Klinkt aangenaam, elke dag doen wat je wilt. Maar hoe bepaal je wat je wilt? Wil je absurd rijk worden zoals de narcistische leiders van sommige landen en bedrijven? Wil je dat je kinderen trots op je zijn? Wil je vanuit je luie stoel films en series kijken? Lezen? Manden vlechten? Wanneer aan de basisbehoeften (voedsel, water, onderdak en aandacht) is voldaan, blijken velen moeilijk te kunnen bepalen wat zij willen.
Egoïsten willen lekker hard rijden. Dat anderen daar last van hebben interesseert hen niet.
Tot zij stoppen met hun favoriete rechtspopulist nablaten en zich bewust worden dat langzamer rijden zorgt voor minder schade aan de auto en lagere brandstofkosten.
Het lijkt er op dat wat wij willen afhangt van de waan van de dag, van de informatie die wij ontvangen maar vooral van wat wij denken te willen. Of dat nu een beetje rust is of een Groot Duizendjarig Rijk.
Hoe bepaalt u wat u wilt?
================================
Over links gesproken: ja, dat ben ik maar voor verdieping staat er ook een aantal in mijn stukjes. Heb daar wat moeite voor genomen dus stel het op prijs als u de moeite neemt er op te klikken om de betreffende artikelen, onderzoeken en filmpjes te bekijken.
Heeft u na het lezen van dit blogstuk iets geleerd, wat gelachen of heeft het u aan het denken gezet, overweegt u dan een donatie voor de tijd en moeite die ik er in steek.
Meer lezen? Mijn boeken
==================================
Maandag was het Koningsdag. In vroeger tijden - wat mij betreft - hèt feest van het jaar. Vrienden uit Engeland kwamen speciaal voor het bekende oranje feest elk jaar een paar dagen bij ons logeren. Wij pakten dan wel eens een museum maar meestal verbleven wij in kroegen. Op Koningsdag (toen nog Koninginnedag) trokken wij door de stad en genoten van de kraampjes, kleedjes, bandjes en - iets minder - van vioolspelende kinderen in het park.
Die dagen zijn voorbij en tijdens het wakker worden lag ik herinneringen op te halen. Waar ik wat treurig van werd. Dus maar over tot de orde van de dag met een les DuoLingo en een breinbreker om mijn hersenen af te leiden van denken aan vroeger om in het nu te gaan staan.
en de katten van de buurvrouw wat aandacht geven. Zoals zij had voorspeld mocht ik één van de twee aaien, maar wordt de andere liever niet door vreemden aangeraakt.
De vermeende aanslag is wellicht in scène gezet om de populariteitscijferes van Trump op te krikken en/of als extra reden om zijn geliefde bunker annex balzaal snel te bouwen. De onderzoekers wisten niet of een in zijn kogelvrij vest getroffen beveiliger was beschoten door een collega of door de man die in een manifest verklaarde niet te willen worden bezoedeld door 'een verkrachter, ondermeer van kinderen'. Wat Trump de uitspraak ontlokte: "Hij mag niet zo over mij praten" en de vrouw die hem interviewde vroeg: "Er waren daar honderden mensen. Waarom denkt u dat u wordt bedoeld?"
President hoef ik niet te worden, maar dromen van een baan die voldoening geeft en redelijk betaalt mag, vind ik. Dus na het kijken van een aflevering van For All Mankind deed ik een poging daartoe. Misschien dat dromen van een toekomst waarin de mens reikt naar een leven tussen één van de andere 400 miljoen in ons Melkwegstelsel mij weer wat hoop geeft.
Dinsdag deed ik mijn dagelijkse ochtendoefeningen
en ging ik tijdig de deur uit. Immers, de katten van de buurvrouw hadden recht op brokjes en aandacht. Aandacht wilde ook Ivan, de kat van nieuwe buren in mijn portiek. Hij liet mij pas gaan na een buikkriebel.
