Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, december 08, 2019

De week voorbij

Als reactie op mijn opmerking vorige week (klik) kreeg ik van diverse mensen de tip: 'Als je niet gestoord wil worden, dan zet je je mobiele telefoon toch gewoon uit?' Tsja, dan kun je dus net zo goed een baksteen op je bureau neerleggen: Die is goedkoper, de batterij gaat nooit leeg, die in het toilet laten vallen is best moeilijk en als iemand het tóch waagt je te storen kan een baksteen opeens bijzonder effectief zijn.

Punt is dat ik tijdens het werken (waarbij ik dus soms liever niet gestoord word) bereikbaar wil blijven voor noodgevallen. Een dergelijke situatie heeft zich inmiddels een paar keer voorgedaan (ik was blij dat ik bereikbaar was toen een verpleegster belde om te zeggen dat mijn (toen doodzieke en niet veel later overleden) moeder mij wilde zien, bijvoorbeeld.). Maar als mensen misbruik maken van mijn bereikbaarheid  met appjes of telefoontjes als: 'Je bent toch altijd bereikbaar dus ik kan je toch altijd even bellen wanneer ik mij verveel?' stel ik bijvoorbeeld als wedervraag -'Verveel jij je liever thuis of op een Eerste Hulp post?'

(Leuk: ik zal hier vaker antwoorden op interessante vragen en opmerkingen. Of niet.)

Alcoholvrij bier bestaat niet. Dat is niet 'maar een mening' maar een gegeven. Volgens de definitie (klik) is bier namelijk 'een alcoholhoudende drank'. Ergo: als er geen alcohol in zit kan het geen bier zijn. Tenzij men de term in overdrachtelijke zin bezigt als in 'Een harteloos mens'.

Gaat u bij het duiden van zaken uit van een definitie of van wat 'uw gevoel' (lees: de media, uw omgeving) zegt?

Voor ik zondag ging slapen keek ik nog even (online) naar een aflevering van Zondag met Lubach. Hij heeft een manier van het nieuws presenteren die mij wel aanstaat. Neem nu dit item over het 'foutje' van de Belastingdienst waardoor duizenden burgers in zware financiële problemen terecht kwamen:


Grapjes als: 'Een ton moeten betalen! Tsjonge, daar moet Klaas Dijkhoff bijna vier jaar lang keihard voor wachten!', over het wachtgeld dat een politicus ontvangt uit een eerdere betrekking die hij maar een paar maanden vervulde maar daarnaast ook gewoon zijn huidige salaris ontvangt. Tikje hypocriet vooral want zijn VVD wil dat iedereen die geld van de overheid ontvangt de bedragen inzichtelijk maakt, de uitgaven verantwoord én er een tegenprestatie voor levert.

Zelfs hardcore VVD-stemmers ('Ik heb een koophuis en een leasebak dus ik stem VVD.' Zoals mensen ooit PvdA stemden: 'Ik ben ambtenaar en stem dus PvdA.' of Centrum Democraten: 'Ik ben werkloos en heb dus een bloedhekel aan buitenlanders die mijn baantje inpikken en te lui zijn om te werken en stem dus op Janmaat.') spreken een schande van zijn gedrag en dreigen hun lidmaatschap op te zeggen en/of hun stemgedrag aan te passen.

Inmiddels heeft de betreffende politicus ('Goh, men zei dat ik €4000 per maand kreeg aan wachtgeld. Dus ik ging eens kijken in mijn bankafschriften en toen bleek dat zo te zijn. Was mij nog nooit opgevallen!') afgezien van toekomstig ontvangen van zijn toeslag (...) (klik). Zou hij al een vordering van de Belastingdienst (klik) hebben ontvangen? 

Maandag met het een en ander aan werk aan de slag gegaan en niet heel veel spannends te melden over welke computersystemen ik daarbij gebruikte en welke handelingen ik zoal verrichtte. Maar het was een goede werkdag, dát kan ik u melden.

Een Broeder kwam eten en samen togen wij naar de Loge voor weer een interessante avond. 
'Schoonheid zit in imperfectie' en 'Wat is er na het leven?' dat werd gezet tegenover de vraag: 'Wat is er tijdens het leven?' Bij toiletbezoek ontdekte ik dat ook Broeders blijkbaar mensen zijn:
Niet alleen tieners hebben er moeite mee
om en toiletrol te wisselen
en daarmee rekening te houden met wie na hen komt.

