Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

woensdag, augustus 16, 2017

Geen tijd voor sociaal wenselijk gedrag? Onzin!

Mensen zijn sociale wezens. Of dat waren zij dan toch. Elk mens heeft een sterke behoefte aan waardering, gerespecteerd en 'gezien' worden. Wanneer jij je ziek meldt op het werk verwacht je een berichtje van de baas: 'Beterschap! Wij hopen dat jij snel weer op de been bent.' Of zelfs maar: 'Beterschap!'.

Wanneer iemand onze hulp wil, verwachten wij dat daar netjes om gevraagd wordt met: 'Zou jij mij alsjeblieft even kunnen helpen?', later gevolgd door: 'Dankjewel voor je hulp!' Gewoon, als uiting van waardering en als teken van respect. Bovendien praktisch: mensen die geloven dat hun hulp op prijs wordt gesteld zijn een volgende keer nog meer geneigd om weer te helpen.

Mensen die wat positieve aandacht krijgen zijn eerder geneigd om niet nog een paar dagen extra 'uit te zieken' maar weer eerder aan het werk te gaan, ondanks dat zij zich nog niet helemaal beter voelen.

Ja, zo simpel is het: door vragen te stellen als 'Hoe gaat't?' houd je relaties in stand. En heb je beter gemotiveerde werknemers.

Navraag naar waarom mensen dan toch niet sociaal wenselijk reageert levert meestal antwoorden op als 'Daar heb ik geen tijd voor!' en 'Dat zit nu eenmaal niet in mijn systeem.' Argument één is makkelijk onderuit te halen. Iets netjes vragen kost minder dan vijf seconden. 'Geen tijd' hebben is dus gewoon stierenpoep. Argument twee is makkelijk onderuit te halen. Want waarom zit iets netjes vragen aan een mens 'niet in het systeem' maar wordt wél de kat aangesproken met: 'Je weet toch dat dat niet mag, schatje? Wil je alsjeblieft van mijn laptop af gaan?'

'Wil jij eerst even uitklokken?'

=================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 15, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws vind ik dat mensen toch steeds weer bijzonder inventief blijken te zijn. Geen ramp zo groot of er zijn wel mensen die een methode bedenken om het te overleven. Een overstroming bijvoorbeeld:


Billy de Kat houdt de boel goed in de gaten!


De lolcat van deze week:
'Het glas is niet half leeg,
zelfs niet half vol.
Wees blij dat je een glas hebt.'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/




maandag, augustus 14, 2017

Virtueel gesprek: over eigen taal

'Als twee buitenlanders in mijn bijzijn hun eigen taal spreken vind ik dat erg vervelend: ik voel mij dan buitengesloten. Wie in Nederland is moet Nederlands spreken!'

-'Dus als jij met een vriendin in Griekenland bent dan schakel je over van Nederlands naar Grieks zodra een Griek binnen gehoorsafstand is?'

'Nou eh...nee, natuurlijk niet. Ik heb het nu opeens over mensen die hier al een paar jaar wonen.'

-'Dus als jij drie jaar lang in Griekenland zou wonen en met diezelfde vriendin wordt uitgenodigd voor een etentje bij je Griekse buren zul jij geen Nederlands spreken met die vriendin maar keurig in het Grieks zeggen: 'Aardige mensen hoor, maar ik vind dat lamskoteletje niet lekker klaargemaakt.'?

'Nee, natuurlijk niet. Ik zou dat gewoon in mijn eigen taal zeggen!'

-'Maar je wel blijven ergeren aan mensen die ook hun eigen moedertaal spreken?'

'Eh...ja.'

-'Vind je dat niet een beetje hypocriet?'

'Eh...'

==========================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

O ja: een virtueel gesprek is een gesprek dat niet letterlijk zo heeft plaatsgevonden maar is een samenvatting van diverse opinies die ik persoonlijk ben tegengekomen in diverse gesprekken met diverse mensen. Voor wie dat nog niet zelf had kunnen bedenken.

zondag, augustus 13, 2017

De week voorbij

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

===========================

Het zijn - denk ik - niet zozeer de mensen die ik mis als wel de gewoontes die ik had opgebouwd rond mijn kinderen, mijn partner(s), mijn moeder en mij ontvallen vrienden. 'O ja, dat deed ik altijd met...' en 'Ik zou nu dus gebeld hebben met...' en bijvoorbeeld: 'Was....er nog maar, dan zou ik nu...'

Ook u, mijn gewaardeerde lezers en lezerinnen, heeft vast wel eens met verlies van personen te maken gehad. Hoe zit dat bij u: mist u de persoon op zich of bent u eerder verdrietig door het missen van bepaalde gewoontes rond die persoon?

Ik vind dat moeilijk te bepalen.

Maandag moest ik nog steeds glimlachen bij de gedachte aan de hetze tegen eieren. In een lading eieren was een stofje gevonden dat - bij zeer grote inname - ervoor zou kunnen zorgen dat mensen er ziek van zouden kunnen worden. Eventueel. Sowieso lijkt het mij niet erg gezond om weken achter elkaar 30 eieren per dag te eten. Maar dat terzijde.

