Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, september 10, 2017

De week voorbij

Natuurlijk zijn de herinneringen er nog. Maar de pijn die ik er bij voel is inmiddels een stuk minder scherp. Dat is fijn. De pijn is er echter nog wel. Dat is niet fijn.

Over het verwerken van verlies las ik het volgende stukje:
https://theascent.biz/why-grief-is-a-teacher-3f8141e7e895 (Engels)
Ik herken er wel wat in.

Ook aan deze tips over omgaan met rouwen heb ik wat gehad:
http://www.hoedoe.nl/familie-relaties/rouw/hoe-leer-ik-omgaan-met-verlies

Wat ik verder geleerd heb na mijn recente grote verliezen is dat iedereen anders omgaat met verlies:
de ene persoon sluit zich voor langere tijd (soms wel jaren!) op in huis. Met de gordijnen dicht. Weer een ander houdt zich vooral bezig met het ontkennen van wat er gebeurd is en weer een ander gaat in therapie. Combinaties zijn ook mogelijk. Terwijl de ene prima kan functioneren in het gezin en op het werk, vervalt de ander in complete apathie en kan zich er nauwelijks toe bewegen om de gang naar het toilet te maken.

Bij mij wisselt het sterk. Soms zelfs per minuut. Erg irritant. Maar het is wat het is en de situatie zal vast verbeteren.

Al met al had ik een goed weekend maar maandag kon ik mij nauwelijks aanzetten tot het verrichten van mijn reguliere werk; een pen optillen kostte al ontzettend veel energie. Laat staan facturen verwerken terwijl binnen gehoorsafstand collega's over andere zaken praten. In de loop van de middag lukte het mij beter om mij te concentreren op het werk en kwam er daadwerkelijk wat uit mijn handen. 'Gewoon doorgaan' is het devies. Voor mij dan. Zoals gezegd; voor een ander kan het anders zijn.
(Dit is naast de brouwerij)

Een kopje thee met een buurvrouw bracht mij wat rust. Een potje strijken deed de rest en ik kon uiteindelijk lekker slapen.

Dinsdag wat onrustig wakker geworden. Die onrust werd niet weggenomen door de onderhoudsmonteur van Comfort Partners: 'Meneer, ik mag geen onderhoud plegen aan uw geiser want u heeft een contract met Feenstra Verwarming.' -'Dat klopt', zei ik. 'Daarom belde ik Feenstra. Die vertelde mij dat mijn woningcorporatie een contract heeft met Comfort Partners en dat die dus verantwoordelijk is voor het onderhoud.' 'Ja, dat is wel zo maar toch is het niet zo.' Fijn, die duidelijkheid. Dus ik belde Feenstra weer: 'U moet ons niet hebben, meneer maar Comfort Partners omdat uw woningcorporatie...' -'Zal ik dan maar stoppen met mijn maandelijkse betalingen aan Feenstra en twee jaar aan betalingen terugvorderen met wettelijke interest?' 'Eh...schikt vrijdagochtend 6 oktober voor onderhoud?'

Ik bracht die ochtend een bezoekje aan een buurvrouw van mijn moeder zaliger. Die had nog wat post die voor mijn moeder was bestemd. Was fijn even met haar te praten. Was mijn moeder nog in leven geweest dan had zij vanuit haar raam dit bloemetje kunnen zien:

Bij aankomst in het hofje dacht ik even mijn moeder te zien zitten achter haar slaapkamerraam. Het zal een speling van het licht zijn geweest, een reflectie van de wolken.

Met een vriend ging ik die middag wandelen. Rond de Gaasperplas.





Wel zo'n drie uren lang! Voor mij is dat best veel. Het was een fijne dag.

Wat ik woensdag precies deed weet ik niet meer. Na het werk at ik bij een vriend en 's avond kwam een buurvrouw thee drinken.

Donderdag ook. Die ochtend kwam ik hier langs

en was ik bij de psycholoog ('Je zult nooit van je emoties afkomen maar bent hard bezig er beter mee om te gaan.') en op het werk lekker hard gewerkt en zelfs even gelachen!

Van de woningcorporatie kreeg ik eindelijk inhoudelijk respons op deze brief:
http://vragen.blogspot.nl/2017/09/ymere-en-de-cv-installatie-een-vervolg.html. Maar ik wacht even met juichen want een toezegging is niet voldoende reden voor een feestje. De ervaring leert dat het doorgaans bij een toezegging blijft.

