Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, augustus 19, 2018

De week voorbij

Opzettelijk pijnlijke herinneringen oprakelen zorgt er voor dat de wonde openrijt, danwel open blijft. Maar laat je de herinneringen voor wat ze zijn en maak je nieuwe dan zullen die nare wonden uit het verleden veranderen in littekens. Die af en toe zullen steken, trekken en zelfs pijn doen. Maar niet meer kunnen ontsteken en als minder pijnlijk zullen worden ervaren.

Maandag was een prettige werkdag waarop ik een stukje achterstand teniet deed en nauwelijks last had van een trage internetverbinding. Erg tevreden dus.

Thuis deed ik de dingen die andere normale mensen ook doen: eten, thee drinken en boodschappen doen met een buurvrouw, foto's sorteren, een oom in Chicago bellen en met de kat spelen.

Speciaal voor de liefhebbers hier (klik) nog even de link naar mijn foto-album betreffende de maand juli.

Dinsdag dronk ik koffie met een buurvrouw. En thee. Niet tegelijk. Ik ging door mapjes met foto's en dozen vol papieren en kwam heel veel herinneringen tegen.

Sommigen fijn, anderen pijnlijk. Allemaal samen hebben zij mij gevormd tot wie ik vandaag de dag ben.

In de tuin sprak ik een nieuwe buurman en ik genoot het avondeten bij een buurvrouw. Had nog een foto willen maken van het toetje dat ik verzorgde (geitenkaas met honing, in bladerdeeg met een laagje eigeel en een snufje kaneel) maar voor de gedachte zich goed en wel had gevormd was het bord leeg. Met haar echtgenoot nog tot diep in de nacht zitten bomen over geschiedenis en politiek en zo. Fijn ende gezellig! Een restant spraakwater hielp gedachten om te vormen tot interessante gesprekken:

Woensdag dus een beetje brak wakker maar prima in staat tot het verrichten van kleine huishoudelijke klusjes (afwassen, een stapel papieren sorteren en zo) tot het tijd was de moeder van mijn zoon op te zoeken. Hij was er zelf ook.
Dit schoolgebouw staat in dezelfde straat:

Daarna even lunchen en door naar zangles. Voor het eerst in mijn leven nam ik de Metro op de inmiddels beroemde Noord-Zuidlijn:

Om op zangles liedjes van de musical The Elephantman (klik) te oefenen. Het ging fijn!

Daarna keurig op tijd bij een vriend voor het avondeten en daarna even een buurvrouw geholpen in de tuin. Thuis tijd uitgetrokken voor het inscannen van oude foto's. Typisch zo'n klus die je blijft uitstellen. Maar daar stop ik mee. Dus.

Foto's roepen herinneringen op en als je dan ook nog het bericht ontvangt dat de moeder van een vriend is overleden is de dood van je eigen moeder opeens weer heel dichtbij. Maar zo'n foto tegenkomen zorgt eigenlijk alleen maar voor een grote glimlach:

Mijn moeder en ik. Een tijdje geleden.

Tot slot een pot thee gedeeld met een buurvrouw.

Donderdag kwamen een collega en ik nader tot elkaar en werd er nog gewerkt ook! Thuis sloot ik mij in de binnentuin aan bij een gezamenlijk buren-etentje.

Gezellig! Bovendien was er een nieuwe buurvrouw die mijn leeftijd op 41 schatte. Er zijn weinig acties die een bijna 51-jarige man blijer maken...

Vrijdag onderweg naar het werk afval gedumpt in de vuilcontainer om de hoek en daar even staan kletsen met twee buren die ook net onderweg waren naar het werk. Op de zaak meer werk verricht dan vooraf verwacht en dat voelde goed. Misschien kwam dat wel door de gedachte aan de komst van mijn tante uit Den Haag naar de brouwerij. Toen zij arriveerde waren de baas en ik nog bezig een klusje op te knappen dus een collega zette haar even aan een zetel met een glas bier.

Het werd zo gezellig dat tante en ik ons pas na negen uur meldden bij een sushi-restaurant om daar het avondeten te genieten.
Daarna mocht ik tante nog even laten kennismaken met een buurtcafé

en toen wij uiteindelijk gingen slapen was de nacht reeds ingevallen.

Zaterdag werden wij bij het ontbijt bijgestaan door een buurvrouw en ook een andere buurvrouw kwam even kennismaken met tante. De lunch genoten wij bij een etablissement om de hoek en ook daar was het fijn. Ik zette tante op de tram en haalde een paar cadeautjes bij diverse winkels. Voor mijzelf de nieuwe Storm. Thuis even staan afwassen en logeerlakens opgeruimd en zo om daarna boodschappen te halen, samen met een buurvrouw.

Zij kwam bij mij koken en samen aten wij een lekker visje uit de oven. Wij zongen samen mee met op Youtube opgezochte liedjes en hadden daarbij een hoop lol. Dit keer eindigde de dag niet met het delen van een pot thee maar met het delen van een biertje.

Blij zijn hoeft echt niet veel geld te kosten maar blijkt vaak te worden gehaald uit het verbinden met andere mensen. Ook deze avond dus weer geen televisie gekeken.

Zondag na het uitslapen aan de gang gegaan in huis. Verder gaan met het bekijken van mappen vol papieren, bijvoorbeeld. En zo'n twee kilo aan papier weggegooid. Ook even door oude foto-albums van mijzelf en mijn moeder gebladerd.