Bij mij thuis boomden wij nog even door. Hartstikke fijn, interessante gesprekken voeren maar jammer dat het ten koste gaat van de nachtrust.

Dinsdag zag ik de molen van de buren er weer prachtig bij staan:

Op kantoor probeerde ik weer collega's ervan te overtuigen dat het volgen van de afgesproken procedures best handig kan zijn. Deels was ik daarin succesvol dus het was een goede werkdag. Nog flink wat werk (debiteurenbeheer) kunnen verrichten ook!

De lunchpauze gebruikte ik voor overleg met diverse mensen over diverse onderwerpen, al dan niet werk gerelateerd.

Thuis trof ik een slapende vriend en een hongerige kat aan. De eerste liet ik even slapen, de tweede voorzag ik van kattenvoer. En een knuffel. Daarna even een uurtje aan het werk als Secretaris van de geheime jongensclub waarna ik mij tevreden aan de dis mocht zetten. 

Maar niet voor ik reparatiewerk aan mijn blog had verricht: om een of andere reden waren de foto's verdwenen uit het weekoverzicht van vorige week. Kijkt u hier maar even (klik) of ze er weer staan. Foto's maken de lange lappen tekst toch iets smeuïger, niet?

Een vriend at gezellig mee en met zijn drietjes maakten wij het laat. Hier het resultaat van dat avondje:


Woensdag besloot ik een kwartiertje langer in bed te blijven liggen en even te genieten van het uitzicht bij de bushalte.

Koffie drinken op kantoor dus waar ik achterstallige klusjes aanpakte. Met nauwelijks voldoende tijd voor de dagelijkse administratie is er feitelijk geen tijd voor extra's als het oplossen van openstaande posten (verkeerd factuurnummer op een bankafschrift, wijziging contactpersoon leveranciers, collega's achter de kont aan zitten voor bonnen en declaraties, wachtwoorden achterhalen die collega's al dan niet per ongeluk ('Ik wist het wachtwoord niet meer dus heb het maar even veranderd maar weet niet meer wat het nu ook alweer is.' -'Je weet dat je collega's nu ook niet meer dat systeem in kunnen?' -'Ja, natuurlijk. Regel jij het 'even'? Weer dat 'even'; aanpassen voorraadadministratie aan daadwerkelijke voorraad, papieren zoeken die collega's zijn 'vergeten' netjes op te bergen na gebruik, et cetera.). Kortom: opvoeden is best vermoeiend soms. Niet alleen tieners 'vergeten' hun keurige opvoeding maar ook volwassen collega's laten lades open staan en 'vergeten' dozen op te bergen:

En oké, een paar dagen achter elkaar vier a vijf uren slapen per nacht is niet handig.

Ik was een beetje kribbig waardoor mijn grappen niet hun reguliere niveau haalden en besloot een rondje te lopen in mijn lunchpauze.


Dat hielp!

Die avond stond het eten bij en met een vriend op het programma, in de supermarkt was kattenvoer (Billy's op twee na favoriete brokjes!) in de aanbieding, op straat stond ik tien minuutjes met een buurvrouw te babbelen, thuis ging ik aan de afwas van de nacht ervoor en even vegen en zwabberen en de huisdieren van binnen verzorgen, daarna naar een buurvrouw voor het terugbrengen van de bakjes waarin zij het eten had gestopt dat zij in mijn koelkast had gelegd. Maar niet leeg want ik had er chocolaatjes in gedaan als dankjewel.

Inmiddels was het half acht, maakte ik het een en ander administratief in orde voor 'de club', haalde even diep adem en deed de deur open voor een vriend die kwam thee drinken en babbelen. Was stiekem een beetje opgelucht toen hij aangaf tijdig op huis uit te gaan om zijn oppashond uit te laten want ik had nu geen excuus meer om mijn vermoeide (en inmiddels ook vermoeiende) lichaam en geest bijtijds tussen Hypnos en diens zoon Morpheus te schurken.

Donderdag, na het een nacht lang imiteren van een biels op de rails bij een minstens 75 jaar geleden verlaten klein treinstation (heerlijk geslapen dus), thuis aan het werk, als betaald ZZP'er voor een vereniging als Kwartiermaker en voor de Loge vanuit mijn functie als Secretaris én als zelfstandig entertainer. Een buurvrouw was zo lief mij op de lunch te trakteren tijdens een bezoek (met koffie en heerlijk bananenbrood) aan een nieuwe koffiezaak in de buurt.