Daar had ik natuurlijk hetzelfde kunnen doen als andere verplichtingsvrije vrienden: mij overgeven aan het televisietoestel. Misschien dat ik dat ooit zal doen maar vooralsnog kan ik mij er niet toe zetten om bijvoorbeeld de hele dag sport te kijken. Met alle respect voor onder andere de Keniaan Sabastian Sawe die onlangs als eerste mens officieel de 42 kilometer en 195 meter van een marathon onder de twee uren rennend aflegde. Ook groot respect voor de vrouwen van voetbalteams Ajax en Feyenoord die volgens een vriend van mij op een mooie manier gelijkspel speelden in de race om het landskampioenschap.
Zelf richt ik mij meer op zaken als het wereldwijde watertekort waarvan de gevolgen nu al merkbaar zijn. De grote wateroorlogen zoals bekend uit apocalyptische science fictionfilms zijn al begonnen. Zo kwamen tientallen mensen om bij een langdurige vechtpartij rond een waterput in Oost-Tsjaad. Dat ook vluchtelingen uit het nabijgelegen Soedan graag water drinken om in leven te blijven vergrootte de druk.
Misschien heeft mijn maat gelijk en moet ik mij minder druk maken om de ellende die anderen overkomt en niet bedenken dat (natuur)geweld ook ons kleine, welvarende Nederland in de ellende zal storten.
Ik stortte mij een paar uurtjes op het huishouden en pakte een paar grotere klussen aan: het uitdunnen van mijn voorraad kleding, omdat de binnenvallende zonneschijn liet zien hoe vies mijn keukenraam en een deel van dat raam tegen de elementen was beschermd door de deurkruk, dat raam gewassen
en ook gunde ik een stapeltje boeken een volgend leven door die in een buurtweggeefkast weg te zetten.
Een paar uren dingen doen in plaats van mij zorgen te maken over hoe mijn kinderen de wereld zullen aantreffen in 2073. Nu al leeft zo'n 70% van de wereldbevolking onder een totalitair regime. Met de ontwikkelingen in gezichtsherkennende cameradrones en meer dystopische technieken, is de verwachting dat de volgende generatie nog maar weinig vrijheden zal kennen.
In alle vrijheid - en nu het nog kan en mag - at ik die avond bij een vriend. Wij spraken over ouder worden, zijn en mijn zoon en natuurlijk het wereldgebeuren want daar kom je niet onderuit. Net zo moeilijk is het om te ontkomen aan een eenvoudige vaststelling: hoe meer mensen het slecht hebben, des te meer winst is er voor aandeelhouders van een aantal megacorporaties. Je vraagt je bijna af wie al die ellende veroorzaakt.
Woensdag deelde ik de ochtendkoffie bij en met een vriend.
Die ik mocht helpen met een computerprobleem. Een behoorlijke uitdaging want niets leek te werken. Tot ik het BIOS terugzette naar de fabrieksinstellingen en een update van zeven drivers liet uitvoeren.
Klaarblijkelijk succesvol want later op de dag vertelde hij mij enthousiast dat de computer naar behoren werkte.
Het werd een echte 'help mensen'-dag. Zo mocht ik - nadat ik die ochtend haar katten had verzorgd - een wasje ophangen voor de buurvrouw die een weekje weg was.
Zij berichtte mij dat zij vlak voor vertrek was vergeten de was uit de machine te halen. Dat gaat natuurlijk stinken dus uiteraard was ik bereid daar wat aan te doen. Tussendoor belde een Broeder met een hulpvraag: of ik hem eerdaags kan vervangen in zijn Loge om daar zijn taken uit te voeren omdat hij die avond is verhinderd. Natuurlijk doe ik dat.
Zoals ik ook de planten water gaf van een andere buurvrouw die een weekje weg was en onderweg door de binnentuin zag hoe fraai die in bloei stond.
df
Vervolgens was het tijd voor een half uurtje wandelen naar een vriend die wat minder mobiel is dan ik.
(de agrarische industrie, de computerindustrie en grote bedrijven als Heineken en Tata Steel verbruiken immensen hoeveelheden zoet water. Consumenten verbruiken daar maar een fractie van)
niet ziet, leeft bewust met oogkleppen voor. Hint: woonboten horen op water te liggen, niet te zitten op een opgedroogde rivierbedding.