De vraag die bij mij opkwam: 'Wat zal ik doen met de foto's waar mensen op staan die ik helemaal niet ken?' Zal er ergens een museum zijn of is er een historisch archief vol mensen die het tof vinden om voor het nageslacht de beelden te bewaren van het dagelijks leven van Indische Nederlanders in de jaren '60? Tips zijn zeer welkom!

In de supermarkt kwam ik een alleraardigste aanbieding tegen:
Nagels knippen, aquarium schoonmaken, was draaien...en voor je het weet komt er een buurvrouw op de koffie en is er zo maar weer een week voorbij.

Het Engelstalige stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/08/a-positive-world_15.html

Ook op LinkedIn plaatste ik weer eens een Engelstalig stuk:
https://www.linkedin.com/pulse/our-limitations-often-dont-exist-terrence-weijnschenk-entertrainer/

De muziek van deze week is van Thievery Corporation. Hier is Meu Négo:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Aretha Franklin en Kofi Annan

================================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, augustus 17, 2018

Schone Lei (een #verhaaltje)

De energie die zij hem gaf
was voor hem voldoende
om te kunnen doen wat hij moest doen

Geen excuses meer, geen verwijten
Geen angst meer en geen dromen.

De toekomst was een schone lei.


=====================================
Meer lezen? http://bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 15, 2018

Waarom luisteren wij naar politici?

Dat politici vaak een prima salaris ontvangen wisten wij al. Ook dat zij allerlei uitgaven kunnen declareren: van een stropdas die speciaal voor een interview wordt gekocht via taxiritjes en lunch. Alsof men van een inkomen van een paar duizend euro per maand zelf geen broodje of das zou kunnen kopen. Maar vooruit.

Wij wisten ook al dat politici uitstekend kunnen praten. Zó goed dat complete mensenmassa's klakkeloos aannemen dat het klopt wat zij zeggen.

Van de Amerikaanse president Donald Trump (klik) is bekend dat het vaak niet duidelijk is wat hij zegt, laat staan wat hij bedoelt. Toch heeft hij miljoenen aanhangers.

In Nederland was het tot voor kort politicus, partijvoorzitter (en enig lid) van de PVV, Geert Wilders, die de aandacht trok met uitspraken die doen vermoeden dat hij plannen heeft voor een 'beter Nederland'. Maar tot op de dag vandaag kwam hij naar buiten met exact nul uitvoerbare concrete voorstellen om de daad bij het woord te voegen. Je zou zeggen dat hij na ruim tien jaar op het pluche zo langzamerhand wel eens iets concreets bedacht zou kunnen hebben. Niet dus:



'Coming man' Thierry Baudet van het Forum voor Democratie dan. 'Hij zegt het allemaal zo mooi!' -'Wat dan precies?' 'Nou eh...tja, eh...dat weet ik eigenlijk niet. Maar ik ga wel op hem stemmen want hij zegt het zo mooi en ik ben het met hem eens!' De mensen die op hem en zijn partij stemmen zijn vaak mensen die het verschil niet kennen tussen debatteren en oreren (klik).

===========================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 14, 2018

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is dat studenten van de TU Delft een machine hebben ontworpen die belasting kan meten. Nee, niet het percentage van uw inkomen dat de overheid gebruikt voor het algemeen nut maar bijvoorbeeld de druk die op een scheepsromp komt te staan wanneer het schip schuin tegen de golven in vaart. Of hoeveel trillingen een bakstenen schuurmuur kan verdragen voordat-ie scheuren vertoont. Handig in Groningen! Met hulp van de Hexapod (koosnaampje: 'Het Beest') kunnen constructies slimmer - en veelal goedkoper - worden gebouwd.



Goed nieuws is het ook dat er nog een heleboel aardige mensen zijn op de wereld. Mensen die kosten nog moeite sparen om de laatste wens van een stervende oorlogsveteraan te vervullen bijvoorbeeld:

Deze week een oude kattenfoto.
Hier is Maneki Neko:



De lolcat van deze week:


'Iemand moet er wat aan doen
en jij kunt iemand zijn'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, augustus 12, 2018

De week voorbij

Nog niet zo lang geleden vond ik het vreselijk om een leegte door gemis te moeten voelen. Dat vind ik nog steeds. Maar met het verschil dat ik nu weet dat het heel normaal is om een gevoel van gemis te ervaren wanneer je mensen mist. Geliefden uit je leven zien verdwijnen zonder hen te missen lijkt mij niet helemaal gezond.

Maandag was een prima werkdag. Niet uitzonderlijk maar prima. Internet was traag maar redelijk stabiel. Over een paar weken komt er een monteur van provider KPN langs, zo is ons toegezegd. Zou fijn zijn als wij dan konden internetten zoals normale bedrijven dat ook doen.

Thuis een half uurtje zitten lezen en toen een buurvrouw geholpen met klusjes in de gemeenschappelijke tuin. Als je ergens van geniet is het normaal om een bijdrage te leveren aan het genot van anderen tenslotte. Wij genoten van het geluid van de fontein-met-filter in mijn vijver:

Op televisie zag ik een reclamefilmpje voorbij komen waaruit de intentie sprak dat consumenten maar een bepaald mobiel abonnement moesten afsluiten opdat zij nog meer geluk konden ervaren op vakantie. Door ook op hun mobiel TV te kunnen kijken. Gaan er echt mensen op vakantie met de bedoeling daar nog meer TV te kijken dan zij thuis al doen? Blijkbaar.

