Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, januari 10, 2016

De week voorbij

Maandag bleek toch dat ik iets teveel van mijzelf had gevergd. Natuurlijk kun je naar vrienden en familieleden luisteren wanneer die zeggen: 'Hé joh, doe's effe rustig aan!' maar daar ben je dan te eigenwijs voor. Koorts, spierpijn, keelpijn maar vooral: stem kwijt. Niet handig wanneer je werkt in een telefooncentrale. Of in Nieuw Nederlands: callcenter. Mijn zoon was de laatste dag van zijn vakantie op stap met vrienden dus moest ik er zelf even uit voor een paar rudimentaire boodschapjes. Bij de kassa stond een dame die via een draadje en een apparaatje met iemand stond te kletsen terwijl zij stond af te rekenen. Ik vind dat onbehoorlijk. Een caissière - in Nieuw Nederlands een kassadame - is tenslotte een mens en verdient als zodanig aandacht en respect. Door haar bestaan volkomen te negeren laat je zien wat een bijzonder egocentrisch persoon je bent. Feitelijk niet beter dan de hogere kastes in India die mensen van 'lagere' kastes als minderwaardig beschouwen. Maar goed, dat is alleen maar mijn mening. Blijkbaar zijn er mensen die mensen die minder geld op hun bankrekening hebben dan zij als vuil beschouwen. Hun probleem.

Mijn vrijmetselaarsloge was nog even met winterreces dus ik kon nog even een beetje uitzieken. Best nuttig soms!

Dinsdag werd ik keurig om half acht gewekt. Door de boormachine van de buren. Mijn zoon lachte mij uit toen ik probeerde 'goedemorgen' te zeggen. Die jeugd van tegenwoordig! Zomaar hun vader uitlachen alleen maar omdat die spreekt met een raar schor onverstaanbaar piepstemmetje! ;-) De koorts was gelukkig al wat gezakt en e-mailen gaat prima zonder stem. Net als de keuken schoonmaken en de was doen en zo. En lezen. Artikelen die aantonen dat er opvallend vaak met cijfertjes gegoocheld wordt. Blijkbaar uitsluitend om de publieke opinie te beïnvloeden. Dat het aantal asielaanvragen in oktober 2015 enorm is gestegen bijvoorbeeld. Blijkt onzin. Een paar maanden achterstand met de verwerking bleek in één maand te zijn weggewerkt waardoor het alleen maar lijkt alsof er opeens meer aanvragen zijn. Hier meer 'factchecks' (klik).

Artikelen die drogredenen aan de kaak stellen vind ik altijd ook erg vermakelijk. 'Contant geld moet worden afgeschaft omdat criminelen er gebruik van maken.' Een onzinnige reden natuurlijk want criminelen maken bijvoorbeeld ook gebruik van schoenen. Dus als je schoenen afschaft maak je het criminelen moeilijker weg te rennen na een bankoverval. Ik bedoel maar. Lees hier het hele artikel. (Klik)

Grappig aan 'media' als Facebook en Twitter vind ik dat mensen graag conclusies trekken voordat er ook maar een paar feiten bekend zijn. Over de massa-aanrandingen tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen, bijvoorbeeld. Tientallen vrouwen zijn aangerand door honderden mannen. Maar de honderden beveiligers, politie agenten en de mensen die de tientallen camera's bedienen hebben blijkbaar helemaal niets gemerkt. Of bewust niet ingegrepen.

Of over het onderwerp #OregonUnderAttack (klik) waarbij 'rednecks' gewapenderhand een overheidsgebouw hebben bezet en - voor mij althans - onduidelijke eisen hebben geformuleerd, geleid door de gebroeders Bundy (klik). Ik kon het niet laten en maakte een 'lolcat' voor de gelegenheid. Maar dan anders:
'150 man tegen het hele Amerikaanse leger? 
Dat is dom! Zelfs voor een Bundy!'

Er kwam ook een rijtje van failliete winkelketens voorbij. Ja, jammer, maar het is een eenvoudige realiteit dat beroepen in de loop der tijd verdwijnen. Wie weet nog wat een parlevinker was? Of een typiste? Of een collationeur of een videotheekeigenaar? Ik schreef er zelfs ooit een verhaaltje (klik) over.