Daar maakte ik een praatje met de aanwezige eigenaar en flirtte er met een Engels sprekende mevrouw. Daar kan ik niets aan doen. Gaat vanzelf.

Bij thuiskomst ontdekte ik dat de wasmachine z'n best had gedaan mij te voorzien van schone kleding en beddengoed. Erg fijn, zo'n was/droog combinatie! Het wachten is op een was/droog/strijk combinatie. Of een nieuwe levenspartner. ;-) Gelukkig vind ik strijken helemaal niet erg om te doen. Mij geeft het rust. Is soms wel eens nodig, een beetje rust nemen.

Vrijdag miste ik 's ochtend mijn bus aansluiting omdat het toilet een grotere aantrekkingskracht op mij uitoefende dan gebruikelijk. Maar niet getreurd want door het missen van de bus zag ik na jaren een oud-collega van wie ik een fijne warme knuffel ontving. Enig kletsen bracht aan het licht dat zij tevens een vroegere bekende was van mijn werkgever bij de brouwerij. Overkomt mij anders noooooit, dit soort toevalligheden.

Heerlijk hard gewerkt, ondanks wat lichte griepverschijnselen en 's middags prettig les gekregen in en veel geleerd van boekhouden. Een biertje hoort erbij natuurlijk

en 's avonds thuis deed ik wat Secretaris dingetjes terwijl ik anticipeerde op de komst van een vriend.

Het werd een hele prettige avond. 'Chill!' zegt men dan heden ten dage.  Lekkere whisky erbij!

Bijtijds gaan slapen ook nog.

Zaterdag gezellig samen ontbeten

waarna wij ieder ons weegs gingen. Voor mij betekende dat onder meer de nieuwste 'De Rode Ridder' halen: stripverhalen waaruit blijkt dat een echte ridder zich niet alleen op het strijdveld als een held gedraagt maar ook wanneer hij niet vecht strijdt tegen onrecht en zichzelf als mens probeert te blijven verbeteren.

's Middags op de koffie bij een buurvrouw die ik vanwege haar recente verjaring een cadeautje bracht.

Daarna thuis aan de slag met schoonmaken (onder meer het aquarium) en opruimen en werken voor de Loge. Tussendoor deed ik een dutje. Omdat ik moe was. Beetje televisiekijken (een film met veel boemexplosies en bewegende beelden) terwijl een stapel papieren door mij werd gesorteerd

en helemaal vanzelf werd het bedtijd.

Zondag wat verkouden bij het wakker worden dus besloten binnenshuis te blijven. Er moest het een en ander aan werk worden voorbereid dus dit was een mooie gelegenheid. Tussendoor verder gegaan met de papiermassa en het sorteren van jarenlang opgespaarde kantoorartikelen: erg handig hoor, 14 rolletjes plakband in huis...

Een vriend kwam zijn vriendin aan mij voorstellen en twee uurtjes later werden wij bij het theedrinken bijgestaan door een buurvrouw. Die later op de avond even samen met haar vriend op visite was. Tussendoor even staan kletsen met diverse andere buren. Reuzegezellig allemaal maar intussen diende er wel gewerkt te worden. Ik hou wel van uitstelsmoesjes maar op gegeven moment is uitstellen van werk echt niet de meest praktische methode om zaken gedaan te krijgen. Voor wie het echt wil weten: ik redigeerde een paar verhaaltjes voor mijn nieuwe verhalenalbum, regelde een en ander voor de TC, voor de BC, voor een overkoepelend orgaan van BC, voor de CvO van de VM, schreef een verslag van de C, plande een entertainment-opdracht, reageerde op een paar uitnodigingen voor verjaardagen, andere feestjes en een mogelijke korte vakantie en smeedde een plan. Tussendoor speelde ik een spelletje op mijn mobiel, maakte grapjes met een vriend en keek een X-Men film op televisie. Kopje thee en naar bed.

In de serie 'Onbekende Helden' vandaag Heather L. Sheppard (klik), een game designer, die ontdekte dat louche types geld verdienen aan het stelen van andermans ontwerpen door die - met hulp van 'bots' die de ontwerpen van internet plukken - via webwinkels te verkopen zonder zelfs maar een verwijzing naar de oorspronkelijke artiest. Zij wist de oplichters een komische loer te draaien. Zodoende dat u bij een aantal webwinkels t-shirts kunt kopen met teksten als 'Koop niets van deze oplichters want zij stelen andermans werk'.