Wat pas ècht lachwekkend is is dat supermarkten meegaan in de bij de consumenten opgewekte angst door uit voorzorg nagenoeg alle eieren uit de schappen te halen 'omdat mensen er misschien ziek van zouden kunnen worden.' Maar intussen doodleuk alcohol en tabak blijven verkopen...

Een stapeltje facturen verwerkt 'voor de baas' en diverse berichten uitgewisseld met diverse mensen over diverse onderwerpen en mijn slaapkamer weer iets leefbaarder gemaakt. Blijft nog even wennen om voor het eerst in ruim 20 jaar de slaapkamer als slaapkamer te gebruiken. Zo lang mijn zoon en ik het huis deelden sliep ik in de woonkamer namelijk.

's Avonds genoten van een aflevering 'Game of Thrones'.

Dinsdag naar de mondhygiëniste en daarna naar de tandarts. En direct daarna een vergadering van de werkgroep horeca van mijn maandagavond-clubje.

Onderweg naar huis nog staan kletsen met deze en gene en thuis een kopje thee gedaan met een buurvrouw. En verschrikkelijk moe dus maar even een uurtje plat gegaan. Waar haalde ik nog niet zo lang geleden de energie vandaan om met redelijk gemak zes of zeven dingen te doen op een dag in plaats van de twee of drie van heden ten dage?

Is dat laatste misschien normaal? Ooit verbaasde ik mij over mensen die mij lieten weten dat zij erg moe waren omdat zij die dag maar liefst drie dingen hadden gedaan. Nu pas begrijp ik hen.

Ook woensdag beleefde ik een nauwelijks enerverende dag: ik dronk koffie met een buurvrouw, deed boodschappen (en schoot deze foto:

, werkte voor de baas, installeerde de printer van mijn moeder zaliger (die beter is dan mijn eigen oude printer) en wees extra vrijwilligerswerk af: eerst maar eens aan mijzelf werken. Er is nog genoeg te doen voor er weer orde en reinheid heerst in mijn huis, hoofd en hart.

's Avonds had ik een vriend op de thee. Volgens hem was ik tot rust aan het komen. Hij kan dat aan mij zien.

Het is misschien wel door die rust dat ik donderdag wakker werd met oude beelden in mijn hoofd. Eindelijk kan en mag ik toegeven aan oud verdriet: het overlijden van mijn oma, het parkietje dat in mijn tienerhanden stierf, het afscheid van mensen van wie ik nog steeds houd, de grote brand in huis jaren geleden waardoor ik veel van mijn wereldse spullen verloor, het verlies van werk en leuke collega's en relatiebreuken waarbij niet alleen verdriet is om de verloren liefde maar ook om de verloren schoonfamilie, buren en vrienden van de ex-partner en zelfs huisdieren. Ja, daar ga je je toch aan hechten, ook al zijn het niet je 'eigen' beestjes..

Dus was u van plan een bezoekje te brengen aan de inhoud van mijn hoofd: doe maar even niet. Het is daar nu niet erg leuk en gezellig.

Iets gezelliger was het samen met een buurvrouw naar een winkelstraat gaan. Onderweg maakte ik deze foto's:
 Een gorilla
 'Alle duiven op het dak. Sha-la-la-lie.'
Zoek het beestje!

Zij ging voor nieuwe schoenen en ik leverde twee pakjes af bij een postagentschap: binnenkort hebben haar beide broers wat van de as van hun overleden zuster, mijn moeder. Toch best een emotioneel moment, dat versturen. Vind ik.

Een andere buurvrouw kwam bij mij eten die avond en zo was het mij wederom gelukt om niet een hele dag alleen te zijn.

'Wees tevreden, wees trots!', bracht de psycholoog mij vrijdag bij. Best een lastige opdracht wanneer je niet lekker in je vel zit. Maar 'je gedachten bepalen je gevoelens' en 'schrijf op waar je dankbaar voor bent' leerde ik eerder al. Al met al leer ik dat het helemaal niet erg is om je wat gedeprimeerd te voelen. Zeker niet wanneer daar gewoon een keiharde reden voor is. Of drie in mijn geval (wie het nog niet wist: zoon het huis uit, relatie verbroken en moeder overleden. Binnen korte tijd na elkaar). Nu zit ik in de fase dat ik mijn huidige gemoedstoestand leer accepteren. Volgens recent onderzoek (klik) zal ik mij daarna bijna vanzelf psychisch beter gaan voelen.

Ik hou u op de hoogte!