Behalve een enkele serie (en de spelshow De Slimste Mens) kijk ik vrij weinig televisie. Ja, ik realiseer mij dat ik interessante en/of ontspannende programma's mis maar daar staat tegenover dat mensen die veel TV kijken op hun beurt de dingen missen die ik doe. Maar met name tijdens een potje strijken laat ik mij graag onderhouden door de kijkbuis.

'Waat!? Strijken in deze hitte?' Natuurlijk. Ook wanneer het bloedheet is kan je toch niet in een ongestreken shirt over straat?

Dinsdag begon met een prettig bezoek aan de mondhygiëniste waarna ik boodschappen deed. Thuis wachtte de kat op mij. Met deze warme dagen slaapt hij liever buiten dan in huis dus 's ochtends zien wij elkaar niet altijd. Scheren, nagels knippen, was opbergen...Was naar het zwembad maar het was er erg druk. Te verwachten natuurlijk. Onderweg schoot ik dit plaatje:

Gelukkig mag ik genieten van een grote tuin. Af en toe even met de voeten onder de douche en ook zo komt een mens een snikhete middag door. En met een boek natuurlijk:

Boek nummer 12 van dit jaar is De Wonderbox van Roman Krznaric en is een pleidooi om te leren van het verleden. Wie het verleden bestudeert komt tot de conclusie dat het allemaal niet draait om macht, geld, controle of bezit maar om samenleven en zelfontplooiing. 'Had ik maar meer tijd met mijn kinderen besteed.' klinkt vaker als laatste woorden van een stervende dan: 'Wat ben ik blij dat ik over de ruggen van anderen stinkend rijk ben geworden.'

Maar nog niet iedereen heeft dat door. Zoals onder meer blijkt uit dit voorbeeld (klik) en uit dit voorbeeld (klik). En uit dit voorbeeld (klik).

Ik las dat het vliegtuig - type 'Catalina' (klik) - waarmee mijn moeder zaliger drie jaar geleden een rondvlucht maakte dit jaar vanwege een defecte motor niet zal deelnemen aan de Indië-herdenking. Erg jammer. Maar fijn dat mijn moeder nog eenmaal heeft kunnen vliegen met het vliegtuig waarmee zij en haar familie (en dus ook de mijne) indertijd uit het Jappenkamp zijn gehaald.

In de tuin maakte ik kennis met een aantal nieuwe buren terwijl ik met een buurvrouw de wekelijkse zelfgemaakte pizza at.

Een van de nieuwe buren bleek in zijn functie van regisseur mij ooit als acteur voor de camera te hebben gehad. De wereld is klein.

's Avonds nog even wat mailtjes verstuurd vanuit mijn functie van secretaris van een vereniging.

Woensdag was het aardig afgekoeld en dus had ik geen excuses meer voor het niet hoeven opknappen van een aantal klussen zoals zwabberen en zo. In mijn pauze sprak ik een aantal buren in de binnentuin voordat ik aan het werk ging met mijn administratie. Omdat alleen ook maar alleen is kwam een buurvrouw samen met haar laptop gezellig bij mij in de woonkamer werken. Samen werken stimuleert!

Voelde mij wat zwak en ziek en had opeens ontzettend last van maagkrampen. Vroeg naar bed dus maar.

Slapen is een prima medicijn, ontdekte ik donderdag want ik werd zonder pijn wakker. Vrij veel werk kunnen verrichten op het kantoor van de brouwerij
(hier het uitzicht vanuit de kantine:
)

die dag en dat is ook wel eens fijn.

Een collega reed langs treinstation Sloterdijk en kon mij daar afzetten. Vanaf daar reisden een vriendin en ik naar Wijk aan Zee voor het verjaarsfeest van een vriend die de gezegende leeftijd van 50 jaren had bereikt.


Heb nog wat jeugdherinneringen liggen aan Wijk aan Zee (als jong kind logeren bij een tante en oom en later als tiener logeren bij mijn tante en avonturen beleven in de duinen) en dat maakte het voor mij extra leuk. Behalve de jarige en zijn gade kenden wij niemand maar al snel hadden wij contact. Zo blijkt maar weer: wie zich openstelt blijkt vaak meer gemeen te hebben met anderen dan vooraf gedacht. Met een naderende storm

waren wij erg blij met een stel collega-feestvierders mee naar Amsterdam te kunnen rijden.

Een kopje thee op de goede afloop en met een tevreden en energierijk gevoel naar bed.

Vrijdag vroeg op want - na jaaaaren van aandringen (klik) - deze dag zou ik dan eindelijk een drempel krijgen. Enkele minuten voor het aangegeven tijdframe ('tussen 8 en 10') stond de timmerman al op de stoep. Hij verbaasde zich niet alleen over de verstreken tijd tussen de eerste melding (vermoedelijk ergens voor het jaar 2013) en het doorgeven van de uiteindelijke reparatieopdracht (augustus 2018) maar ook over het feit dat de buitendeur naar binnen toe open gaat (al jaren verboden omdat dat erg gevaarlijk is in geval van brand) en over de slechte staat van onderhoud van het houtwerk.