Staat u mij toe u kennis te laten nemen van een muziekstijl die ik pas onlangs dankzij een vriend ontdekte. Het gaat om een mengvorm van Blue Grass and Gangsta Rap. Toepasselijk noemt de band in kwestie zich Gangstagrass. Hier is Gunslinging Rambler:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van René Auberjonois

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, december 06, 2019

Verzonden (een verhaaltje)

Jarenlang draaiden zij om elkaar heen,
aantrekkend, afstotend.
Aantrekkend, afstotend.

Geen magneet is sterker dan de Liefde.

Aantrekkend, afstotend.
Knipogend, flirtend, afduwend.
Net zo lang tot het niet meer verboden was
en de twee delen magneet - klllik! -
samen één werden.

Op een hotelkamer
waar hij niet was.
Niet kón zijn, zo liet hij haar weten.

Teleurgesteld wachtte zij op het pakje
dat hij beloofd had haar te sturen.

Receptie belde glimlachend:
'Uw pakketje is hier!'

Snel en langzaam tegelijk
daalde zij - als prinses
met de betoverende haren
uit de Torenkamer,
verlangend naar de prins
die haar kwam bevrijden,
de trap af naar de lobby.

Zij verwachtte een doos met een strik
terwijl hij, vanuit het virtuele postkantoor
waar dromen worden gesorteerd,
zichzelf had verzonden.


===================================

Meer lezen? Mijn verhalenbundels
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, december 04, 2019

Standpunt van Nederland in grote conflicten

Venetië staat onder water. Miljoenen euro's die bedoeld waren voor waterkering zijn verdwenen in de zakken van corrupte politici en aannemers. Die zitten weliswaar in het gevang voor het moedwillig in gevaar brengen van mensenlevens uit puur persoonlijk financieel gewin maar dat zorgt niet voor droge voeten voor de burgers en toeristen. Uiteraard stelde de Nederlandse regering voor om Venetië het benodigde geld te geven. Uit hetzelfde potje waar men miljarden euro's haalde om banken te belonen voor wanbeleid door het management waar tienduizenden burgers voor zijn opgelicht. Toch?

In Brazilië won Max Verstappen onlangs een Grand Prix staat de vrijheid van meningsuiting onder druk, is armoede en werkloosheid onder de burgerbevolking enorm gestegen en brandt het Amazone-gebied terwijl president Bolsenaro deals sluit met Shell en zijn zoon was - met steun van Donald Trump - bijna ambassadeur van Brazilië in Amerika. China vindt het heel normaal om Oeigoeren te onderdrukken (Klik. Engels). Op de vraag 'waar is mijn familie?' van een student, antwoordde de overheid: 'Die zitten op school. Als ze zich goed gedragen zijn ze eerder klaar met hun studie.' Dat is 'Newsspeak' voor: 'Oeigoeren zijn anders en daarom eng en daarom worden er miljoenen mensen preventief in kampen opgesloten.' Uiteraard heeft de Nederlandse overheid daar schande van gesproken en kreeg de Chinese overheid de VN op de stoep. Toch? Nou nee.

Pas onlangs verscheen er een rapport waarin de Nederlandse overheid in de betrekkingen met China een koers uitstippelt. 'Nederland heeft mensenrechten hoog in het vaandel', staat daarin te lezen (klik). Goh. Nou. Daar zullen de Chinezen van schrikken, zeg!

Ook het officiële Nederlandse standpunt in het (inmiddels dodelijk) geweld dat de Chinese overheid gebruikt tegen protesterende studenten in Hong Kong is erg interessant om te lezen. Hier is het:
..............................................


De Nederlandse overheid is vast al sinds de inval van China in Tibet in 1950 bezig met het opstellen van een verklaring waarin zij het vermoorden en onderdrukken van de bevolking van een ander land zeer stellig veroordeeld en overweegt om Alibaba.com ontoegankelijk te maken in Nederland!

Gewoon even regelen dat zelfs Alibaba zich moet houden aan de EU-regels over kwaliteit van consumentenproducten!



Dát zal ze leren! Geven wij de Chinezen ook meteen winkelketens als Kruidvat en ICI Paris XL terug. Ha! Wel jammer dat wij dan de zuurverdiende puntjes op onze Kruidvat klantenkaart (wat gebeurt er met uw persoonlijke gegevens die u netjes aan heeft afgedragen, denkt u? Ach, best grappig toch, dat de Chinese overheid weet wanneer uw dochter ongesteld is, hoe vaak u zich scheert en zo?)

