('Want dan verlaat mijn partner mij misschien wel!'), bang om te verhuizen ('Misschien heb ik straks wel vreselijke nieuwe buren!), bang om te reizen ('Want misschien vind er wel een terroristische aanslag plaats op het station!') en bang voor haaien (Terwijl wereldwijd jaarlijks maar ongeveer 10 mensen worden gedood door een haai). Maar waar komt die angst echt vandaan?

Realistisch is die vaak niet.

Net zo min als nuttig: Rennen door de regen uit angst om nat te worden bijvoorbeeld. Terwijl onderzoek aantoonde dat je minder regendruppels opvangt wanneer je rustig doorwandelt. Bovendien: als je bang bent voor een bom in een prullenbak waar je voorbij loopt, besluit die dan om niet af te gaan?

Misschien vinden je baas en je partner het juist fijn als je eens eerlijk bent omdat zij niet door hebben dat zij een nare eigenschap hebben ontwikkeld. De kans dat je wordt vermoord door je partner is vele malen groter dan de kans te worden vermoord door een terrorist terwijl snoepautomaten verantwoordelijk zijn voor vier keer meer doden dan haaien en wij niet bang zijn voor snoepautomaten: 'Stom apparaat, geef mij mijn chocoladereep! *Schudt, schudt, omval, plat*

Soms wordt sociale media de schuld gegeven ('Ik las op Facebook dat...dus dat zal dan wel waar zijn!') maar ik denk dat het dieper zit. Wij zijn zelfs bang geworden voor andere meningen terwijl wij ervan overtuigd zijn dat onze meningen als enigen 'de waarheid' vertegenwoordigen en wij ons het liefst (al dan niet online) omringen met mensen die dezelfde meningen delen om een blok te vormen tegen de andersdenkenden. Maar anders denken is prima! Zo lang je maar bereid bent je mening bij te stellen wanneer je nieuwe feiten onder ogen komt. Sommigen noemen zichzelf 'standvastig' wanneer zij blijven vasthouden aan hun (aangetoond ongefundeerde) mening maar ik noem die mensen liever 'halsstarrig'. Al is dat natuurlijk alleen maar mijn mening.

Uiteraard ga ik zelf ook wel eens de mist in en baseer ik een mening op een onjuiste aanname. Achteraf schaam ik mij dan diep maar anderzijds: wat is er mis mee om je mening te vormen op basis van de aan jou beschikbare data?

Het niet willen toegeven dat je aanname onjuist was leidt helaas nog wel eens tot felle discussies:

'Fijn dat jij beter geïnformeerd bent dan de rest van de mensheid! Zou te gek zijn als je de informatie waar jij jouw angsten op baseert met ons onwetenden wil delen. Zulke belangwekkende informatie mag je natuurlijk niet voor jezelf houden. Dus kom maar op met die gegevens! Als de cijfers die in jouw hoofd zitten op data (en dus niet op angsten (aannames zijn geen feiten)) zijn gebaseerd, stel ik mijn mening bij. Beloofd!'

Waar bent u eigenlijk bang voor? En is dat een reële angst?

======================================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, juni 18, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat steeds meer mensen vinden dat met name plastic goederen hergebruikt moeten worden. Helaas loopt Nederland een beetje achter. De schade kan worden ingehaald wanneer wij het voorbeeld van Noorwegen volgen. Daar kent men statiegeld op plastic flessen! 'Ja maar in Nederland kennen wij dat toch ook? Hoe komt het dan dat de Noren bijna 100 procent van alle plastic flessen hergebruiken en wij ver achter blijven? Zijn de burgers van Noorwegen milieubewuster dan de inwoners van Nederland?' Geen idee. Wat ik wel weet is dat de Noorse overheid niet alleen consumenten maar ook producenten financieel beloond voor het hergebruik van plastic flessen. Hoe meer producenten van plastic flessen hergebruiken, des te minder belasting betalen zij op de productie. Een bedrijf dat 100 procent van de door hen geproduceerde flessen opnieuw weet te (laten) gebruiken betaalt exact nul procent aan extra belasting. Tadaa!