De timmerman was nog lekker bezig toen ik op mijn werk zat en een telefoontje kreeg van een aannemer:  'Wij willen graag een afspraak met u maken om een nieuwe drempel aan te leggen.' -'Weer een nieuwe? Maar hij is pas een paar uur oud!' Blijkt dat Ymere dezelfde opdracht aan twee verschillende aannemers heeft verstrekt...lachen met die lui!

Fijn gewerkt en met een paar collega's genoten van de vrijdagmiddagborrel.
Thuis aangenaam verrast want de timmerman had prachtig werk afgeleverd.
Ervoor:
Erna:


Bovendien had hij schoongemaakt en opgeruimd! Geen verfresten op het aanrecht of ongebruikte houten latjes op de grond...Een echte ambachtsman dus die eer stelt in zijn werk. Ja, er is hoop voor de mensheid.

Die avond thuis genoten van het gezelschap van een buurvrouw en een pot thee en tijdig mijn bed in gerold.

Zaterdag met een buurvrouw op avontuur: een stuk met de tram, samen boodschappen doen, uitpuffen op een terrasje
aan de andere kant van dit gebouw:

en thuis in de binnentuin nagenieten met een gebakje. Omhoog kijkend zien wij dan druiventrossen:

Verder rustig aan gedaan met het versturen van e-mails, een keukenkastje schoonmaken, lezen, schrijven en thee drinken met een buurvrouw met wie ik vervolgens naar bioscoop Het Ketelhuis liep. Daar zagen wij de rolprent Den Skyldige: Een spannend verhaal over een ontvoering geheel gefilmd vanuit het perspectief van een centralist van de alarmcentrale.

Zondag na het ontbijten met een buurvrouw (gekookt ei, ontbijtspek en koffie) voelde ik mij energiek genoeg om achterstallige klussen in huis aan te pakken. Ruim twintig jaren lang had ik het onderhoud aan mijn woning en aan mijn lichaam geen prioriteit gegeven. De tijd is gekomen om wat goed te maken. Op handen en knieën met een sponsje vlekken op de vloerbedekking wegwerken is goed voor de woning én voor het lijf. Handig!

's Middags even de tijd genomen om mijn teksten te oefenen voor de aankomende musical om bij wijze van pauze in de tuin te gaan zitten lezen en vervolgens kletsen met een buurvrouw.

Na het avondeten deelde ik een pot thee met een buurvrouw voor ik een paar telefoontjes pleegde, nog even de stofzuiger ter hand nam en ging slapen.


Het Engelstalige stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/08/we-are-gullible.html

Het pleonasme van deze week: vooraf plannen

The Weeping Song van Nick Cave & The Bad Seeds is de muziek van deze week:


Deze week staan wij stil bij het overlijden van Willie Dille

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, augustus 10, 2018

Een Glimlach (een #verhaaltje)

Prachtige herinneringen had hij aan haar.
Zijn favoriet was de geur van haar haar
na een dag aan het strand.

Zij liet hem dan ruiken en genieten
van de blik in haar ogen
wanneer zij van dichtbij
recht in de zijne keek.

Hij probeerde dan te peilen
wat er achter die blik
verscholen lag.

Soms durfde hij
het haar rechtstreeks te vragen.

Op een dag zou hij vast antwoord krijgen
maar vooralsnog hulde zij zich
in een mysterieus stilzwijgen.

En een glimlach.

=================================================
Meer lezen? https://www.bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 08, 2018

Virtueel gesprek: bank hangen

Wat lig je toch lui op de bank te hangen! Ga toch werken, joh!

-Waarom zou ik dat doen?

Om geld te verdienen bijvoorbeeld.

-Wat heb ik daar aan?

Dan kun je bijvoorbeeld een fijn bankstel kopen en na enkele tientallen jaren heb je al genoeg geld om nooit meer te hoeven werken!

-Wat zou ik dan moeten doen?

Nou, dan kun je de hele dag lekker lui op de bank liggen hangen.

===============================================
Bovenstaand virtueel gesprek (het heeft niet letterlijk zo plaatsgevonden maar is een samenraapsel van diverse gesprekken over langere periode) is natuurlijk wat gechargeerd en is bedoeld om de vraag op te roepen: waarvoor werken wij eigenlijk? Voor het geld? Voor het gevoel nuttig te zijn? Tegen verveling?

=============================================

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, augustus 07, 2018

Goed nieuws en kattenlog

Mensen zijn erg inventief waar het gaat om het redden van de planeet. Laten wij hopen dat het niet te laat is! Zou het niet mooi zijn als de uitvinding van de biologisch afbreekbare fles zou lijden tot een sterke afname van het aantal gebruikte plastic flessen? Zelf gebruik ik al jaren een stevige herbruikbare fles van het merk Dopper. Natuurlijk is het maar een druppel op de gloeiende plaat. Maar vele druppels samen doven het vuur van de wereldbrand.



Goed nieuws is er ook voor onder meer dwarslaesie patiënten. In samenwerking met studenten van de TU Twente ontwikkelde men een soort exoskelet die mensen weer wat mobieler kan maken:


Billy de Kat is erg blij
met de grote gezamenlijke binnentuin



De lolcat van deze week:

'Persoonlijke smaak
lijkt vaak erg veel op de dagelijkse mode'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, augustus 05, 2018

De week voorbij

Liefde kent vele facetten. Al die facetten verenigd zien in één enkel individu en op al die punten een 'klik' hebben is zeer uitzonderlijk. Vandaar de frustratie van velen bij het zoeken, houden en loslaten van een liefdespartner.