Woensdag ontving ik mijn laatste EMDR-behandeling. (Klik). Het behandelde trauma was dit keer het niet (emotioneel) verwerken van de brand in mijn huis (klik), ruim zeven jaar geleden. Maf dat dan allerlei details naar boven komen. Zoals het uit de brand redden van mijn zoon's favoriete knuffelbeestje. Of de envelop met liefdesbrieven van mijn eerste vriendin. Of het kwijtraken van de schriftjes met gedichten en verhaaltjes die ik ooit nog wilde digitaliseren. Maar bovenal ervoer ik een enorm gemis van mijn oma en wenste ik met heel mijn hart dat zij mijn kinderen had leren kennen. Niet dat zij omkwam bij de brand (niemand raakte gewond, vooral dankzij een alerte buurvrouw!) maar tijdens de sessie werd ik onverwacht overweldigd door onze wederzijdse liefde voor elkaar. U weet wel: van de onvoorwaardelijke soort. Dus niet 'Ik hou van je, hoor, maar niet als je over voetballen praat of tijdens het winkelen.'

Ik sprak even met een winkelier die zijn zaak helaas moet sluiten. Terwijl hij zo'n ontzettend leuke winkel (klik) heeft! Mede om dit soort zelfstandigen te steunen stel ik het volgende voor: Ik pleit voor de internetloze zondag: één dag in de maand dat het internet is gesloten en mensen gedwongen worden met elkaar te praten in plaats van te 'chatten' en een winkelier in de ogen te kijken. Mits het samenvalt met de maandelijkse koopzondag.

Hoewel ik weer op redelijk niveau kon praten lukte het niet volume te krijgen in mijn stem. Vermoedelijk keelontsteking. En pijn deed het ook nog. Daarnaast nog erg rillerig. Een middagdutje deed ik met kleding aan en 23 graden in huis. Terwijl ik normaliter 17 graden een aangename temperatuur vind.

Diverse mailtjes verlieten mijn vingers richting mogelijkheden voor betaald werk en naar vrienden en ik maakte kleren schoon en zo. Zwabberen lukte niet. Blijkbaar vind mijn lichaam dat nog te inspannend.

Gelukkig zijn er grappige nieuwsberichten die mijn aandacht even afleiden van de pijn in mijn lijf. Zo bleek men in de provincies Groningen en Friesland(...) niet voorbereid op het feit dat het in Nederland wel eens kan vriezen. Logisch, dat is ook pas een paar honderdduizend jaar het geval...;-). Er waren gladde stoepen door sneeuw en ijzel en dus was er meteen grote paniek: 'Code Rood!' Mooi is dat dit 'waarschuwingssysteem' (geel betekent: 'Pas een beetje op.' Oranje betekent: 'Past u goed op vandaag?' en rood staat voor: 'Als u niet heel erg oppast gaat u heel erg dood!') miljoenen euro's van de belastingbetaler heeft gekost. Maandenlang hebben duurbetaalde heren gedelibereerd over de kleuren en aanduidingen. Duidelijk heeeeeel erg nuttig. *AHUM*. Ik ben niet de enige die zich afvraagt wat het nut is van iemand die je vertelt dat regen nat is en ijs glad. Leest u maar dit artikel (klik).

O, en ik ging naar de kapper: Gelukkig Nieuw Haar!

(Ongeschoren op de foto. Schande!)

Donderdag werd ik toch weer ziek wakker, helaas. En ik had niet begrepen dat ik bij mijn nieuwe werkgever elke dag dat ik ziek ben apart telefonisch moet melden. Ik was altijd gewend een ziekmelding één keer te verrichten en mij dan weer te melden als ik beter was. Omdat ik zelf niet kon praten had ik mijn vriendin laten bellen en zelf een e-mail gestuurd: 'Ziekmeldingen per -email worden niet geaccepteerd. Dit komt in je evaluatie-rapport.' Terwijl ik een berichtje verwachtte als: 'Beterschap, we hopen je snel weer op kantoor te zien!' Maar goed, 'dat sal de moderne tijd wel weze, meneer Sonneberg!'

Het afgelopen jaar las ik 21 boeken. Zullen het er dit jaar meer worden? 'Dat moet pittiger. Herinneringen aan de acteur, cabaretier en entertainer Jan Blaaser' (klik) van Albert Jan Zeijlemaker is boek nummer één van dit jaar. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van het Nederland van de jaren'70 en '80 en is het eerlijke relaas van een man die op, achter en naast het podium mocht samen zijn met een 'bekende Nederlander'.

Vrijdagmorgen bracht ik mijn vriendin naar Schiphol
omdat zij nu eenmaal zaken doet met China en daarom af en toe persoonlijk de kwaliteitscontrole van de door haar verkochte spullen op zich neemt. Toen ging ik meteen door naar de dame van de schulddienstverlening van de gemeente. Ik heb nog steeds geen specificatie van de schuld die de gemeente op mij claimt dus daar zal zij achteraan gaan. Toevallig was op kantoor ook een kennis van mij die vertelde dat haar gezondheid hard achteruit gaat nu er kanker bij haar is geconstateerd. Niet prettig. Zacht gezegd. Dat doet dan je eigen 'problemen' even naar de achtergrond schuiven.