Billy de Kat is de koning van het tuinpad


De lolcat van deze week:


'Ik ben groot voorstander
van vrijheid van meningsuiting!
Behalve wanneer die mening mij niet aanstaat.'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juni 16, 2019

De week voorbij

In mijn huidige baan ontvang ik €9,32 per uur. Bruto. Een lager uurloon is in Nederland niet mogelijk. Sterker nog: het officiële minimumloon is vastgesteld op €9,33 maar soit. Ik heb een contract voor 24 uren per week en daarmee een inkomen van zo'n €900 per maand. Voldoende voor mijn vaste lasten en boodschappen maar meer niet. Sparen is vrijwel onmogelijk. Een defect aan de wasmachine of zo wordt een financieel probleem.

Daarom heb ik een eigen klein bedrijf als entertainer ernaast. Daarmee haal ik gemiddeld €250 per maand binnen (sommige maanden niets, andere maanden €500 of iets meer).

Onderdeel van het pensioenakkoord dat bij regering en vakbonden op tafel lag en recent is aangenomen is het plan om ZZP'ers (zelfstandigen zonder personeel, waar ik er een van ben) te verplichten een Arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) (klik. Met interessante data in de commentaarsectie) te laten aangaan. De premie voor zo'n verzekering bedraagt ten minste €250 per maand. ZZP'ers waren overigens niet gevraagd aan de onderhandelingstafel plaats te nemen.

Wat zou u doen in mijn situatie?

Maandag was de brouwerij dicht in verband met Tweede Pinksterdag. Dat vierde ik door lekker aan de gang te gaan in huis. Vensterbanken schoonmaken en zo. Een paar stukken pisang goreng deelde ik met een paar buren in de binnentuin en ik dronk koffie met een buurvrouw terwijl in mijn wasmachine een was draaide voor een andere buurvrouw. De wasmachine draaide ook nog rondjes voor mijn eigen wasgoed en na het ophangen van de was was zo maar weer een hele dag voorbij.

Dinsdag was ik vroeg op. Voor werk. Niet voor de brouwerij. Maar in een coffeeshop. Nee, niet om wiet te verkopen (of koffie) maar om op mijn eigen laptop onderzoek te doen en de resultaten van dat onderzoek overzichtelijk in een rekenblad te verwerken. Ja, als een heuse hipster zat ik heerlijke koffie te nippen, koos iets te eten van een interessante menukaart en overhoorde ik gesprekken van mensen aan andere tafeltjes die ik helemaal niet had willen horen over onderwerpen die de meeste mensen als privé zouden beschouwen.

Op weg erheen zag ik een bladblazer aan het werk.

In de regen. Met alle macht proberend een door nattigheid aan de straat vastgeplakt boomblaadje weg te blazen. Bukken en het blaadje oprapen is net zo nutteloos maar een stuk eenvoudiger. Vermoedelijk was dat zijn eer te na en wilde hij per sé zijn luidruchtige machine gebruiken om het blaadje van de ene stoeptegel naar het andere te blazen. Hoezo, 'verborgen werkloosheid bestaat niet in Nederland!'? Op weg terug naar huis liep ik over dit bruggetje:

Mocht u mij binnenkort tegenkomen en ik schrijf 'een review over een game om een trip met mijn friends te winnen terwijl ik een chick zit te checken' in plaats van dat ik een recensie schrijf over een spel om een reis met vrienden te winnen terwijl ik oogcontact maak met een leuke dame, bovendien zowel een houthakkershemd draag als ook een haarknotje en geen 'koffie' meer drink maar een 'latte machiato met magere geitenmelk en een drupje honing' dan weet u dat de transformatie compleet is en u mij voortaan 'hipster' mag noemen. Ook weet u dan dat het proces deze dinsdag begonnen was.

Het was ook deze avond weer fijn om bij te praten met een pot thee en een buurvrouw.

Woensdag mocht ik weer naar de brouwerij. Deze dag kwam iemand die verstand heeft van boekhouden én bekend is met het door ons gebruikte systeem helpen met het oplossen van boekhoudkundige problemen. Maar ook hij kwam er niet een twee drie uit. Zelfs voor hem als deskundige zijn het zaken die dagen aan werkuren kosten om op te lossen. Laat staan hoeveel tijd het zou kosten voor iemand zoals ik, met minder verstand van boekhouden én minder verstand van het gebruikte systeem. Het is niet dat ik het niet zou kunnen maar het grote probleem is tijdgebrek.