De oude Grieken wisten dat en onderscheidden daarom zo'n zes vormen van liefde: Speelse liefde, erotische liefde, kameraadschappelijke liefde, hoofse liefde, de obsessieve liefde en minstens nog eentje. Meer informatie over deze vormen van liefde en wat uitleg vindt u onder meer hier: https://kinkinderelatie.wordpress.com/2015/03/30/hoe-zit-dat-eigenlijk-met-liefde-en-wat-kunnen-we-leren-van-de-oude-grieken/

Maandag hadden wij op het werk last van een bijzonder trage internetverbinding. Een klusje dat normaliter zo'n twintig minuten in beslag neemt kostte nu twee uren. Onpraktisch en licht frustrerend. De mooie werkomgeving maakt gelukkig wat goed:
(Kroos, eendjes en de schaduw van een fiets en van mij)

Thuis even de rust opgezocht in de binnentuin met een fles water en een boek.
En zonnebloemen:

Later op de avond gezellig staan praten met een buurvrouw.

Dinsdag keukenkastjes en toilet schoongemaakt en meer van dat soort klusjes op mij genomen. E-mails verstuurd als secretaris van een vereniging en thee gedronken met een buurvrouw. Op een bankje in de binnentuin. Een buurman kwam zich bij ons voegen. Even later gevolgd door nog een buurman. Voelde mij eerst wat lusteloos maar misschien zat er iets in de thee of in de gesprekken waardoor ik weer energie kreeg om verder te gaan met klusjes in huis. Eén van die klusjes was een uitzoekklusje waarbij ik een e-mail tegenkwam met daarin een toezegging van Ymere: 'Binnen twee weken krijgt u een nieuwe keukendrempel!' Die termijn is verstreken want de toezegging werd gedaan in oktober 2013 (...) dus ik verstuurde een herinnering (klik).

Werd uitgenodigd om mee te rijden naar Sneek om een vriend te zien maar had al een eetafspraak staan: pizza met een buurvrouw.

Bovendien wilde ik het eens een dagje rustig aan doen. Nadat ik meerdere mensen er lovend over heb horen spreken wilde ik dat ook wel eens proberen. Dus ik deed het rustig aan deze dag maar of ik daar een gewoonte van wil maken? Daar ben ik nog niet over uit.

Ook voor woensdag stond er niet veel op het programma. Uiteindelijk kwam een collega in onze binnentuin een promotiefilmpje opnemen voor de brouwerij, deed ik mijn maandadministratie, trof voorbereidingen voor een komende entertainment-opdracht, sprak een paar buren en had een handig manspersoon over de vloer die een paar gaten en kieren in mijn keukenplafond dichtte opdat de bovenbuurvrouwen geen last meer hebben van mijn kookluchtjes. Het wachten is nu op de aanleg van deugdelijke luchtafvoer want koken met de deur open is niet in elk jaargetijde een prettige optie. O, en ik ontving van Ymere toezegging nummer zoveel (klik) dat ik 'binnenkort' eindelijk een keukendrempel krijg.

Het weer was er naar dus ik zat met een buurvrouw te kletsen in de binnentuin maar zat er ook een half uurtje in mijn eentje te lezen. Niet tegelijkertijd.
(Omdat in Amsterdam ruimte voor bloembakken schaars wordt
is besloten die bakken in palen te hangen)

Bij een vriend genoot ik van het avondeten en thuis keek ik een aflevering van De Slimste Mens en pakte nog een stukje mee van de boeiende reis-serie 'Door het Hart van China' van Ruben Terlouw. Dan besef je weer even hoe ontzettend goed wij het hebben. Geen overheid die ontkent dat homoseksualiteit bestaat, mooie sier maakt met windmolens maar intussen ook de grootste kolenproducent ter wereld is, niet mensen met duizenden tegelijk gedwongen laat verhuizen en geen mensen tot de bedelstaf veroordeels omdat er weer eens aan prestige gewonnen moet worden. Ja, wij hebben het goed. Niet alleen relatief maar echt. Dus.

Zo mocht ik bijvoorbeeld de dag weer traditioneel afsluiten door een pot thee te delen met een buurvrouw.

Donderdag fijn en hard gewerkt op de brouwerij.
(Het derde gebouw van links op deze foto)

De bedoeling was de - met name door een slechte internet connectie - opgelopen achterstand in te lopen. Dat is gelukt. Het was ook deze dag erg warm en dat is vooral te merken aan het feit dat mensen die ontkennen dat de Aarde opwarmt al een tijdje stil zijn. Als het nog even zo doorgaan zal ook Nederland de aanwezige hoeveelheid zoet water moeten rantsoeneren. Toch gaf ik thuis - na het versturen van een aantal e-mails en het bedenken van een verhaaltje voor vrijdag - mijn planten wat extra water.

