Sinds kort wist hij hoe verdriet klonk.
Het was het niet meer tikken van een oude tafelklok
die niet meer opgewonden wordt.
Verdriet zag er uit als een plant
die een paar weken geen water heeft gehad
en verdriet rook
als de etensresten in het bakje
van een oude kat
die naar het asiel is gebracht
en daar op zijn einde wacht.
Zo voelde het verdriet
in de zwart/wit film van zijn leven.
Tot zij het voorzag van kleur.
========================
Meer lezen? Mijn verhalenbundels
In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/
Vind blogstukjes van mij op onderwerp:
Elke zondag een persoonlijk weekoverzicht, elke dinsdag wat goed nieuws met een paar katten, elke woensdag een overweging en elke vrijdag een verhaaltje.
Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!
Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie verrichten. Elke bijdrage is welkom!
Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!
Als u mijn stukjes de moeite waard vindt, kunt u een blogdonatie verrichten. Elke bijdrage is welkom!
vrijdag, november 15, 2019
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Populaire berichten
-
Altijd een leuke vraag: als je naar het verleden kon reizen en maar één punt kon uitkiezen, welk moment in de tijd zou dat dan zijn? Er zijn...
-
"Het wordt je zo opgedrongen! Je ziet bijna geen blanke heterostellen meer op tv!" "Joh. Goh. Noem dan eens één televisieseri...
-
Zou hij haar wakker maken of niet? Een dilemma! Zij lag zo lekker te slapen en als hij naar haar keek voelde hij als vanzelf de onrust ...
-
Een echte man hoeft natuurlijk niet voortdurend te roepen dat hij zo geweldig is en 'een echte man!'. Een alfaman heeft geen trucje...
