Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

maandag, oktober 21, 2019

De week voorbij

Wanneer iemand zegt: 'Ik kan mij niet focussen' bedoelt die persoon doorgaans: 'Ik kan mij er niet toe zetten aandacht te besteden aan iets dat mij niet interesseert.' Tenzij het gaat om een medische aandoening als hoofdpijn of vertigo.

In liefdesrelaties vertaalt dat zich naar: 'Mijn partner begrijpt mij niet!' Navraag leert dat de partner de details maar niet lijkt te kunnen onthouden wanneer de ander spreekt over een jeugdtrauma, Wie is de mol? of voetbal. Wanneer je een gezamenlijke interesse bespreekt (de liefde voor lekker eten of zo) blijkt die ander zich opeens wél details uit jullie gesprek te kunnen herinneren.

Logisch. Het is namelijk niet meer dan menselijk om informatie op te slaan wanneer het onderwerp onze interesse heeft. Dat is evolutionair bepaalt. Je hoefde namelijk niet te onthouden hoe een onschuldig dier er uit zag, laat staan hoe het genoemd werd. Zo hield je 'focus' over voor dieren die wél jouw groep konden bedreigen.

Maar hoe zorg je ervoor dat je partner zich voor jouw interesses gaat interesseren? Misschien door eens oprechte interesse te tonen in wat jouw partner interessant vindt?

Maandag ging ik op avontuur: een week naar Milaan!

Na een hartverscheurend afscheid van de kat (nadat ik zijn bakje had gevuld en hij wat had gegeten liep hij naar buiten. Zonder zich om te draaien.) vertrok ik richting Schiphol. Daar sprak ik even een Poolse kassadame en kwam ik toevallig een buurman tegen. Terwijl hij op de ene loopband van de gate naar de hal ging, stond ik op de loopband van hal naar gate. Geestig!

In het vliegtuig was kort oponthoud vanwege een groep schoolkinderen op schoolreis (vroeger gingen wij een paar dagen naar Brabant of zo. Tijden veranderen.): 'Nog één selfie, juf!' 'Wat is het wifi wachtwoord van dit vliegtuig?' maar het vliegtuig van Level (ik had nog nooit van de maatschappij gehoord) steeg keurig op tijd op.

Het was in Milaan even zoeken want bewegwijzering ontbreekt er - in mijn ervaring - vaak


'Get on the blue line south bound, get of at that junction, transfer to the yellow line, except when it's Sunday when you take the orange line of course. Unless you want to see that museum first. Than you take the green line north bound from that other junction.' -'A...mille grazie! Arrivederci!'

maar al met al was ik iets na de afgesproken tijd in het pension waar ik keurig te woord werd gestaan. In het Frans. Daar sta je dan, met je uit het hoofd geleerde: 'Bueno sera. Prego!' terwijl je je bewijs van reservering overhandigt. Zij kon er ook wel om lachen. Keurig nette en schone kamer.

Met eigen douche en toilet en zo!

Dinsdag - zo bleek achteraf - was de enige dag dat het echt regende. 'Dan ga ik maar eens die beroemde kathedraal bekijken', dacht ik. 'Want die is overdekt.' Blijkbaar zie ik er wat Italiaansachtig uit want onderweg vroegen twee Italiaanse toeristen - los van elkaar en op verschillende plekken tijdens mijn wandeling van drie kwartier - mij de weg.



Ooit als ik in een kerk was brandde ik een kaarsje per verloren geliefde en deed voor elk een euro (vroeger een gulden) in de daartoe bestemde gleuf. Nu brandde ik er eentje terwijl ik hun namen mompelde.

Anders was ik meteen door mijn budget van de week heen. Da's zonde.

In de crypte daar lag de Heilige Sint Carlo te rusten. Hij was het zelf en lag in een glazen kist dus u zult het mij vergeven dat ik daar geen foto van heb genomen.

Op het historisch overzicht van bisschoppen die daar de staf hanteerden mistte ik namen tussen de jaren 1700 en 1900. Ofwel de bisschop die in 1698 aantrad is heul erg oud geworden of de archieven zijn verloren gegaan. Of zo.

In de catacomben waren onlangs de restanten van een doopvont ontdekt.

Boeiend! Maar voor mij leek het meer op een badhuis. Met kleedruimte en al. Beetje als een bubbelbad (misschien wat oneerbiedig. Sorry) heden ten dage. Er lagen munten opgesteld met daarbij de aantekening dat die mogelijk waren bedoeld om demonen mee te verjagen. Maar waarom kunnen die munten niet gewoon verloren zijn geraakt door badgasten? Of misschien betrof het betalingen aan de lokale masseuse? Dat soort dingen vraag ik mij dan af. Waarom moeten munten die op een heilige plek worden gevonden altijd een religieuze betekenis meekrijgen?

Op zo'n dag wandelen vind ik het leuk om de richting te volgen die mijn neus aanwijst. Vind ik leuk want zo zie je eens wat anders.


Plekken waar geen toeristen komen met name.