Hoe dan ook: al met al best lekker gewerkt deze dag en gedaan wat ik kon. Bovendien regende het niet op kantoor.

Voor die avond stond strijken op het programma maar het werd op de bank hangen en kletsen, zingen en grapjes maken met een buurvrouw. Die lekkere kaasjes had meegebracht:


Donderdag mocht ik weer even omschakelen van werkmodus: de ene dag verricht ik werk als Secretaris, de andere als penningmeester van de Bewonerscommissie, dan ben ik weer administrateur op een brouwerij en zomaar opeens weer een aantal uren aan het werk als entertainer. Dit keer vertrok ik richting Rotterdam voor TV-opnames.

Het werd een leuke dag die eindigde met een hapje en een drankje

en werd gecompleteerd door - eenmaal weer thuis - een pot thee te delen met een buurvrouw en de recent gewassen was te weg te strijken.

Vrijdag zat ik weer een dag op kantoor mijn werk als administrateur naar vermogen uit te voeren. Je moet tenslotte toch íets met je vrije tijd. Niet dan? Het was een kortdurende vrijdagmiddagborrel die alleen door mij en een collega werd bezocht.

Een buurvrouw en ik aten samen, dronken een pot thee leeg en zaten hangend op de bank een televisieprogramma waarin mensen die op zoek zijn naar een levenspartner voor het eerst geconfronteerd worden met een potentiële kandidaat. Vermakelijk, soms triest en regelmatig grappig.

Zaterdag flink bezig geweest in huis, gemotiveerd door een buurvrouw die mij en passant ook nog eens over oude angsten heen hielp en mij ondersteunde een oude 'programmering' ('Dat kan jij niet. Dat is veel te gevaarlijk. Probeer het maar niet want het lukt je toch niet.') te doorbreken. Door mij te leren fietsen.

De technische handeling had ik ooit als kind aangeleerd en na jaren van niet fietsen (als ik het al deed was het als kind een rondje om de zandbak in de speeltuin) fietste ik een paar jaar geleden een paar kilometer, daartoe aangezet door mijn toenmalige vriendin. Eerst een uurtje geoefend met op- en af stappen. Door mijn geringe lichaamslengte niet de makkelijkste handelingen en er zitten toch een paar beperkingen aan mijn kunstheup. Door verschillende methodes te proberen ('Als je je been nu eens die kant op strekt.' 'Hou je fiets eens iets schuiner.') uiteindelijk een paar manieren van op- en afstappen gevonden die voor mij goed te doen zijn. Een buurman zag het gebeuren aan en gaf mij breed glimlachend een duim omhoog toen ik uiteindelijk een stuk straat affietste, een stoep op- en afreed, een bocht maakte en vlak voor hem en de buurvrouw als bijzonder blij vogeltje tot stilstand kwam.

Wilde mijzelf trakteren op een drankje in een jarige horeca-gelegenheid maar bleek anderhalf uur te moeten wachten voor men weer gasten toeliet op de drukbezochte gelegenheid.

Gelukkig was ik er niet geheel onverrichter zake heen gereisd (nog niet met de fiets) want ik sprak twee bekenden in de rij voor de kassa. En de omgeving lag er prachtig bij:

Dus terug naar huis maar en een stukje wandelen met de buurvrouw die ik mocht trakteren op een ijsje.


Zondag was ik nog niet lang wakker toen ik bericht kreeg van mijn oudste dochter: 'Fijne Vaderdag en veel plezier vandaag!' Helaas kon zij vandaag niet afspreken maar met haar broer zocht ik diens moeder op waarna hij mij trakteerde op lunch.

Er zijn voor een vader of moeder weinig dingen zo bevredigend als te zien en horen dat het goed gaat met je kind(eren).

Had nog even een buurvrouw op visite voor ik de deur uit ging en heb met haar een eetafspraak gemaakt voor binnenkort.

Thuis even gewerkt voor de Loge en verder gegaan met het herinrichten van mijn woning. Tussendoor af en toe een hoofdstuk lezend in 'Opgeruimd!' van Marie Kondo. Eigenlijk hoef je maar twee dingen te kunnen wanneer je opruimt: bepalen of je iets al dan niet wegdoet en bepalen hoe en waar je iets opbergt. Inspirerend! Onder meer met deze tips in gedachten wist ik zelfs een plekje te vinden voor een van mijn allereerste knuffels:
Wacht, zo ziet u'em duidelijker:

Fijn was ook de gang naar de supermarkt vandaag want voor het eerst in mijn leven legde ik de afstand van een paar honderd meter af op de fiets! Onderweg even afgestapt om met een nieuwe buurvrouw te kletsen terwijl de buurvrouw die mee was alvast de supermarkt in ging. Ik wachtte haar buiten op en samen liepen wij terug.