Ik had buurvrouw Angélique op visite en sprak verder nog met buurmannen Liu en Boerma. Bovendien maakte ik mijn moeder blij met verse venkel uit het pakket dat ik deze dag bij de Voedselbank ophaalde. En 's avonds werd ik getrakteerd op een etentje door een vriend. Hier de lamp die boven onze eettafel hing (en waarschijnlijk nog hangt):
En mijn zoon dan? Welnu, die had zelf een etentje met een bioscoopbezoek daaraan vast dus. Dus die vermaakt zich wel.

Zaterdag deden mijn zoon en ik boodschappen met zijn oma en genoten wij samen de lunch. Vooral mijn moeder genoot.

Mijn zoon's (nieuwe) mobiel is handig voor goed belichte, scherpe foto's!

Eind van de middag speelde ik met de katten van mijn vriendin in haar huis en ging ik lekker uitgebreid in bad. Thuis heb ik alleen een douche met nauwelijks druk dus dat is voor mij een ongekende luxe! De paar dingetjes die ik op het internet wilde doen, deed ik via mijn 3,5 jaar oude mobiel. Voor wat betreft smartphones geldt dat als antiek. In bed lag ik heerlijk te lezen tot mijn ogen zich als vanzelf sloten...fijn!

Op zondag deed ik iets wat 'normale' mensen ook wel eens plegen te doen: ik sliep uit! Nu ja, nadat ik 's morgens de katten had geknuffeld en van eten voorzien dook ik weer lekker onder de dekens. Met een leuk boek en mijn mobieltje om te chatten met mijn vriendin in het verre China. Omdat ik het niet kan laten deed ik even haar was en afwas. Begin van de avond ging ik weer naar huis om een takenlijstje af te werken: Debbie, Peter L, Ans, Anne, Bianca, Boerma, Jeanet, Benno, Eefje, Brian, Bas, Johanna: diverse mensen die ik om uiteenlopende redenen appte, mailde, sms'te en belde.

Normaliter heb ik op deze plek een liedje voor u maar dit keer is het een speech. Niet van zomaar iemand maar van natuurkundige, astronaut en mooi mens Wubbo Ockels:



Vandaag staan wij stil bij het overlijden van Robert Stigwood

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden.

3 opmerkingen:

די מריו zei

Toch de volgende keer maar naar hun mening luisteren ipv naar je eigen mening.
Of is het zo dat je hun oordeel niet serieus neemt. Dan kun je in vervolg
maar beter met een draadje aan een telefoon kletsen terwijl je bij ze bent :-)

Dat onderzoek met die zeven millimeter wil ik wel zelf onderzoeken. Voor de
mensen die totaal niet weten waar ik het over heb... je moet linken aanklikken
dat zegt Terence zelf ook altijd. Je artikel van de Elsevier kan ik niet zomaar
lezen, jammer genoeg. Wordt geblokt.

Van die brand, dat wist ik niet. Ik kan me voorstellen dat je daar een
behoorlijke knauw van krijgt. Jij trouwens met je leuke winkel. Hoe kun je
nou een zoutwinkel hebben zonder Dode Zeezout.

Ik sliep vanmorgen ook uit, meer omdat ik me niet lekker voelde
omdat ik gisteren vergeten was op tijd mijn medicijnen te nemen.

Love As Always
di Mario

gerdaYD zei

Oei lieve Terrebel, ik hoop wel dat die keel van jou ondertussen iets beter is! Zeker bij jouw werk is dat niet handig... maar dat ze je op die manier antwoorden is ronduit een schande. Dat kan beslist in wat meer meelevende woorden hé.
Je hebt precies weer een drukke week achter de rug. Jammer voor jou dat je van je lieve Anne afscheid moest nemen, maar voor haar betekent het misschien wel dat ze nieuwe afzetmarkten vindt en/of nieuwe producten om te verkopen hé. Gelukkig is er het internet en de telefoon, jullie blijven wellicht in contact met elkaar...
Scherpe foto's maakte je zoon, ze zijn bovendien knap gekaderd!
Fijne nieuwe week jongen, hopelijk zonder pijn!

John zei

Misschien moet je toch maar eerst even een beetje echt uitzieken. Een beetje rust doet wonderen. Wellicht dat je in februari een beetje bijkomt :)