Soms kijk je dan even op de plattegrond en kun je je verbazen: 'Kijk, na een half uur lopen toch per ongeluk een beetje de goede kant op gelopen want ik ben nu 500 meter dichterbij mijn slaapplek dan een half uur geleden!'

Ik 'sprak' (mijn acht woorden Italiaans en zijn zes woorden Engels) ook even een aardige meneer die behalve aardig ook dakloos was. Samen deelden wij het broodje dat voor mij te veel was (ik ben een kleine eter) en ik mocht een paar haaltjes van zijn shaggie. Lief!

Opvallend: in de supermarkten staat de boodschappenband bij de kassa's iets lager dan in Nederland (fijn voor mij!) en ik ontdekte dat je ver komt met de woorden prego, ciao, buon giorno, grazie, scusa en buena sera.  Zeker als je er vriendelijk bij glimlacht.

Woensdag deed ik nog een ontdekking: Italiaanse bouwvakkers klinken vaak net als Nederlandse! Je verstaat er weinig van en denkt in eerste instantie met een verkouden zeehond te maken te hebben. Met alle respect aan bouwvakkers hoor maar die praten nou eenmaal vaak erg plat in lokaal dialect. In mijn ervaring dan.

Bij een lokale koffietent stond ik samen met de andere oude mannetjes uit de buurt een heerlijke cappuccino te drinken.

Voor maar €1,30! Dat is het voordeel als je buiten het centrum woont. Al is het tijdelijk.

Ik wandelde in ruim een uur naar een beroemd park waarvan de naam mij even ontschoten is want het was een warme zomerdag.



Helaas was de uitkijktoren (de foto daarvan en veel anderen houdt u nog even tegoed) dicht wegens renovatie. Dat stond niet aangekondigd op de betreffende website. Dat schijnt typisch Italiaans te zijn, die houding van: 'Nou, mensen komen er vanzelf wel achter dus waarom zouden wij informatie geven?' Ach, 's lands wijs, 's lands eer.

Ik liep naar de Torre Lombardia en zag een prachtige fontijn



en onderweg vroeg zelfs een Portugees mij de weg. In het Portugees. Blijkbaar zie ik er portugeserig uit.

Zittend op een bankje keek ik via mijn mobiel even naar het nieuws in mijn thuisland. De boerenprotesten waren 'hot'. Omdat ik nieuwsgierig was en ben ('Volgens die politicus speelt het stikstofprobleem pas een paar maanden. Is dat wel zo?') deed ik even wat onderzoek en kwam daarbij een krantenartikel tegen uit het dagblad Trouw waarin de VVD boeren waarschuwde: 'Als jullie zelf niets doen aan de uitstoot zal het kabinet maatregelen moeten nemen en dat kan leiden tot inkrimping van de veestapel!' Dat artikel stamt uit 1988. 

Dus hoe mensen kunnen beweren dat het probleem 'pas een paar maanden oud' is, is mij een raadsel. Net als dat het allemaal 'de schuld van GroenLinks!' zou zijn. 1. GroenLinks is nooit een regeringspartij geweest (de laatste decennia waren dat vooral CDA (waar bijna de helft van alle boeren traditioneel op stemt) en de VVD (de partij die het probleem 30 jaar geleden aanhangig maakte en 30 jaar lang de kennis én de macht had zowel de boeren als het milieu te helpen). 2. GroenLinks bestónd nog niet in 1988. Maar goed. Mensen blij ('Dank voor je zoekwerk, want als journalist heb ik er geen tijd voor!') én mensen boos gemaakt ('Ja maar tóch is het de schuld van GroenLinks! Sowieso van links. Ook al maakt rechts al jaren de dienst uit in Nederland. Dat is zo want dat vind ik!') Uiteindelijk is mijn twitterberichtje door ruim 200 mensen gedeeld, honderden 'liketen' het bericht, honderden reageerden en uiteindelijk hebben ruim 40.000 het bericht gelezen. Ik vind dat best veel.

Hier de binnenplaats van de Torre Lombardia:

In een sushi restaurant

leerde ik dat 'cannuccia' Italiaans is voor 'rietje'. Van een echte Japanse mevrouw die zich verheugd toonde toen ik vertelde dat ik half Indisch ben. 'Selamat makan!' is Indonesia language only one I know.'' Omdat wij het zo gezellig hadden (en vanwege het late tijdstip alleen ik en haar pas van zijn werk thuisgekomen zoon er zaten te eten in de buurt waar weinig toeristen komen. Ik noemde het al.) was de bij het eten gedronken heerlijke saké 'on the house'. Lief!

O ja, Italiaanse automobilisten hebben alternatieven bedacht voor het gebruik van hun knipperlichten: knipperlicht 'links' betekent: 'Ik ga mogelijk rechtsaf'. 'Rechts betekent: 'De kans is groot dat ik naar links ga' en geen knipperlicht betekent: 'Ik ga straks het kruispunt blokkeren door pas halverwege bij het doorrijden te besluiten of ik links, rechts of rechtdoor ga.' Erg praktisch. NOT. Maar het went.