Bij deze metrohalte nam ik de metro (doh!) naar een tramhalte vanaf waar ik een tram naar huis nam:

Thuisgekomen deed ik een dutje en daarna ruimde ik een keukenkastje leeg en op. Voor de afwisseling had ik een buurvrouw op de koffie en ik borstelde de kat. Rust nemen valt mij nog steeds erg moeilijk nadat ik jaaaarenlang dacht dat het hebben van een volle agenda en lange takenlijst 'de norm' is. Nog niet zo lang geleden was dit (bijvoorbeeld) voor mij een normale week: http://terrebel.blogspot.nl/2015/09/de-week-voorbij_27.html

's Avonds at ik bij vrienden. Op de weg terug naar huis kwam ik door een park waar dit kunstwerk staat:

Zaterdag werd ik wakker met een gevoel van leegte in mijn donder. Een soort verlamming maakte zich van mij meester waardoor ik grote moeite had mijn bed te verlaten. 'Voor wie doe ik dit eigenlijk? Wat heeft het allemaal voor zin? Wat maakt het uit? Waarom zou ik?' De typische existentiële vragen dus waar - denk ik - ieder mens wel eens mee worstelt.

Uiteindelijk toch maar mijn bed uitgekomen en boodschappen gaan doen. Toevallig ging een buurvrouw ook en dus gingen wij samen. Wel zo gezellig.
Deze foto maakte ik onderweg:

Daarna een kop koffie bij deze leuke tent om de hoek http://www.bourgondisch.amsterdam/aanrader/monks-coffee-roasters/

Zondag voelde ik mij iets beter en na een kletspraatje met een paar buren voelde ik weer wat energie door mijn lichaam stromen. Die gebruikte ik vooral om huishoudelijke klussen op te knappen. Er zijn altijd wel klussen te doen in huis. De ene wat groter dan de andere. Soms kijk je er wat tegenop maar het is altijd fijn om resultaat te zien van je inspanningen.

Dit was het resultaat van mijn inspanning om een pizza voor mijzelf en een paar buren te bakken:
'Erg lekker!' vertelden een buurvrouw en haar man mij toen zij de pizza met onder meer ham, gorgonzola en mozerela hadden geproefd.

Een Engelstalig stukje dat ik deze week publiceerde:

http://terrebelius.blogspot.nl/2017/08/on-democracy.html

En een ander Engelstalig stukje:
https://www.linkedin.com/pulse/workforce-future-terrence-weijnschenk-entertrainer?published=t


De muziek van deze week:
'Love will tear us apart' van Joy Division



'Yet, there's still that appeal
that we've kept through our lives'

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Chantek en Haruo Nakajima, Jorge Zorreguieta en Glen Campbell

zaterdag, augustus 12, 2017

Zaterdag's #cursiefje: Stoor mij niet tijdens het negeren! (#Column)

Veel mensen lijken zich te pletter te vervelen. Ik vind dat moeilijk te begrijpen. Er zijn toch altijd wel dingen te doen in huis? Er zijn toch altijd wel familieleden, vrienden of buren om te helpen? Er is toch altijd wel wat te lezen of op televisie? Dus waarom moeten mensen mij bellen of bij mij langskomen wanneer zij zich vervelen?

Dan bellen ze op: 'Stoor ik?' -'Nou eh...ja, eigenlijk wel. Ik ben namelijk aan het werk.' -'O, waarmee precies?' 'Met een opdracht.' -'O, en waarom kan jij daar niet bij gestoord worden?' 'Omdat ik mij er voor moet concentreren. Ik bel je dus later terug, oké?' -'Ja, dat is goed hoor. Ik zal je niet langer storen maar ik wil je alleen maar even zeggen dat ik die ene jongen van toen weer gezien heb. Je weet wel...eh.....dinges.' 'Nou, nee, ik weet niet wie je bedoelt met 'dinges' en ga nu graag weer aan het werk.'

-'Prima, dan hang ik op. Maar eh...welke film raad jij mij aan om te gaan kijken vanavond?' 'Ik ken jouw voorkeuren niet maar ik heb nu zin in een film met overdadig veel bloederig geweld.' 'O.'

=================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, augustus 11, 2017

Het verleden (een #verhaaltje)

Met een loomheid die hoorde
bij de geest van de tijd
dronk hij de geur van haar haar.

Terwijl zij knielde
en hem uitlegde wat zij deed
vertelde hij haar een verhaal
over de toekomst.

Een toekomst waarin
hij haar zou vertellen
over deze dag
in het verleden.


=====================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

donderdag, augustus 10, 2017

Persoonlijk: mijn zoon

'O ja, pap, morgen teken ik mijn huurcontract en volgende week ben ik het huis uit.'

Au! Natuurlijk, als vader weet je vanaf de geboorte van je zoon dat je op een dag 'Dag!' moet zeggen en dat is ook jarenlang het streven. Maar toch, he.

Een jaartje of 20 nagenoeg in mijn eigenste upje voor het jong gezorgd en zomaar opeens is-ie niet meer bij mij.

