Nieuw stukje? Ontvang een e-mail!

Mijn verhalenbundels zijn te koop via Bol.com én via Lulu.com!

vrijdag, december 18, 2015

Aangebroken (Een verhaaltje)

Zij kan zich niet meer alles herinneren
maar wát zij zich herinnert zijn leuke dingen.
Eén herinnering is minder leuk
dus daar denkt zij liever niet aan.

Denken wordt sowieso steeds moeilijker.

Er is één ding dat zij nog wél heel goed kan
en dat is kijken naar de wereld
die aan haar slaapkamerraam voorbijtrekt.
Althans, dat deel van de wereld
dat aan haar slaapkamerraam voorbijtrekt:
mensen van allerlei soorten,
herfstblaadjes en reclamefolders,
auto's en segway's, honden en mode.

Zij ziet de seizoenen aan zich voorbijtrekken
en ziet mensen puffen in een winterjas.
Zij denkt dat het lente is,
werpt even een blik op de kalender aan de muur
en beseft dat de winter van haar leven
is aangebroken.


====================
Meer lezen? Mijn auteurspagina

In Facebook zijn niet alle plaatjes te zien (of te horen) en links in mijn artikelen niet aan te klikken. Klik daarom op de oorspronkelijke link. Veel leesplezier! O ja, fans kunnen mijn Fan pagina leuk vinden.

16 opmerkingen:

robalberts zei

De winter is op komst.
Al lijkt het meer een lang nat najaar.
De herfst van mijn leven is begonnen.
Het wordt tijd dat ik plannen ga maken.

Vriendelijke groet,

rietepietz zei

Maar .... je kunt van het weer niet meer op aan, in juni liepen we in winterjassen , nu in december hangt die winterjas nog in de kast. Maar dat weet deze vrouw natuurlijk niet!

די מריו zei

De winter van mijn leven wil ik voorlopig nog lang niet tegenkomen. Ik hou meer van de lente.

Love As alwyas
Di Mario

Renesmurf zei

En als het even kan, de gedachten sturen, de boel vrolijk houden!

gerdaYD zei

Hoe aangrijpend dit, en hoe mooi geschreven ook!
Lieve Terrebel, in je verhaaltjes ben jij niet te overtreffen...
En ik hoop dat het hele komende weekend ook niet te overtreffen zal zijn voor jou!

Lutje zei

inderdaad, dat heb ik deze week nog gedaan, gepuft met een winterjas, toen heb ik 'm maar open laten hangen

John zei

Zo kan het leven zijn in een bejaardentehuis.
Wat een vreselijk woord eigenlijk. Bejaardentehuis...
Mooi verhaaltje Ter.

Lies zei

Het laatste stukje 'leven' ?!
Lie(f)s.

Haba zei

Hier word ik een beetje triest van. Je zult aan het eind van je leven zo de dagen door moeten brengen. Ik hoop dat ik door kan gaan tot het eindje met mijn kinderen, kleinkinderen en vrienden regelmatig in mijn buurt. Samen wat drinken, samen lachen, samen huilen, alles , maar wel samen. Een mens zou niet alleen mogen eindigen.

A van de Aa zei

Ik denk nu aan het lied "de seizoenen"......
Fijn weekend

Mirjam Kakelbont zei

Ik focus me vooral op 21 december: de langste dag. Daarna kan alles alleen maar beter worden ;-) De bloesembomen die anders in de lente pas roze kleuren staan er nu gesluierd bij. Het geeft een dubbel gevoel: ik vind het prachtig maar ben ook bezorgd dat ze stuk vriezen als de winter ineens om de hoek komt kijken. Nou ja...dingen die we niet in de hand hebben, kunnen we beter loslaten.
Ik ben in afwachting van de komst van je boek. Dat bevalt me goed!
Lieve groet

Sandra zei

Hier ben ik helemaal stil van. Nee. Ik weet niet wat te schrijven. Wat te zeggen. Zelfs niet na drie keer lezen. x

Rebbeltje ★ zei

Gossie ik denk aan een oud dametje dat niet meer de straat op kan of durft.
Groetjes

Leidse Glibber zei

Heel mooi.

Natasja zei

voor de mensen die niet goed ter been meer zijn, en niet meer zo mobiel zijn dit lange dagen... nog even en dan is de kortste dag alweer geweest.

gerdaYD zei

Ik ben toch nog even naar je wekelijks verhaaltje komen kijken, en wat voor eentje! Ik begrijp maar al te best wat je bedoeld begenadigde schrijver!