Lekker de hele dag in mijn t-hempie gelopen!

Donderdag gewekt door bladblazers. Die zijn er blijkbaar ook in Italië. En ook daar blazen zij vaak nodeloos blaadjes van de ene kant van de stoep naar de andere en zijn soms lang bezig om één enkel nat blaadje weg te blazen zonder te beseffen dat bukken en oppakken veel efficiënter zou zijn.

Helaas duurde het even voor mijn linkervoet weer kon 'afwikkelen'. Au! Tikkie overbelast. Dus deze dag maar iets minder gewandeld. Misschien is elke dag 15 tot 20 kilometer lopen toch wat veel. Ik ben tenslotte geen marathonloper als Eliud Kipchoge die als eerste een marathon rende (en meer want na de eindstreep rende hij gewoon nog effe door. Normale mensen vallen huilend in de armen van hun moeder of laten zich gewoon vallen met schaafwonden aan neus en ledematen tot gevolg maar het interesseert ze niet meer want ze willen dood.) in een tijd van minder dan twee uren. De meeste fietsers houden die snelheid niet vol over die afstand! Daarom beweerden boze tongen dat hij vals speelde: 'Ja maar hij had hele goede schoenen en het was een vlak parkoers en hij had mensen die met hem meerenden om hem zijn record te laten behalen!' Klopt allemaal. Maar is dat 'vals spelen'?

Als een ander diezelfde voordelen (ja, zelfs de TU Eindhoven (klik) heeft geholpen door met windtunnelproeven de ideale meeloop-configuratie te bepalen!) krijgt, rent die dan ook zo hard? Als hij al vals speelt is dat door opzettelijk geboren te worden als Keniaan. Al duizenden jaren en vele generaties lang rennen Kenianen achter dieren aan om die uiteindelijk te verschalken. En ook door andere omstandigheden ontwikkelden zij een lichaamsbouw die uitermate geschikt blijkt om snel lange afstanden te kunnen rennen. Zo zijn in de loop der eeuwen Nederlanders heel goed geworden in het hebben van een hekel aan buitenlanders én geld aan hen te verdienen. Zo heeft elke groep mensen wel een bijzondere kwaliteit ontwikkeld. Sjerpa's kunnen goed tegen zuurstofarme lucht bijvoorbeeld.

Minder lopen dus voor mij deze dag. De plattegrond gebruiken dus. Daarom bezocht ik een expositie over het leven en de werken van Leonardo da Vinci die een tijd in Milaan woonde en werkte.

Wát een boeiende man (klik)! Zo zou zijn beroemde 'Paard van Sforza' mogelijk uiteindelijk met één been op een schildpad staan. Waarom? Hoe ontsnapte het genie aan de straf die indertijd stond op 'sodomie'? Waarom beschreef hij in de later samengestelde 'Codex Atlanticus' niet alleen tekentechnieken, vliegmachines en anatomische verhandelingen maar ook goocheltrucs en argumenten om mensen die in geesten geloven te woord te kunnen staan?

Bij het museum om de hoek ligt het duurste stukje Milaan: de Galleria Vittorio Emanuelle II.

Gucci, Prada, Versage...die hebben daar allemaal een winkel. Onder één groot prachtig dak:


Daarna dook ik de als 'gezellig' bekende wijk Navigli in. Met de kanalen Naviglio Paves en Naviglio Grande.



En vond een terrasje! Met lekker bier! Leffe Red. Mjammie. Van de tap ook nog. Met een gratis bakje chips waardoor het nog fijner werd om in mijn dagboekje te schrijven. Ik babbelde wat met de ober en een paar Amerikaanse toeristen. Want zo ben ik.

Bij een toeristenkraampje was ik van plan iets te kopen maar de verkoper sprak alleen een paar woorden Italiaans en verder Hindi. Niet mijn sterkste talen. Dus helaas.

Overal waar ik liep in Milaan viel het mij op dat lokalen graag de stoep blokkeren. Bij voorkeur in groepjes van drie. Anderen lopen er dan misschien omheen maar ik ga er even bij staan, gebaar dat ik er langs wil en zeg daarbij vriendelijk 'Scusa', waarna men mij doorgang verleent.

Misschien vanwege de herfstvakantie was het niet druk op straat.

Zaterdag had ik nog steeds wat moeite met schakelen tussen Nederlands in mijn hoofd (en met vrienden op de app), Frans tegen de pension beheerster, Engels via een online algemene kennis spelletje en Italiaans tegen de dame van het koffiehuis. 'Bueno sera, mademoiselle!' en 'Ciao, my friend!' en 'Grazie voor je reactie!' en zo. Best grappig, die vragende blikken die je dan soms krijgt.

Stopte even bij Rotonda Corraini, een mooie plek. Waar een prachtig paard staat:


Tijd om te sjoppen! Veel kleine (...) middenstanders in Milaan bleken Aziatisch van oorsprong, viel mij op en veel straatmuzikanten zijn er blijkbaar fan van Pink Floyd en Dire Straits.