Wilde ook nog graag een langskomende buurvrouw voorzien van een kop thee maar daar was helaas geen tijd meer voor omdat ik op tijd in een nachtclub wilde zijn voor werken als entertainer aldaar. Onderweg zag ik dat ook de Westertoren klaar was voor de Gay Pride:
Zo zagen mijn collega's en ik er uit:


Vrijdag wat later en wat brak op kantoor. Terwijl ik best vroeg in bed lag. Ik vind tenminste vijf uur 's ochtends best vroeg. Op het werk mijn eigen salaris terugverdient door klanten te manen te betalen en het kasboek bijgewerkt en zo. Iemand moet het doen, toch? Zo draagt iedereen bij aan het draaien van de wereld en niemand is belangrijker of minder belangrijk dan een ander. Op het einde van de werkdag gezellig een biertje gedaan met een paar bezoekers en collega's.

De dag sloot ik af door het delen van een pot thee met een buurvrouw.

Met haar begon ik zaterdag met het delen van een pot koffie en de rest van de dag waren wij op het strand van IJmuiden te vinden.
 ('Die mensen die met een hele grote grijns
op het gelaat uit het water komen? Dat zijn kitesurfers.')
 Het was niet bloedheet want het was bewolkt.

Op de weg terug naar huis kwam ik nog een stel bekenden tegen: collega-ouders uit de basisschool tijd van mijn zoon met wie wij meer dan eens samen op vakantie waren. Leuk om even met hen bij te kletsen!

Bij thuiskomst was ik moe. Maar alleen fysiek. Mentaal zat ik opeens weer vol energie!

Zondag begon - lekker afwisselend - met het samen koffie drinken met een buurvrouw. Daarna even gewerkt aan mijn eigen bedrijf als deeltijds zelfstandige. Die middag mocht ik de brouwerij waar ik werk helpen door te assisteren op een bierfestival in Amsterdam-Noord.
 Altijd fijn, de oversteek met het veerpont.
 Onze kraam met daarachter
een als hijskraan vermomd hotel.
Deze heerlijke lunch hadden wij geruild voor een paar biertjes.
Iedereen blij.

Het was er zo gezellig dat ik besloot langer te blijven dan gepland. 's Avonds (na de thee met een buurvrouw) nog de eerder die dag gewassen kleren opgehangen en een tiental e-mails verstuurd.

Het Engelstalige stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/08/a-positive-world.html

Californication (door mij ooit vertaald als 'Amersfoortplanting') van Red Hot Chili Peppers is het liedje van deze week:





In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

vrijdag, augustus 03, 2018

Haar vlucht

Nooit zou hij vergeten
wat zij hem geleerd had.
Vooral daardoor
was hij aan haar verknocht.

Maar zij voelde zich gevangen
en moest hem daarom laten gaan.

Op het vliegveld namen zij afscheid

en hij was wat nerveus.

Zijn angst betrof niet het vliegen
maar de zorgen om haar vlucht.
====================

Meer lezen? http://bravenewbooks.nl/terrenceweijnschenk


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

woensdag, augustus 01, 2018

Wij zijn raar

Wij mensen zijn maar raar. Gemiddeld gesproken dan. u en ik uiteraard niet...

Zo zeggen wij dat 2 miljard christenen 'natuurlijk niet' allemaal hetzelfde denken maar dat 1,6 miljard moslims 'natuurlijk wel' allemaal hetzelfde denken.

Wij spreken gerust van 'de homogemeenschap' maar vinden het idee van 'de heterogemeenschap' volkomen absurd. Alle mensen zijn per individu verschillend 'maar alle vrouwen/negers/joden/gehandicapten...'

Wij zeggen dat er niet voldoende voedsel is voor iedereen op de wereld maar gooien zelf 30 procent van al ons geproduceerde voedsel weg nog voor het in de supermarkt ligt. En na aanschaf gooien consumenten gezamenlijk nog eens vele tonnen aan prima voedsel weg. Gewoon, omdat wij meer hebben gekocht dan wij op kunnen eten of achteraf 'trek hebben in iets anders'.

Wij houden van dieren maar tegelijkertijd interesseert het ons nauwelijks waar het lapje vlees op ons bord vandaan komt. Wij spreken schande van een hond die in een hete auto wordt achtergelaten maar bij 82 varkens die langzaam stikken in een oververhitte vrachtwagen denken wij eerder aan een stukje spek.

Wij willen graag een partner die volledig zijn/haar eigen gang gaat en zeer zelfstandig is maar die tegelijkertijd 24 uur per dag voor ons klaarstaat. Wij krijgen de kriebels van een partner die ons voortdurend aanvoelt en aan zichzelf voorbijgaat door steeds alleen onze noden en wensen te vervullen. En zouden graag een partner hebben die zich meer met ons dan met zichzelf bezighoudt.

Wij willen graag meer vrije tijd en wanneer wij die eenmaal hebben plaatsen wij op Facebook het bericht: 'Weet iemand misschien iets leuks te doen?'

Wanneer anderen in nood zijn zeggen wij: 'Iedereen moet zijn problemen zelf oplossen.' Wanneer wij zelf hulp nodig hebben gaan wij er van uit dat anderen ons wel even belangeloos zullen helpen.

Bovenstaande geldt natuurlijk niet voor iedereen en niet in elke situatie. Maar mij valt het wel eens op dat mensen vaak erg dubbel zijn in hun beweringen.

Kortom: mensen zijn raar.