Maar ik ben reuzetrots op hem (en stiekem ook best wel een beetje op mijzelf) want het is een goed joch geworden:

Hij kon eerste worden in een hardloopwedstrijd maar stopte onderweg tijdens het rennen om een gevallen concurrent overeind te helpen. En kreeg dus (en volkomen terecht in mijn absoluut niet objectieve vaderogen) de sportitiviteitsprijs.

Hij kan goed sparen maar is niet gierig.

Als hij iets nieuws hoort dat hem interesseert (een uitvinding, een politiek besluit of wat dan ook) dan neemt hij het nieuws daarover niet klakkeloos voor waar aan. Zelfs niet van mij. Nee, met hulp van zijn gezonde verstand en het raadplegen van diverse bronnen onderzoekt hij wat er van waar is.

Hij is hard op weg een uitstekende wetenschapper te worden op de Universiteit van Delft.

Ik zie hem tegenwoordig minder dan ik zou willen maar weet ook: als een 21-jarige liever bij zijn vader dan bij zijn vrienden (en vriendinnen...) is, dan klopt er écht iets niet.

Maar toch mis ik hem.
Mag dat?
Dat mag.



================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 09, 2017

'Omdenken', probeer het eens!

Ik hou daar wel van, dat 'omdenken'. Ik sprak ooit een jonge homo die door zijn ouders het huis uit was gezet. 'Waarom heb jij ons nooit verteld dat jij homo bent!' Zijn antwoord: 'Wanneer heeft mijn broer jullie verteld dat hij hetero is?'

Waarom doen wij vaak niet wat wij van anderen verlangen?
Als wij willen dat anderen zich op een bepaalde manier gedragen
is het wel zo netjes om het goede voorbeeld te geven, toch?

Toch worden ouders zelf dronken terwijl zij hun kinderen verbieden
zelfs maar een slokje bier te nemen. Er zijn er die vluchtelingen verachten maar
bij de eerste tekenen van paniek de eersten zijn die het land uit vluchten.

Best wel raar, vindt u niet?

Daarom de tip: stelt u zich voor dat een ander van u verlangt wat u van die ander verlangt. Succes!

=====================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 08, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws? Fantastisch nieuws! Het aantal aanslagen wereldwijd is namelijk gedaald. 9% Minder aanslagen telde 2016 ten opzichte van 2015. Met maar liefst 13% minder slachtoffers. Elke is er een teveel natuurlijk maar de data is hoopgevend. http://www.nu.nl/terrorisme-in-europa/4849317/aantal-aanslagen-wereldwijd-gedaald-in-2016.html?redirect=1

(Helaas maakt dit voor het zieleheil van mensen die denken dat hun angsten feiten zijn helemaal geen verschil: voor hen zal de wereld tòch wel aan aanslagen ten onder gaan.)

Met name wanneer ik mij even niet zo goed voel ben ik blij met mijn kat. Een kat in huis hebben is vaak aantoonbaar goed voor lijf en leden. Maar eigenlijk wist ik dat al: http://www.nu.nl/lifestyle/4871687/katten-hebben-positieve-invloed-levenskwaliteit-mensen.html

Maneki Neko blijft een grappige kat:



De lolcat van deze week:

'Wat als wij volwassenen een 'corrigerende tik' mochten geven?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, augustus 06, 2017

De week voorbij

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

=================================================

Zo lang mensen niet vragen hoe het gaat, gaat het eigenlijk best goed. 

Wel is het zo dat mijn huidige energie niveau niet voldoende is om in een week te doen waar ik nog maar een half jaar geleden maar een dag voor nodig had.

Maandag werd ik wakker met wat hoop voor mijzelf en de wereld. Inderdaad, ik zet mijzelf voorop tegenwoordig. Dat is nieuw. Niet nieuw is dat er mensen zijn die er genoegen in scheppen anderen te misbruiken. Het soort mensen zoals het Franse stel dat jarenlang een dakloze man als slaaf gebruikte zijn gelukkig een minderheid. En het is maar goed dat er geen mensen zijn die roepen dat alle Franse stellen dus voortaan maar niet meer Amerika in mogen en andere rechten moeten worden ontnomen 'want omdat een klein deel van een grote groep iets doet zal de rest van de groep daar ook wel toe in staat zijn'. Het was natuurlijk anders geweest als dat Franse stel keurig naar de moskee ging en niet naar de kerk. http://www.nu.nl/buitenland/4862903/frans-stel-opgepakt-slavernij-dakloze.html (Ik ga hier uit van aannames. U weet wel, van die 'feiten' waar ook aanhangers van lieden als Trump, Le Pen en Wilders hun meningen op baseren.)

Ook Niels Schellen, directeur en mede-oprichter van zorginstelling Vitalis is zo iemand die vindt dat regels (niet alleen wetten maar ook regels van fatsoen) er uitsluitend voor anderen zijn. Hij hoeft zich er niet aan te houden en mag gerust frauderen, liegen en dronken autorijden. http://www.nu.nl/gezondheid/4862649/zorgautoriteit-doet-aangifte-vitalis-vervalste-e-mail.html

Ik zette een muziekje op ('Greatest Road Trips') en toog aan het werk: voor de brouwerij (die gesloten is maar de boekhouding geschiedt grotendeels online), voor de bewonerscommissie maar vooral ook voor mijzelf.