In winkelparadijs La Rinacente

zag ik een Muji! En spullen van Alessi! En belachelijk veel schrijfwaren! Volgende keer meer geld mee. En een grotere koffer. En iemand om die te helpen dragen. Vanaf het dakterras schoot ik een paar plaatjes. Die houdt u nog even van mij tegoed.

Bij een outlet, net buiten het centrum (ik hoorde muziek die mij een kelder in lokte. Was er anders zó voorbij gelopen.) zag ik kleding van veel grote merken die om wat voor reden dan ook (een beschadigde schoenendoos, niet meer in de mode, buiten het seizoen, een ontbrekende knoop) in de uitverkoop waren gedumpt. Daar vond ik prachtige schoenen van Cesare Paciotti! Weliswaar maar liefst €100 afgeprijsd maar iets meer dan €200 is geen bedrag dat ik normaliter uitgeef aan schoenen. Maar deze kon ik niet laten staan.

Nog in mijn maat (38 is moeilijk te krijgen voor heren in Nederland) óók!

Al dat winkelen maakt hongerig. Opeens dacht ik sterk aan Parijs en mijn maag zond het signaal naar mijn hersenen dat ik crêpes moest hebben. Maar ja, je bent in Italië, het land van pizza, pasta en panini. Dus ik ging even zitten, sloot mijn ogen, stuurde mijn wens Het Universum in en liet de wens los. 'Iets' trok mij uit de looproute van de toeristen en in een steegje zag ik een leuke winkel. Iets verder lopend stond daar zomaar opeens een crêpekraam!

Ik gelukkig. Dus.

Biertje verdiend, dacht ik zo. Dat vond ik op een terrasje. Wat overdekt was en dat was heel handig want het begon net even te miezeren dus het terrasje liep snel vol. Maar ik had al een prima plek. Met een prima biertje. 'Slalom' heet het.
Veel daklozen in Milaan, viel mij ook op. Die ik met een hoofdknik en een glimlach liet weten dat ook zij er mogen zijn. Soms even een kort praatje makend. Maar nooit geld gevend. Waar een enkele keer om werd gevraagd.

Tip voor wie net als ik geen tot belachelijk weinig Italiaans spreekt: zeg het Franse of Engels woord met een Italiaans accent. Hoe klinkt voor u nu het Engels 'Airport'? Precies: 'Aeroporto'!

Zondag zat mijn verblijf in Milaan erop. Ik pakte mijn spullen in, schreef een afscheidsbriefje voor Sofia

en kwam op straat een man met een muts tegen die het duidelijk warm had. 'Dan doe je toch je wollen muts af?' Alsof ik hem een onoirbaar voorstel deed! Die muts is natuurlijk een fashion statement en mode hoeft helemaal niet handig of praktisch te zijn. Doh!

Volgens diverse bronnen moest ik er al zijn maar ook toen ik er recht voor stond zag ik het treinstation nog niet waar ik de trein naar het vliegveld moest pakken. Het leek eerder een winkelcentrum.

Waar doodleuk geen naam op stond en ook geen borden in de buurt met een pijl in de richting. Ik noemde het al eerder: Italianen en bewegwijzering is een dingetje...Na een kwartiertje rondbanjeren rond dit gebouw toch maar naar binnen gegaan want ik zag er een paar mensen met koffers uit komen. 'Verhip, hier binnen hangt in de hal een bord met 'Treinstation Garibaldi'!' Gelukkig hou ik niet van stress en ga daarom bij dit soort gelegenheden ruim op tijd weg. Ik ken mensen die liefst alles op het laatste moment doen, vervolgens verbaasd zijn wanneer het mis gaat en dan alles en iedereen behalve zichzelf de schuld geven: 'Niet mijn schuld dat ik in de file stond/Ik voelde mij niet gemotiveerd door mijn partner/Omdat er laat een leuke film was heb ik mij verslapen/Meestal is de trein te laat maar vandaag opeens niet!/'Half vier is toch een prima lunchtijd? Moet je maar duidelijker zijn, hoor!'

In de vertrekhal kijk je gespannen naar het grote bord dat aangeeft vanaf welk perron jouw trein vandaag zal vertrekken. Dat is elke keer anders, namelijk. Vervolgens krijg je met een beetje pech drie minuten de tijd om naar een perron te komen dat op vier minuten loopafstand ligt. Rennen dus!

Van de steward in het vliegtuig kreeg ik citroen in mijn cola'tje en ik sprak even met een stewardess. Want zo ben ik.

Het viel mij weer op hoeveel mensen direct na de landing opstaan uit hun comfortabele stoelen om als haringen in een ton in het gangpad van het vliegtuig zich in allerlei bochten wringen om hun weekendtassen en beautycases uit het bagagecompartiment te peuteren om vervolgens dik een kwartier (want zo lang duurt het vaak nog) met een verveeld hoofd te gaan staan (ga toch gewoon weer even zitten, joh!) wachten tot alle checks zijn verricht en de 'slurf' is aangesloten.