Na het eten schoof ik met wat meubilair met als resultaat dat de goudvissen nu door het aquarium glas heen de buitenwereld aanschouwen vanaf een nieuwe locatie.
(De gitaar gaat nog verhuizen. De combinatie van vocht
en de warmte van de lamp lijkt mij niet goed voor het houtwerk)

Sprak nog even een buurvrouw, later op de avond nog een andere, werkte nog even voor de Loge en vleide mij bijtijds in de armen van Morpheus.

Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/06/cricket.html

De muziek van deze week dan.
Het nummer kende ik uit Pulp Fiction en afgelopen winter zag ik een hele gave dansact uitgevoerd worden op Misirlou van Dick Dale:



Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, juni 14, 2019

Op kantoor (een verhaaltje)

Na het redden van een kat
vloog hij over de daken van Parijs
om vervolgens een broodje te eten
met de Hulk.

Even zag hij zijn moeder glimlachen
toen zij hem zag lopen
met de mooiste vrouw van de wereld.

Daarna vocht hij voor zijn leven
tijdens een overstroming
waarbij hij alles op alles zette
om een plantje van een buurvrouw
te behoeden voor verdrinking.

Om bij te komen van zijn inspanningen
ging hij slapen
om vervolgens te dromen
van een rustige dag
op kantoor.

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, juni 12, 2019

Het systeem

'Het systeem is verrot!' 'Het ligt aan het systeem!''Het is de schuld van het systeem!''Zij moeten het systeem veranderen!'

Maar wat is 'het systeem' eigenlijk en waarom krijgt 'het systeem' de schuld van alles dat volgens 'ons' niet goed gaat en is het nooit aan 'het systeem' te danken wanneer iets juist heel goed gaat?

Waarom is het de schuld van 'het systeem' dat 'de EU' 'een corrupt zooitje!' is maar hebben wij niet de langst aaneengesloten periode van vrede te danken aan 'het systeem'?

Klaarblijkelijk staat 'het systeem' voor alles dat slecht is. Het systeem is de Satan, de Duivel en alles waar je tegen moet zijn. En wie zegt blij te zijn met het systeem (vanwege de langdurige vrede in Europa, hypotheekrente aftrek, een werkloosheidsuitkering, betaalbare zorg, redelijk onderwijs, goed onderhouden wegen, veel televisieprogramma's, ruim voldoende te eten,...) moet maar gewoon dood. Of zo. Blijkbaar.

Ook raar: mensen die zeggen groot tegenstander te zijn van 'het systeem' maar tegelijkertijd de wens uiten er de liefde mee te willen bedrijven:

Hoe zit dat met u? Bent u voor of tegen 'het systeem' of alleen in bepaalde gevallen? Kunt u een paar voorbeelden noemen?

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, juni 11, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat steeds meer mensen én overheden ervan overtuigd zijn dat als wij over 50 jaar nog elektrisch licht willen hebben bij het 's nachts plassen er moet worden geïnvesteerd in bronnen die de natuur (water, zonlicht, wind, poep) gebruiken voor het opwekken van elektriciteit. Windmolens zijn een inmiddels gangbare methode. Maar hoe haal je daar stroom uit wanneer het windstil is? Het bedrijf Energy Vault heeft een antwoord gevonden op die vraag:



Geen kat kan er langs als Billy op het tuinpad ligt!


De lolcat van deze week:


'Als de wetenschap mijn theorie ondersteunt
is het een goede theorie.
Zo niet, dan deugt de wetenschap niet.'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juni 09, 2019

De week voorbij

Met alles wat er aan serieuze dingen gebeuren in de wereld en in mijn persoonlijk leven vind ik het fijn om af en toe te lachen. Liefst zelfs iets vaker dan 'af en toe'. Ik kan om van alles lachen. Dat duizenden kinderen in Nederland (onder meer op basis van de door hun gemaakte rekentoets) een onjuist schooladvies kregen door...een rekenfout (...) van het Ministerie van Onderwijs! Een heel serieuze zaak natuurlijk want duizenden ouders zijn nu in vertwijfeling gebracht en brengen die twijfel over op hun kinderen. Maar toch best grappig. Vind ik. Moest ook erg lachen toen ik onlangs tijdens het wakker worden een woordgrapje bedacht: 'Wat is het tegenovergestelde van 'zeemeermin'? 'Meer minder plus'.