De rode draad lijkt te zijn dat het vooral de overheid is die burgers onderdrukt, vermoord, lastig valt, negeert. Met chaotische taferelen in het land tot gevolg. En dat is niet goed voor de economie en zo.

In diverse science fiction verhalen wordt gefantaseerd over zelfdenkende computers die steden, landen en soms hele planeten regeren. Met camera's, afluisterapparatuur, gezichtsherkenningssoftware en het belonen van burgers die hun buren bespioneren wordt de bevolking in het gareel gehouden. Sommige mensen lijkt dat wel wat: een Groot Leider die Het Volk leidt zonder emotie en zonder uit te zijn op persoonlijk financieel gewin.

Wat vindt u daar van?

Om u te helpen bij het beantwoorden van de vraag: 'Ja, je zegt nou wel dat mensenrechten worden geschonden maar die rechten zijn erg ingewikkeld dus logisch toch dat de Nederlandse overheid niet zo makkelijk met een reactie kan komen?', is hier een handig plaatje met daarin de rechten van het kind:

Is er dus een land waar dat recht niet wordt verleend, dan betekent dat 'een schending van mensenrechten' en mogen VN-landen 'maatregelen treffen'. Zo lang de handelsbelangen maar niet in het gedrang komen uiteraard.


Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, december 03, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat de hoogste rechterlijke macht in India heeft besloten dat geslachtsgemeenschap met een kindbruid (Klik. Engels) voortaan zal worden aangemerkt als seksueel kindermisbruik en dus zwaar strafbaar is, al is het 'een eeuwenoude traditie'.

Goed nieuws is ook dat er echt een heleboel mensen zijn die het beste voor hebben met de medemens. Hij plakt alleen maar etiketten op zijn blikken en potten met ingrediënten en niet op mensen. Het is niet 'kapitalistisch' om geld te willen verdienen met je werk. Het is niet 'socialistisch' om te delen wat je hebt met hen die wat minder hebben. Het is niet 'christelijk' om daklozen te helpen en het is niet 'egoïstisch' om dingen te doen waar je blij van wordt. Alles wat wij doen is 'menselijk'. Dat.

Hier is het verhaal van Michael Platt. geniet u maar even mee:



Een vriendin kwam ons ongepland opzoeken.
Ik was niet thuis. Billy de Kat echter wel:



De 'lolcat' van deze week:


'Als je iemand helpt, maak je twee mensen blij.'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, december 01, 2019

De week voorbij

'Gisteren heb ik je gevraagd of je over twee weken naar mijn feestje komt. Weet je het al?' is het soort app-bericht dat bij mij binnenkomt op maandagochtend om 11.00u. 'Hartstikke leuk voor je dat je net wakker bent en je te pletter verveelt maar ik ben gewoon aan het werk. Ik heb je al laten weten dat ik het je laat weten of ik wel of niet kom. Je hoeft mij niet om de paar uur te vragen of ik wel of niet kom.', denk ik dan.

Ik bepaal liever zelf of en wanneer ik reageer op prietpraat. Als er écht wat is ('Je kind ligt in het ziekenhuis en vraagt naar je!') dan bel je en kom ik - werk of geen werk - onmiddellijk in actie. Op andere berichten reageer ik wanneer het mij uitkomt. Als mensen daar moeite mee hebben dan is dat maar zo. Terwijl mensen dat weten van mij zijn er nog steeds mensen die mij bellen om te zeggen: 'Ik heb je een uur geleden een mailtje gestuurd met de vraag wanneer wij weer eens zullen afspreken maar je hebt nog niet gereageerd! Waarom niet? Is er wat mis of zo?'  

Je kunt dan wéér zeggen dat je aan het werk bent en dus geen tijd hebt voor trivialiteiten (ja, er zijn mensen die er wél tijd voor nemen maar die zijn dan dus niet aan het werk.) maar sommigen zijn bijzonder hardleers. Mensen in elkaar slaan mag wettelijk niet en cynisch worden mag ik niet meer van sommigen en in de praktijk hebben veel mensen moeite met sarcasme begrijpen maar geduldig mensen blijven uitleggen dat je de rol wc-papier vervangt wanneer je de laatste velletjes gebruikt, dat je iemand niet mag storen wanneer die aangeeft niet gestoord te willen worden lukt mij niet meer want mijn geduld is op.

