Vandaag was ik met de Ferman naar de film "The Twilight Saga: a new Moon". Daarin valt een jongedame voor de charmes van een vampier maar en jonge weerwolf vindt zij ook wel een lekker ding. Zij schroomt er niet voor om tegen de een te zeggen "Ik hou van jou" terwijl zij weet dat de ander binnen gehoorafstand staat. Zij manipuleert er op los, negeert de problemen van haar beste vriendin volkomen. Ook heeft zij er totaal geen moeite mee haar vader verdriet te doen en kan het haar niet schelen dat mensen pijn lijden of zelfs omkomen om haar te redden van haar eigen gevaarlijke spelletjes. Toch is deze bijzonder egoïstische jongedame de heldin van het verhaal.
Boek nummer 28 van dit jaar was "American Gods", een machtig epos over archaïsche en moderne goden van de hand van Neil Gaiman. Volgens eigen zeggen werd hij tijdens het schrijven geholpen door een andere favoriete schrijver van me: Terry Pratchett.
Verspilling is zo normaal geworden in ons deel van de wereld dat wij er niet meer bij stilstaan. Nu is het bij veel mensen zeker 20 graden in huis "omdat het buiten zo koud is" maar waarom geen genoegen nemen met 18 graden? In de zomer is dat ook een comfortabele binnentemperatuur dus waarom nu niet? Ook dat is een enorme verspilling van energie. Natuurlijk is het lekker en comfortabel om binnen in een t-shirtje te kunnen rondlopen maar alles wat mensen hoeven te doen om een steentje bij te dragen aan een beter milieu is een trui te pakken. Helaas vinden de meesten dat vooral anderen beter voor het milieu moeten zijn. Zo zit de mens nu eenmaal in elkaar.
En dan vooral oudjes. Niet om het een of ander maar in verreweg de meeste verzorgingstehuizen betalen de inwoners een vast bedrag per maand voor huur, energie, kabeltelevisie en servicekosten. Het kan ze dus niets schelen hoe hoog de kachel staat. Vaak ook laten ze het licht aan in de badkamer "want dat is zo lekker makkelijk". En werken doen ze ook al niet...;-)
Momenteel heeft 14 procent van de 64-plussers een betaalde baan, al dan niet part-time. Hoeveel meer "oudjes" zullen er gaan werken als over enkele jaren de pensioensgerechtigde leeftijd is verhoogd tot 67?
Volgens Agnes Jongerius moeten wij maar doen wat de overheid zegt "omdat een meerderheid van de kamer dat wil". Zou zij echt vergeten zijn wat de taak is van een vakbond? Het is dat ik jaren geleden m'n lidmaatschap van het FNV al heb opgezegd. Ik zou't zo weer doen.
Net als weggaan bij het bedrijf waar ik niet gelukkig was. Goed, het maandsalaris was vrij behoorlijk, het werk niet al te ingewikkeld en ook met de collega's kon ik aardig opschieten. Maar het schrikbeeld om (toen nog) tot m'n 65e gegevens van een papiertje over te zetten op een elektronisch systeem en mensen naast mij dulden die een TV terugbrengen naar de winkel "omdat-ie volgens de gebruiksaanwijzing 99 zenders kan ontvangen maar ik niet verder kom dan 28" deed mij het roer omgooien.
Zo kwam ik in een musical terecht en later in de kinderopvang.
Sinds enige tijd werk ik niet meer voor het plezier van een enkeling maar voor dat van mezelf en mensen die ik met m'n werk kan helpen of op een andere manier kan blijmaken. Dat geeft mij ondermeer tijd voor leuke dingen doen zoals samen gitaarspelen. Hier hoort en ziet U mij en buurvrouw Winonah en hoort U gitaarleraar Rob op percussie. Dat wil zeggen: hij slaat de maat aan op zijn gitaar...
Uit serieus onderzoek blijkt dat kinderloze werknemers niet zo moeten klagen over collega's die kinderen hebben. Die blijken beter gemotiveerd én harder te werken.
Zelf werk ik al een paar jaar niet meer zo hard en dat bevalt mij uitstekend. Mede daardoor blijf ik gemotiveerd om op andere manieren mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij. Ja, er zijn meer manieren om nuttig te zijn dan alleen het verrichten van betaalde arbeid. Vaak zijn die andere activiteiten nog gezellig ook.
