Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

zondag, april 02, 2017

De week voorbij

Dan gaat het al niet zo heel lekker (een vriendin met kanker, een vriend op sterven, kanker in de familie, moeder met spoed naar verpleeghuis en nog zo wat (persoonlijke. Sorry.) problemen) dus je zet de radio aan voor een beetje afleiding. Draaien ze ^%#@! 'The End' van The Doors! Tuig is het. Schorriemorrie!

Goede tips krijg ik ook maar ook tips waarvan ik denk...Huh? 'Je moet gewoon doen wat je kinderen/je ex-en/je vriendin/je moeder wil(len) dat je doet.' Prima, maar waarom krijgen zij niet het advies om te doen wat ík wil? Of doet alleen wat anderen willen ter zake? Maar vooruit: ik zal mij wel weer naar anderen schikken. Zelfs naar mensen die zeggen dat ik eindelijk eens voor mijzelf moet opkomen en tegelijkertijd vinden dat ik moet doen wat zij zeggen.

Verwarrend? Voor mij ook.

Maandag keihard gewerkt. Een klein beetje voor mijn bijbaan maar vooral aan mijzelf: diverse meditatietechnieken en uiteindelijk via een heftige therapeutische sessie geleerd naar de positieve dingen in het leven te kijken, niet langer in een sfeer van negativiteit rond te blijven hangen en beseffen dat gedachten je gevoelens bepalen. En beseffen waar je dankbaar voor bent. Gewoon, door dat letterlijk op te schrijven. Wat ook helpt is dat mijn nicht is bevallen en ik nu dus oudoom ben en mijn moeder de familietitel 'superoma' mag voeren.

's Avond zwaar door elkaar geschud. Emotioneel. Dus niet naar de loge en van de weeromstuit zelfs vergeten een nieuwe aflevering van mijn favoriete TV-serie 'The Walking Dead' te kijken. En dat zegt wat.

Ondanks alles goed geslapen maar dinsdag om 7 uur 's ochtends uit mijn remslaap gerukt: mijn moeder in paniek. Met de taxi naar het verpleeghuis en haar kunnen kalmeren. Bij haar gebleven tot zij een broodje op had, een kopje thee gedronken en haar pillen had geslikt. Daarna even naar haar huis en kwam daarbij langs de vroegere basisschool van mijn zoon:

om wat spullen op te halen en daarna een buurvrouw opgehaald die graag mee wilde en ook graag wat vaker mijn moeder wil gaan bezoeken. Fijn! Want eenzaamheid is erg naar. 's Middags tegen 3 uur thuis en een paar uren gewerkt. Klus geklaard!

's Avonds alsnog The Walking Dead gekeken en vroeg naar bed. Na een paar telefoontjes gepleegd en een aantal e-mails verzonden te hebben.

Woensdag lusteloos wakker geworden en toen ik uit bed stapte plakte de deken aan mijn lijf. Voelde mij eenzaam, alleen en verdrietig. Ik stuurde die ochtend sms-berichten aan zeven verschillende mensen. Gewoon, omdat werk en (sociaal) leven doorgaan: 'Heb jij voor mij het telefoonnummer van die man waar je het over had?' 'Heb je de bestanden ontvangen die ik jou per mail gestuurd heb?' 'Wat zullen wij afspreken?' Dat soort berichten. Van de zeven mensen reageerden er welgeteld nul. Dat is geen gegeven dat je je minder verlaten doet voelen. Heel gek. In de loop van de avond van drie van hen alsnog bericht ontvangen dus het lag niet aan mijn provider. Hoera.

Even een stukje gewandeld om de zinnen te verzetten. Hier de straat waarin ik woon:
Verder, net als Billy de Kat, wat wezenloos uit het raam zitten staren:

Intussen heeft Groot-Brittannië zich officieel afgescheiden van de rest van de Europese Unie en hebben de 'Brexit' stemmers nog geen idee van de gevolgen. Hun probleem.

Donderdagochtend vroeg de psycholoog mij: 'Wat wil je nu écht, in de kern?' Na enig nadenken ontdekte ik dat ik graag simpelweg blij wil zijn. 'Nou, dat mag!' zei hij.  'Je verdient het om blij te zijn!' Iets minder gedeprimeerd dan ik was ging ik naar het werk waar ik mij die dag erg thuis en nuttig voelde.
Mijn baas op de bodem van een bierglas

's Avonds at ik een stukje verjaardsagstaart (niet mijn verjaardag) en kreeg ik een keiharde emotionele dreun te verwerken. Gelukkig was daar ook de grappige Maneki Neko:

Niet geweldig goed geslapen die nacht maar gelukkig (op verschillende manieren en tijdstippen) opgevangen door fijne vrienden. De kat leek over mij te waken, in het donker:

Vrijdag wilde ik eigenlijk met de deken over mijn hoofd getrokken in bed blijven liggen maar besefte dat dat niet de juiste manier is om te werken aan herstel. Aan een vriend legde ik uit dat ik mij mentaal voel als een bokser die na een zware wedstrijd die onbeslist is geëindigd veel pijn heeft maar desondanks aan zijn herstel werkt omdat hij weet dat er weer een zware wedstrijd aan kan komen. Hij reikt uit naar zijn coach voor fysieke en mentale steun maar ontvangt in plaats van steun een extra dreun. Dat.