's Middags zat ik op een terrasje te kletsen met een vriendin, tevens vroegere buurvrouw.

Toevallig kwam er ook een vriend van mij even voorbij. Omdat ik dat mooi vind maakt ik een foto van het kraantje bij het toilet:

Dinsdag verzamelde ik overtollige huisraad, maakte er een foto van en gaf mensen de kans via Marktplaats om de spullen een tweede (soms zelfs derde of vierde) leven te gunnen.
De chaos in mijn huis evenaarde de chaos in mijn hoofd en hart.

's Middags zat ik op een terras een drankje te doen met een vriendin. (Ja, hetzelfde terras als de dag ervoor; nee, met een andere vriendin). 

Het was de eerste dag van de maand dus werkte ik mijn administratie bij. 's Avonds trok ik de stoute schoenen aan en maakte voor het eerst in mijn leven zelf een pizza! Deeg kneden, laten rijzen, beleggen en de oven in. Lekker!

Woensdag had ik buikpuin. Ik kan nu eenmaal slecht witbroodmix verdragen. Handig, niet? Maar het was het waard om iets te doen waarvan ik nog maar kortgeleden dacht dat ik het niet kon. Zoals spullen wegdoen waar ik sentimentele waarde aan hecht. Maar herinneringen zitten nu eenmaal in je hoofd en hart en niet in spullen. En de mevrouw die de oude spullen van mijn moeder, mijn kinderen en van mij kwam ophalen was er erg blij mee. 

Bij de supermarkt kwam ik een buurvrouw tegen van mijn moeder zaliger en werd plotseling overspoeld met herinneringen. De meeste mooi.

's Avonds at ik bij een vriend.

Donderdag uitgeslapen! En uitgerust aan het werk gegaan: er dient nog veel gedaan te worden in huis. Dat zijn van die momenten dat ik een handige partner en dito zoon mis. Anderzijds leer ik nu dat ik stiekem veel meer kan dan ik dacht. Maar ja, kom daar maar even van af, van die stemmen die je jarenlang vertelden: 'Dat kun jij niet want daar ben je veel te klein/onhandig voor. Laat mama/je grote broer het maar doen. Die is daar veel beter in dan jij. Maar jij bent lief, hoor.'

's Avonds keek ik televisie bij en met buren: 'Frost'. Voelde vreemd, een hele avond tv-kijken. Heb namelijk altijd het idee gehad om voortdurend 'nuttig' te moeten zijn.

Vrijdag vernam ik dat onlangs een buurvrouw van mijn moeder zaliger is overleden. Twee buurvrouwen in korte tijd die zijn gaan hemelen. De verslagenheid is groot in het betreffende hoofdstedelijke hofje.

Bij de psycholoog kwam ik plotseling tot het inzicht dat ik trots mag zijn op mijzelf. In de buurt van de praktijk schoot ik deze bloemetjes:

Mijzelf positieve eigenschappen toedichten is volkomen nieuw voor mij want mijn hele leven voelde ik mij mislukt: ik raakte banen kwijt, heb nooit veel geld binnengehaald, zag geliefden bij mij weggaan en zelfs mijn kinderen afstand nemen van mij. Maar heel veel ging er wèl goed. Dat vergeet ik wel eens. Zo heb ik dingen gedaan die bij menigeen op de 'bucketlist' staan maar voelde het voor mij normaal om het te doen. Ook zijn er maar weinig beslissingen waar ik achteraf 'sorry' voor hoef te zeggen.

'Sorry' zeg je wanneer je per ongeluk de kat op de staart trapt.
Moedwillig 1550 mensen vermoorden en 'sorry' zeggen is genoeg? Bovendien deed de Nederlandse regering dat alleen maar via de ambassadeur en alleen maar nadat historici hadden ontdekt welke wandaden Nederlandse militairen in opdracht van hun regering hadden gepleegd in voormalig Nederlands-Indië: http://www.nu.nl/buitenland/4868012/nederland-doodde-in-1947-meer-mensen-sulawesi.html O ja, en een van de nabestaanden kreeg €20.000. Goh, kan het er af na de verkoop van ruim €35 miljoen aan Nederlandse wapens aan het mensenrechten schendende Saoedi Arabië? https://www.nrc.nl/nieuws/2015/01/23/nederland-leverde-voor-25-miljoen-euro-wapens-aa-1458973-a176897

Na zo'n sessie bij de psycholoog moet ik altijd even bijkomen. Een kopje koffie kan dan helpen:

Een Engelstalig stuk dat ik deze week publiceerde: http://terrebelius.blogspot.nl/2017/08/ever-thought-of-ubuntu-society.html

Zaterdag was het feest in Amsterdam: de Canal Pride Parade. Voorheen 'gaypride', bedoeld om de LHBGTI-gemeenschap een hart onder de riem te steken. Maar omdat bijna niemand meer weet waar al die letters (lesbiènnes, homoseksuelen, biseksuelen, transgenders, et cetera) voor staan is het voortaan een feest voor iederéén die graag de eigen identiteit wil uitdragen zonder daarvoor gestraft te worden. 