's Avonds zat ik met een zak chips voor de buis voor het altijd weer gezellige IT van Stephen Spielberg.

Vrijdag voelde ik mij verre van jofel. Ik was uitgenodigd voor een evenement in de buurt maar het regende belachelijk hard en koffie drinken bij een zieke buurvrouw was voor mij een prettiger alternatief. Hoefde ik tenminste niet te pretenderen dat alles goed gaat.

Gek eigenlijk dat wij dat gedrag van elkaar verlangen: waarom zou je tegenover anderen niet mogen laten weten hoe je je voelt? Hoor wie het zegt, trouwens, want jarenlang heb ik mijn gevoelens verborgen gehouden. Zelfs voor mijn moeder, mijn kinderen, mijn partner en mijn vrienden!

's Avonds werkte ik als entertainer op een feestje. Ook daar was het nat:

Op de terugweg naar huis kwam ik een bekende tegen. Altijd leuk. Maar dit keer was ik helaas niet in een fijne babbelstemming. Kan gebeuren, toch?

Zaterdag uitgerust wakker geworden. Maar op een vroeger tijdstip dan anders wanneer ik kan uitslapen. Een goed teken, dunkt mij. Misschien betekent dit wel dat ik eindelijk tot rust begin te komen. Nadeel van rust vind ik echter dat er in mijn hoofd ruimte komt voor eerder vergeten herinneringen. Gelukkig zitten daar ook hele fijne bij.

's Middags maakte ik er eentje bij: een bezoek van mijn zoon. Hij installeerde voor mij de dvd-speler van zijn oma zaliger en hielp mij met het sorteren van een flinke tas vol oude kabels, opladers, adapters en snoeren. Sommige daarvan bleken nog bruikbaar terwijl andere objecten het vooral elders nog goed doen. In 1987 bijvoorbeeld.

Wat mij deze week opviel is samen te vatten in dit plaatje van een krantenartikel over het Forum voor Democratie. Deze politieke partij wil 'meer democratie'.

Klinkt heel aardig maar is net zo makkelijk te realiseren als de wens dat water 'meer nat' is of wensen dat vrouwen voortaan 'meer vrouw' zijn of je inzetten voor 'glaziger glas'. Nee, 'meer democratie' willen is onmogelijk. In feite zeg je dan dat je 'meer ideologie' wil.

Nu wil het FvD dus dat de burgers van Amsterdam voortaan hun eigen burgeRmeester kiezen en dat het PvdA bestuur in de hoofdstad verdwijnt. Als de partij van Thierry Baudet een heel klein beetje onderzoek had gedaan, had men geweten dat de Partij van de Arbeid geen deel uitmaakt van het college in Amsterdam. Mag ik dit dom noemen? Ja, dat mag ik.

Zondag geen vriendin om te helpen op de markt, geen moeder om bij te lunchen, geen kinderen om voor te zorgen of om samen 'iets leuks' te gaan doen. Ik vind er nog steeds helemaal niets aan, dat alleen zijn. Maar ik krijg er wel rust door. En tijd om te lezen. Zo werd Dans Dans Dans van Haruki Murakami boek nummer 11 van dit jaar. Zal de komende paar maanden veel moeten lezen om aan mijn streefgetal van twee boeken per maand te moeten komen. Maar dat wil ik dan ook niet. Wèg met moeten! En hallo 'mogen'.

In de meterkast bleken kilo's aan oude posters, inpakpapier en rollen isolatiemateriaal te liggen. Ik kwam er ook herinneringen tegen. Zoals een bijna 29 jaar oude zelfgemaakte nieuwjaarskaart van mijn eerste vriendin met een paar regels tekst, eindigend met: 'Ik hou van je. x'

Een uurtje werk en nu is er gewoon weer ruimte voor de strijkplank en zo.

Eindelijk is er een foto-album van augustus:https://www.flickr.com/photos/terrebel/sets/72157685807084861
Mocht u denken: 'Wat weinig?' De vakantiefoto's staan in dit album:
https://www.flickr.com/photos/terrebel/albums/72157685677589704

Gestofzuigd en het aquarium schoongemaakt en het bij de kachel liggende schapenvacht buiten uitgeklopt. Dat soort dingen.

's Middags even boodschappen gehaald voor het avondeten bij een buurvrouw thuis. Want alleen is maar alleen. Toch? Dus toen later op de avond een andere buurvrouw bij mij thee kwam drinken liet ik haar niet voor een gesloten deur staan.