Van een buurvrouw hoorde ik deze week deze grap: 'In de pauze van een popquiz hing ik even aan de bar toen Badr Hari de kickbokser naast mij kwam staan: 'Jij weet toch zo veel van muziek? Nou, je krijgt van mij dertig seconden om twee Nederlandse bands te noemen, anders sla ik je helemaal in elkaar!' -'Doe maar, Bløf.'

Wat vindt u zoal grappig?

Maandag zag ik op het werk helaas de achterstand groter worden, ondanks dat ik vrij veel werk verrichte. Natuurlijk besprak ik dat met mijn werkgever maar ook hij ziet op korte termijn geen oplossing. In elk geval weet ik dat ik ook deze dag weer mijn best heb gedaan. Meer kun je niet doen. Je druk maken heeft weinig zin dus ik heb geleerd het probleem lost te laten en te genieten van de kleine dingen in het leven. Zoals kijken naar een prachtige windmolen, gewoon naast de brouwerij waar ik werk!

Mede daardoor zat ik er relaxt bij in de Loge die avond waar weer een bijzonder ritueel werd opgevoerd. Altijd weer genieten, dat 'wij-gevoel': saamhorigheid, samen zoeken naar de overeenkomsten tussen elkaar en niet je best doen - zoals blijkbaar gebruikelijk in onze maatschappij - de verschillen tussen individuen benadrukken.

Moslims vierden dinsdag Eid-al-Fitr. Die dag wens je elkaar  'Eid Mubarak!' Dit feest ter ere van het einde van de Ramadan wordt - wellicht vanwege de grote hoeveelheid genuttigde zoetigheden - ook wel Suikerfeest genoemd. Wat een beetje raar is, vind ik. Of zou u het wel oké vinden als moslims 'onze' traditionele 'christelijke' (Wie echt leeft volgens christelijke tradities zou - volgens de leer van Jezus - mensen die 'anders' zijn volledig dienen te accepteren. Veel mensen die zich 'christelijk' noemen zijn dat dus niet.) bijvoorbeeld 'Chocoladefeest' (Pasen) of 'Vreetfeest' (Kerst) of 'Rare reden voor een vrije dag feest' (Hemelvaart) of 'Een andere rare reden voor een vrije dag feest' (Pinksteren) zouden noemen?

Ik werkte deze dag een zestal uren voor een vriend aan een interessante uitdaging. Tijdens de werkbespreking genoten wij een hapje en een drankje:

Een buurvrouw was zo lief mijn avondeten te verzorgen: gebakken krieltjes met kipsateh.

Tijdens het thee drinken met een andere buurvrouw hadden wij heel wat te bepraten.

Wij hadden elkaar tenslotte al ruim drie dagen niet gezien!

Woensdag werkte ik aan mijn eigen administratie en aan die van de afdeling van de hoofdstedelijke Vrijmetselaars waar ik Secretaris van ben. 's Middags dronk ik koffie bij een buurvrouw en avondeten deed ik bij een vriend. Onderweg naar hem maakte ik een praatje met de moeder van een vroegere klasgenoot van mijn zoon en daarna met een buurman van mijn moeder zaliger.

Later op de avond hing ik met een buurvrouw en een pot thee op de bank voor de buis.

Donderdag zag ik ondanks hard werken de achterstand op het werk verder groeien. Als troost gunde ik mijzelf een heerlijke lunch bij de lokale snackgelegenheid.

Een collega bracht mij thuis met de auto en ook dat maakte een hoop goed. Net als een bezoekje aan de naast het werk gelegen kaasboerderij:

Een kop thee, gevolgd door een wandeling met een buurvrouw resulteerde in een spontaan etentje met haar en een stel vrienden. Gezellig!