In de parade voeren ook een paar commerciële boten mee want feestjes kosten geld. Het alternatief zou zijn om de mensen die langs de grachten staan te kijken toegangsgeld te vragen. Onpraktisch en ongewenst. Ik kwam vooral voor de boot met daarop een bevriende 'dragqueen' maar kwam meerdere bekende tegen. Zowel op de boten als ook op de wal. Gezellig! En het weer werkte bijzonder goed mee!


Een boot die veel indruk op mij maakte was relatief klein. Maar de feestvierders in de boot zwaaiden trots met drie verschillende vlaggen: die van Nederland, die van Israël en die van Palestina. Als homo's in gekke pakkies samen feest kunnen vieren, waarom kunnen hetero's in militair uniform dat dan niet? Om nog maar te zwijgen van burgers.

Zondag voelde ik mij bij het wakker worden niet erg prettig. Vooral omdat ik - gek genoeg - in mijn half slaap/half waak toestand werd overspoeld door prettige herinneringen. En het keiharde besef dat wat is geweest nooit meer terugkomt. Gelukkig ben ik nog relatief jong dus nog alle tijd om nieuwe herinneringen te maken! Eerst maar eens verder lopen opruimen: in opwellingen gekochte kleding op een stapel gelegd om later weg te geven of te verkopen. Bijvoorbeeld.

En mij scheren en mijn nieuwe deodorant stick in gebruik nemen nadat ik afscheid nam van de kristal stick die mij zo'n 25 jaar lang vrijwel dagelijks trouw bijstond in mijn ochtendritueel. Niet meer te gebruiken. Maar oordeelt u gerust zelf:
Rechts op het plaatje de nieuwe deostick, links de restanten van de vorige.

's Middags was ik bij een vriendin op de markt en sprak ook nog even met een toevallig langslopende vriend. Hier het uitzicht achter de kraam en een tweetal foto's gemaakt op de weg erheen:



's Avonds de inmiddels traditionele zondagsmaaltijd genuttigd bij een buurvrouw met haar man en een vriend des huizes. Als bijdrage bakte ik pisang goreng, naar het recept van mijn moeder zaliger en geserveerd in een schaal die haar ooit toebehoorde.

Tijdens het bakken zag ik met een schuin oog op televisie dat het team van Nederland Europees kampioen voetballen werd. Goed zo, dames!

Tim Hardin met 'How can we hang on to a dream' is de muziek van deze week:



'What can I do, still loving you'

Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jeanne Moreau, Robert Hardy en Sam Shepard




vrijdag, augustus 04, 2017

Het nu (een #verhaaltje)

Hij leefde in het heden
maar al te lang met zijn verleden
in zijn ziel

Ooit richtte hij zich
op een heldere toekomst

Nu was er alleen nog maar
het hier
en het nu



======================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 02, 2017

Vluchtelingen zijn/hebben een probleem

In alle discussies rond het vluchtelingenvraagstuk valt mij op dat één aspect van de crisis zelden tot nooit aanbod komt: waaróm vluchten mensen?

Eenvoudig antwoord: zij willen niet blijven waar zij zijn. Daaruit volgt dat mensen die blijven waar zij zijn donders goed weten dat zij het - relatief natuurlijk - ontzettend goed hebben in Nederland en België en feitelijk geen enkele reden tot klagen.

Waaróm willen mensen niet blijven waar zij zijn? Daar zijn grofweg drie redenen voor: oorlog, vervolging en armoede.

De steeds maar weer voorgestelde oplossing is om miljarden euro's uit te geven om al die miljoenen vluchtelingen tegen te houden en op te sluiten.
O, en dat verreweg de meeste vluchtelingen die Nederland bereiken moslim zijn? Dat is een mythe:


Mijn voorgestelde oplossing: gebruik diezelfde miljarden om een einde te maken aan oorlogen, vervolging en armoede. Hoe?
Volgens het principe 'follow the money' kom je een heel eind. Kijk maar goed naar wie er verdient aan oorlog. Welke personen en bedrijven hebben baat bij de vervolging van groepen mensen? En kijk naar wie er aan verdient dat miljoenen mensen in armoede leven. Hint: verreweg de meeste soldaten in het verleden trokken ten strijde vanwege de beloofde soldij: betaald krijgen om iemand die je niet kent overhoop te steken is te prefereren boven het je kinderen zien sterven van de honger.

Als die bron gevonden is, heb je de oorzaak te pakken. Meestal dan. Mensensmokkelaars verdienen veel aan de huidige situatie! Dus zijn zij de oorzaak? Nee, mensensmokkelaars zijn juist een gevolg van de strengere grenscontroles.