Vanaf Schiphol kon ik naar een station vanwaar ik een tram richting huis kon pakken. Maar vanaf die halte zou ik 700 meter naar huis moeten wandelen en daar had ik geen zin in. Gek, dagenlang rond de 15 kilometer per dag wandelen en opeens moeite met 700 meter? Ja. Dan maar via een ander treinstation:

Thuis zat een lieve buurvrouw op mij te wachten om mijn verhalen aan te horen en te vertellen blij te zijn dat ik heelhuids was teruggekeerd. De kat en goudvis had zij in leven weten te houden en mijn planten zijn opgeknapt. Lief!

Later krijgt u het volledig foto album van mij te zien, als u dat wilt. Voor nu wil ik het laten bij nog één enkele foto van een tafereel dat onderweg mijn aandacht trok:


Voordat ik ga aftaaien wil ik u nog even laten weten dat als u mij wilt zien u dat dinsdag 22 oktober (morgenavond dus) kunt doen door in te schakelen op het BNN/VARA programma 'Ik durf het bijna niet te vragen' waarvan u hier een teaser kunt bekijken:



Ook in een paar bioscopen kunt u mij eerdaags voorbij zien komen. Hier de trailer van die film:


En hier een kijkje achter de schermen bij de opnames:


Groetjes van de crew en een fijne week allemaal!


Geniet u even mee van 'Society' van Eddie Vedder?



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Elijah Cummings en Gordon Bressack

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, oktober 18, 2019

Huh!? (Een verhaaltje)

'Laat mij nu even rustig lezen!'
 Beledigd trok hij zijn hand terug van haar onderrug.
 'Waarom ben jij opeens zo stil?'
 -'Jij wilde toch rustig lezen? Dat zei je net tenminste nog.'

 'Ik weet heus wel wat ik net zei! Dat hoef je mij niet te vertellen!'
 -'Begrijp ik dan goed dat jij wil dat ik stil ben én tegen je praat?'
 'Ja! Eh...nee...eh...he, waarom voel je mij niet aan?'
 -'Eh...misschien omdat ik geen gedachten kan lezen?'
 'Ik weet heus wel dat je geen gedachten kunt lezen maar waarom voel jij mij niet aan!?'
 -'Wanneer heb jij voor het laatst míj aangevoeld?'
 'Huh?'

=========================
Meer lezen? Mijn verhalenbundels
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, oktober 16, 2019

Hoeveel rassen zijn er eigenlijk?

Genetisch gezien is het erg praktisch om je aan mensen te hechten. Door dat gevoel (ook wel 'houden van' of 'liefde' genoemd) ben je eerder bereid je in te zetten voor het beschermen van je 'stamgenoten'. Vrienden, buren, collega'en zelfs familieleden vind je doorgaans aardiger dan mensen die buiten jouw 'stam' vallen waardoor je je automatisch ook als beschermer opstelt van hun kinderen. Dat is heel natuurlijk en geldt voor elke 'stam'.

Ook is het normaal dat 'stammen' zich mengen. Het komt voor dat mensen een liefdesrelatie aangaan met iemand 'van buiten' en daarmee een deel van hun eigen stam in contact brengen met een andere stam. Waaruit soms nieuwe relaties ontstaan. Wat goed is voor een diversiteit in de genenpoel. Bovendien vergroot dat het aantal mensen dat bereid is individuen binnen de groep te vrijwaren van ellende.

Helaas zijn er ook krachten aan het werk die er op uit zijn 'stammen' tegen elkaar op te zetten. Nog maar enkele decennia geleden werd bijvoorbeeld de stam die 'Ieren' heet als een apart ras mensachtigen gezien.

Onvoorstelbaar niet? Want wij weten dat er maar één ras van mensachtigen is op onze planeet en dat is simpelweg het mensenras.

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, oktober 15, 2019

Goed nieuws en kattenlog

Diverse goede berichten kwam ik onder ogen:

Het Europees Hof legde Facebook op om smadelijke berichten (klik) te verwijderen van het sociale netwerk.

'The Ocean Cleanup' van de Nederlander Boyan Slat heeft een succesvolle proef ondergaan en een heleboel plastic uit de ocean opgevist. De vorige versie van de vangarm was afgebroken omdat die te veel bewoog en niet lang genoeg was. Dat probleem is nu opgelost.



Nadat een bekende Nederlander aangifte deed wordt nu bitcoinfraude ('Investeer in bitcoins! Deze BN'ers werden er rijk mee!' (Vertaling: geef ons uw laatste spaarcentjes en wij laten die verdwijnen!') ) juridisch aangepakt.

Billy de Kat ziet beter in het donker dan ik:

De lolcat van deze week:

'Waar raakt u opgetogen van?
'Waarom doet u dan iets waar u niet blij van wordt?'

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, oktober 13, 2019

De week voorbij

Iedereen is wel ergens goed in. Zelfs ik. Na enige zelfanalyse kwam ik uit op: -Nieuwe vrienden maken. -Mensen met elkaar verbinden. -Orde scheppen in chaos. -Mensen laten ontdekken wat zij écht kunnen en willen.