Appjes als 'Kan ik even storen?' kan ik waarderen. Minder waardeer ik het wanneer ik dan antwoord met 'Nee' en men vervolgens belt om te vragen waaróm ik niet gestoord kan worden en of het echt niet even kan. Iedere vrouw (en man). En wie zich (nog) niet met een van de twee meest voorkomende geslachten identificeert) die wel eens is lastig gevallen kan het beamen: 'Nee betekent 'nee'. Wat is daar onduidelijk aan?'

Ik heb het zelfs niet meer voor mensen die vanaf hun werk mij melden: 'Ik verveel mij op het werk. Wat doe jij nu?' en dan boos worden wanneer ik zeg: 'Ik ben aan het werk. Werkt prima tegen verveling. Probeer het eens!' Natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen staan en ook op het werk is het nuttig af en toe iets anders te doen: de tandarts bellen voor een afspraak, een kattenfilmpje kijken, even uit het raam zitten staren, een blokje om lopen. Maar: 'Ik verveel mij dus ik ga lekker een ander van zijn werk afhouden.' is niet iets dat bij mij opkomt. Bij anderen blijkbaar wel.

Hoe voedt u mensen op?

Maandag haalde ik mijn lunch bij de lokale supermarkt terwijl net de uitbater van mijn favoriete koffiedrinkplaats naar buiten kwam. Even staan babbelen natuurlijk. Zo ook met de meneer van de winkel waar ik een verjaardagskaart kocht (een dag te laat. Schande! De kaart komt dus een dag te laat aan) voor mijn inmiddels 24-jarige zoon: 'Zo hé, dan was je dus een tiener toen je hem kreeg? Jij was er vroeg bij!' Altijd leuk, zo'n complimentje en goed te weten dat mijn eenvoudige gezichtscrème zo goed werkt.

Op kantoor

ging ik als 'Kwartiermaker' verder met het inventariseren van de diverse knelpunten en het bedenken van oplossingen waar voor elke betrokken medewerker van de betreffende huurdersvereniging mee te werken valt, op weg naar een modernisering van het secretariaat. Ook wel: 'De neuzen dezelfde kant op laten wijzen', 'Consensus over de te volgen procedures bereiken' en 'Zoeken naar wat verbindt en niet naar wat scheidt'. Leuke opdracht dus!

Het was heerlijk weer, merkte ik bij mijn wandeling in de lunchpauze.

Ik at wat, vond een brievenbus en telefoneerde met twee vrienden die beiden een andere hulpvraag hadden voor mij. Die ik - houzee! - in beide gevallen afdoende kon beantwoorden.

De tram had te maken met een omleiding. Dus de passagiers - waaronder ik - ook. Daardoor pas kwart voor zeven thuis: de kat en goudvis eten geven, een flinke scheut yoghurt uit een pak opslokken, koffertje pakken en door naar een avondje vrij metselen.

De conversatie behelsde onder meer de Ubuntu cultuur: een oude Afrikaanse manier van 'zijn' die wel wordt omgeschreven als 'Ik ben omdat wij zijn'. In modern Nederlands 'Samuh foor ons eiguh'.

In de pauze en na afloop een borreltje genuttigd als hulp bij het ontwarren van mijn eigen aantekeningen.



Was elf uur thuis, maakte een begin met het uitwerken van het door mij in elkaar geknutselde verslag van de avond, plofte op de bank en genoot van doorkliefde lichamen, intriges en los bungelende darmen. Het was weer tijd voor The Walking Dead!

Dinsdag ontving ik keurig antwoord van supermarktketen Dirk van den Broek op mijn vraag (klik) over een opvallend prijsverschil in rookworst. Heldere uitleg maar het voelt nog steeds raar dat een lagere hoeveelheid van hetzelfde product duurder is dan een grotere hoeveelheid. Handig hoor, dat Twitter! 'Vroeger' handelde ik dit soort zaken af per e-mail die ik dan plaatste in een apart blog (blog).

Op kantoor zag ik dat de Goede Sint en zijn Pieten waren langs geweest want het was een zooitje.

Op de brouwerij mocht ik mij - behalve op Twitter - ook al met cijfers bezighouden: het splitsen van representatiekosten (klik) en kantinekosten (klik. Als u dat leuk lijkt, hoor! Hoef niet. Dus.) in wat wel en niet aftrekbaar is voor de belastingdienst en in hoeverre. Best geinig om dat niet alleen uit te zoeken maar ook praktisch en technisch ('In welke rubrieken zet je allemaal een vinkje wanneer je eventueel de betreffende grootboekrekening aanpast?') toe te passen op de boekhouding.