Het was gisteravond weer errug gezellig met een buurvrouw op visite en zo. Nadeel is dat je dan des morgens met slegs een paar uurtjes slaap achter de rug bij een bewonersbijeenkomst bent waarin de woningbouw uitlegt wat de aankomende verbouwing voor gevolgen zal hebben.
Wie nog wat te zegen heeft over jongeren die niet weten hoe het hoort daag ik uit aanwezig te zijn bij een samenkomst van 55-plussers. Onderling luidruchtig kletsen terwijl een ander aan het woord is, elkaar niet laten uitspreken, niet luisteren naar opmerkingen van de voorzitter...Die jeugd van vroeger...!
Thuis wachtte een niet onaanzienlijk stapel strijkgoed op mij. Die nam ik onder handen terwijl mijn zoon samen met zijn mentor zijn fiets van nieuwe binnenbanden voorzag. Intussen probeerde ik tussendoor flash aan de gang te krijgen in de Chrome-versie voor Ubuntu. Tot heden zonder succes. Maar in Firefox werkt alles prima.
Zo kon U toch -als het goed is- de filmpjes zien die ik gisteren plaatste.
Zoals U weet plaats ik af en toe kanttekeningen bij het regeringsbeleid en vroeg ik mij onlangs hardop af waarom de overheid het houden van dieren door circussen wil verbieden "omdat dat zo zielig is voor die dieren" en aan de andere kant 35.000 dieren (waarvan het merendeel kerngezond is!) laat omleggen.
Ik plaats ook kanttekeningen bij de klimaattop in Kopenhagen. Zolang de moraal der mensheid niet verandert zullen de dames en heren daar hoegenaamd niets bereiken.
Wat is er nu terecht gekomen van "Kyoto"? Als U of ik een extra spaarlampje indraait is dat minder dan een druppel op de gloeiende plaat. Akkoord: vele druppels tezamen leveren voldoende water voor het blussen van de wereldbrand maar dan moet wel iedereen meedoen.
Nee, de mens is de ergste vervuiler (naast koeien en varkens. Sluit die niet uit want de hoeveelheid methaan die die beesten uitstoten is genoeg om een gigantisch gat in de ozonlaag te veroorzaken.) dus het vermoorden van mensen is een uitstekende korte termijn-oplossing om het aards milieu te redden. Vandaar mijn voorstel: laat tsunami's en overstromingen lekker hun gang gaan en verwijder wereldwijd alle dijken. Dat zet pas zoden aan de dijk...
Vandaag lekker geen vraag, brief, woord of link van de dag...
Enige weken later hoorde hij dat er een spelletje met hem gespeeld was. En dat hij niet het eerste slachtoffer was. Hij stuurde haar een brief waarin hij haar waarschuwde dat het onverstandig kan zijn om te spelen terwijl de ander de spelregels niet kent.
Zodra hij haar zag wist hij dat hij haar vaker wilde zien. Niet veel later zat hij bij hetzelfde dichterscollectief waar ook zij lid van was en tijdens vergaderingen zorgde hij ervoor dat hij tegenover haar zat voor het beste uitzicht.
Naast haar zitten was ook geen straf want dan kon hij de geur van haar haar opsnuiven. Of dat van haar zweet op die avonden dat zij naar de sportschool was geweest en niet de tijd had genomen om eerst te douchen.
Hij had geen woorden nodig om zijn gevoelens voor haar te beschrijven, daar waren anderen voor.
Binnen het jaar deelde hij een hotelkamer in Parijs met haar. Waar hij wakker werd op de vloer.
Het op straat staan kletsen met buurvrouw Rinie duurde gisteren maar eventjes. Het is namelijk al aardig koud buiten. Nog lang niet zo koud natuurlijk als in de winter van "De Hel van 63". Toen won Reinier Paping de elfstedentocht en reed ook de latere bondscoach van de nationale schaatsploeg Henk Gemser mee in de tocht der tochten. Zowel ik als buuvrouw Winonah waren nog niet geboren. Dat weerhield ons er niet van samen gezellig gitaar te spelen gisteravond.