Wat zijn uw sterke punten?

Maandag mocht ik mijn collega's op kantoor weer uitleggen dat 'Niet storen' 'Niet storen' betekent. Dus 'heel eventjes', 'een beetje', 'alleen nu', 'alleen ik', 'het is belangrijk, hoor!' en 'ja maar' zijn geen geldige uitzonderingen op de regel. Ik maak één uitzondering op gestoord mogen worden: wanneer een leven (bijvoorbeeld het mijne) in direct gevaar is van per omgaande te worden beëindigd. Iemand die deze eenvoudige regel niet eerbiedigt vergroot zijn of haar kansen om zich voortijdig bij Petrus te verantwoorden aanzienlijk. Dus.

Praktijkvoorbeeld: 'Maar ik stoorde maar heel eventjes! Hoe kun je daar nu last van hebben?' -'Dus als ik maar heel eventjes jouw neus breek heb je daar minder last van? Dat ga ik dan nu even testen.' 'Eh...'

'Waarom kost boekhouden zoveel tijd? Je hebt toch een automatisch boekhoudprogramma?' -'Als je ervan overtuigd bent dat het sneller en makkelijker kan, laat dat maar even zien dan.' 'Ja maar ik heb geen verstand van boekhouden!' -'Precies. En waarom kost televisie kijken jou zoveel tijd? Je hebt toch een apparaat dat automatisch alle beelden afspeelt?'

Sorry hoor, maar soms ben ik even niet zo aardig. Dan is gewoon mijn geduld op.

Ook 's avonds in de Loge bleek communiceren een kunst. Ja, zelfs voor Vrijmetselaars.

Maar de Comparitie (het naast elkaar leggen van meningen omtrent een bepaald onderwerp. Waarbij het dus niet gaat om 'gelijk krijgen' of 'het debat winnen') was fijn: De 'Steen van Spinoza' (Als een steen zelfbewust was zou die kunnen denken: 'Kijk, ik vlieg uit eigen vrije wil!') vloog door de zaal alsook uitspraken als: 'Opgeven kan een teken zijn van kracht terwijl volharden juist een uiting van zwakte kan zijn.'

Conclusie van de avond: 'Of je nu gelooft in absolute vrije wil, dat alles wat is en gebeurt al vastligt of in beide, het maakt helemaal niets uit want uiteindelijk doe je toch wat je doet.'

Noem mij maar raar maar ik kan intens genieten van zo'n avond.

Net als van thuis de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van The Walking Dead kijken. Heerlijk!

Dinsdag werd ik er weer eens op gewezen dat wat voor de ene persoon volkomen vanzelfsprekend is door de ander wordt beschouwd als een openbaring. 'Voor jouw doel is (naam computerprogramma) handig.' Een kwartiertje later: 'Ik krijg allemaal rare dingen op mijn scherm!' Hoewel die informatie nauwelijks toereikend is om te weten wat (en of dat) er iets is misgegaan antwoordde ik: 'Heb je bij het zoeken naar het programma waarvan ik jou de naam gaf op een link geklikt waar 'Advertentie' achter stond en daarna op een hele grote groene knop waar 'OK' op stond waar een tekst bij stond als 'klik hier voor GRATIS anti-virus filter/contact met vrijgezelle vrouwen in uw stad/handige extra browser/een truc om snel net zo rijk te worden als deze Bekende Nederlander?' Verbazing aan de andere kant van de telefoonlijn...'Eh...ja, maar hoe weet jij dat?'

In dit soort gevallen is het goed dat er koffie bestaat en mokken die te leuk zijn om stuk te gooien. ;-)

Oplichters gaan door met hun praktijken zo lang mensen moeite hebben met nadenken.

Na een bakkie koffie ging ik lekker aan de slag met het uitwerken van een verslag, het uitmesten van mijn platenkast en het uitruimen van een keukenkastje. Onderweg naar de supermarkt stond ik even te kletsen met een buurvrouw en in de supermarkt met een andere. Thuis had ik even een andere buurvrouw op visite en tussendoor appte ik gezellig met een andere buurvrouw. 'Wat is dat toch met jou en al die buurvrouwen?', vroeg één van hen zich hardop af. 'Het is gewoon gezellig, vind ik. En ik heb al jaren geen buurvrouw meer zwanger gemaakt, hoor!'

's Avonds kwam een buurvrouw op de thee-met-kaas

en een vriend kwam eten, koffie drinken en kletsen. Met hem samen ging ik door mijn voorraad gereedschappen, schroeven, boutjes en moertjes want hij heeft er als klusjesman verstand van. 'Deze kun je weggooien. Heb je niets aan.' 'Hé, dat is leuk! Dit formaat dingetjedangetjesleuteltje (het juiste woord heb ik niet onthouden) wordt al jarenlang niet meer gemaakt!'

Opeens was het half drie 's nachts. Zomaar vanzelf!