In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

dinsdag, juli 31, 2018

Goed nieuws en kattenlog

Goed nieuws is het zeker dat na tientallen jaren van conflicten waarbij duizenden doden waren te betreuren er onlangs een 'gemeenschappelijke verklaring van vrede en vriendschap' is getekend door Eritrea en Ethiopië (klik). Families die door het conflict gescheiden waren zijn weer herenigd en - met uitzondering van wapenhandelaren - is iedereen weer hoopvol. Nu maar hopen dat de vrede duurt.

Over vrede gesproken: als wij nu eens iedereen die oorlog wil verplichten dit filmpje te bekijken voor zij hun plannen kunnen uitvoeren?


Hier een van de tuinvrienden
van Billy de Kat:
De lolcat van deze week:
'Ziet u liever twee vechtende
of twee zoenende mannen?'

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

zondag, juli 29, 2018

De week voorbij

Stellen wij te hoge eisen aan anderen? Steeds meer mensen hoor ik erover dat zij graag een (nieuwe) partner willen die 'leuk' is (wat is 'leuk'?) maar dan 'zonder al dat gedoe van jeugdtrauma's, een lastig verleden, een handicap of lastige schoonouders'. Hoe noem je een relatie waarbij de ene partner niets te maken wil hebben met de 'negatieve' kanten van de ander? Volgens mij is in dat geval de enige juiste term: 'geen relatie'.

Maandag werd ik wakker met een wat warrig hoofd: in mijn dromen oefende ik danspasjes (de musical waar ik mee mag spelen) op Burendag (vanuit de functie van penningmeester van de bewonerscommissie) terwijl ik een boekhoudkundig probleem oploste (op de brouwerij waar ik drie dagen per week werk) en een adreswijziging doorvoerde (als secretaris van een vrijmetselaarsloge). Gaat vast wel over wanneer de pensioengerechtigde leeftijd is bereikt.

Op het werk was er wat tegenslag te betreuren maar gelukkig bleven de meeste collega's zich positief tonen. Dat stimuleert.

Had mij na het eten thuis gewijd aan het uitvoeren van een paar huishoudelijke taken toen de telefoon ging: een vriend was in de buurt en wij besloten elkaar in de kroeg te treffen. Zo gezegd zo gedaan.

Hij miste de laatste trein van de dag en zo kwam het dat hij bij mij logeerde.

Dinsdag genoten wij samen het ontbijt bij de koffietent om de hoek.

Ik zwaaide hem uit bij de tramhalte en deelde thuis een potje thee met een buurvrouw voor ik aan de slag ging met het reageren op e-mails, opbergen van vers wasgoed, het verschonen van het aquarium van Quick & Flupke en Caesar Alexander Draconius III

, nagels knippen en wat dies meer zij. Een van de e-mails richtte ik aan - verrassing! - woningcorporatie Ymere. Via mijn huurcontract betaal ik namelijk het bedrijf Comfort Partners voor onderhoud aan de keukengeiser. Maar via een rechtstreeks contract dat ik indertijd heb afgesloten betaal ik ook het bedrijf Feenstra voor datzelfde onderhoud aan diezelfde geiser. Dat is al een tijdje (lees: een flink aantal jaren) zo en zo langzamerhand wil ik wel eens weten hoe dat zit. Na verschillende toezeggingen als 'Wij zoeken het voor u uit' en 'volgende week ontvangt u antwoord van ons' ben ik de smoesjes en toezeggingen wel een beetje zat. Ik wil gewoon antwoord. En het geld terug dat ik ten onrechte dubbel heb betaald.

Op het toilet hangt een schoolbord. Bij tijd en wijle staat daar een andere spreuk te lezen. Onlangs schreef ik daar ter inspiratie en overdenking: 'Let's talk about a choice you made today.', naar aanleiding van een gesprek met een vriendin. Dus in plaats van je ergeren of boos te worden vraag je iemand waarom hij of zij iets wel of juist niet gedaan heeft. Een van de mensen die ik recentelijk op bezoek had (geen idee wie. Echt niet.) heeft er echter iets anders van gemaakt. Dat kan natuurlijk:
's Middags een uurtje in de tuin gezeten met een boek en een praatje met diverse buren.

Pizza gemaakt en samen met een buurvrouw in de tuin zitten knabbelen.
Hier ziet u de bodem-in-wording:

Vervolgens met een andere buurvrouw naar de film Pom Poko. Een film van Studio Ghibli. Over wasberen. Getekende wasberen want het is een animatiefilm. Moraal: ook al wordt je leefomgeving bedreigd, zo lang je niet vergeet te spelen valt het allemaal wel mee.
Onderweg kwamen wij langs een kippenhok:

Thuis een pot thee met haar gedeeld en een pizzapunt te eten gegeven.

Woensdag 's ochtends met haar koffie gedronken. Daarna thee. Was van alles van plan maar werd daar wellicht door de warmte van weerhouden. Toch wat kleine huishoudelijke taken verricht en een paar e-mails beantwoord en nog even staan praten met een buurvrouw. Opeens was daar een uitnodiging om een paar vriendinnen te ontmoeten in een park. Een terrasje aan het water, vlierbloesem limonade met daarna een pilsje en fijn gezelschap.

Kwam zelfs de eigenares van een favoriete uitgaansgelegenheid tegen!