Tenzij een bijbelse stortvloed redding brengt, zit de Amerikaanse stad Corpus Christi in 2027 al zonder water. In Nederland kunnen wij met ons huidig verbruik nog een paar jaar vooruit. Toekomstige generaties - als die er zijn - zullen zich vertwijfeld afvragen waarom in onze tijd het klimaatprobleem vooral vooruit werd geschoven en gebagatelliseerd.
Wellicht wacht ons een ramp zo groot als de Aardbeving van Lissabon van 1755. Tienduizenden kwamen om door instortende gebouwen, een tsunami en een dagenlang woedende brand. In elk geval kwam daar iets goeds uit: denkers als Kant en Voltaire opperden hardop dat rampen wellicht geen straf van God waren, maar dat zij een natuurlijke verklaring hadden. Daardoor kwam er meer aandacht voor de wetenschap en was een deel van de macht van de kerk voorbij.
Ook voorbij bleek een feest dat deze dag speciaal was gegeven voor de kleinere medemens: het publiek was ingedeeld op lengte waarbij de kleinste mensen vooraan mochten staan. Leuk initiatief!
Op initiatief van vrienden, deed ik die avond een poging tot echt ontspannen: met een zak chips op de bank hangend keek ik de film I Am Mother. Wellicht niet de beste keus voor iemand die wat beducht is voor toekomstige huishoudrobots die - uitgerust met A.I. - besluiten dat de huidige mens slecht is voor de planeet en zichzelf en besluit die uit te roeien en te vervangen door een door A.I. gecreëerde 'Übermensch'.
Donderdag had ik een buurvrouw op de koffie. Die dronk zij uit de favoriete mok van een gezamenlijke vriend die een aantal jaren geleden het tijdige met het eeuwige verruilde.
Herinneringen aan hem ophalen was dientengevolge een van de dingen die wij deden. Ook bespraken wij zaken als het huidig woningtekort in Nederland. Wellicht ligt de oplossing in vroeger tijden, toen complete gezinnen woonden op 20 vierkante meter en woonruimte delen volkomen normaal was. Ook zouden wij kantoorruimtes kunnen converteren naar 'tiny houses'.
De appartementen die de buurvrouw en ik bewonen zijn 38 vierkante meter groot en bestaan uit twee kamers, tot in de jaren vijftig bewoond door twee gezinnen: 'voor' en 'achter'.
Als u meer dan 50 vierkante meter bewoont, zou u bereid zijn die ruimte te delen om te helpen met het woningtekort?
Kwam zelf nog wat positiviteit tekort dus besloot te luisteren naar het advies van diverse buren en vrienden: 'Ga lekker chillen in de tuin van de buurvrouw wiens katten je verzorgt en maak je eens niet zo druk.' Oké.
Natuurlijk kreeg het bedrijf een fikse boete en moest flink door het stof. Toch? Neuh. Sam Altman zei: 'Sorry' en dat was het.
Ik las twee hoofdstukken en dat was het. Want een telefoontje kondigde een medisch noodgeval aan: medicijnen halen voor een zieke buurvrouw bij de apotheek van een ziekenhuis op een uur bij mij vandaan. Blij dat ik even wat kon met de onrust in mijn hoofd stapte ik op bus en metro en haalde het gevraagde.
Een tuin die ik nodig moet schoonmaken, bedacht ik mij. Even afgeleid door zoveel schattigheid dacht ik even niet aan hoe dom het is om een man met de cognitieve vermogens van een bewusteloze zeekomkommer te laten beslissen over leven en dood. Het lukt Trump niet eens om Oekraïne en Iran van elkaar te onderscheiden!
Trump's Minister van Oorlog, Pete Hegseth, is zó dom dat hij zichzelf ten overstaan van de pers versprak:
dat hulp van buurlanden noodzakelijk is.
Als andere landen onze hulp nodig hebben, moeten wij die dan leveren? En omgekeerd?