Woensdag begonnen met het doen van de afwas waar ik de nacht ervoor geen zin meer in had. Daarna berichten verstuurd aan verschillende mensen over verschillende onderwerpen (werkopdrachten, afspraken maken, overleg, enzovoorts), toilet schoongemaakt, slaapkamervloer gedweild, verslag van de Comparitie van maandag uitgewerkt en wat dies meer zij. Vanwege de stromende regen ging een koffie afspraak niet door maar een etentje met een vriend wel. Bij het verlaten van mijn woning sprak ik even een buurman en op straat maakte ik een babbeltje met een buurvrouw die lachend en doorweekt van haar fiets stapte om mij even te kunnen spreken.

Nieuws deze week is dat Donald Trump (Helemaal uit zichzelf. Nadat het hem gevraagd was door Putin en Erdogan) zijn steun aan de grootste groep medestanders in de strijd tegen IS en Al-Qaida introk. Waarna de Koerden - zomaar opeens! Alsof-ie het wist! - door Erdogan met wapentuig bestookt werden 'want omdat ik hen onderdruk protesteren zij tegen mijn bewind en zijn het dus terroristen'. 'Maar meneer Trump, als u zomaar omdat iemand dat vraagt een jarenlang trouwe bondgenoot aan een stel moordenaars overhandigt, hoe denkt u dan in de toekomst nog nieuwe bondgenoten te maken? -'O, dat is makkelijk. Want bondgenoten maken is makkelijk.'

De Koerden (klik) zijn grotendeels verantwoordelijk voor het wegvagen van het kalifaat van IS en dit is hoe de president van Amerika hen beloont. Nu de Koerden onder zwaar vuur liggen van Turkije zagen zeker tienduizend IS hun kans schoon om te ontsnappen uit door Koerden bewaakte detentie centra. Zou dat de intentie zijn van Trump en Edogan, IS revitaliseren?

Als iemand zijn vrienden laat vermoorden, wat doet-ie dan met zijn vijanden? Ook de pers (klik) vraagt zich af waarom Trump plotseling zijn steun aan de Koerden intrekt, toevallig exact één dag nadat hij telefonisch met Erdogan sprak.

In de Turkse stad Akçakale raakten tientallen gewond en overleden diverse mensen waaronder een baby na een aanval van Koerdische terroristen. Althans, volgens de Turkse overheid. Volgens het YPK zijn de slachtoffers juist Koerden. Het conflict is door het terugtrekken van de Amerikaanse troepen snel geëscaleerd en bij het eerste schot viel het eerste slachtoffer: de waarheid.

Zo is Trump's officiële reden waarom hij de Koerden niet meer helpt: 'Zij vochten niet mee in de Tweede Wereldoorlog dus waarom zouden wij hen helpen?' Opvallende uitspraak voor iemand die 'wegens een blessure aan mijn voet maar ik weet niet meer welke' onder de dienstplicht voor Vietnam uitkwam. Naast het gegeven dat één minuutje online zoeken aan het licht brengt dat de Koerden wel degelijk aan de kant van de geallieerden vochten in de Tweede Wereldoorlog. De logica van Trump is ook wat apart: alsof ik hulp aan de buurvrouw zou weigeren omdat zij mij niet hielp toen ik als 14-jarige op het schoolplein werd lastig gevallen.

Lastig weetje voor Europese Trump fans: 'Syriërs die naar Europa vluchten voor het geweld van Erdogan dat ik heb ontketend zijn jullie probleem.' Geloof het of niet maar echt stomtoevallig zei Erdogan nagenoeg hetzelfde (klik). Als je niet beter wist zou je kunnen denken dat het afgesproken werk was.

Uiteraard spreekt Nederland schande van de actie van Erdogan 'want bevolkingsgroepen uitroeien is echt niet zo netjes, hoor! Als jullie ermee doorgaan worden wij misschien wel boos en zullen uiteindelijk zelfs een extra uitroepteken plaatsen achter onze officiële verklaring!' De ervaring leert dat dictators sidderen van angst als Nederland boos wordt want dat werkt. Sancties zal Nederland niet opleggen (klik) aan 'die aardige meneer Erdogan' 'want duizenden vrouwen en kinderen afslachten is dan misschien niet zo netjes maar de wapenhandel handelsbetrekkingen mogen natuurlijk niet in gevaar komen. Dat is logisch.'

Donderdag zag ik een regenboog

en werkte ik met een collega verder aan de verbetering van ons voorraadbeheersysteem en loste ik wat boekhoudkundige problemen op. Een eenvoudige, goede dag. Net zo eenvoudig als het bureaublad op mijn werkcomputer. Tientallen verschillende links en mapjes zijn helemaal niet nodig. Dat maakt de boel alleen maar minder overzichtelijk. Vind ik.
Twee mapjes (een 'Werk' en een 'computer onderhoud') en de prullenbak. Onderin snelkoppelingen naar de meest gebruikte programma's. C'est tutti.