Er is mij wel eens gevraagd waarom ik mensen die ik ken gewoon bij de naam noem hier. Ik zou natuurlijk pseudoniemen kunnen gebruiken maar met een overschot aan buurvrouwen wordt dat lastig onthouden. Alleen de letter dan? Ook lastig omdat ik op gegeven moment bijvoorbeeld maar liefst 4 buurvrouwen had wiens naam met een J begon. Daarom dus gewoon en simpel voornamen. U kent die mensen niet, zij kennen U niet en van die enkele persoon uit de kennissenkring die heeft gevraagd niet genoemd te worden maak ik simpelweg geen melding.
Het kan allemaal zo makkelijk zijn.
Neem nu het vermoorden van een stel al dan niet drachtige geiten. Die zouden de zogeheten Q-koorts kunnen veroorzaken en moeten dus dood...eh..."geruimd" worden.
Alles om te voorkomen dat het aantal mensen dat is overleden ten gevolge van de Q-koorts nog verder stijgt dan het aantal van zes waar de teller nu op staat. Natuurlijk is het niet leuk om iemand te verliezen aan de Q-koorts, de Mexicaanse griep (Heeft U er na de vaccinatie nog iets over gehoord? Nee? Werkt goed hè, die prik?) of wat het dan ook zal zijn waar ze volgend jaar mee komen. Klopt. En het is ook niet leuk als een kind of partner overlijd door een val van de keukentrap (daar is die weer!) of door zich te verslikken in een botje bij het eten van geitenvlees of door zich te verslikken in een visgraatje. Of knikker. Toch is dat aantal doden een veelvoud van het aantal doden dat overlijdt aan de Q-koorts.
Elk jaar sterven er ook tientallen mensen door toedoen van de trein. Of anders gezegd: met de trein als hulpmiddel...:-(
Reizen met de trein zou met hulp van de OV-chip makkelijk moeten worden maar vooralsnog zitten er nogal wat haken en ogen aan het systeem. De NS vroegen mij om een advies en dat gaf ik: Meer werkende poortjes op meer stations en die zichtbaar opstellen. Zet de NS-poortjes niet direkt naast die van de metro. Dat is bijzonder verwarrend. Advies aan de directie van NS: laat eens wat vaker de auto (al dan niet met chauffeur) staan en ga zelf ook met de trein naar het werk. Spreek zelf met de reizigers/klanten in plaats van het onderzoek volledig over te laten aan een extern bureau.
Het voordeel aan een nadeel van vandaag is:
Werkloosheid is goed voor de werkgelegenheid. 400.000 werklozen verschaffen gezamenlijk werk aan ongeveer 15.000 personen.
"Schrijfwijzer voor het web" van Chrétien Breukers en Merel Roze is boek nummer 27 van dit jaar en staat vol met tips en trucs over succesvol schrijven op het web. Dus pas maar op weblogland, ik kom eraan! ;-)
Natuurlijk ben ik niet de beste schrijver ter wereld en zal het zelfs eventjes duren voordat ik -net als bijvoorbeeld Ivo Victoria- voor een TV-programma als "Iets met boeken" gevraagd word. Daar gaat het ook niet om.
Ooit begon ik met dit weblog als methode om frustraties van mij af te schrijven en een soort van overzicht van mijn indertijd hectische leven te verkrijgen. Inmiddels is het iets meer geworden en probeer ik daarnaast lezers van andere inzichten te voorzien en soms ook te amuseren. Bijvoorbeeld met de verhaaltjes die af en toe verschijnen.
Natuurlijk zou het leuk zijn als eertijds een en ander in boekvorm verschijnt. Het lijkt mij wel kicken als iemand gewoon een boek met mijn naam op de kaft in de kast heeft staan. Of op het toilet.
Tips om dat voor elkaar te krijgen zijn dan ook welkom. ;-)
De rust die ik momenteel ervaar is ook meer dan welkom. Bewust heb ik het aantal afspraken voor deze week tot een mimimum beperkt omdat ik merkte dat zelfs tien uren slapen niet voldoende meer bleek om uitgerust wakker te worden.
De chauffeur van politiecommissaris van Baal werd tot voor kort uitgerust wakker in een hotel in Alphen aan de Rijn waar hij vijf nachten per week logeerde om des morgens paraat te kunnen staan voor zijn baas. Die verhuist nu naar zijn werkplaats Apeldoorn. Hij is de geruchten over zijn geldverspilling zat. Zo beweert hij.