En wat is volgens ú de beste oplossing van het vluchtelingenprobleem? Ik ben - zoals altijd - zeer benieuwd naar uw reacties. Bij voorkeur via het reactievenster onder dit weblog stukje.

=====================================================================
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 01, 2017

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat nu ook wetenschappelijk is vastgesteld dat mensen die een menswaardig bestaan leiden niet alleen ouder worden maar ook minder afhankelijk zijn van (medicinale) zorg: zij kunnen dus langer belastinggeld opbrengen, hun kennis overdragen aan jongere generaties èn drukken minder op de zorgmaatschappij.

Het enige dus wat de overheid hoeft te doen is ervoor zorgen dat meer mensen als 'mens' worden gezien en niet als 'probleem'. Een goed voorbeeld is een project in Australië: een compleet dorp ingericht voor mensen die lijden aan dementie. Zo opgezet dat zij minder hulpbehoevend zullen zijn. http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/australia-dementia-village-korongee-project-complex-tasmania-glenview-elderly-a7855461.html

En hoewel er diersoorten uitsterven - al dan niet door menselijk toedoen - worden er ook voortdurend nieuwe soorten ontdekt. Neem nu bijvoorbeeld deze nieuwe soort papegaai:

Deze kat op een bankje in de tuin bij buren
lijkt erg veel op Billy de Kat.
En misschien is't 'em ook wel.

De lolcat van deze week:

'Er zijn geen 'goede' of 'slechte' emoties.
Alleen maar 'emoties'.

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

maandag, juli 31, 2017

Virtueel gesprek

'Mijn buurvrouw van 62 is een parasiet want zij werkt niet en krijgt tóch geld want zij zit in de Bijstand!'

-'Mijn buurvrouw van 67 werkt ook niet en krijgt tóch zomaar gratis geld!'

'Zit zij ook in de Bijstand dan?'

-'Nee, zij ontvangt AOW.'

'O, maar dan heeft zij recht op dat geld want zij heeft er haar hele leven hard voor gewerkt.'

-'Ik wist niet dat jij mijn buurvrouw kent.'

'Klopt, ik ken haar niet.'

-'Hoe weet jij dan of en hoe lang en hoe hard zij ooit gewerkt heeft?'

'Nou, eh...dat neem ik aan.'

-'Zoals je ook aanneemt dat jouw buurvrouw van 62 nooit gewerkt heeft en dus nooit premie heeft afgedragen voor de bijstandsuitkering die zij ontvangt?'

'Nou eh...dat neem ik gewoon aan.'

-'Maar jij hebt het haar nooit gevraagd.'

'Nee, waarom zou ik?'

-'Waarom zou iemand in de Bijstand nooit hebben gewerkt en iemand met een pensioen wèl? Trek jij wel vaker conclusies, gebaseerd op feiten die jij zelf verzint?'

'Nou, eh...'

===============================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juli 30, 2017

De week voorbij

Natuurlijk is het confronterend wanneer ik langs het verpleeghuis kom waar mijn moeder haar laatste weken in doorbracht of langs haar oude huis wandel, onderweg naar een vriend. Of wanneer ik in het restaurant eet dat mijn geliefde en ik als 'ons favoriete restaurant' bestempelden. Of wanneer ik geluid hoor in de kamer naast mij in huis en mij realiseer dat het de kat is en niet mijn zoon die jarenlang bij mij in huis woonde.

Natuurlijk kan ik verhuizen naar een andere stad om de confrontatie met mijn verleden te minimaliseren maar eigenlijk denk ik dat juist de confrontatie helend kan werken. Mij afsluiten voor herinneringen, het onderdrukken van emoties en schouderophalend en zelfs glimlachend door het leven gaan heb ik jarenlang volgehouden en bleek uiteindelijk niet goed uit te pakken.

Ja, de deur achter mij is voorgoed gesloten maar ik zal nooit vergeten wat voor moois daar achter lag.

Meer tijd voor mijzelf betekent onder meer meer tijd om te lezen. Boek nummer 9 van dit jaar is 'Deathworld' van Harry Harrison. Een ouderwetse science fiction vertelling met de boodschap: andere mensen zijn niet meer of minder waard dan wij. Alleen maar anders.

Maandag mocht ik werken in Tilburg. Als entertainer op de kermis staan in het kader van Roze Maandag. Gezellig! Dankzij een collega kon ik zelfs eventjes lachen. Al verdween de lach even toen ik mij realiseerde dat deze dag een bevriende Broeder werd beweend op zijn uitvaart en ik daar niet bij kon zijn.