Toevallig kwam ik tegelijkertijd met een buurvrouw thuis en wij kletsen even wat in het trappenhuis. Een mogelijke entertainment-opdracht vond geen doorgang dus ik was een avondje vrij.

In het nieuws:
'Jullie zeggen maar dat de dader van de aanslag in het Duitse Halle extreemrechts was! Alleen maar omdat hij blank is en getinte en joodse mensen wilde afmaken! Typisch links om iemand daarom racist te noemen!' Leuk bedacht maar de dader zelf  (klik. Leest u vooral de reacties onder het artikel. Zeer interessant.) beweert dat hij extreemrechts is en een hekel heeft aan vrouwen. joden, moslims en alle anderen die niet op hem zelf lijken.

Terwijl ik een paar e-mails beantwoordde en werkte aan een verslag zag ik die avond het Nederlands voetbalteam winnen van dat van Noord-Ierland en vroeg mij af of het Engels volkslied nog steeds gespeeld zal worden voor Noord-Ierland na de Brexit.

Vrijdag was vooral voor crediteurenbeheer: leveranciers willen tenslotte ook wel eens betaald krijgen. In mijn pauze ging ik even op visite bij de buren van de kaaswinkel. Om kaas te kopen (doh!) maar verkocht hen per ongeluk een paar dozen bier van de brouwerij waar ik werk. Natuurlijk kletste ik wat met de heren aan de andere kant van de toonbank. Want zo ben ik. Omdat mij dat nuttig leek stuurde ik een aantal klanten een betalingsherinnering. Want zo ben ik ook. Toen er een nieuw experimenteel biertje geproefd moest worden tijdens de vrijdgmiddagborrel gaf ik mij als vrijwilliger op.

Want zo ben ik ook.

Direct na het werk mocht ik gezellig aan de koffie, geitenkaas en gemberthee met een vriendin. Gekkig- en gezelligheid!

Opvallend in het nieuws vond ik dat mensen die protesteerden vóór een beter milieu werden gearresteerd (klik) (er zat zelfs een dame van 81 (klik) bij!) en mensen die tégen een beter milieu demonstreerden werden toegejuicht (klik). Ik vind dat best een beetje raar want geldt de wet niet voor iedereen dus waarom mag de ene groep wél en de andere groep níet de openbare weg blokkeren om een stem te laten horen?

Zaterdag zat ik nog in mijn niet-bestaande nachtkledij aan de koffie toen een buurvrouw op visite kwam. Tijdens het babbelen trok ik wat kleren aan en hielp haar even in de tuin: het was tijd voor de tomatenoogst!

Later in de dag kwam een andere buurvrouw bij mij op de bank zitten en samen genoten wij van een pot thee en een lekker stuk kaas.

En elkaars gezelschap. Vind ik fijn. Hoewel het mij steeds makkelijker afgaat om een paar uren alleen mijzelf en de kat en goudvis als gezelschap te hebben,, heb ik toch bijzonder graag menselijk gezelschap. Niet dat ik zelf geen mens ben maar u begrijpt wel wat ik bedoel.

Een buurvrouw raadde mij aan mijn kamerplanten buiten in de regen neer te zetten.

Sinds de thermostaat in huis een hogere temperatuur regelt had ik de arme plantjes iets vaker water moeten geven. Dat had ik te laat door.

's Avonds kwam een buurvrouw bij mij eten. Ik maakte boerenkool stamppot (met worst) voor ons en zij bracht een heerlijk toetje mee.

Samen zittend op de bank vermaakten wij ons met elkaar, een aflevering van First Dates en een stukje van een of ander kostuumdrama.

Het 'startschot' voor de zondag was een bezoek van een buurvrouw. Samen zaten wij aan de warme chocolodemelk-op-hazelnoot-basis. Heerlijk! Lekker keuvelend deelden wij tips over naaigerei en wisselden wij theorieën over verschillende aspecten van het mens-zijn. Prettig. Zondags muziekje erbij: Joan Baez, Eddie Vedder, Leonard Cohen, Arcade Fire,...Chill, relax, ontspannen...

Scheren, aquarium reinigen, strijken, kookplaat schoonmaken...dat hoort voor mij tegenwoordig ook een beetje bij de zondag. Net als mijzelf wat aandacht geven. Ik hou namelijk van aandacht krijgen maar het is eigenlijk pas sinds kort dat ik mij realiseer dat je dat ook jezelf kunt geven. Doh!

Later in de middag kwam een andere buurvrouw mij nog aandacht geven.

's Avonds had ik een buurvrouw op de koffie en samen keken wij een programma over huisinrichting. Zo kwam ik uiteindelijk ook deze week door op een voor mij prettige manier.

Het Engelstalige stuk van deze week: https://terrebelius.blogspot.com/2019/10/fighting-off-evil-people-even-kid-can.html

Het pleonasme van de week: een fysiek handgemeen.

Peter Murphy verzorgt met Cuts you Up de muziek van deze week:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Ella Vogelaar, Aleksej Leonov en Robert Forster

Meer lezen? Mijn verhalenbundels

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/