En daarom ook een vriend gebeld en ook de moeder van mijn zoon gesproken. In de instelling waar zij woont is zij een heel stuk 'alleniger' dan ik. Zij is niet de enige die ik ken die het naar vindt om alleen te zijn. Dan besef ik weer hoeveel geluk ik heb met mijn buren en vrienden. Zelfs met ex-partners ben ik nog bevriend! Dat schijnt bijzonder te zijn. Maar waarom eigenlijk? Je hebt toch een tijdje lief en leed gedeeld? Waarom zou je dan opeens een hekel moeten hebben aan elkaar? Ja, gedrag van een ander kun je afkeuren maar verandert het ex-zijn opeens de gevoelens voor elkaar? Wat zijn uw gedachten hierover?

Een Engelstalig stukje van mij:
http://terrebelius.blogspot.nl/2017/09/treat-others-like-you-want-them-to.html

Een klassiek stukje muziek deze week. Dvořák: Cello Concerto in B minor op.104, uitgevoerd door Jacqueline du Pré



Deze week staan wij stil bij het overlijden van Jerry Pournelle, Rients Gratama en Don Williams

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

6 opmerkingen:

Lutje zei

je bent goed bezig, en je geniet gewoon op die foto aan de plas....
Eén @->- voor jou

די מריו zei

Je hebt weer een enerverende week achter de rug. Daar aan het water, dat moet je goed gedaan hebben.

Love As Always
Di Mario

suskeblogt.com zei

De afgelopen week kabbelde als het ware gewoon verder. Gevoelens over verlies zijn persoonlijk. Ieder gaat daar anders mee om.
Vroeger stonden ex partners met getrokken mes tegenover elkaar. Ik merk dat daar verandering in komt. Er wordt meer gepraat en da's maar goed ook.

rietepietz zei

Om je vraag te beantwoorden zou ik zowel ja als nee als mogelijkheid zien. Dat hangt n.l. nogal samen met de reden waarom het koppel uit elkaar ging. Ik kan me goed voorstellen dat je gevoelens behoorlijk een andere kant op gaan wanneer je door je ex bedonderd bent. Ga je in goed overleg uit elkaar omdat bijv. sommige karaktertrekken onverenigbaar zijn ligt dat heel anders en kun je zeker nog heel goede vrienden zijn.

Morgaine zei

Wat betreft de emoties tonen en erover spreken met anderen, dit kan ook ene afweer mechanisme worden, ik heb het ooit gebruikt, mijn ellende om te zien hoe anderen erop zouden reageren, goed of renden ze weg? Dat laatste hebben er meerderen gedaan toen ik dus vroeg om een luisterend oor, en dat wilden ze niet, ze waren hun luisterend oor kwijt en dus leerde ik zo mijn ware vrienden kennen. Ook zo kun je het gebruiken, een simpel, hoe gaat het? Kan dus ook worden, in jouw verhaal en dan zien hoe de ander reageert en zo kun je ook weer mensen van je afstoten. ;-)

WAt betreft de exen, hangt ervan af hoe het gaat, mijn ex man, wilde ik een normale band mee opbouwen, ivm ons kindje ook vooral, maar het roodharige monster aan zijn toen zijde en zijn gebrek aan ruggengraat heeft er een vechtsituatie van gemaakt, tot op de dag van vandaag, en snappen doe ik het nog steeds niet.

En zo ook later misschien, al ben ik voor op juiste wijze uit elkaar gaan, maar ex 2, ja.. kom op, die kon het heen en weer krijgen, maar als ik hem tegen kwam? Liet ik hem vooral zien hoe gelukkig ik toen was geworden door hem de deur uit te zetten, en communicatie heb ik ook gewoon voor open gestaan, heb zelfs koffie gedronken bij hem, verder... let it be.

X

gerdaYD zei

Goede morgen lieve Terrebel en een fijne week gewenst.
Je toont ons als je doorklikt op je linken wel heel mooie foto's en vooral die van Denemarken hebben mijn hart gestolen, je kon werkelijk prachtige wolken vangen en al even prachtige bezienswaardigheden ook!
Wat de afgelopen week betreft... tja, de zondagen zijn eigenlijk het moeilijkst om door te komen als je met zoveel verlies te maken hebt. En je mag gerust je gevoelens daarover tonen, er over schrijven helpt wellicht wel om het een beetje te verwerken...