Enigszins vermoeid thuisgekomen.
Maar nooit te moe voor een aflevering Game of Thrones ;-)

Gek genoeg dinsdag nog wat moe toen 's ochtends vroeg een installateur aanbelde die bij mij thuis de boel kwam opmeten voor de latere installatie van een aantal radiatoren. Ja, ik ga uiteindelijk mee met de moderne tijd en binnen niet al te lange tijd afstand nemen van mijn gaskachel! De woningcorporatie stelde eerder dat ik 'vrijwillig' moest tekenen voor toestemming van de aanleg maar dat zij die toestemming via de rechter zouden afdwingen indien ik niet 'vrijwillig' akkoord zou gaan. Mijn tegeneis was dat zij eerst mijn huurwoning zouden isoleren omdat een cv anders bijzonder weinig zin heeft. Die eis van mij wordt nu ingewilligd. Denk ik. Zie hier een stukje correspondentie (klik) hierover.

Omdat de zomerdienstregeling was ingegaan stond ik langer op de bus te wachten dan gebruikelijk. Maar gelukkig was dat hier:


Op het werk ging het er wat rommelig aan toe en een collega bracht mij met zijn auto naar de bewoonde wereld.

Woensdag veel drukte op het werk. (De zwanenfamilie die ik onderweg tegenkwam gaf maar eventjes rust.
)

Maar niet door de aanwezigheid van veel collega's. Omdat er diverse op vakantie zijn moesten de paar mensen die er wèl waren extra werk verrichten. Zo gaat dat. Einde van de werkdag met een collega een biertje gedaan en fijn gepraat over verlies en hartzeer.

Nadat ik bij een vriend had gegeten had ik een buurvrouw op de thee.

Donderdag fijn hard gewerkt maar helaas kan elk uur maar een keer worden uitbesteed en dus heb ik deze dag niet alles kunnen doen wat ik wilde doen. Ik had het geluk dat een collega mij helemaal tot aan mijn voordeur kon brengen met de auto!

Bij een buurvrouw koffie gedronken en die avond vroeg naar bed.

Vrijdag was ik vroeg (8 uur) bij de psycholoog die mij leert mijn zogeheten 'kerngedachten' te formuleren en vervolgens anders te zien. 'Ik heb iets fout gedaan' wordt zo bijvoorbeeld: 'Ik heb een beslissing genomen die anders heeft uitgepakt dan verwacht.' Dat klinkt al een heel stuk positiever, niet? Mijn nieuwe mantra is voorlopig: 'Wat ik kan doe ik als ik wil'

Daarna was ik even voor een gesprekje bij de hoofdstedelijke vestiging van de Kamer van Koophandel. Thuis even opgefrist, een tas met spullen ingepakt en op de trein naar Den Haag om vanaf daar verder te rijden naar België met twee collega's.

Die avond gewerkt in het altijd gezellige Langemark


en gelogeerd in een hotel in het historische Ieper


waar deze dagen plechtigheden (met leden van koningshuizen en al!) plaatsvinden rond de honderdste gedenkingsdag van een zeer gewelddadige serie veldslagen: vele mensen hebben hier zwaar geleden.

De bekendste veldslag uit die tijd was de Slag bij Passendale: in een half jaar tijd verloren bijna 200.000 (...) jongemannen het leven. Goed dat dat herdacht blijft worden. Opdat wij ervan zullen leren! Hier wat meer informatie: http://wereldoorlog1418.nl/ieper2007/index.html

Zaterdag ochtend even op bliksembezoek bij een vriend in het nabijgelegen Roeselare. Gezellig!


's Avonds weer een paar uren mensen mogen vermaken op de locatie in Langemark
en diezelfde nacht nog op huis aan.

Zondag nog ietwat vermoeid na slechts een paar uren slaap toen mijn zoon en ik zijn moeder opzochten in de instelling waar zij verblijft. Zij vond het duidelijk fijn ons te zien. Met zoonlief samen door de stapel spullen heen die ik voor hem apart had gehouden bij het opruimen in huis. Samen wat spullen opzij gelegd om weg te geven, spullen zelfs weggegooid in de vuilcontainer om de hoek en een stapeltje spullen klaargezet om eerdaags op te halen wanneer er een automobiel beschikbaar is. Te veel en onhandig om even mee te nemen de trein in.

Het einde van mijn week werd gemarkeerd met een potje strijken.

De muziek van deze week is 'Funny how love is' van Fine Young Cannibals:



'I go to places we used to go.
I still see people we used to know...'


Hier een Engelstalig stukje dat ik deze week publiceerde:
http://terrebelius.blogspot.nl/2017/07/on-conflicts-and-emotions.html

Op LinkedIn plaatste ik dit Engelstalig artikel:
https://www.linkedin.com/pulse/like-eeyore-terrence-weijnschenk-entertrainer?published=t

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, juli 28, 2017

Positief (een #verhaaltje)

Iedereen verdient een kans.
Sommigen zelfs een tweede.
Een kans op geluk,
hoe kortstondig ook,
biedt hoop op meer.

En hoop doet leven.

Hij zag hoop als zijn motor.
Zij belichaamde zijn hoop
en gaf hem een kans
Maar vergat hem dat te vertellen.

Wie een kans niet krijgt
kan die ook niet mislopen.

Maar is dat echt zo positief?

====================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/