Biertje op het einde van de werkdag voelde verdiend:


Was behoorlijk moe die avond en als een vriend niet had aangebeld omdat hij voor ons en bij mij kwam koken

was ik later waker geworden op de bank waarop ik in slaap was gevallen.

Het was erg gezellig en wij vermaeckten ons met het luisteren naar fijne muziekjes en zo.

Woensdag stond ik hier ongeveer op de bushalte

en mocht ik op de brouwerij verder met het inlopen van de achterstand die ik de week ervoor had opgelopen (was twee dagen ziek en had een halve dag cursus dus maar een halve dag effectief gewerkt) en een collega verzorgde voor mij een extra uitdaging. Heel lief. NOT.

'Ik heb een doos bier geopend van een soort die in beperkte oplage is geproduceerd en daardoor niet is opgevoerd in de voorraadadministratie maar wel is verkocht. Er moet dus een doos bier administratief worden verwijderd uit een niet-bestaande voorraad en 24 losse flesjes worden opgevoerd in de magazijn voorraad, waarvan ik er vanmiddag eentje officieel heb verkocht voor een later vast te stellen bedrag. Maak jij dat even administratief in orde?'

Vooral dat 'even'. Lieve mensen, voor de administratie van de brouwerij heb ik 24 uren per week ter beschikking. Dik een uur daarvan afsnoepen terwijl ik al een achterstand heb zorgt voor een flinke hap uit de mij beschikbare werktijd. Het betekent dat ander werk blijft liggen. Dus.

In de lunchpauze belde ik een vriend en maakte een en ander in orde ten behoeve van een komende entertainment-opdracht. Ook regelde ik wat voor de bewonerscommissie en merkte dat opeens mijn lunchpauze voorbij was. Toch genoten van het uitzicht op de brouwerij:


Onderweg naar huis dankzij het soms best wel handige slimme verspreek-apparaat (klemtoon op 'ver') met diverse mensen contact gehad over diverse onderwerpen en bij een vriend lekker gegeten en zitten kletsen. Tegen acht uur thuis, even een buurvrouw gesproken, een blije Billy gemaakt en even voor de computer (onbegrijpelijk, mensen die áchter de computer gaan zitten. Dat werkt toch niet handig?) gaan zitten om een en ander te doen voor de maandagavondclub.

Donderdag stond ik fijn een half uurtje langer dan anders op de tram te wachten: omleiding, opgebroken weg, zieke bestuurder Gelukkig toch nog redelijk tijd op kantoor. Het ene, niet het andere. Voor de duidelijkheid. ;-) Een collega beter leren kennen en bereikt wat ik wilde bereiken. Bovendien was er koffie. En snert.


Een goede dag dus!

Een goede dag voor de Nederlandse parlementaire democratie was toen deze week (na diverse incidenten) de volledige Tweede Kamer zich achter het idee schaarde om wetsovertreders voortaan harder aan te pakken. Yeah, zwaardere straffen voor wetsovertreders! U kunt dus wel raden welke politieke partijen met name stonden te juichen om het idee in kwestie snel een wet te maken. Toch?

Via deze link (klik) kunt u zien of inderdaad élke partij zich uitsprak voor zwaardere straffen voor een specifieke groep van wetsovertreders. Voor wie lezen - om wat voor reden dan ook - lastig is, is hier een plaatje:
's Avonds rustig aan gedaan en vroeg naar bed.

Vrijdag had ik even een 'What about Mary'- momentje. In mijn ochtendhaast (de woonkamerklok was stil blijven staan en ik had dat te laat door) wist ik even niet waar mijn kwakje haargel was gebleven. Toch maar de deur uitgegaan (heel even met een buurman staan kletsen. En geconstateerd dat het volop herfst was
) en op de bushalte

ontdekt dat het spul al in mijn haar zat.

Op kantoor mijn pet opgehouden zodat niemand door had dat mijn haar slecht zat

en hard aan de slag gegaan met de dagelijkse administratie van de brouwerij en in de lunchpauze een en ander geregeld voor een komende entertainment opdracht. Als toetje fungeerde een heerlijk stuk cake, gebakken door een onlangs jarig geweest zijnde collega.