Wij lijken te leven in de omgekeerde wereld. Eentje waarin oorlog staat voor vrede, onrecht voor recht en domheid en gebrek aan daadkracht als 'slim' en 'daadkrachtig' worden beschouwd. Toekomstig archeologen en andere wetenschappers zullen met verbazing de resten van onze huidige beschaving bekijken.
'Hoe konden de leiders van toen de fossiele industrie blijven steunen ten koste van het klimaat en daarmee de leefomgeving van de eigen burgers?' 'Hoe kon men Israël toestaan gestolen Oekraïens graan te kopen om de Russische oorlog te sponsoren, terwijl Rusland niet eens voldoende tanks kon laten paraderen in haar jaarlijkse feest op de Dag van de Grote Overwinning van de Grote Patriottische Oorlog?'
Met de gedachte dat de Homo Sapiens zo maar eens haar eigen ondergang aan het bewerkstelligen is, zoals mogelijk indertijd de Neanderthaler, ging ik tijdig naar bed.
Vrijdag werd ik wakker met meer mentale energie dan ik in tijden door mijn lichaam had voelen stromen. Dus vrij kort na het doen van mijn dagelijkse oefeningen
ging ik aan de slag. Met huishoudelijke taken, het beantwoorden van achterstallige berichten, en nog meer medicijnen halen voor de buurvrouw die dat zelf even niet kon. Ditmaal bij een apotheek dichterbij huis. Waarbij ik onderweg een kwartiertje met vrienden kletste
Ik herdacht mijn moeder dit jaar in stilte en niet met bijvoorbeeld het plaatsen van een foto van haar op sociale media met een emotioneel liedje erbij. Maar hier is een foto van haar tijdens een favoriete activiteit: genietend van lekker eten:
Had even genoeg van het mij wentelen in pijnlijke herinneringen en besloot wat meer van het leven te genieten. Nu dat nog kan en voor hen die dat niet meer kunnen.
Het overlijden van persoonlijke dierbaren raakt mij natuurlijk harder dan de dood van de soldaten en burgers die slachtoffer zijn van de agressiviteit van oorlogszuchtige, narcistische machthebbers. Hoewel ik meeleef met die slachtoffers en hun nabestaanden. Aan welke kant van welk conflict dan ook. Met name de underdog heeft mijn sympatie. Knap ook hoe Hezbollah, ontstaan uit rebellie tegen de invasie van Libanon door Israël in 1982, de kunst afkeek van collega-underdog Oekraïne en relatief eenvoudige, goedkope drones inzet tegen de oppermachtig geachte high tech wapens van de Verenigde Staten...pardon...van Israël.
Natuurlijk gaat mijn hart ook uit naar de zwaar gehersenspoelde soldaten van het IOF voor wie 'dood door zelfmoord' geen onbelangrijke doodsoorzaak is. Alsof het niet goed is voor je mentale welzijn om ongewapende kinderen af te slachten, al is je van jongs af aan ingeprent dat 'Untermenschen' niets anders dan de dood verdienen.
Terwijl ik contact onderhield met diverse buren, vrienden en combinaties daarvan, bakte ik verse croissants voor de buurvrouwen die die avond laat zouden terugkeren van een weekje weg.
Langer dan een weekje weg, zijn grote delen van het Regenwoud, de 'Longen van de Aarde'. Alleen al in 2025 verdween een gebied van bijna de oppervlakte van Nederland aan bos, met name in Brazilië. Het is te danken aan de inspanningen van President Luiz Inácio Lula da Silva dat dat niet meer was. Da Silva onderkende hoe slecht zijn voorganger was geweest voor de planeet en hoe goed voor zijn sponsors.
Jair Bolsonaro was net zo slecht voor het milieu als zijn grote held Donald Trump. Terwijl de minst populaire Amerikaanse president in de 250-jarige geschiedenis van dat land de baas van de NASA uitlacht om diens flaporen, brengt hij onnoemelijke schade toe aan de planeet en daarmee haar bewoners: mensen en andere dieren.