Hij heeft gelijk. Het is niet meer dan normaal dat je een auto met chauffeur hebt die jou elke dag naar je werkplek brengt. Al moet die daarvoor 700 kilometer omrijden danwel zijn hotelovernachtingen door de belastingbetaler laten betalen. De arme man...
Mijn zoon en ik zijn niet arm. Goed, volgens de cijfers leven wij vlak boven de armoedegrens zoals die voor Nederland geldt. Maar afgezet tegen de wereldbevolking behoren wij tot de rijkste twee procent van diezelfde wereldbevolking!
Zo stopte ik vandaag weer een paar overtollige spullen in de doos van waaruit wij cadeautjes geven en die wij jaarlijks leegruimen op Koninginnedag. De totale nieuwwaarde komt al gauw op 100 euro.
De vraag van vandaag is gericht aan Staatssecretaris Ank Bijleveld en gaat om de vraag waarom Nederland opzettelijk Art. 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens schendt.
Vanaf heden zal ik proberen elke vrijdag een verhaaltje te vertellen. Om dat elke dag te doen wordt wat te gek en bovendien wil ik wel'ns wat anders kwijt. Dat zult U begrijpen. Zoveel maak ik maakt de hij-figuur nu ook weer niet mee. Ik hoop dat dit uitleg genoeg is, anders weet U mij te bereiken...;-)
Kan iemand mij uitleggen waarom men soldaten blijft sturen naar Afghanistan? Zou men écht denken dat een half miljoen mannen en vrouwen datgeen kunnen doen wat 480.000 orde-handhavers niet is gelukt? Ik denk dat er meer aan de hand is dan de orde willen handhaven. Maar wat dan? En waarom wil men niet de orde handhaven in bijvoorbeeld Sudan?
"Het is voor de bestrijding van terrorisme" zegt U? Het sturen van zwaarbewapende 20-jarige jongens en meisjes naar een gebied vol grotten en woestijn is net zo effectief als anti-terrorisme maatregel als het ophangen van camera's en -laten we zeggen- het afnemen van vingerafdrukken van 14-jarige Nederlandse jongens.
Dat is nu precies wat er vrijdag gebeurde: Van mijn zoon werden ten behoeve van zijn biometrische ID-pas vingerafdrukken afgenomen. Op mijn formeel protest boog de vrouwelijke beambte zich naar voren, bijkans buiten haar raampje. Zij fluisterde:"Ik geloof zelf ook niet dat ze honderden miljoenen uitgeven aan data-opslag om er vervolgens niets mee te doen. Maar zeg maar niet tegen m'n baas dat ik dat gezegd heb."
Natuurlijk gaan die gegevens tegen ons gebruikt worden. Is het niet door de huidige regering, danwel door een volgende.
Wie een cadeautje had gepakt mocht een volgende aanwijzen die een pakje mocht pakken tijdens het Sinterklaas pakjesavond -spel vrijdagavond bij een vriendin thuis. Zo'n 20 mensen moesten een stapel van ongeveer 50 pakjes zien door te worstelen. De inhoud liep uiteen van een consumptiebon voor Lowlands via ondermeer een eetbare BH tot een bolkaars, een kijkschijfje, een flesopener, een duikbril, een luisterschijfje en een schoudertas.
De dag erna was er een etentje bij een andere vriendin waarbij de avond vrijwel geruisloos overging in de volgende morgen. Tijd voor lunch bij m'n moeder en m'n zoon (Die onlangs thuiskwam met een 8.5 voor zijn geschiedenis-werkstuk over de Minoïsche beschaving!) daarvandaan mee te nemen naar vriend Pieter voor een verjaardagsborrel.
De link van vandaag is ondermeer handig voor wie eigenlijk niet zo tevreden is met waar Sinterklaas mee kwam en er graag een ander blij mee maakt.
Hij had niet gedacht haar ooit weer te zien maar toch gebeurde dat.
Terwijl buiten de goden hun levenstranen plengden wist hij dat zij dat deden als tegenwicht voor de zon in zijn hart die begon te stralen toen zij hem begroette.
Het was in de kleedkamer van een zwembad en niet alleen natte sokken en een gladde vloer brachten hen uit balans.
Het was lastig hun gevoelens te uiten omdat er anderen bij waren maar met hun ogen wisten zij veel te zeggen.
Hij was te veel vervuld van het moment om haar naar haar nummer te vragen maar jaren later zou hij haar broer weer vinden.