Had dus voldoende energie om goed op te letten toen een externe boekhouder mijn praktische oplossingen aanreikte voor de boekhoudkundige uitdagingen waar ik in de loop der tijd mee geconfronteerd ben.

Na het werk heerlijk gegeten met een lieve tante die mij op de Indische maaltijd trakteerde als verlaat verjaarscadeau.


Zij ging gezellig met mij mee naar een avondje vertier, verbazing ende vermaeck. Oorspronkelijk zou ik er gaan voordragen uit eigen werk maar stond mijn plekje af aan een vriendin die er nog nooit had opgetreden met haar gitaar en eigen liedjes.



Ook zii heeft zich die avond prima vermaakt. Sprak er met oude bekenden, nieuwe vrienden en maakte kennis met mensen die ik nog niet kende: er zijn geen vreemdelingen, alleen maar mensen die je nog niet hebt ontmoet.

Na het drie uurtjes zitten, luisteren en genieten besloot ik - in plaats van de tram te pakken - te wandelen naar de locatie van een verjaarsfeestje van een vriendin. Een tweetal vrienden van haar bleek ik te kennen uit een geheel ander netwerk. Beetje dansen, beetje flirten, beetje drinken, beetje nieuwe vrienden maken...




en opeens zie je thuis op de klok dat het vier uur is in de ochtend. Zo gaat dat. Misschien toch wel een goed idee om 'nee'  te zeggen tegen werken in een nachtclub deze nacht.

Zaterdagochtend maar even rustig aan gedaan: mailtjes beantwoorden, lichte huishoudelijke klusjes opknappen (toilet schoonmaken, vloeren vegen en zo) en 's middags naar de regeringszetel. Den Haag dus. Om er samen met een gezellige collega als entertainer te werken op een verjaardagsfeest. Mét bitterballen! Jippie!

Er was veel gedoe met de treinen (omleidingen vanwege al dan niet geplande werkzaamheden en zo) dus ik nam verheugd het aanbod van mijn collega aan om mij met de auto een lift te geven naar Amsterdam waar hij toevallig ook moest zijn.

Al met al al tegen middernacht in bed! Dat wordt nog wat met mij! :-) In bed boek nummer 16 van het jaar uitgelezen: 'Ginnungigap en andere verhalen' is een SF-verhalenbundel met onder meer een verhaal van George R.R. Martin.

Zondag toch een beetje brak (hoe kan dat nou?) wakker, gezellig liggen appen met een buurvrouw, uitgebreid aan de telefoon gehangen met een vriend, een beetje zitten schrijven, de tijd genomen voor wat persoonlijke verzorging en de deur uit naar een concert van mijn leukste (oké en enige.) zangjuf.

Zij trad op als dirigente van een Buurtcantate: een muziekstuk voor en door buurtbewoners.



Dit jaar kon ik niet meedoen want de repetities vielen op dagen en tijden waarop ik al andere verplichtingen had. Mooie muziek, aardige mensen en lekker hapjes. En koffie.
 Kon het niet laten een kaarsje te branden voor een onlangs overleden vriend.
 Kunst in de kerk:
 De kerk van buiten gezien. Met vogels:

Op de weg terug naar huis kwam ik hier langs:

even de supermarkt in voor boodschappen. Waarbij ik in gesprek raakte met een buurvrouw en een babbeltje maakte met de vroegere eigenaar van een winkeltje waar ik graag kwam. Helaas moest hij de deuren sluiten toen hij een brief kreeg waarin stond dat hij voortaan een 'marktconforme' huur voor zijn zaakje moest betalen. Dat houdt in dat alleen grote winkelketens die in handen zijn van Chinese investeringsmaatschappijen de huur kunnen opbrengen. Daarom zien alle winkelcentra in grote en middelgrote gemeentes er identiek uit. Jammer vind ik dat.

Net als mensen die er op uit zijn om haat en tweedeling te zaaien door opzettelijk nepnieuws te verspreiden. Hier een uitgebreide analyse (klik) betreffende een column waarin iemand die rechten heeft gestudeerd duidelijk laat merken weinig te weten van hoe het strafrecht werkt in Nederland. Dus óf de persoon heeft tijdens college niet opgelet óf liegt de lezers doelbewust voor.

Had nog een uitnodiging voor een feestje staan deze avond maar ook ik ben inmiddels bekend met de grenzen van mijn kunnen.

Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/11/climate-change-convenient-truth.html

Het weinig bekende 'Tenderness' van Jan Rot is de muziek van deze week:



Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/