Daarna naar een vriend voor het avondeten. Was wat later bij hem dan gepland want onlangs werd het openbaarvervoernet (is dat een woord?) in Amsterdam drastisch gewijzigd en nog niet iedereen (waaronder schrijver dezes) wist uit het hoofd welk nummer tram welke bestemming heeft volgens welke route.

Later thuis visite gekregen van een vriend die zo handig is dat hij speciaal voor mij een draagbaar uit- en inklapbaar krukje heeft gemaakt dat ik kan gebruiken bij supermarktbezoek om eens producten van de bovenste plank te pakken.
(onderdelen van oude fietsen, knap laswerk, een paar zelfgedraaide bouten, een cadeau gekregen plank en nog zo wat onderdelen. Geweldig!)

Of mee kan nemen naar de bioscoop om te voorkomen dat mijn benen op gegeven moment pijnlijk over de rand van de zitting hangen. Hij maakte het meubelstuk van zo'n 42 verschillende onderdelen van onder meer oude fietsen, maakte zelf passende bouten op een draaibank en zo meer. Lief! Met hem gezellig in de tuin gehangen en complottheorieën uitgewisseld.

Donderdag was een wat rare werkdag. Maar de sfeer op de brouwerij was er een van harmonie. En dat is fijn. Vanwege bijzondere omstandigheden sloten wij een uur eerder dan normaal en een collega plakte een briefje op de deur: 'Helaas, we zijn gesmolten.'

Best grappig. Vind ik. Van een collega mocht ik een stuk met hem meerijden en zo had ik opeens ruim een uur extra tijd thuis!

Tijd die ik besteedde aan water drinken met een buurvrouw, waarna wij in de algemene gang nog even verder kletsten met een steeds groter groeiende groep buurvrouwen (drie is een groep, toch?) en zelfs een buurman. Bij het bewateren van de tuinplanten raakte ik in gesprek met nog drie andere buurmannen en een tweetal andere buurvrouwen.

Daarna een uurtje in huis aangerommeld en op het einde van de dag ingegaan op de uitnodiging van een buurvrouw om een stukje te wandelen. Daarbij kwamen wij (op onze blote voetjes) op straat in gesprek met een paar buren voordat wij besloten op de kade te gaan zitten van een kanaal in de buurt. Met de voeten bungelend in het water besloot ik mijn lichaam een metertje naar voren te verplaatsen met als resultaat - en met hulp van de zwaartekracht - dat ik een paar minuten lang genoot van een beetje zwemmen. Op eigen kracht klom ik de kade weer op en intussen had de buurvrouw mijn kleren gepakt opdat die niet nat zouden worden.

Thuis uitgebreid het Amsterdams grachtenwater van mij afgespoeld onder de douche om vervolgens bijzonder tevreden te gaan slapen. Na het afdrogen.

Zo kwam het dat ik weer geen tijd nam om televisie te kijken. Maar op een dag komt het er vast wel van, hoor!

Vrijdag was er een mooi lichtpuntje op het werk en dat maakte het werken prettiger. Mijn achterstand is deze dag niet verder opgelopen en dat is positief te noemen. Met een tweetal collega's een glaasje bier gedronken op de goede afloop van de dag en daarna direct door naar een Ierse pub waar ik met een vriendin had afgesproken. Een uurtje later werden wij in het drinken van een pint Guinness bijgestaan door een collega van de brouwerij. Gezellig!



Zo gezellig zelfs dat wij helemaal vergaten om naar buiten te gaan op zoek naar een bloedrode volle maan.

Zaterdag koffie gedronken met een buurvrouw en daarna wat gerommeld in huis. Begin van de middag ontmoette ik mijn zoon bij zijn moeder. Onderweg reed de tram over een brug over de Amstel:

Het was een prettig bezoek waarna hij met mij mee ging naar zijn ouderlijk huis. Wij deden samen wat dingen in huis, speelden met de kat en spraken met een buurvrouw die hem nog als heel jong jongetje kende en nu zomaar opeens een volwassen kerel voor haar neus zag staan.

's Avonds een pot thee gedeeld met een buurvrouw en samen even boodschappen gedaan en een stukje gewandeld:
 Daarbij liepen wij onder meer
langs een openbare boekenkast:

Ik keek een aflevering van de boeiende Zweeds/Deense serie 'The Bridge' voor ik ging slapen.

Zondag stonden een paar buren mij bij in mijn poging weer eens een stukje te gaan fietsen. Heel lief! Heb nooit echt geleerd op straat te fietsen en dat is toch echt heel anders dan als kind rondjes om de zandbak. Nu eerst even leren het apparaat te beheersen voor ik de weg op durf.

Met kleine stapjes vooruit maar.

Begin van de middag had ik een buurvrouw op de koffie en eind van de middag zat ik met een vriendin op een terras in Amsterdam-Noord. Ooit bedrijvig havengebied, later vrijplaats voor kunstenaars.



Op locatie en onderweg nog een stuk of wat bekenden tegen gekomen.

Iets na negen uur 's avonds was ik thuis en best wel moe. Toch nog even de tijd genomen voor het delen van een pot thee met een buurvrouw. Buiten opgedronken. Op straat. Wel zo fijn.


Het Engelstalig stuk van deze week: http://terrebelius.blogspot.com/2018/07/harmful-to-kids.html

'Don't go' van Yazoo is de muziek van deze week:



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Vladimir Vojnovitsj

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/