Maar tóch maar mijn bed uit, koffie gedronken met een bevriende buurvrouw en wat (meditatie)oefeningen gedaan. Om mij te kunnen richten op een spetterend eerste optreden als stand up comedian die avond. Gelukkig maar dat ik nagenoeg mijn hele leven een ruime ervaring heb opgebouwd in het grappig overkomen terwijl ik mij eigenlijk [CENSUUR. Hint: vrouwlijk reproductie orgaan] voel.

Toepasselijke grappen: 'Gisteren stond ik aan de rand van de afgrond maar vandaag zette ik een flinke stap vooruit.' en 'Geen zorgen hoor, zelfmoord plegen is wel het láátste wat ik zal doen.'

Een uur voor het optreden moest ik aan de telefoon mijn moeder vertellen wie ik ben en minder dan een half uur voor mijn optreden kwam een reden van recent verdriet de zaal binnen.

Gelukkig waren er ook vrienden aanwezig en zelfs mijn baas was gekomen om mij te steunen!
Hier ik in de eerste paar seconden 
van mijn optreden 

Links op deze foto Volta Amsterdam, de locatie van de Comedy Night.

Zaterdag en zondag doorgebracht bij vrienden ver weg (Duiven) en liefdevol opgevangen.
Zaterdag vooral gehuild en gewandeld en zondag op visite bij inspirerende vrienden in Meppel. Heerlijk zitten kletsen en lopen spelen met hun kinderen. Hou ik van! En van artistiek verantwoorde muurdecoraties.


De Engelstalige stukjes van deze week:

http://terrebelius.blogspot.nl/2017/03/we-are-all-special.html

http://terrebelius.blogspot.nl/2017/03/what-do-you-believe.html

https://www.linkedin.com/pulse/why-procrastination-always-bad-terrence-weijnschenk-entertrainer?published=t

De muziek van deze week is 'Take me to church' van Hozier. Maar met een alternatieve videoclip: op een choreografie van David LaChapelle danst Sergei Polunin.


In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. http://terrebel.blogspot.nl/ Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden. https://www.facebook.com/terrebel/

5 opmerkingen:

Sandra zei

Goed dat je ondertussen even THE walking dead mee hebt gepikt. Ik geef je toch van hieruit een oprechte virtuele knuffel X

די מריו zei

De radio met muziek is soms tuig, maar het kan ook troost brengen.

Wat vervelend met je moeder.. Gelukkig kan ze op jou bouwen.

Toch wel stoer dat optreden. En vaak is het natuurlijk een hoop leed wat voor een ander grappig is.

Spelen met kinderen maakt je hoofd leeg en leert je makkelijker te relativeren. Dat heb ik vanmiddag ook gedaan na een of andere voetbalwedstrijd.

Love As Always
Di Mario

Rebbeltje ★ zei

Je mag best zeggen dat je je K*t of kl*te voelt...vrouwlijk reproductie orgaan, daar moest ik om lachen...
Het is ook nogal wat je voor de kiezen krijgt.
Spelen met kinderen kan zo fijn zijn...niet na hoeven te denken en gewoon samen kind zijn. Dat kan heel ontspannend werken ja...
Maar ook door deze ellende worstel je je wel weer doorheen.
Sterkte en hopelijk is het niet je eigen vriendin met die K ziekte?
Groetjes en kop op

Morgaine zei

Wat voor mij vooral herkenbaar is, dat moment waarop jij je eenzaam en alleen voelt, je hand uitreikt naar familie en vrienden en in mijn geval, dat ik ze bel met de telefoon en iedereen weg is.. niet thuis... als ik dan een berichtje stuur, zijn ze er gelukkig wel, als ze weer thuis zijn dan, maar meestal is het dan ook wel weer over, dat is zo gek, dan hangen ze allemaal tegelijk aan de telefoon ook, eventueel ook zonder het te weten dat ik ze eerder heb geprobeerd te contacten omdat...

Ik wens jou heel veel sterkte toe in de komende tijd, een virtuele knuffel, maar als je wilt Terrence (en ik ben thuis), dan ben je ook altijd hier welkom! En dat meen ik!

Liefs,
mij
X

gerdaYD zei

Lieve Terrebel, ik weet ondertussen al een beetje hoe moeilijk je het wel hebt en hoe jij vecht om er boven op te geraken. Je moet het natuurlijk allemaal zelf doen, niemand kan je daar helaas bij helpen maar weet dat er velen zijn die je steunen en hopen dat deze heel zware tijd snel voorbij zal gaan. Ook je vrienden en zelfs je baas doet dat, getuige dat ze op je eerste optreden als stand up comedian waren. Hopelijk kan je je daar aan optrekken... Huil en schrijf je verdriet van je af, dat is inderdaad een goede remedie om er langzaam maar zeker weer boven op te geraken!