Dat het voetbalteam van Nederland dat van Engeland versloeg in een naar verluidt reuze spannende halve finale in het kader van de Nations League ging enigszins langs ons heen, al stonden er meerdere televisieschermen in het betreffende etablissement. Rustig babbelend liepen de buurvrouw en ik terug naar huis en genoten van het uitzicht:



Vrijdag had ik eigenlijk geen zin om op te staan omdat ik in bed nog lag na te genieten van de leuke avond ervoor en het prettige gevoel nog even wilde vasthouden. Gelukkig werd het een niet onprettige werkdag waarop ik mij vooral bezighield met de crediteuren (de te betalen rekeningen) waardoor het werk op het gebied van debiteuren (verstuurde rekeningen) weer even moest wachten. Als je aan het ene werkt is het vrij lastig op dat moment ook aan het andere te werken. Het biertje op de vrijdagmiddagborrel voelde als verdiend.

Thuis wat e-mails beantwoord en een en ander geregeld inzake toekomstige entertainment-opdrachten en voor je het weet is het tijd voor thee met een buurvrouw!

Zaterdag dronk ik koffie met haar en dat beviel zó goed dat wij ons direct erna waagden aan een tweede potje (voor de duidelijkheid: een pot is bij ons twee flinke mokken vol of vier kopjes). Na een paar huishoudelijke klusjes sponsorde ik de uitbaters van openbaar vervoer in Nederland: met bus, trein en tram toog ik naar mijn werkplek van die avond. Dat was een strandtent in Scheveningen.

De gelegenheid bleek een huwelijksreceptie. Stomtoevallig betreffende het huwelijk van een oud-collega. En er was sushi:
Tijdens het werk was er weinig tijd al maakten wij even tijd voor het maken van deze foto van mijn collega van de avond:
Toen de klus er op zat maakte ik van de gelegenheid gebruik een paar foto's te maken van de omgeving:
 Deze zeevogel poseerde voor mij
want hij hing zo goed als stationair in de lucht
door te pogen tegen de wind in te vliegen.
 Terwijl de wind het zand voor de lens joeg
maakte ik deze foto van de pier met reuzenrad
waardoor die net zo goed op Tatooine
(een fictieve woestijnplaneet uit Star Wars)
zou kunnen staan
Terwijl de zon langzaam onderging
waren er toch nog kitesurfers
die de harde windstoten trotseerden.

Een vriend werkt er in de buurt dus een afspraak was snel gemaakt. Bijkletsen terwijl hij mij een lift gaf met zijn automobiel. Sorry, OV-uitbaters!

Thuis zo goed en kwaad als het ging onder de douche zand verwijderd dat door de harde windstoten aan het strand zich had genesteld in en op diverse plekken van mijn lichaam.

Op de dag extra prettig af te sluiten ingegaan op het voorstel van een buurvrouw om een stuk te gaan wandelen. Ook in Amsterdam zijn er niet heel veel mensen op straat rond half twee 's nachts. Zo bleek.

Kwam zondag maar moeizaam op gang maar toch wel íets gedaan in huis. Zo ging ik even door mijn voorraad make-up. Lippenstiften en flesjes nagellak die ik al langere tijd niet heb gebruikt weggedaan en zelfs een oude favoriete maar versleten nagelvijl weggegooid! Voor u is dat misschien iets wat u even tussendoor doet maar voor mij is het een overwinning: spullen weggooien waar ik niet meer dan een vaag emotionele band mee heb maar die hun werkelijk nut lang geleden hebben bewezen.

Met een buurvrouw aan een kopje Chai thee gaf voldoende energie voor het oppakken van nog een paar taken die aangepakt wilden worden. Het bedenken van nieuwe 'lolcats' bijvoorbeeld. Maar ook foto's sorteren op de mobiel, een verslag van een vergadering uitwerken, de goudvissen verzorgen, planten water geven en nog zo het een en ander.

Een buurvrouw en ik aten knus samen en als toetje had ik - naar recept van mijn moeder zaliger - pisang goreng gebakken:





De muziek van deze week is een decennia oude favoriet van mij en staat stiekem nog steeds op het lijstje: 'Als het mij gegund is aanwezig te zijn bij mijn eigen uitvaart zou ik graag onder meer dit liedje horen'. Hier is 'When a blind man cries' van Deep Purple.




Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/06/the-river-gulu.html


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Martine Bijl, Barry Hughes en Dr. John

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/