Geld, macht en een enorme angst om niet populair te zijn, is wat mensen als Trump tot hun daden aanzet. Zo moet en zal Trump een lelijke muur neerzetten tussen de VS en het huidige Mexico. Al moet daar een 1000 jaar oude, heilige plek voor wijken. Archeologen, historici, sociologen en andere wetenschappers wierpen de armen ten hemel toen Bibi's oranje marionet Las Playas Intaglio liet platbulldozeren.
Minder oud dan voornoemde heilige plaats voor de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika is het Rozekruis Kapittel waar ik lid van ben. Deze specifieke zijtak van de Vrijmetselarij is opgericht in 1962, zo hoorde ik deze avond in Amstelveen.
Waar tijdens het bespreken van een Rituaal - na de jaarlijke Algemene Ledenvergadering aan het begin van de avond - mij ter ore kwam dat een deel ervan was gebaseerd op een traditie die een paar Indische Broeders hadden geïntroduceerd vanuit Indonesië.
Net zo interessant als de maaltijd lekker was.
Zaterdag keek ik glimlachend en dankbaar naar het cadeaupakketje dat de buurvrouwen voor mij hadden meegenomen in ruil voor het in leven houden van hun katten en planten tijdens hun afwezigheid:
Meerdere malen stak ik door de binnentuin over van hun woningen naar de mijne en terug.
Tot groot plezier van een andere buurvrouw.
Samen gaven de vrouwen mij wat van hun positiviteit waardoor ik - met fysieke maar zeker ook mentale steun - eindelijk de energie kon opbrengen om wat grotere huis- en tuinklussen aan te pakken.
Had zelfs voor het eerst sinds weken weer eens een gedicht geschreven en gepubliceerd en ook merkte ik dat mijn hoofd wat minder leeg was en associëren weer bijna automatisch ging. Een eigenschap van mijzelf die ik maandenlang had gemist.
Gek hoe energie verbruiken energie oplevert. Het bevalt mij wel. Kon eindelijk ook weer eens oprecht genieten. Bijvoorbeeld van het kijken naar een kat van een buurvrouw:
Al kon ik mij er niet toe brengen om de ogen te sluiten voor de ellende die anderen overkomt en bleef ik het onterecht vinden dat regimes er ongestraft mee wegkomen om schepen in internationale wateren te enteren en de opvarenden - waaronder een 63-jarige Nederlander - te molesteren.
Ik heb het natuurlijk over dat Israël de internationale hulporganisatie 'Gaza Flotilla' dwarsboomde met een illegale actie.
Hoe erg het verder ook is dat er steeds meer gruwelijke details naar voren komen over de behandeling van kinderen door Jeffrey Epstein en diens handlangers en klanten, het lukte mij deze dag heel behoorlijk mij er wat minder over op te winden.
De weergoden besloten mijn positieve bui te steunen met een regenbui; tegen de tijd dat ik - rond middernacht - mijn bed opzocht, maakte regen een einde aan een te lange periode van droogte.
Zondag had ik weinig moeite met de dagelijkse Connection puzzel van The new York Times
Weinig van mijn tijd deze dag ging naar mij druk maken om Poetin's wens om eeuwig te leven en
Onderweg naar haar woning zag ik dat de bloemen en planten in onze gemeenschappelijke binnentuin hadden genoten van de flinke regenbui, eerder die dag.
Even voelde mijn leven als zo'n 25 jaar geleden, toen ik regelmatig contact had met zo'n twee dozijn buurtgenoten. Enerzijds vind ik het fijn om wat meer rust te hebben, anderzijds mis ik het leven van toen met de daarmee gepaard gaande sociale contacten dichtbij.
Deels om die lancune op te vullen had ik mij aangemeld als vrijwilliger bij een evenement in de lokale kroeg die avond; het was weer tijd voor Smutslam, een avondje verhalen vertellen over seks en dating. Waarbij de bezoekers - onder strikte richtlijnen, waaronder qua tijd - de verhalen vertellen.
Iets na elf uur was ik thuis en ging vrijwel direct naar bed, de aangehoorde verhalen verwerkend.
Het was een goede avond.
Joe Jackson levert met Real Men de muziek van deze week: